Διγέλαδος

Profile
Blog
Photos
Bookmarks
Options
- Edit profile
- Edit blog
- Advanced
- My Files
- Spy
Browse
- Home
- Forums
- Profile
- Clubs
- Blogs

Τετάρτη , 14 Ιουνίου 2006

Βρίσκονται ανάμεσά μας

Αν δείτε καλοκουρεμένους νέους, φρεσκοξυρισμένους και ντυμένους χύμα (όχι τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή) τότε να ξέρετε ότι μάλλον είναι εξοδούχοι φαντάροι.

Σχόλια (9)

Τετάρτη , 07 Ιουνίου 2006

Eίναι περίεργο

Από τη στιγμή που θα περάσεις τις πύλες του στρατοπέδου ξαφνικά τα ξεχνάς όλα. Είτε είναι για έξοδο είτε είναι για άδεια. Αν κι όταν είναι για άδεια είναι πιο εύκολο. Όλες οι κακίες που κρατούσες για κάποιους σταματάνε να υφίστανται. Είναι σαν να μην ήμουν ποτέ στο στρατό. Φυσικά στην αρχή είναι η κούραση από την έλλειψη ύπνου και της ορθοστασίας γι'αυτό η θεραπεία είναι μερικές ώρες ύπνου από την αρχή

Κι όσο περνάνε οι ώρες τόσο περισσότερο ξεθωριάζουν οι αναμνήσεις και ξαναποκτάς τις παλιές καλές συνήθειές σου. (όπως αυτό που κάνω τώρα.. να γράφω το blog μου) Το μόνο που σε κάνει να θυμάσε πάλι είναι όταν βλέπεις άτομα από τη σειρά σου (όπως λένε) ή κάνεις με τους γνωστούς σου συζητήσεις περί του στρατού...

Απ' ότι φαίνεται έχω χάσει κάποια επεισόδια, αλλά δεν είναι ανησυχητικά πολλά. Πάω να αγοράσω τώρα το 9 μου. ::Kouts::

Σχόλια (6)

Κυριακή , 28 Μαϊου 2006

11 μήνες ακόμα

και κάτι μέρες. Ευτυχώς υπάρχουν και οι καλοί άνθρωποι τελικά και μας κάνουν να νοιώθουμε άνθρωποι. Φυσικά οι γραφικοί κι άλλου είδους άνθρωποι υπάρχουν και προσπαθούν να κάνουν τη ζωή μας δύσκολη. Πάντως δεν έχω παράπονο από όλα τα πόστα έχω περάσει, από μαγειρία κι αγγαρείες μέχρι περίπολο. Όλα μέχρι τώρα από μια φορά. Τα πόδια και η μέση πιασμένα, αλλά το σώμα μας μπορούν να το ταλαιπωρούν όσο θέλουν, το μυαλό μας σίγουρα πάντως δεν μπορούν να το κάνουν τίποτα ;)

2 εβδομάδες ακόμα για να πάμε στο κέντρο μετεκπαίδευσης :D και μετα βλέπουμε!

Σχόλια (4)

Κυριακή , 21 Μαϊου 2006

Ορκομωσία

Κάναμε και την ορκομωσία μας, ευτυχώς είχε συννεφία και λυποθύμησαν 4-5 μόνο και 3 απλώς κάθησαν κάτω. Ενώ στο μεταξύ μπροστά από το ιατρείο ήδη βρισκοντούσαν γύρω στα 50 άτομα που έπαθαν ηλίαση από τις προήγουμενες ημέρες. Ναι αυτά τα ωραία. Τα όνειρά μου ειδικά τις πρώτες μέρες ήταν όλα στα χακί (θα τα βάλω σήμερα στο ονειρολόγιο). Δεν το περίμενα ότι θα με επηρεάσει τόσο πολύ ψυχολογικά. Υπήρχαν μέσα και καλοί άνθρωποι άλλα και κάποιοι όχι τόσο καλοί και μερικοί απλώς γραφικοί. Anyways αυτά για τώρα. Μάλλον θα τα ξαναπούμε σε 3 εβδομάδες, εκτός κι αν βρω κανένα internet-cafe νωρίτερα

Σχόλια (3)

Τρίτη , 25 Απριλίου 2006

Ναι κι εγώ θα μιλήσω για την Κοντολίζα

Και η Κοντολίζα αφού ξεκίνησε την περιοδεία της από την Ελλάδα, προσπάθησε να σιγουρέψει τους 12 πόντους κι από εμάς, για να χτυπήσει το επόμενο φαβορί του συγκροτήματος του Ιράν. Επόμενος σταθμός της περιοδείας της είναι η Τουρκία. Της ευχόμαστε καλή τύχη.

Παιδιά είμαστε σοβαροί; Τα Μ.Μ.Ε. έχουν γίνει πιόνια των Αμερικάνων και δεν το έχουν καταλάβει ακόμα; Ναι, ακόμα και τα ελληνικά! Και θα εξηγήσω αμέσως τι λέω. Στο παλιό blog post μου (εξηγώ): “Γιατί είναι μάταιο η Δύση να απειλεί το Ιράν”. Απ' αυτά τα επιχειρήματα καταλαβαίνουμε γιατί η Αμερική δεν τη συμφέρει να κάνει επίθεση στο Ιράν. Ακόμα και οι ίδιοι στρατηγοί τους το λένε. Δεν πρόκειται να γίνει τέτοια επίθεση. Όμως πρέπει να πείσουν τους Ιρανούς ότι θα τη κάνουν. Βλέπουμε ένα πολιτικό παιχνίδι, μια μπλόφα με μια άσφαιρη ρουσική ρουλέτα, δυο αντίπαλα αμάξια που τρέχουν πάνω στο άλλο και ποντάρουν στο να στρίψει ο απέναντι πρίν από αυτούς. Ο καλύτερος τρόπος για να τους πείσουν λοιπόν για το ότι θα χτυπήσουν είναι να πείσουν όλους τους άλλους. Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος άλλος από το να έχουμε το κάθε μέσο που θα μιλάει συνέχεια για επικείμενους πολέμους με το Ιράν...

Σχόλια (11)

Τετάρτη , 19 Απριλίου 2006

Ένα μικρό παραμύθι από μένα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδάκι. Αυτό το παιδάκι πάντα έμενε μέσα στο κάστρο των γονιών του. Οι γονείς του, όπως κάθε γονείς με κάστρο ήταν τρανοί και μεγάλοι ευγενείς. Δυστυχώς όμως δεν αφήνανε το παιδάκι τους να βγει έξω από το κάστρο τους. Καθώς το παιδάκι έπαιζε με τα παιχνίδια του πάνω στα μικρά χαλίκια από μια τρυπούλα μπήκε ένα ποντικάκι. Το παιδάκι σάστισε στην αρχή, αλλά μετά από περιέργεια του μίλησε:
«Γεια σου! Τί είσαι εσύ;»
«Μα ένα μικρό ποντίκι φυσικά» απαντάει με περηφάνια το ποντικάκι.
«Κι από πού ήρθες;» ρώτησε ξανά το παιδάκι.
«Από εκεί έξω.» είπε το ποντικάκι δείχνοντας την τρύπα από την οποία ήρθε.
Και το παιδάκι συνέχισε τις ερωτήσεις στο ποντικάκι σαν να μην χορταίνει από τις απαντήσεις του:
«Τι είναι εκεί έξω;»
«Μα καλά! Δεν έχεις πάει ποτέ έξω;» ρωτάει χωρίς να πιστεύει τα αυτάκια του το ποντικάκι.
«Όχι» απαντάει με τη σειρά του το παιδάκι. «Γιατί να πάω; αφού περνάω υπέροχα εδώ με τα παιχνίδια μου.»
«Πολύ καλά» λέει το ποντικάκι απογοητευμένο, «εσύ χάνεις όμως.»
Αμέσως μετά αποχαιρέτησε το παιδάκι και έφυγε από την τρυπούλα.

Πέρασαν οι μέρες, αλλά το παιδάκι δεν μπορούσε να ξεχάσει τα λόγια του ποντικιού κι όχι μόνο αυτό αλλά άρχισε να βαριέται και τα παιχνίδια του. Τότε κάποια από εκείνες τις ημέρες μπήκε και το ποντικάκι ξανά από την ίδια τρύπα.
Το παιδάκι αμέσως πήγε να προϋπαντήσει το ποντικάκι με ενθουσιασμό:
«Γεια σου πάλι! »
«Γεια σου και σε σένα.» απάντησε χαρούμενο το ποντικάκι και συνέχισε να μιλάει στο παιδάκι:
«Ήρθα επειδή θέλω παρέα.»
«Έξω δεν περνάς καλά δηλαδή;» ρώτησε το παιδάκι απορημένο.
«Καλά περνάω, αλλά μάλωσα με τους φίλους μου.» είπε το ποντικάκι,
«Φίλους; Τι είναι οι φίλοι;» ρώτησε το παιδάκι με περιέργεια αφού πρώτη φορά ακούει αυτήν τη λέξη.
«Φίλοι είναι κάποιοι που γνωρίζεις και περνάτε μαζί καλά.» απαντάει το ποντικάκι.
Το παιδάκι απόρησε για μια άλλη φορά γιατί νόμιζε ότι μόνο με τα παιχνίδια του μπορούσε να περάσει καλά. Το παιδάκι δεν κρατήθηκε και πολύ για να ρωτήσει το ποντικάκι κι άλλα πράγματα για αυτούς τους φίλους του:
«Και με αυτούς τους φίλους γιατί μάλωσες τώρα;»
«Γιατί δεν συμφωνούσα μαζί τους για ένα θέμα» είπε το ποντικάκι.
«Τι θέμα;» ρώτησε το παιδάκι.
«Ότι κάποιος μπορεί να ζήσει χωρίς φίλους.» και συνέχισε το ποντικάκι, «Και είπα ότι είχα σαν απόδειξη εσένα, αλλά δεν με πιστεύανε.»
Το παιδάκι δεν ήξερε τι να σκεφτεί, μια σκεφτόταν πως βαρέθηκε τα παιχνίδια του και μια σκεφτόταν ότι δεν μπορούσε να δει τι υπήρχε στον έξω κόσμο και τι μπορεί να έχανε. Αλλά φοβόταν μη μαλώσει όπως και το ποντικάκι.
«Δεν ξέρω τελικά αν περνάω καλά εδώ.» του αποκρίνεται το παιδάκι.
Το ποντικάκι σαστισμένο το ρωτάει τότε:
«Τι εννοείς;»
«Εννοώ ότι δεν είμαι σίγουρος επειδή δεν είχα ποτέ φίλους κι έχω αρχίσει να βαριέμαι τα παιχνίδια μου.»
Το ποντικάκι τότε είπε: «Μάλλον πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να σε βγάλουμε έξω. Για να δεις πώς είναι.»
«Φοβάμαι» μουρμούρισε το παιδάκι με ντροπή.
Τότε το ποντικάκι έσκασε ένα μεγάλο χαμόγελο και του είπε δείχνοντας την τρύπα:
«Δεν υπάρχει λόγος, δες μέσα από την τρύπα!»
Και το παιδάκι πλησίασε στο σημείο του τοίχου που βρισκόταν η τρύπα, έσκυψε γονατισμένο με το κεφάλι του προς τα κάτω και άρχισε να βλέπει. Πρώτα έναν κόσμο γεμάτο πράσινο. Είδε μετά μικρά παιδιά να γελάνε καθώς κυλιόντουσαν πάνω στα λουλούδια. Τις πεταλούδες να προσπαθούν να αποφύγουν τα χειροκροτήματά τους και τα πουλάκια να πηγαίνουν πάνω κάτω για να προλάβουν κανένα ζουζουνάκι πριν πάει να τσιμπήσει κάποιο παιδάκι. Το παιδάκι εντυπωσιάστηκε.
«Πώς γίνεται να παίξω κι εγώ με τα παιδάκια έξω;»
Το ποντικάκι τότε του απάντησε πώς πρέπει να το ευχηθεί στα επόμενα γενέθλιά του όταν σβήσει τα κεράκια της τούρτας του. Να το ευχηθεί με όλη του τη ψυχή και να μην το πει σε κανέναν. Κι έτσι το παιδάκι περίμενε υπομονετικά μέχρι τα γενέθλιά του. Αλλά οι ημέρες περνούσαν ακόμα πιο αργά. Και το παιδάκι προετοιμαζόταν όσο πιο πολύ μπορούσε μιλώντας με το ποντικάκι κι επαναλαμβάνοντας την ευχή μέσα του σαν να κάνει πρόβα.

Όταν ήρθε πια η μέρα, οι γονείς του του είχαν ετοιμάσει μια έκπληξη. Μια μεγάλη τούρτα τον περίμενε στο κέντρο της αυλής με κεράκια για να σβήσει.
Το παιδάκι φυσικά χάρηκε πάρα πολύ. Τότε του είπανε οι γονείς του:
«Πριν σβήσεις τα κεράκια σου, μη ξεχάσεις να κάνεις την ευχή σου!»
Το παιδάκι επιτέλους ευχήθηκε για μια τελευταία φορά αυτό που ευχόταν κάθε μέρα. Ευχήθηκε να μπορούσε να παίξει με τα άλλα παιδιά κι αμέσως έσβησε όλα-όλα τα κεράκια της τούρτας. Οι γονείς του τότε του είπανε ανυπομονώντας:
«Τώρα γιε μας, που πέρασες την ηλικία που πρέπει, σου έχουμε ένα άλλο δώρο.»
Και πήγανε οι βοηθοί κι ανοίξανε τις ξύλινες πύλες για να μπουν μέσα στην αυλή όλα τα παιδιά. Κι έτσι ξαφνικά το κάστρο γέμισε με παιδιά που παίζανε ο ένας με τον άλλον. Επίσης γνωριστήκανε και με το παιδάκι του κάστρου και το παιδάκι ένοιωσε ευτυχισμένο.

Όμως κάτι έλειπε, ναι μεν τα παιδιά έμπαιναν μέσα στο κάστρο, αλλά αυτό δεν μπορούσε να βγει ποτέ, και οι μέρες περνούσαν. Τότε ήταν που το ποντικάκι ξαναεμφανίστηκε και ρώτησε το παιδάκι:
«Τι έχεις; Γιατί φαίνεσαι λυπημένος.»
«Θέλω να βγω έξω.» είπε το παιδάκι με τα ματάκια του βουρκωμένα.
«Ώστε ήρθε η στιγμή τελικά που θα ‘θελες να δεις τον κόσμο έξω;»
«Ναι.» και το παιδάκι έκλαψε όσο δεν έκλαψε μέχρι τώρα στη ζωή του. Τότε το ποντικάκι του υποσχέθηκε ότι την επόμενη μέρα θα ξυπνήσει με τη μορφή του ποντικιού και το ποντικάκι με τη μορφή του αγοριού για να μπορέσει να βγει έξω και να παίξει, αλλά πρέπει να γυρίσει οπωσδήποτε πίσω πριν την ώρα που δύει ο ήλιος γιατί αλλιώς θα έμενε για πάντα ποντικός. Το αγοράκι συμφώνησε:
«Εντάξει, θα προσέχω.»
Όντως την επόμενη μέρα ξυπνήσανε ο ένας με την μορφή του άλλου. Έτσι το παιδάκι τρισευτυχισμένο φεύγει και πάει να παίξει έξω αλλά πια σαν ποντικάκι.

Τόσο πολύ χάρηκε το παιχνίδι έξω στην εξοχή που ξέχασε την ώρα και να που έφτασε το δειλινό. Όμως πριν το συνειδητοποιήσει τα παιδάκια εμφανίστηκαν επιτέλους και σκέφτηκε ότι θα μπορούσε επιτέλους να παίξει ελεύθερα μαζί τους, αλλά είχε ξεχάσει ότι είχε τη μορφή ενός μικρού ποντικιού. Όσο και να προσπαθούσε να τους εξηγήσει δεν το πιστεύανε, και λέγανε μεταξύ τους ότι θα είναι άλλο ένα κόλπο του ποντικού, γι’ αυτό άρχισαν να το περιφρονούν. Το παιδάκι τώρα είχε μείνει μοναχούλι του και δεν ήξερε τι να κάνει, έστρεψε τη μουσούδα του προς το ηλιοβασίλεμα και το έπιασε μια μεγάλη ταραχή γιατί ίσως δεν θα προλάβαινε πια να γυρίσει πίσω. Αμέσως άρχισε να τρέχει στα τέσσερα ποδαράκια του προς τη γνωστή τρυπούλα του κάστρου με τις τελευταίες ηλιαχτίδες από πίσω να χάνονται σιγά-σιγά.

‘Όταν επιτέλους έφτασε, άρχισε να φωνάζει στο ποντικάκι. Μπήκε μέσα από την τρυπούλα και ήταν εκεί, ακόμα έπαιζε με τα δικά του παιχνίδια. Το ποντικάκι με τη μορφή του παιδιού κοίταξε το παιδάκι με τη μορφή του ποντικιού και του μίλησε:
«Δυστυχώς, είναι πολύ αργά, ο ήλιος έδυσε.»
«Όχι! δεν είναι δυνατόν» άρχιζε να σκούζει το παιδάκι μέσα από τα δάκρυά του.
«Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό πια, σε είχα προειδοποιήσει.»
Το παιδάκι ένοιωσε σαν να είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του κι άρχισε να παρακαλάει το ποντικάκι:
«Τώρα γνώρισα την ευτυχία, αλλά ίσα-ίσα που την άγγιξα. Δεν πρόλαβα να την αισθανθώ σε όλο μου το σώμα. Όμως κατάλαβα τι έχανα κι αυτό είναι κάτι που θα με στεναχωρεί για πάντα. Σε παρακαλώ ποντικάκι βοήθησε με.»
Το ποντικάκι δεν άντεξε να βλέπει έτσι το παιδάκι κι άρχισαν όλα τα συναισθήματα να τον κυριεύουν με ένα δυνατό κλάμα να βγαίνει από το στόμα του και να λέει μέσα από τα αναφιλητά του:
«Συγνώμη που σε έκανα να περάσεις από όλα αυτά.»
Όμως να οι γονείς του παιδιού, που δεν μπορούσαν να αγνοήσουν το άκουσμα του κλάματος του μικρού παιδιού τους. Πήγαν και το ρώτησαν τι έγινε και το ποντικάκι τους είπε όλη την ιστορία. Κατάλαβαν πια ότι το παιδί τους χρειάζεται την ελευθερία του και ήταν έτοιμο να βγει έξω, έστω για λίγες ώρες κάθε μέρα. Έτσι, πήγαν και άνοιξαν οι ίδιοι με αποφασιστικότητα τις πύλες για μια άλλη φορά, αφήνοντας το παιδάκι και το ποντικάκι να βγουν έξω μαζί. Και οι δυο μόλις βγήκαν έξω χάρηκαν τόσο πολύ, που τα ξέχασαν όλα κι άρχισαν να τρέχουν προς τα παιδάκια για να παίξουν μαζί τους. Ενώ καθώς τρέχανε μεταμορφωνόντουσαν πίσω στην κανονική τους μορφή.

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Την έμπνευση του παραμυθιού την οφείλω στη Flying Saucepan όπως και το τέλος του

Σχόλια (4)

Πέμπτη , 13 Απριλίου 2006

H Μαμά Πατρίδα με καλεί

Στις 9 Μαϊου μπαίνω φαντάρος μάγκες στο πεζικό.. Ήδη έχω αρχίσει να μαζεύω προμήθειες από ANTIPALEVOX :P Να ονομάσω και το blog, οι περιπέτειες ενός φαντάρου ε;

Σχόλια (14)

Σαββάτο , 08 Απριλίου 2006

Κριτική από την Pink;

Να μια ευχάριστη έκπληξη από τον αμερικάνικο καλλιτεχνικό κόσμο. Η Pink δεν κολλάει καθόλου να κριτικάρει τα όσα συμβαίνουν με όλες τις τραγουδίστριες που δείχνουν τον "ποπό" τους στα βιντεοκλίπς και την κάθε Πάρις Χίλτον. Πού χάθηκαν τα κορίτσια που θέλανε να γίνουν οι επόμενες προέδροι των Η.Π.Α. ή αστροναύτες; αναρωτιέται στο video-clip της "Stupid Girls". Θέλει να είναι διαφορετική λοιπόν κι εμείς συμφωνούμε (αν και είναι κάπως εύκολο να τα λέει όλα αυτά από τη θέση της, μιας που έχει μια ομορφιά αλλά και τα φώτα της δημοσιότητας) Περισσότερα στους στίχους της:

Stupid Girls by Pink
Stupid girl, stupid girls, stupid girls
Maybe if I act like that, that guy will call me back
What a paparazzi girl, I don't wanna be a stupid girl
Go to Fred Segal, you'll find them there
Laughing loud so all the little people stare
Looking for a daddy to pay for the champagne
(Drop a name)
What happened to the dreams of a girl president
She's dancing in the video next to 50 Cent
They travel in packs of two or three
With their itsy bitsy doggies and their teeny-weeny tees
Where, oh where, have the smart people gone?
Oh where, oh where could they be?
Maybe if I act like that, that guy will call me back
What a paparazzi girl, I don't wanna be a stupid girl
Baby if I act like that, flipping my blonde hair back
Push up my bra like that, I don't wanna be a stupid girl
(Break it down now)
Disease's growing, it's epidemic
I'm scared that there ain't a cure
The world believes it and I'm going crazy
I cannot take any more
I'm so glad that I'll never fit in
That will never be me
Outcasts and girls with ambition
That's what I wanna see
Disasters all around
World despaired
Their only concern
"Will they fuck up my hair?"
Maybe if I act like that, that guy will call me back
What a paparazzi girl, I don't wanna be a stupid girl
Baby if I act like that, flipping my blonde hair back
Push up my bra like that, I don't wanna be a stupid girl
[Interlude]
Oh my god you guys, I totally had more that 300 calories
That was so not sexy, no
Good one, can I borrow that?
[Vomits]
I WILL BE SKINNY
(Do ya thing, do ya thing, do ya thing)
(I like this, like this, like this)
Pretty will you fuck me girl, silly as a lucky girl
Pull my head and suck it girl, stupid girl!
Pretty would you fuck me girl, silly as a lucky girl
Pull my head and suck it girl, stupid girl!
Baby if I act like that, flipping my blonde hair back
Push up my bra like that, stupid girl!
Maybe if I act like that, that guy will call me back
What a paparazzi girl, I don't wanna be a stupid girl
Baby if I act like that, flipping my blonde hair back
Push up my bra like that, I don't wanna be a stupid girl

Σχόλια (8)

Τρίτη , 04 Απριλίου 2006

Ζω σε ένα σταθμό του τραίνου

Ζω σε ένα σταθμό του τραίνου. Βλέπω τον κάθε περαστικό που έχει βρει το δικό του τραίνο. Τον πηγαίνει κάπου, όμως δεν ξέρω αν το ελέγχει και δεν νομίζω δηλαδή. Έχει ήδη αποφασίσει ποιος είναι ο προορισμός του τραίνου και είναι ευτυχισμένος με αυτό. Αν η διαδρομές των τραίνων είναι η ζωή και το κάθε τραίνο μια ψυχή τότε οι σταθμοί τι είναι; Ένας σταθμός του τραίνου για ένα τραίνο που δεν ξέρω αν έχω επιλέξει. Ίσως και για αυτό δεν έχει έρθει ακόμα και για αυτό ακόμα περιμένω. Όμως πρέπει να γίνουν και κάποια άλλα πράγματα φυσικά για να ακολουθήσω τη διαδρομή. Ώστε να είμαι έτοιμος να προχωρήσω. Αλλά και να μου δώσεις μετά το «τιμόνι» του τραίνου πάλι ευτυχισμένος δεν θα είμαι. Θα πρέπει να ακολουθήσω μια από τις ράγες. Ράγες που άλλοι έχουν προδιαγράψει για μένα. Ράγες κολλημένες στη Γη. Φυσικά κάποιος θα πει, ότι οι διαδρομές του τραίνου έχουν και αυτές τη χάρη τους. Κάτσε απόλαυσέ την και μη βασανίζεις τον εαυτό σου με ερωτήσεις. Ίσως για αυτό δεν έχει έρθει το τραίνο μου. Δεν είμαι έτοιμος να το απολαύσω. Όπως απολαμβάνω τον ήλιο τώρα που ζεσταίνει το πρόσωπό μου και τον αέρα που περνάει ανάμεσα από τα μαλλιά μου. Να πάνε να γαμηθούν οι ράγες και τραίνα τους. Φεύγω από τον καταραμένο σταθμό, παίρνω το αμάξι μου και όπου θέλω ας πάω. Κι όταν σταματήσουν οι δρόμοι θα πάρω τους χωματόδρομους, κι όταν σταματήσουν οι χωματόδρομοι θα πάρω τα χορτάρια και όταν σταματήσουν κι αυτά θα πάω περπατώντας…
(φτάνει να βρω πρώτα την έξοδο)

Σχόλια (4)

Πέμπτη , 30 Μαρτίου 2006

Ένας σερβιτόρος στη Νέα Υόρκη blogάρει

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω ανελλιπώς το blog ενός σερβιτόρου που περιγράφει την ημέρα του στο εστιατόριο που δουλεύει. Και κάθε μέρα είναι πολύ ενδιαφέρουσα, ειδικά με κάτι κωμικοτραγικά περιστατικά. Σήμερα του κάνανε συνέντευξη και από την εφημερίδα Chicago Tribune. Περισσότερα στο blog του λοιπόν εδώ: http://waiterrant.net/

Σχόλια (1)

twocows

Πυροβολημένος blogger