Δεν υπάρχουν μερικές στιγμές στη ζωή σου όπου δεν μπορείς με τίποτα να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσεις ακριβώς αυτά που νιώθεις;
Ότι η θάλασσα είναι τόσο εκδικητικά μπλε.
Ότι τα δάχτυλά σου έχουν μακροπρόθεσμη μνήμη.
Ότι ξανά και πάλι αφού ποτέ.
Δεν μπορείς να τα πεις αυτά τα πράγματα. Είναι δύσκολο, δεν σε καταλαβαίνουν και κυριότερα μπορεί να παρεξηγηθείς.
Το ότι η μονάδα δεν είναι κενή.
Το ότι εσύ καμιά φορά ξέρεις ακριβώς κ με λεπτομέρειες τι θέλεις. Πώς το λες αυτό; Την αλήθεια όμως.
Το ότι σου τη σπάει που δεν πονάνε. Δεν πονάνε αλήθεια; Εσύ πονάς. Αυτό.
Το ότι έχεις θυμώσει. Αυτό σχετίζεται με το παρελθόν σου. Δεν μπορείς να το διαχειριστείς αυτό. Οφείλεις να μη θυμώνεις, τι κρίμα.
Το ότι λυπάσαι που πρέπει να αμυνθείς αλλά.
Γενικά φοβάσαι ότι θα ρεζιλευτείς. Ότι δεν έχει νόημα όλο αυτό, δε βγάζει πουθενά και τίποτα δε θα σου φέρει. Δεν το θες αυτό, δεν το θες. Μα τι φοβάσαι επιτέλους, πες κάτι να όπως
το ότι τα μάτια του είναι σκληρά. Αυτό λέγεται.
Ότι λυπάσαι που δεν σου έχει λείψει.
Ότι δεν μπορείς να αγαπήσεις.
Μη λες γεια. Μη λες είμαι μια χαρά. Μη λες γαμώτο μου δε δίνω δεκάρα. Μη λες το παίρνω αυτό απλώς και φεύγω. Και κυρίως μη λες τόσο σύντομα, χωρίς να εξηγήσεις τίποτε από όλα αυτά, αντίο. Αυτά λέγονται façade, λέγονται ευγένεια, είναι απόρροια ενός κοινωνικού background στο οποίο ποτέ δεν άνηκες κι όμως υιοθετείς τις πληγωτικές ρηχές νόρμες του που σκοτώνουν. Γιατί; Γιατί το κάνεις; Θα μπορούσες να πεις με λέξεις;
-Δηλαδή θες ένα ρούχο που να είναι μεν λετσέ αλλά να μην φαίνεται και πολύ λετσέ και ξεφτυλίζεσαι. Μπορείς να φύγεις, δεσποινίες.
Με τις κομμώτριες δεν τα πάμε καλά.
Δηλαδή δεν θα σου κάνουμε ούτε μια ανταύγεια; Πώς θα ζήσουμε εμείς, κοπελιά;
Με τις αισθητικούς δεν τα πάμε καλά.
Τι θα πει ντρέπεσαι; Μόνο μία ακόμα κυρία είναι στην αίθουσα και οι απέναντι έχουν συνηθίσει, με σένα ασχολούνται; Επιπλέον πες μου πότε θα κλείσεις να βγάλεις ΚΑΙ τα φρύδια σου επιτέλους.
Με τους πλανόδιους πωλητές δεν τα πάμε καλά.
Ένα μπιζουδάκι κοπελιά, ένα γυαλί, ένα δωράκι για τη φίλη σου κάνε πια, εκποίηση μαγαζιού κάνομεεεν.
Με τα παπουτσάδικα δεν τα πάμε καλά.
Τι θα πει δεν θες τακούνι, τι κοπέλα είσαι συ, παρακολουθήσεις τη μόδα, αγοράζεις mirror, cosmopolitan, young, lipstick, madame figaro, elle, instyle, down town, close up, pin up, playboy, playgirl, super κατερίνα, VimaDonna, τι άλλο; Διαβάζεις;
Με τα περιοδικά μόδας δεν τα πάμε καλά.
-Με αυτά τα περιοδικά που διαβάζεις με την θηλυκότητά σου δεν θα τα πας καλά.
-Η μόδα είναι υποκειμενική έννοια, καλό θα ήταν να μην επιβάλλεται.
Με την θηλυκότητα τα πάμε μια χαρά.
Με τον Baudrillard επίσης -αν κ καθόλου θηλυκός κ εντελώς πεσσιμιστής- τα πάμε μια χαρά.
Consumerism for the masses, Jean. Tι πήγες και πέθανες και συ και δεν έχω με κάποιον να συμφωνει με τις θεωρίες κατανάλωσης που καταστρατηγούν το μυαλό του πλήθους και ειδικά των θηλυκών ομόφυλών μου. Δεν θα πρέπει να ανησυχώ για τα κορίτσια γύρω μου που μαστίζονται από τη νόσο της ομορφιάς; Ποιος τις έχει πείσει όλες ότι δεν είναι αρκετά όμορφες; Ποιος εφήυρε την κυταρρίτιδα, τη ρυτίδα, την ανταύγεια, το eyeliner και την κρέμα σύσφιξης; Δηλαδή καλό να αγαπάς το σώμα σου, αλλά τόση αγάπη πια φτάνει στα όρια του μίσους. Γιατί το σώμα των κοριτσιών δεν είναι ποτέ αρκετά καλό; Γιατί είναι τόσο συγκρίσιμο σαν μάζα κρέατος με άλλα σώματα; Γιατί το σώμα των αγοριών δε χρειάζεται αντιρυτιδικές, συσφιγγτικές, ντε-μακιγιάζ, βαφής και άλλες τοιούτες κρέμες. Τι κάνει το σώμα των αγοριών τόσο τέλειο και επαρκές από μόνο του; Κι αυτή η μικρή χαρά που πήρες από τα ινστιτούτα καλλονής και αυτή η δόση αυτοπεποίθησης που τόσο αξίζει τα λεφτά της γιατί σε κάνει μόνο τόσο εφήμερα καλύτερη;
Με κατηγορούν ότι τελευταία αγγίζω τα όρια του μηδενισμού. Δεν υπάρχει διέξοδος, τους λέω. Resistance is futile. Με κατηγορούν ότι υποτιμώ τη δύναμη της μονάδας.
Κάτι ζωάκια δείχνανε στο Ράδιο Αρβύλα πώς τα σκοτώνανε για να φτιάξουνε γούνες. Οι πλούσιοι αγοράζουν τις γούνες, εγώ απλώς λυπάμαι. Σίγουρα όχι γιατί δεν μπορώ να τις αγοράσω.
Δεν μπορώ να σώσω τα ζωάκια, Ράδιο Αρβύλα, δεν έχω λεφτά να πάω στο περίπτερο.
Κάτι παιδάκια τα χτυπάνε στα ίδια τους τα σπίτια, στα ίδια τους τα σπίτια Ράδιο Αρβύλα, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Τις από πάνω μου τις χτυπάει ο άντρας τους και ο γιος τους. Τους στέλνω την αστυνομία και ξέρω ότι δεν έκανα τίποτα, τίποτα γι'αυτές, τίποτα.
Μαζεύω κάτι κουτάκια και κάτι χαρτάκια και τα πετάω στον κάδο ανακύκλωσης.
Μετά η κεντρική μονάδα συλλογής σκουπιδιών υποψιάζομαι ότι πετάει τα μοιρασμένα μου κουτάκια στα κανονικά σκουπίδια. Ζω σε μια κωλόπολη.
Την ίδια στιγμή οι εργοστασιακές μονάδες πετάνε όλα τους τα απόβλητα στο έδαφος από όπου θα φυτρώσει η ντομάτα που θα φάω, στη θάλασσα που κολυμπάει το ψάρι που θα ψαρέψω.
Προσπαθώ να ακούσω αυτούς που μου λένε να κόψω το κρέας γιατί αν ήμουν χορτοφάγος θα έλυνα το πρόβλημα της πείνας στον Τρίτο Κόσμο.
Την ίδια στιγμή εκείνοι που μου το λένε αυξάνουν την τιμή του ρυζιού σε όλες τις αναπτυσσόμενες χώρες και αυξάνουν την τιμή των πάντων και στη δική μου αναπτυσσόμενη χώρα. Άνθρωποι στις λαϊκές τρώνε από τα σκουπίδια. Από πότε έχει να γίνει αυτό;
Φταίει το πετρέλαιο.
Μου λένε να αγαπάω το ευρώ γιατί σημαίνει την εξευρωποίησή μου, την αποχή από τον νεαντερταλισμό της ανατολής. Σε όλα τα άλλα είμαι πρωτόγονος.
Όσο είμαι ευρωπαία το παιδάκι στην παραμεθώριο δεν έχει μάθει αγγλικά γιατί δεν διδάσκονται στο μονοθέσιο, τι να τα κάνει.
Το παιδάκι στην παραμεθώριο ενθαρρύνεται να μείνει στο χωριό του. Ένα βασίλειο χρειάζεται και υπηκοους.
Εγώ ενθαρρύνομαι να παντρευτώ με παραδοσιακό γάμο και γλέντι και να κάνω παιδιά και να τα φέρω σε αυτόν τον κόσμο της γκίνιας και της γκρίνιας και της έλλειψης οξυγόνου και κατανόησης.
Αυτά τα δυστυχισμένα παιδιά θα με κάνουν ευτυχισμένη. Εμένα και τον πρίγκηπα-βασιλιά άντρα μου που δεν χρειάζεται να τα βλέπει και πολύ αρκεί να υπάρχει. Αυτά θα μας δώσουν ελπίδα για το νέο κόσμο που θα φέρουνε κάποιοι άλλοι γιατί εμείς δεν μπορέσαμε.
Ήμασταν νέοι και δεν μπορούσαμε να ζητήσουμε σταράτα αυτά που δικαιούμασταν, τον μισθό μας από τον μη επιμελή εργοδότη, το οξυγόνο από αυτούς που το καταχραστήκανε, την ανθρωπιά από τους γείτονές μας.
Μετά από χρόνια όταν αυτά τα παιδιά θυμώσουνε μαζί μας ελπίζω τουλάχιστον να μην βιαστούμε να τα πούμε κυνικά και αδιάφορα μόνο, ότι δεν μπόρεσαν να πιστέψουν σε τίποτα όταν θα τους τα έχουμε αφαιρέσει όλα, ότι δεν αντιστάθηκαν αρκετά.
Διατηρώ επιφυλάξεις ως προς την ορθογραφία του τίτλου.
Είχα μια έκλαμψη πειθαρχίας και συγκινησιακής αυτοσυγκράτησης και αυτό θα πρέπει να διέρευσε ως ενέργεια στον αστερισμό μου γιατί ο πρώην διευθυντής στη διαφημιστική μου τηλεφώνησε να μάθει τι κάνω.
-Γεια σου!
-Μου έβαλες τα επιδόματα που μου χρωστάς από πέρυσι;
-Εγώ; Ήδη απ΄την Τετάρτη, γλυκειά μου, δεν τα είδες;!
-Χμμ...ναι; Όκευ, εντάξει.
-Τι κάνεις;
(Μπα;)
-Τι να κάνω τα ίδια.
-Δουλειά...δουλειά;
(Ε;)
-Ε...τελείωσα κάτι εργασίες μωρέ.
-Τα μαθήματα καλά;
(Τι;)
-Μια χαρά.
(Πού το πάει;)
-Τελειώνουμε, τελειώνουμε;
(Ουφ.)
-Του χρόνου.
-Ωραίο το μεταπτυχιακό, ωραίο;
(What?)
-Ε δύσκολα μωρέ, τι τα θες, μου'χει κοπεί το γέλιο.
(ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΕΙ;)
-Τι θα'λεγες να γράψεις κανα κειμενάκι για ένα διαφημιστικάκι;
(ΩΣΤΕ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΠΛΗΡΩΘΗΚΑ, ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ;;!!!)
-Τι διαφημιστικό;
(Δεν με μαμάτε!;;)
-Ε τίποτα μωρέ μια τεράστια καμπανιούλα που θέλουμε να κάνουμε, πάρα πολύ σούπερ σγουάου, δεν θα το μετανιώσεις.
(ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΟ ΤΡΕΛΟ ΧΩΣΙΜΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑΤΕ ΟΤΙ ΥΠΗΡΞΑ! ΩΡΑΙΑ!)
-Πώς θα πληρωθώ γι'αυτό;
(Μην ξεχνιόμαστε)
-Μωρέ τα βρίσκουμε αυτά.
(ΑΥΤΟ ΦΟΒΑΜΑΙ).
-Χμ...δεν ξέρω.
(ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΝΩ)
-Θα είναι πολύ καλά.
(Φοβάμαι ότι έχω ήδη πληρωθεί γι'αυτήν την καμπάνια).
-Θα το σκεφτώ.
(δηλαδή ΟΧΙ, αλλά έχει χάρη που σας συμπαθώ κατά βάθος για ανεξήγητους παρανοϊκούς λόγους, η ανόητη)
-Σκέψου το δεν είναι απολύτως υποχρεωτικό αλλά τσακίσου.
(Πολύ μου την έσπασες τώρα)
-Θα σου πω.
(Ομολογώ ότι μ'αρέσουν καλύτερα οι ξεκάθαροι συνεργάτες αλλά δεν μπρρώ να το εκφράσω ξεκάθαρα αυτό).
Τώρα εγώ αφού τα χρειάζομαι τα έξτρα μάνευ γιατί δεν χάρηκα; Σιχτίρια πια.
Μ'αρέσει η αβάν- γκαρντ.
Νουβέλ- Βάγκ (όχι αυτούς που φαντάζεστε).
Maison Figaro (παρασύρθηκα με το γαλλικό- ουδεμία σχέση).
Δεν ξέρω γαλλικά αλλά μ'αρέσει αυτό το μπάσταρδο κίνημα που δεν γουστάρει τίποτα.
..που φτιάχνει γλυπτά που κανονικά θα έπρεπε να είναι μινιατούρες στο σαλόνι σου ή προϊόντα στο ντουλάπι σου..
..που σου ζητάει να φτιάξεις εσύ την παράσταση, τι κάθεσαι κει κάτω;
..που σου ζητάει να ζήσεις έναν πίνακα, να γίνεις μέρος ενός έργου τέχνης..
..που δεν ντρέπεται για το σώμα του και τα πετάει όλα έξω..
..που ονειρεύεται να φτιάξει τα πάντα από την αρχή και πιστεύει σε μια πρωταρχική άσπιλη αθωότητα..
..που ισοπεδώνει τα πάντα. Δεν υπάρχει καλό και κακό, όμορφο και άσχημο. Όλα έχουν τη σημασία που τους προσδίδεις..
Κατά βάθος όμως δυστυχώς είναι το ίδο ελιτιστικό και σνομπ και είναι η άλλη πλευρά αυτού που φτύνει. Χωρίς αυτό για το οποίο βροντοφωνάζει ίσως να μη ζούσε. Τι είναι η αβαν γκάρντ; Υπάρχει ακόμα αβαν γκάρντ; Κάποιος που μιλάει για την αβαν γκαρντ, μπορεί να είναι ο ίδιος αβαν γκαρντ;
Πολύ τρέντικο έχει γίνει αυτό τώρα τελευταία και με αναστατώνει. Δεν τα μπορώ αυτά τα Causes, δεν τα μπορώ. Αν θέτε πραγματικά να βοηθήσετε τα παιδάκια στο Χαμόγελο του Παιδιού να πάτε να τους διαβάζετε παραμύθια, να τρέξετε να αφισοκολλήσετε αφίσες για το χαμό τους, αν θέτε να βοηθήσετε τις κακοποιημένες γυναίκες να μοιράσετε φυλλάδια και να τις ενημερώσετε, να πάτε σε μια ομάδα ομαδικής ψυχοθεραπείας και να τους πείτε ότι δεν φταίγανε εκείνες, αν νοιάζεστε για το περιβάλλον να χρησιμοποιείτε τους γαμημένους κάδους ανακύκλωσης και να μην πετάτε τα χαρτάκια γιατί ένα απλό χαρτάκι είναι μωρέ-κάτω και να μην χρησιμοποιείτε το κωλοαμάξι σας για δύο τετράγωνα δρόμο. Πάρτε ποδήλατο. Κι αν δεν έχει ποδηλατόδρομο, συλλέξτε υπογραφές και φέρτε και δυο κάμερες και χώστε τα στο δήμαρχο. Τουλάχιστον εσείς προσπαθήσατε. Κι αν θέτε να σταματήσετε το φαινόμενο του θερμοκηπίου να γράψετε ένα συγκινητικό δακρύβρεχτο γράμμα σε όλους τους πρωθυπουργούς των χωρών και να γραφτείτε στην Greenpeace και να κάνετε ακτιβισμό. Κι αν αγαπάτε τα ζώα, να πάρτε το αδέσποτο που ψωμολυσσάει σπίτι σας και να μην αγοράσετε τη ράτσα σκύλο που θα σας κοστίσει μια περιουσία και θα σας κάνει περήφανο στους φίλους σας. Και να πάτε στον Αρκτούρο να κάνετε εθελοντισμό το καλοκαίρι. Μην πάτε στην Ίμπιζα για πάρτυ. Αυτό δεν λέγεται φιλοζωία. Κι αν σας λυπεί τόσο πολύ ο καρκίνος, σκεφτείτε ότι υπάρχουν τόσα φιλαράκια σας που κάνουν δύο πακέτα τσιγάρα τη μέρα. Αντί να κάνετε add το Cause στο Facebook καλύτερα να κάνετε μια πραγματική συζήτηση με αυτούς για τους οποίους νοιάζεστε πραγματικά. Κι αν ο καρκίνος του μαστού είναι η αγωνία σας ρωτήστε τις φίλες σας αν ξέρουνε να ψηλαφίζουνε το στήθος τους. Κι αν δεν ξέρουνε πείτε τους ότι είναι καιρός να μάθουν. Άμα λυπάστε τα παιδάκια που πεινάνε, υιοθετείστε ένα και στέλνετέ του χρήματα κάθε μήνα για τα εμβόλια και τα τετράδιά του. Κι αν σας νοιάζουν τα δεντράκια πάρτε ένα και φυτέψτε το στην αυλή σας ή στο κοντινό παρκάκι σας. Αγοράστε το. Για το γαμώτο. Κι αν το AIDS είναι που σας απασχολεί μιλήστε ανοιχτά για προφυλακτικά ή τολμήστε να γνωρίσετε κάποιον με AIDS και μιλώντας μαζί του κάντε τον να θυμηθεί ότι είναι κι αυτός άνθρωπος κι αξίζει να τον αγαπάνε ακόμα. Κι αν πιστεύετε ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να βασανίζονται, γίνετε αληθινό μέλος της ACTIONAID.
Βέβαια. Δεν μπορείτε να τα κάνετε όλα αυτά, γιατί είστε πολύ νέοι, δεν έχετε τα λεφτά, δεν έχετε χρόνο, δεν μπορείτε να τα κάνετε όλα αυτά. Κανείς δεν περιμένει να τα κάνετε όλα αυτά. Δεν θα πάτε στην κόλαση αν δεν τα κάνετε όλα αυτά ταυτόχρονα και δεν θα σας πει κανείς αναίσθητους αν πολλά από αυτά σας αφήνουν αδιάφορους. Εργάζεστε πολύ βρε αδερφέ, έχετε το μεροκάματο και την οικογένεια να σκεφτείτε. Έχετε να σκεφτείτε το μέλλον σας, θέλετε ίσως οι άλλοι να κάνουν κάτι. Ναι αλλά μην τους κάνετε invite να μπούνε σε αυτό το ριμαδιασμένο το cause, γιατί τότε πολύ φοβάμαι ότι θα σκεφτούν πως μπορούν να κάνουν απλώς ό,τι και σεις για να έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη. Δηλαδή τίποτα. Τρέμω και μόνο που το βλέπω.
(εναλλακτικός τίτλος(θα'θελα):Kaprow made in Greece)
Happening σε μία πράξη(άπραγη).
(συνοδεύεται από χορεύτρια με τουρμπάνι).
Μερικοί ταξιθέτες παίρνουν από το χεράκι τους θεατές και τους βάζουν στην αίθουσα της παράστασης από την πίσω πόρτα. Η διαδρομή περνάει μέσα από τους χώρους που ετοιμάζονται οι ηθοποιοί. Οι ηθοποιοί βάζουν τις κάλτσες τους, επαναλαμβάνουν δυνατά και τσεκάρουν αν λένε σωστά τα λόγια τους, μια ηθοποποιός ντύνει ένα πλαστικό μωρό, ένας κάνει σκοινάκι, ένας άλλος φοράει ένα σκουφί το οποίο το βγάζει και προσπαθεί να το ξαναφορέσει από την ανάποδη, κοιτιέται σε έναν καθρεύτη να δει αν του πάει, ένας τύπος βάζει ηλεκτρική σκούπα ή μαζεύει χαρτιά από κάτω, ένας άλλος καθαρίζει το πιστόλι του. Δύο κορίτσια επαναλαμβάνουν τα βήματα μιας χορογραφίας. Ο χώρος είναι στενός και οι θεατές πρέπει να αγγίξουν τους ηθοποιούς για να περάσουν. Οι ηθοποιοί δεν τους δίνουν σημασία. Το επιθυμητό συναίσθημα είναι να θυμώσουν παρόλαυτά οι θεατές με την έλλειψη οργάνωσης της αίθουσας και με τους υπεύθυνους που τους αναγκάζουν να δούνε την πρόβα.
Οι θέσεις των θεατών είναι στημένες μπροστά σε μία οθόνη. Η οθόνη δείχνει ένα freeze frame δελτίου ειδήσεων. Η εκφωνήτρια έχει παγώσει πάνω σε ένα ολοστρόγγυλο 'Ο'. Οι θέσεις των θεατών είναι στημένες με πρόσωπο στην οθόνη, οι θεατές κοιτάζουν την οθόνη αλλά η παράσταση εξελίσσεται πίσω τους. Καμιά φορά εξελίσσεται και γύρω τους. Στην αρχή όμως δεν το ξέρουν. Νομίζουν ότι η παράσταση θα παιχτεί μπροστά τους.
Κάποια στιγμή ένα άτομο μέσα από το κοινό σηκώνεται όρθιο. Κρατάει ένα τηλεκοντρόλ και...αλλάζει κανάλι. Τότε μόνο η εκφωνήτρια ξεκινάει να απαγγέλει τις ειδήσεις της σιωπηλή.
Ταυτόχρονα με την 'αλλαγή καναλιού' μπαίνει η χορεύτρια που χορεύει μπροστά από την παγωμένη εκφωνήτρια. Δυνατή ανατολίτικη μουσική μας θυμίζει ότι πρέπει να κοιτάμε μπροστά.
Εν τω μεταξύ πίσω από τους θεατές οι ηθοποιοί κάνουν ό,τι και πριν αλλά πιο σιγά πια, στις μικρές γωνιές που έχουν διαλέξει. Ο καθένας μπορεί να διαλέξει να κάνει κάτι διαφορετικό από τα υποδεικνυόμενα παραπάνω. Μόνο που σε κάποια στιγμή, ο τύπος που κρατούσε το πιστόλι και μπορεί να είναι στρατιώτης απειλεί σιγανά έναν άλλο. Έχουν έναν ήρεμο καβγά. Αν και όλοι κοιτάμε βασικά τη χορεύτρια. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες προσπαθούν να μην αναμειχθούν στον καβγά και όταν τους πλησιάζει προσπαθούν να συνεχίζουν να κάνουν τις δουλειές τους. Να σκουπίζουν, να ντύνουν, να χορεύουν, να ψιθυρίζουν τα λόγια θεατρικών παραστάσεων. Οι περισσότεροι θεατές δεν τους προσέχουν. Αφού περάσουν μερικά λεπτά σε αυτό το στάδιο ακούγεται ένα δυνατο μπαμ.
Τότε μόνο για μία στιγμή σταματάει η ανατολίτικη μουσική. Και σταματάει να χορεύει η χορεύτρια. Και για μία στιγμή η γιγαντοοθόνη μιλάει και λέει. "Ένα δυνατό μπαμ που συγκλόνησε τους θεατές της κοντινής θεατρικής παράστασης ακούστηκε σήμερα το απόγευμα στις 8.30. Το μπαμ κράτησε ένα μόνο δευτερόλεπτο και δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Θα σας κρατήσουμε ενήμερους. Συνεχίζουμε το πρόγραμμά μας..". Η φωνή της κάνει fade out. Η χορέυτρια συνεχίζει το χορό της. Η χορευτική μουσική επανέρχεται.
Oι γύρω ηθοποιοί αν και τρομαγμένοι για μερικές στιγμές, μπαίνουν σιγά σιγά στους συνηθισμένους ρυθμούς των παλιών ασχολιών τους. Ο τύπος που πυροβόλησε στην αρχή δείχνει φοβισμένος από τον ήχο. Έπειτα πανηγυρίζει σιωπηλά, κλωτσάει το θύμα του που κοίτεται στο πάτωμα, απειλεί τους τριγύρω. Κάποιοι δεν του δίνουν σημασία, άλλοι τον κοιτάνε με την άκρη του ματιού τους. Ο τυπος μες στους θεατές προσπαθεί να αλλάξει κανάλι. Ο χορός της χορεύτριας σταματάει απότομα, το ίδιο απότομα σταματάνε όλοι οι ηθοποιοί στις θέσεις τους και η εκφωνήτρια στο "Ο". Και τώρα οι θεατές πρέπει να βγουν από το θέατρο χωρίς ταξιθέτες πια, περνώντας ανάμεσα από τους ακίνητους ηθοποιούς και χωρίς να έχουν δει όλοι τους το σύνολο της παράστασης.
Η Ξένια είχε έναν φίλο, τον Μπάμπη. Ο Μπάμπης ήτανε ήσυχος και ολιγουλάκι κυνικός και δεν έδινε την απαραίτητη σημασία στην Ξένια. Όταν η Ξένια του έλεγε να βγούνε έξω, εκείνος της έλεγε γκουκ-μουκ. Όταν η Ξένια του έλεγε να πάνε για καφέ, εκείνος της έλεγε: "ώρε μανίτσα μου, τι τα θες τώρα, να μείνουμε σπιτάκι μας". Όταν ο Μπάμπης έβλεπε ποδόσφαιρο η Ξένια σώπαινε. Όταν η Ξένια ήθελε να της κάνει ο Μπάμπης μια αγκαλιά, εκείνος την έλεγε υπερβολικά ευαίσθητη και φορτική.
Οπότε η Ξένια του την έκανε λίγο μπας και ξεκουνηθεί. Όχι τίποτα σοβαρό όλιγουλάκι φλιέρτ μπροστά στα μάτια του άναυδου Μπάμπεως. Το βράδυ έλαβε ένα απειλητικό μήνυμα: "Μωρή ΜΠΙΠ, ΜΠΙΠ, ΜΠΙΠ, θα σε ΜΠΙΠ αν ξαναΜΠΙΠ μπροστά μου μωρή ΜΠΙΠ. Τόλμα να πας στο ΜΠΙΠσπίτι σου μωρή ΜΠΙΠΜΠΙΠΜΠΙΠ και θα σε ΜΠΙΠ μα το ΜΠΙΠ μου ΜΠΙΠ".
Η Ξένια τρόμαξε με το μήνυμα και είπε να την βγάλει στο σπίτι μιας φίλης της για το βράδυ. Τι τα ήθελε τα φλέρτια μπροστά στον Μπάμπη της, ο Μπάμπης δεν αλλάζει. Την άλλη μέρα το βράδυ αποφασίζει να γυρίσει, ε θα του έχει περάσει λέει, πού θα πάει.
Ο γείτονας μόλις την βλέπει τρέχει αλαφιασμένος. "Ήτανε ένας τύπος έξω από την πόρτα σου όλο το βράδυ. Πριν λίγο έφυγε, τρόμαξα. Είπα να φωνάξω την αστυνομία".
Ο Μπάμπης είχε πάει απλώς να φάει.
Το βράδυ γύρισε και χτυπούσε την πόρτα της Ξένιας: "Άνοιξε μωρή ΜΠΙΠ, που τόλμησες να ΜΠΙΠ μπροστά μου, ΜΠΙΠΜΠΙΠΜΠΙΠ. Θα σου σπάσω την πόρτα παλιόΜΠΙΠ αν δεν ΜΠΙΠΜΠΙΠΜΠΙΠΜΠΙΠΜΠΙΠ ΜΠΙΠ το ΜΠΙΠ σου ΜΠΙΠ".
Η Ξένια πήρε τηλέφωνο τη φίλη της:
"Φοβάμαι ότι θα σπάσει την πόρτα. Και μετά δεν υπάρχει περίπτωση, θα με σπάσει στο ξύλο, ελάτε γρήγορα".
Έρχεται η παρέα και τον καλμάρουνε και του λένε έλα ρε Μπάμπη μην είσαι υπερβολικός, δεν έκανε και τίποτα τόσο τρομερό, μια παρεξήγηση, μπλα μπλα μπλα.
"Αφήστε με να την ΜΠΙΠ την παλιοΜΠΙΠΜΠΙΠΜΠΙΠ", ο Μπάμπης.
Τελικά η μπόρα κόπασε, ο Μπάμπης ηρέμησε και καθώς οι φιλενάδες τα λέγανε γυρνάει η Μαίρη και ρωτάει τη Ξένια:
-Καλά βρε Ξένια, πώς τον μπορείς έναν τέτοιο άντρα, που απειλούσε μια ολόκληρη μέρα να σε χτυπήσει, που θα σου έσπαγε την πόρτα και που σου μίλησε τόσο μα τόσο άσχημα μετά από όλο αυτό; Γιατί δεν τον χωρίζεις τον ανώμαλο ΜΠΙΠ το κέρατό μου ΜΠΙΠ;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΞΕΝΙΑΣ:
-Δεν μπορώ ρε Μαίρη να του το κάνω αυτό. Πού θα ξαναβρω ένα τόσο καλό παιδί..;
Tripani, φορώντας ξώπλατη τουαλέτα από ταφτά, διακοσμημένη με στρας και διακόσια μικρά διαμαντάκια σβαρόβσκι γύρω από το φουρό, παίρνει θέση στο κέντρο της σκηνής και λέει με σιέξυ κι όποιος αντιέξιει φωνιή:
-Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας. Απόψε έχω την τιμή να σας παρουσιάζω τα πρώτα βραβεία Γραφειοκρατείας 2006-2008, όπως ψηφίστηκαν από την φίλη μου, Έλενα Κ., την Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2008 καθώς πίναμε εγώ γαλλικό απλό σε ένα χάλια κουβαδοφλύτζανο κι αυτή ακριβώς το ίδιο αλλά με καραμέλα και σερβιρισμένο σε ένα ελεγκαnt φλυτζάνι συνοδευόμενο από 2 ακόμη δόσεις καφέ για ξαναγέμισμα. Όσο θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι γιατί μου φέρθηκαν σαν να'μαι το τελευταίο βλαχάκι σε αυτό το μαγαζί. Να πέσει η πρώτη κάρτα, παρακαλώ..
Σιέξυ φωνιή εκφωνιητη: Βραβεία Γραφειοκρατείας 2006-2008..
Θέση 5-Β Εφορία Αθηνών Φεβρουάριος 2006. Η θεία της Έλενας μόλις έχει πεθάνει.
(Βλέπουμε την Έλενα Κ να τρέχει με ένα μάτσο χαρτιά και να ρωτάει μία υπάλληλο αν η θεία της χρωστάει τίποτα χρήματα(?). Η υπάλληλος την κοιτάει με απάνθρωπο βλέμμα υπαλληλικού απηυδισμού με το γραφείο του, την δουλειά και τη ζωή γενικότερα. Αντί να απευθυνθεί στην δυστυχή Έλενα Κ. που περιμένει μια απάντηση ως προς τα χρωστούμενα της θείας, κρώζει:
-Όπα, στάσου! ΜΑΡΙΑΑΑΑΑΑ!
Η Μαρία βγαίνει από το βάθος του γραφείου κ της εξηγεί πως το μόνο που έχει να κάνει είναι να περάσει στο Pc το ΑΦΜ της θείας. Η υπάλληλος επανέρχεται στη νιρβάνα και αρχίζει να πληκτρολογεί βασανιστικά με ένα δάχτυλο και ανα ένα δευτερόλεπτο κάθε ψηφίο του ΑΦΜ 0…..1…..7….)
Tripani: (χαμογελαστά) Είναι τα βραβεία γραφειοκρατείας 2006-2008. Να πέσει η επόμενη κάρτα παρακαλώ.
Σιέξυ φωνιή εκφωνιητη: Βραβεία Γραφειοκρατείας 2006-2008..
Θέση 4-ΚΧ Υγειονομικό Αθηνών Μάρτιος 2007. Η Έλενα θέλει να απολυμάνει κάτι…κόκαλα…κι έχει φρικάρει…
(Βλέπουμε έναν χοντρό κουστουμαρισμένο τυπά να κάθεται στο γραφείο του και να κοιτάζει έναν χοντρό (σαν κ κείνον) φάκελο με έγγραφα.
Τύπος: Είναι όλα εδώ;;;)
Tripani: (χαμόγελο Colgate) Θέσηηη….Τρίίίίαααα!
Σιέξυ φωνιή εκφωνιητή: Βραβεία Γραφειοκρατείας 2006-2008..
Θέση 3-Β Πολεοδομία Αθηνών Καλοκαίρι 2007. Έλενα περιμένει στην ουρά ήδη 25 λεπτά…
(Βλέπουμε μια μεσήλικη κυρία να βγαίνει έξω από το γραφείο και να λέει..
-Μας συγχωρείτε πάρα πολύ αλλά θα καθηστερύσουμε λίγο για την κοπή της…βασιλόπιτας!)
Tripani: (κοντινό στο ξώπλατο) Θέση Δύο- Επικίνδυνες αποστολές…
Σιέξυ φωνιή εκφωνιητή: Βραβεία Γραφειοκρατείας 2006-2008..
Θέση 2- Πολεοδομία Αθηνών υπόγεια γραφεία Καλοκαίρι 2007. Έλενα χρειάζεται ένα έντυπο το οποίο…
Κάρτα:
Συμπαθής υπάλληλος:…θα το βρείτε στο ακριβώς πίσω μου γραφείο, αλλά δυστυχώς για να φτάσετε εκεί πρέπει να ανεβείτε στον τρίτο, όπου και υπάρχει διάδρομος για να ξανακατέβετε και να φτάσετε από πίσω. Να σας πω…μιας και είστε νέα, θέλετε να σας βοηθήσω; Περάστε μέσα από τον γκισέ, πατήστε πάνω στο γραφείο, μην ντρέπεστε…
(η Έλενα πατάει πάνω στο γραφείο της γυναίκας που προσφέρθηκε, πηδάει κάτω, ανεβαίνει σε ένα άλλο και βγαίνει από το πίσω παράθυρο όπου και βρίσκεται απέναντι από το σωστό γραφείο..)
Tripani: Και..επιτέλους τέλος…θέση..Νούμερο ένααα! (σκίζει λίγο την αριστερή τιράντα για να τραβήξει την προσοχή).
Θέση Νούμερο 1- ΔΕΗ Θεσσαλονίκης Ιανουάριος 2008. Έλενα βρίσκεται μπροστά στον γκισέ και χρειάζεται…
-Δεν είμαι υπεύθυνη εγώ γι’ αυτό. Χτυπήστε την κουδούνα να έρθει ο υπάλληλος.
(Μπροστά στην Έλενα δεσπόζει γνήσια προβατίσια κουδούνα κι εκείνη…ω του θαύματος…τραβάει το σκοινάκι για να κουδουνίσει!)
Γκλινγκι-γκλον γκλινγκι-γκλον
Tripani: Σας ευχαριστούμε που μείνατε ως το τέλος και αντέξατε να παρακαλουθήσετε τα βραβεία γραφειοκρατείας 2006-2008, εγώ…ε…πού πάτε καλέ..; Τεχνικοί! Ψιτ! Τι κάνετε κει; Αφήστε κάτω τα φώτα, δεν τελειώσαμε… Αφεντικό! Τι κάνουν; Πρέπει να πληρωθώ… Έχω συμβόλαιο εγώ…!
(χοντρός φάκελος προσγειώνεται στην αγκαλιά τρυπανιού… και φωνή ακούγεται από το βάθος των παρασκηνίων..)
-Συμπλήρωσε πρώτα αυτά και τα λέμε..
Tripani: Τουλάχιστον να ‘ρθει κάποιος να με βοηθήσει με το κωλοφόρεμααα;;; Καλέέ;;;
Ήταν μια μέρα βραδυνή που έβρεχε χωρίς νερό, κι έτρεχα χωρίς να τρέχω αχ Μαρία να σε βρω όταν αποφάσισα να πάρω το πράγμα στα χέρια μου, παρά της ατέλειωτες συμβουλές της ψυχολογίας που επιτάσσει να αφήνεις τα γκομενιλίκια όταν βρίσκεσαι σε μία κρίσιμη καμπή της ζωής σου και πρέπει να πάρεις αποφάσεις. Εγώ τον διέκρινα ανάμεσα στο πλήθος. (Γιατί καλέ κυρία, τα γκομενιλίκια το μέλλον μου δεν είναι;) Ήταν ψηλός λιγνός λυγμός ντυμένος μαύρα. Τον λέγανε "αλήτη" και είχε προλάβει άλλη. Ήτανε πολύ λυπηρή ιστορία και έτσι αποφάσισα να πατήσω pause, να πάω στην κουζίνα, να φτιάξω ποπ κορν, χοτ ντογκ, chocolate mousse και να κλάψω για την ήδη προδιαγεγραμένη τύχη της συμπρωταγωνίστριας. Τότε χτύπησε το κουδούνι μου ο Ράμπο που μοίραζε κουπόνια φαγητού για τα άστεγα ορφανά. Ένιωσα συμπόνια και πήρα μια εικοσάδα. Τον έμπασα στο σαλόνι και του έφερα και μια πορτοκαλάδα. Ήταν σεμνός ο Ράμπο, δεν θα μ'εκμεταλλευόταν. Άκουγε ήρεμα ώρα την πονεμένη μου ιστορία. Τα δάκρυα πήγαιναν κι ερχόντουσαν. Έφερνα κουβάδες, δανείστηκα δυο κι απ' τη γειτόνισσα για να τα μαζέψω. Εκείνος έκλαιγε κ γω σφουγγάριζα τα δάκρυα. Έπρεπε να το φανταστώ ότι Ράμπο και κουπόνια για ορφανά από κάπου μπάζει. Έπειτα του έδωσα ό,τι έκλαψε και τον ξεπροβόδισα μέχρι τη σκάλα. Του είπα να μου φέρει αύριο τους κουβάδες, μην ανησυχεί, του είπα να διαβάζει, να'ναι καλό παιδί να μην μου το μαλώνει η δασκάλα. Μετά κάθισα μπροστά στην τηλεόραση. Έλεγε τις ειδήσεις η κολλητή μου. Γιατί πάλι δεν πήγα για καφέ και ας την πάρω ένα τηλέφωνο. Φαντάστηκα ότι η ιστορία με το Ράμπο θα ήτανε λίγο τραβηγμένη, κι έτσι την κράτησα μυστική προς το παρόν. Αντ' αυτού της είπα ότι όλα είναι καλά, ουδέν νεότερον, νιώθω τέλεια, δεν έχω καταφέρει να γράψω εργασία, έχω μπουχτίσει.
Αγαπώ ένα παιδί
και το σκέφτομαι πολύ
απ'τη μέρα ως τη νύχτα
και απ' το βράδυ ως το πρωί.
Η γκαριδοφωνάρα της απέναντι για κάτι άσχετο δεν με πτόησε καν.
Θα σκουπίζω, θα γυαλίζω,
θα τα σπάω, θα μεθάω,
κάθε μέρα θα φωνάζω,
Τάδε πόσο σ'αγαπάω..!!!
-Όνομα δεν έχει ο Τάδε;
-Έχει αλλά δεν το ξέρω...
-Μμμ...μας τα ξανάπανε..
-Πού θα μου πάει..
-Όλο λόγια είσαι.
-¶λλες δεν είναι ΟΥΤΕ λόγια.
-Κι αυτό λόγια είναι.
-Δεν πρόκειται να μου χαλάσεις τη διάθεση...Εγώ αγαπώ ένα παιδί...
-Ουφ, σταμάτα επιτέλους, θα ξεράσω.
-Εσύ δηλαδή δεν ερωτεύτηκες ποτέ;
-Πώς δεν ερωτεύτηκα. Ερωτεύτηκα και παραερωτεύτηκα. Και μεις ερωτευτήκαμε αλλά δεν κάναμε έτσι.
-Και πώς κάνατε;
-Αλλιώς.
-Κάπως κάνατε πάντως.
-Ήταν πιο αξιοπρεπές.
-Όχι δεν θα μου χαλάσεις τη διάθεση.
-Υπάρχει ένα μέτρο σε όλα.
-Ποιο είναι αυτό το μέτρο;
-Η αξιοπρέπεια.
-Αηδίες.
-Έχεις γελοιοποιηθεί παντελώς.
-Αηδίες.
-Πόσο πιο χαμηλά θα πέσεις.
-Δεν θα μου χαλάσεις τη διάθεση.
-Το ξέρεις βέβαια ότι εκείνοι που σε βλέπουν. Ακόμα και αυτός ο Τάδε που μου λες ότι αγαπάς...σε κρίνουν.
-Όχι δεν θα μου χαλάσεις!!!
-Και βέβαια μπορεί από ένα χαζοτράγουδο, από μία χαζή λέξη που κατά λάθος ξεστόμισες....να τα έχεις καταστρέψει. Ήδη. Όλα.
-Δεν θα...εντάξει, λοιπόν!
Της λέω: "δεν ξέρω, είμαι βέβαιη ότι δεν καπνίζω επειδή το διάλεξα εγώ;"
Μου λέει "δεν ξέρω, είσαι βέβαιη;"
"Είμαι βέβαιή;", εγώ ρώτησα.
"Είσαι βέβαιη;".
Στο σχολείο κάναμε θρησκευτικά. Ο Θεός αυτό, ο Θεός το άλλο. Στο πανεπιστήμιο κάνουμε αθεϊσμό. Ποιος θεός, προβατάκια; Δεν τα μάθατε;
"Είμαι βέβαιη;"
Ο Freud, μας δίνει μια πεσσιμιστίκη άποψη για το άτομο, λαμβάνοντάς το ως το προϊόν της συνύπαρξης με το περιβάλλον του. Πού είναι η θέση της ατομικότητας σε αυτό; Τι ρόλο βαράει το άτομο;
-Υπάρχει άτομο;
-Δεν υπάρχει;
-Είσαι βέβαιη;
Ο Νίτσε άλλωστε δεν μίλησε για την απουσία της ελεύθερης βούλησης; Πόσα πράγματα κάνω πραγματικά εγώ χωρίς να είναι αποτέλεσμα της επιρροής που ασκεί το καθε περιβάλλον πάνω μου; Πόσο είμαι εγώ και πόσο όλα αυτά που με διαμόρφωσαν και συνεχίζουν να με διαμορφώνουν κάθε στιγμή. Κι αν δεν ήμουν εγώ εδώ, θα μπορούσα να είμαι κάπου αλλού και η ίδια συνείδηση να αποφασίσει να είναι κάτι άλλο;
-Βρε δεν τα αφήνεις αυτά να πάμε για μπύρες και μεζέδια. Με έχει πιάσει μια λιγούρα...
-Είσαι βέβαιη;
-Nαι, έχεις δίκιο, άστο θα κάνω δίαιτα.
-Oedipus
-Πανεύκολο. Δύο έννοιες. Ένα: Οιδιπόδειο σύνδρομο γνωστό και ως Oedipus Complex. Δύο: Ο άρχοντας που έλυσε το αίνιγμα της Σφίγγας. Το αίνιγμα είχε ως εξής: "τι είναι αυτό που στην αρχή περπατάει στα τέσσερα, μετά στα δύο και τελικά στα τρία". Η απάντηση φυσικά ήτο ο άνθρωπος ως μωρό, ενήλικας και μπαστουνάτος γέρος. (20 πόντοι)
Πίστα 2. (medium)
-Flowers of evil.
-Το'χω, το 'χω...Baudelaire! (40 πόντοι)
Πίστα 3. (δυσκόλεψέ το)
-Collective consciousness
-Carl Young. Γνωστός ψυχολόγος, μαθητής αλλά και αρνητής σε ορισμένα πράγματα του Freud. (50 πόντοι)
Πίστα 4. (challenge me).
-Gestalt.
-Σύμφωνα με τη θεωρία του MacLuhan είναι η επικέντρωση στο συμβολιζόμενο και ουχΊ στον signifier. Στο φιλμ, είναι ένας όρος που αφορά το σύνολο της ταινίας, την ταινία ως Όλον. Στα Γερμανικά σημαίνει μορφή, παρουσιαστικό (ανθρώπου), φιγούρα και γράφεται με κεφαλαίο G. (250 πόντοι)
Πίστα 5. (δώσε κι άλλο).
-Το βράδυ εγώ θα βγω με τον Νίκο, η Σούλα με τον Κώστα και η Κούλα με τον Γιάννη. Εσύ με ποιον θα έρθεις;
-Εμ.... (μείον 15.000 πόντοι και ο μίστερ Ζονκ για συνοδός).
Χριστέ μου, όλο αυτόν τον καιρό είχα υποχρεωθεί να έχω αυτό το απάνθρωπο μπλόγκι και να το βλέπω και στην αρχική σελίδα. Τραύματα μου άφησε αυτό το κλείσιμο. Αλλά τι μάθαμε καλά παιδάκια από αυτήν την περιπέτεια; Ότι αν θέλουμε τα μπλόγκια μας καλό είναι να τα αποθηκεύουμε κ πουθενά αλλού έτσι για καβάτζα. Σαν κάτι γκομενάκια δηλαδής που ενώ δεν τα γουστάρεις καλό είναι να τα κρατάς σε μία λογική απόσταση, να μην τους κόβεις τον αέρα γιατί ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να γεράσεις και να μείνεις μόνος για πάντα να βλέπεις τα μούτρα σου και να μη σε θέλει κανένας ούτε να ανταλλάξετε μια κουβέντα. :Ρ
Πικρόχολο ήτανε αυτό τώρα, αλλά τέλος πάντων Καλωσήρθαμε. Aς προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε περισσότερο τη συνύπαρξή μας αυτή τη φορά..
Φίλος Α προχθές μου ήρθε φορτσάτος, είχε καιρό να με δει και οι συμβουλές μου δεν του χρειαστήκανε -λέει. Είναι πολύ μπακούρικες και τρυφεροαγαπησιάρες (κάτι από διαφημιστική μου 8υμίζει αυτό, το παραβλέπω). Βρήκε λέει τώρα έναν τύπο να του τα λέει χύμα και σταράτα, όπως ακριβώς τα θέλουνε οι γυναίκες..
-Για λέγε, για λέγε..
Το θέμα έχει ζουμί. Ο τύπος αυτός –λέει- δεν έχει αφήσει φύλλο και φτερό, όλες οι γκόμενες του κάθονται σε διάφορες υπερεπικίνδυνες για το λουμπάγκο στάσεις. Όλες τον θέλουν, τον ποθούν, τραβάνε τα μαλλιά τους για ποια θα τον πρωτοέχει.
-Το πράγμα με ενδιαφέρει. Επιτέλους ένας συμβουλάτορας με κύρος. Προχώρει.
Τον θέλουνε όλες αν και αυτός μόνο σε μία έδωσε την καρδιά του αληθινά. Μόνο μία από αυτές τις θεσπέσιες αιλουροειδείς υπάρξεις δεν απάτησε ποτέ του.
-Το πράγμα βρωμάει αληθινές αγάπες και δεν μ’ αρέσει. Συνεχίζεις.
Προχθές του έδωσε τρεις συμβουλές για να κατακτήσει κάθε γυναίκα. Τρεις συμβουλές που υπερνικούν κάθε στρατήγημα που χρησιμοποιήσαμε προηγουμένως για να προσεγγίσουμε λιτά και με θάρρος, με πυγμή και τόλμη για την ελευθερία, μπερδεύτηκα. Για να κάνουμε τέλος πάντων το πέσιμό μας. Βγάζω νοητικό μπλοκάκι και σημειώνω τις διδαχές του αρχιμάστορα ιατρού της αγάπης.
Πρώτον. Δεν την ρωτάς αν θέλει, τι θέλει. Είναι σίγουρο ότι σε θέλει. Αξίζει να σε θέλει όσο τίποτα, πού να τρέχει να βρει άλλον που να τα έχει όλα σε ένα πακέτο προσφορά γνωριμίας. Εφόσον είναι βέβαιο ότι σε θέλει, την βγάζεις για καφέ για να δεις αν σου κάνει εσένα….
Έχω μείνει άφωνη.
-Αν σου κάνει; Δεν είπαμε ότι εσύ τη διάλεξες;;
-Αυτή δεν το ξέρει. Πρέπει να την πείσεις ότι εκείνη διαλέγει.
-Κι αν δεν έρθει στον καφέ γιατί δε γουστάρει;
-Είπε ότι θα μου τηλεφωνήσει.
Δεύτερον.
Επιλέγεις Ναπολέοντα. Βουρ, λοιπόν, επίθεση. Μην την αφήνεις σε ησυχία. Τηλέφωνα, μηνύματα στο κινητό, E-mail, αεροπλάνα που πετάνε πάνω από το σπίτι της και σούρνουνε πίσω τους πανώ με «θα σ’ αγαπώ για πάντα», «θα γίνεις το κορίτσι μου;», «εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», «καιρούς είχα να νιώσω έτσι δα, ζαργάνα μ’». Όσο πιο πολύ αδιαφορεί τόσο εσύ κόλλα. Δεν μπορεί θα εκτιμήσει μέσα σου αυτήν την μανία του αρσενικού κυνηγού, αυτό το ταλέντο να διεκδικείς το θύμα σου μέχρι τελικής πτώσης. Στο τέλος θα σου κάτσει και μόνο για να σε ξεφορτωθεί, δεν γίνεται. Φυσικά πάντα υπάρχουν και τα Βατερλώ. Αν όμως δεν ψαρώσει με τη δεύτερη τακτική σου, μη μασάς, υπάρχει και τρίτο αλάνθαστο βήμα.
Τρίτον.
Αδιαφορία. Δείξτης ότι δεν σου είναι απαραίτητη. Δείξτης ότι δεν έχει καμία αξία για σένα, ότι δεν σου καίγεται καρφί, υπάρχουν ένα σωρό πανέμορφες τριγύρω σου για τις οποίες θα μπορούσες να ενδιαφέρεσαι και να ενδιαφέρονται και κείνες.
-Και γιατί δεν τα ρίχνεις σε κείνες;
-Μπορεί να το κάνεις αλλά θα σε απομακρύνει από τον στόχο.
-Και αν σου κάτσουν;
-Τότε πάμε στο Τέταρτο.
Τέταρτον. Αν σου κάτσει καμία από τις άλλες κορασίδες που ζηλεύουν το αλάνθαστο φλερτάρισμά σου, πάρτην και φύγε. Δεν είναι καιροί για σπατάλες.
-Επιλεκτικό τον βρίσκω.
-Έτσι αυξάνεις τις μετοχές σου τη σήμερον.
-Τουλάχιστον τώρα γλιτώνεις τις δικές μου μπακούρικες συμβουλές.
-Όχι θα τις ακούω κ αυτές και θα κάνω λίγο από όλα.
-Μπα, εγώ θα σου έλεγα να είσαι ο εαυτός σου, πού να τρέχεις.
-Ε λες και συ κάτι βαρετά και τετριμμένα.
-Αυτός ο φίλος σου την τωρινή του κοπελιά πώς την γνώρισε, ξέρεις καθόλου; Μαζεύω στατιστικά στοιχεία, ιδέες, πληροφορίες..
-Τώρα για λίγο καιρό δεν έχει σχέση, αλλά το δουλεύει.
-Εσύ το δούλεψες; Πώς πήγε;
-Δεν έχω ακόμα την τεχνική του αλλά θα μάθω.
Το ξέρω, είναι άδικο να αμφισβητώ τις αυθεντίες, αλλά αυτό ακριβώς φοβάμαι. :-Ρρρ
Λαλαλά-λαλαλό. Φύγανε όλοι τους, φύγαν.
Λάλαλα-λαλαλό. Ούτε που με νοιάζει πού πήγαν.
Λαλαλά- Τι σημασία άλλωστε να 'χει τώρα.
Λαλαλό- έτσι όπως πέρασε και η ώρα.
Λαλαλά-σημασία καμιά δεν έχει, τι να λέμε.
Λαλαλό-κανείς δεν φταίει, ούτε κ μεις φταίμε.
(αν κ καμιά φορά τολμώ να δυσπιστώ, πάμε κ πάλι)
Λαλαλά- φύγανε όλοι τους.
Λαλαλό-κανείς δεν ακούγεται γύρω αν και
...σσσσστ. Πιο σιγά. Κανείς δεν ακούγεται αλλά ας προσέχουμε κ λίγο.
Λαλαλά-λαλαλό. Δεν έχει σημασία. Και σημασία καμιά δεν έχει.
Λαλαλό. Ούτε με νοιάζει. Σημασία κανείς δε δίνει εδώ χάμω κ κανείς έτσι κι αλλιώς δε με προσέχει.
Λαλαλά. Φύγανε όλοι τους. Φύγαν.
Λαλαλό. Εσύ πρόλαβες κι έφυγες πριν από όλους, ρε γαμώτο.
"Μήπως έκανα λάθος;", ρωτάω το ρολόι του τοίχου.
"τικι-τικ, τικι-τικ" μου απαντάει εκείνο.
"Μήπως, μήπως έκανα λάθος;", ρωτάω τον φούρνο μικροκυμάτων.
Εκείνος στριφογυρνάει το φαΐ μου.
"Μήπως έκανα λάθος;" ρωτάω το γαλάζιο ματάκι που φυλάγω στο κουτάκι του.
Εκείνο το μαλακισμένο δεν μου απαντάει και το κρύβω πάλι πίσω στα σκοτάδια του.
"Μήπως έκανα λάθος;"ρωτάω το ασανσέρ.
Εκείνο κολλάει στον τρίτο όροφο. "Γκντουπ". Τώρα τι σημαίνει αυτό, κωλόπραγμα, μίλα!
"Μήπως έκανα λάθος;" ρωτάω την κούπα του καφέ. Εκείνη αργοκρυώνει τον καφέ μου.
"Μήπως έκανα λάθος;", ρωτάω την φίλη μου που έρχεται να κάνουμε μάθημα.
"Είσαι ηλίθια; Εσύ ποτέ δεν κάνεις λάθη. Γιατί δεν μπορείς επιτέλους να μεγαλώσεις; Γιατί πάντα πρέπει να σκέφτεσαι ότι εσύ έκανες το λάθος; Γιατί να μην έχουνε κάνει οι άλλοι το λάθος;"
"Μήπως τελικά έκανα όντως λάθος όμως;". Με ξαναρωτάω.
Με λένε Βίκυ και χθες ήμουνα στα μπεζούκια. Μάλιστα στα μπεζούκια, γιατί παρακαλώ, κύριος, έχεις πρόβλημα;
Εγώ έζησα στιγμές απείρου κάλους. Δεν ξέρω τι μου πρωτοάρεσε περισσότερο. Νομίζω οι κυρίες με τα φτερά. Γνωστές και ως μπουζουκτζούδες. Αυτές ήτανε το καταπληκτικότερο. Τι χορογραφίες, τι ζεξ απίλ. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.
Η φίλη μου εγιόρταζε την 24η επέτειο των γενεθλίων της και εγώ το θυμήθηκα παράωρα. Πρόλαβε πάραυτα να μου ζητήσει να παραστώ στο σβησιμο των κεριών που θα ελάμβανε χώρα την αυτή μεταμεσονυχτία. Αργά βγαίνει ο κόσμος σήμερις, όχι σαν και σε. Η φίλη τοιάυτη είναι από την πατρίδα. Εις τας Θεσσαλονίκας αγνοώ παντελώς τας παρέας της. Οπότε καταλαβαίνετε ότι άφησα την φαντασία μου να οργιάζει όταν μου είπε...
-...έλα και θα σου έχω έναν τύπο που θα ταιριάζετε γάντι....
Γάντι, ωραία φράση, είχα καιρό να την ακούσω, είχα από καιρό χάσει πάσα ιδέα για το ριζικό μου και κοίτα ο μαλάκας με την πρώτη ευκαιρία να ελπίσω. Δεν ειν' κατάσταση αυτή, κάποιος να μου δίνει ένα αντιελπιδικό πρωί-μεσημέρι-βράδυ.
Χμ. Υπάρχουνε διαφορετικές απόψεις για το τι θεωρεί ο καθένας καλό προξενειό, οι άνθρωποι θεωρούν τους εαυτούς τους καλούς προξενητές και όπως και να'χει όταν είναι καλοπροαίρετοι πρέπει κ να το βουλώνεις. Το λάθος ήτανε καθαρά δικό μου που το ήξερα γιατί το έχω ξαναπάθει επακριβώς. Ω καλοί αρχαίοι έλληνες πόσο δίκιο είχατε όταν ποιούσατε το ρητό..."το δις εξαμαρτείν"...
Και όπως έχουμε ξαναπεί όταν ήμουνα μικρή εγώ δεν ζήτησα σοφία από τον καλό θεούλη κι έτσι Αυτός έδωσε όλη την εξυπνάδα στη γειτόνισσα και στον τύπο που είχε το μπεζουκζίδικο με τις μπουζουκτζούδες. Τρελά λεφτά.
-Δηλαδή τι νομίζεις κοπελιά, τα λεφτά κάνουν την ευτυχία;
(Ο ταξιτζής μίλησε) Επειδή δηλαδή αυτοί οι τσαρλατάνοι βγάζουνε λεφτά;;
-Όχι, δεν είπα αυτό..
-Τι είπες δηλαδή; Τι είναι αυτά που λες; Θες να σε κατεβάσω;
(μερικοι άνθρωποι δεν αντέχουν την άλλη άποψη).
-Και καλά κοπελιά, νέα κοπέλα να πηγαίνεις στα μπουζούκια;;;; (κοίτα ποιον βρήκε να κάνει κήρυγμα) Διασκέδαση είναι αυτή; Γιατί δεν πάτε στην Αθωνος να τσακίσετε τίποτα κοψίδια; Γιατί δεν ακούς και καμια ροκιά να στανιάρεις; (hard rock hallelujah)
-Χμ, εγώ ξέρετε...έχει γενέθλια η φίλη μου και..
-Και καλά, στα μπουζούκια θα σας πάει? κατάλαβα τι νούμερο είναι αυτή...
-Για σας παρακαλώ, πώς μιλάτε έτσι για τη φίλη μουουου??
-Τι είπες κοπελιά; Με προκαλείς; Μήπως τελικά θέλεις να σε κατεβάσω;;;
-Ήθελα να πω ...πάρα πολύ έξυπνο το σχολιάκι σας για τη φίλη μου, χαχαχα πετυχημένο, βρε τι χωρατατζήδες είστε εσείς οι ταξιτζήδεεες!
-Είπα μήπως...
Κελεπούρι μου γεια σου, όλα δικά σου δικά σουουου!
-Τι εννοείς ταιριάζουμε γάντι;;; Κάτι, κάτι δεν κατάλαβες καλά, κάτι δεν σου έχω εξηγήσει.. Καταρχήν...καταρχήν πόσο χρονών είναι;;;
-Μην τον βλέπεις έτσι, μίλα του λίγο και θα δεις.
-Εγώ δεν του μιλάω, αν θέλει ας μου μιλήσει αυτός(Μαμά μου!)
Τελικά δεν μου μίλησε (μπήκε ανάμεσά μας μια άλλη φίλη μας που είχα καιρό να τη δω κι είχε τον πόνο της) κι έτσι αντί για γκομενοψησίματα είχα μια εποικοδομητική συζήτηση:
-Καλά δεν ξέρεις ούτε ένα λαϊκό τραγούδι;
-Πώς δεν ξέρω. Το "είσαι αμαρτωλή" το ξέρω απέξω κι ανακατωτά. Και μ'αρέσει κιόλας.
-Τι παιδί είσαι εσύ, τι μουσική ακούς;
-Ξένα.
-Ξένη μουσική;;; Μα γιατί;;;
-Γιατί μ'αρέσει. Κοίτα, κι αυτό μ'αρέσει. Δεν είν' κακό, αλήθεια.
Επιστροφή. Και γρήγορα.
-Σας άρεσε κορίτσια, το πρόγραμμα;
-Καλά ήτανε, μια χαρά.
-Ίσα ίσα το προλάβατε, δεν τον χωράει τον Ζουμπουλή άλλο η Θεσσαλονίκη, θα κατέβει στην Αθήνα.
-Θα κατέβει Αθήνα, πωπω δεν προλαβαίνω να τον ξανακούσω;; Τι κρίμαα..Κωλόφαρδοι Αθηναίοι ρεε!
-Μην ανησυχείς, κοπελιά, υπάρχει το cd, να τώρα τι νομίζεις, το πρόγραμμά του ακούμε.
-Α! Ουφ! Σωστά, υπάρχουν και τα cd, να'στε καλά που μου το θυμήσατε και ησύχασα.
-Κοροϊδεύεις κοπελιά; Θες να σε κατεβάσω κάτω;;;
-ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ ΓΙΑ ΜΠΕΖΟΥΚΙΑ!
Όταν δεν έχει περάσει ακόμα καλά καλά η μισή ζωή σου, όταν όλα φαίνονται μάταια και όλα φαίνονται παγερά, μπορεί να κάτσεις μια στιγμή και να σκεφτείς όσα θα ‘θελες. Κι ακόμα κι αν δεν μπορέσεις να τ’ αγγίξεις, ακόμα κι αν δεν μπορέσεις ποτέ να τα γευτείς, μπορείς τουλάχιστον -κι αυτό είναι το προνόμιο των ανθρώπων έναντι των ζώων- να τα ονειρευτείς.
Αυτά είναι, άμα δεν προλαβαίνεις να γράψεις βλόγια γιατί διαβάζεις υπερβολικά, διαβάζεις και στον ύπνο σου, τα γράφεις όλα μεταμοντερνιστικά, κομματάκια, κομματάκια, σαν θρυψαλάκια μπισκότα, κομματάκια πατατάκια κάτω κάτω στην σακούλα.
Οι άνθρωποι τριγύρω έχουνε βαρεθεί. Όλοι έχουνε βαρεθεί. Επικρατεί μια βαρεμάρα.
Εικόνα 1. Η Βουγιουκλάκη που μεταναστεύει στην Αυστραλία. Μαζί της έχει πάρει ένα τσουβάλι κεφτεδάκια τα οποία της πέφτουνε στον δρόμο (image Χάνσελ και Γκρέτελ-ακολούθα τα κεφτεδάκια για να γυρίσεις σπίτι σου).
Εικόνα 2. Εγώ και το καταπληκτικό μου γαλάζιο κολιέ που όλη τη μέρα το θαυμάζω, δεν το αγγίζω όμως, το θαυμάζω απλώς. Και τι ωραίες χειροποίητες χάντρες που έχει, και σε όλα αυτά τα σχήματα και κοίτα το κιτρινάκι εδώ, και τι καλό, και α ξέρω θα το βάλω αύριο με το λευκό πουκαμισάκι και θα είμαι σαν σημαία... Έπειτα εγώ και οι καταπληκτικές χειροποίητες μικροσκοπικές χάντρες στο πάτωμα. Στα πατώματα. Είναι ολοτρίγυρα. Είναι και μέσα στην μπλούζα μου ακόμα και μάλλον αυτό με την σημαία δε θα μου κάτσει. Γαμώτο.
Εικόνα 3. Η Αμελί καθώς σωριάζεται σε χιλιάδες pixels δακρύων όταν ο καλός της έχει συνειδητοποιήσει την αλήθεια κι εκείνη δεν μπορεί να παραδεχτεί ότι. Όμορφη εικόνα.
Αβυσσαλέα μπλόγκερ συγκρατήσου. Μάζεψε ολίγον τι τις δυνάμεις σου και αναρωτήσου. Τι στα διάλα κάνεις στο δωμάτιο τούτο; Κλαις την μοίρα σου ή μου φαίνεται;;
Δέσε κορδόνι, πατίκωσε μαλλί, πάρε μια βαθειά ανάσα σκόνης και περιστεριού. Κλείσε την τηλεόραση που μουρμουράει ακατανόητα ώρα τώρα. Ρώτα την συγκάτοικό σου αν θέλει κάτι να της φέρεις. Τρίψε τα μάτια σου, ετοιμάσου.
Στο δρόμο δεν τρέχουνε παιδιά, ο σαντουϊτσάς έχει βαρεθεί την ζωή του, ο περιπτεράς έχει βαρεθεί την ζωή του αλλά έχεις μια γειτονιά κάτσε καλά, κατά βάθος όλοι έρχονται σε αυτήν την γειτονιά για να διασκεδάσουν, εσύ γιατί κάθεσαι μπροστά σε έναν υπολογιστή και πήζεις, απορώ. Χρειάζεσαι μια ιστορία. Με αρχή. Μέση. Και τέλος. Χρειάζεσαι. Πάτα το κουμπί να έρθει το ασανσέρ. Χέσε το ασανσέρ πάμε με τα πόδια. Έχεις γράμματα; Δεν έχεις. Ποιος μαλάκας άφησε πάλι την πόρτα ανοιχτή.
Αέρας. Και έγινε η ΑΡΧΗ.
Ντριν. Καταρχήν οι αρχές δεν γίνονται με τηλέφωνα. Το αγνοούμε. Ντριν. Το αγνοούμε. Ντριν. Συνεχίζουμε να το αγνοούμε. Είχαμε μείνει στον αέρα. Σχετική έννοια στην πόλη του μονοξειδίου του άνθρακος. Ανάπνευσέ το όμως καλά για να ξέρεις που βρίσκεσαι. Τσμπαμ. Δεν είναι μόνο αυτό. Το μονοξείδιο. Είναι κάτι άλλο αυτή η μπόχα. Αυτή η μπόχα έρχεται….πολύ σωστά από την θάλασσα. Ανάπνευσέ το λοιπόν καλά για να ξέρεις που βρίσκεσαι, συνεχίζω. Μια βρώμικη θάλασσα είναι κατά πολύ καλύτερη από καθόλου θάλασσα. Δώσε νερά.
ΜΕΣΗ
Πριν δώσεις νερά, δώσε τραγούδια. Στην μόδα τώρα τελευταία είναι αυτό το σουξεδάκι. “so beautiful and wild”, σόου μπιούτιφουλ εντ γουάιλντ. Στο μυαλό μου δεν έρχεται η άγρια γκόμενα του βίντεο-κλιπ αμέσως, στο μυαλό μου έρχεται ένα ποίημα σε ανθολόγιο του δημοτικού, θαρρώ. Το κυκλάμινο –λέει.
-Κυκλάμινο, κυκλάμινο, στου βράχου τη σχισμάδα,
Πού βρήκες χρώματα κι ανθείς, πού μίσχο και σαλεύεις;
-Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα-στάλα,
Μαντίλι ρόδινο έπλεξα κ’ ήλιο μαζεύω τώρα.
Ρίτσος.
Ωραία τα κυκλάμινα, αλλά βρες εσύ να πας στην φίλη σου κυκλάμινα να της πας στα γενέθλιά της ας πούμε κι αυτή να τα εκτιμήσει. Τελικά καταλήγεις στο ανθοπωλείο, αργοπορημένη μούρη, κοιτάς το ρολόι βιαστικά, παίρνεις ένα μάτσο τριαντάφυλλα πορτοκαλιά, σε πλαστικό κουτάκι, με ροζ κορδέλα και άσε το κυκλάμινο, κυκλάμινο, δώσε το τριαντάφυλλο, τριαντάφυλλο, a rose is a rose is a rose άλλωστε το λέει και η ποιήτρια δεν θα μου αμφισβητήσεις τώρα εσύ 30 φύλλα, αλλά να είναι αυτό το άγριο που πια κανένας δεν του δίνει σημασία, το άγριο και ας φυτρώνει και μες στην κακοτραχαλοσύνη. Βάλε 5 ίδια από αυτά. Το αυτό θα μαραθούν κι εκείνα. Και το άγριο και το ήμερο θα μαραθούν έτσι κι αλλιώς. Και μην σου πω το άγριο θα μαραθεί και γρηγορότερα. Ποιο το νόημα, καταλαβαίνεις, ποιο το νόημα..
ΜΕΣΗ (Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ).
Δώσε καφέ. Έναν καφέ στο χέρι αγύρτικο και βιαστικό. Έναν καφέ με θέα την μεγάλη λίμνη (την προτιμώ από των Ιωαννίνων), την μεγάλη λιμνάζουσα θάλασσα. Την προτιμώ. Δώσε μια ρουφηξιά δυνατού καφέ, να σου τσιμπάει τα μάτια, να θες να φταρνιστείς δυνατά κι έπειτα να χαίρεσαι, να χαίρεσαι γιατί επιτέλους ξύπνησες, έπρεπε να πάει 7 το απόγευμα, τι στο διάολο αλλά επιτέλους ξύπνησες, τι είναι εδώ;; Ανέπνευσε το γύρω σου καλά και θα προσανατολιστείς μια χαρά, μην φοβάσαι. Γιατί ένιωθες πάλι λυπημένη; Δεν θυμάσαι. Δεν θυμάσαι. Αυτό μόνο ξεχνάς. Κάθε μέρα προσπαθείς να το ξεχνάς και τα καταφέρνεις και μια χαρά, και μην φοβάσαι.
Ζούνε ψάρια σε αυτήν την θάλασσα; (αιώνια ερώτηση).
FLASHBACK.
-Μέδουσες. Έχω δει μέδουσες.
-Ναι αλλά ζούνε και ψάρια; Αληθινά μεγάλα ψάρια, από κείνα που κολυμπάνε ατσούμπαλα και έχουνε και αληθινά πτερύγια..
-Κεφαλόπουλα, φαντάζομαι..
-Τα κεφαλόπουλα θεωρούνται αληθινά ψάρια; Δεν τρώγονται.
-Επειδή δεν τρώγονται δεν είναι αληθινά; Κάποιοι τα τρώνε τα κεφαλόπουλα. Έχω δει μάλιστα και κάτι άλλα μικρά ψαράκια να κάνουνε ακροβατικά σε αυτά τα νερά, πηδάνε σαν δελφίνια έξω απ’ τη θάλασσα και πάλι μέσα. Όταν κάνεις βόλτα με τα πλοιάκια, τα βλέπεις αν προσέξεις καλά την επιφάνεια.
-Γαύροι;
-Μικρά αφρόψαρα.
-Ψάρια του αφρού.
Συμπέρασμα από αυτήν την «βρώμικη συζήτηση»: Τα μεγάλα ψάρια της θεσσαλονίκης είναι βρώμικα και δεν τρώγονται. Τα μικρά κάνουνε όλους τους ελιγμούς αλλά τελικά τι σημασία έχει; Ο κύριος πληθυσμός του ένζωου βυθού της πόλης έγκειτα σε μεδουσόψαρα. Γνήσιες ροζ μέδουσες. Με όλο τους το κεντρί.
Επιστοφή στην ….ΜΕΣΗ (Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ).
Φτάνει το refreshment, κοντεύω να ευθυμήσω με τόσες εποικοδομητικές σκέψεις κ δεν μου πάει η χαρά. Τέλειωσε και ο καφές, αρχίζω να νιώθω μια τεράστια νοσταλγία για τον λήθαργο. Back home.
ΤΕΛΟΣ.
Λίγη ώρα έλειψα και η πόρτα είναι πάλι ανοιχτή. Μπάτε σκύλοι αλέστε το έχουμε κάνει. Αλέστε να δω τι αλεύρι θα βγάλετε, τέλος πάντων. Μα δεν βλέπουνε την ταμπέλα της συμπαθούς απροσέγγιστης γιαγιάκας; «Παρακαλώ, κλείνετε την πόρτα. Εισέρχονται ανεπιθύμητοι». Ανεπιθύμητοι, κύριοι. Σας το λέει καθαρά, κατάμουτρα, τι άλλο θέλετε; Υπάρχουνε και κάποιοι που δεν τους επιθυμούμε. Να μείνουνε όξω οι ανεπιθύμητοι. Ξουτ. Ουστ. Πώς το λέτε ελληνικά. Σας το είπαμε μια σας το είπαμε δυο….Φτάνει. Νομίζω υποστήριξα υπερβολικά ένθερμα τα ρατσιστικά connotations που περνούσανε από τον νου της γιαγιάς όταν έγραφε την ταμπέλα. Από την άλλη την κατανοώ. Μπορεί απλώς να φοβότανε τους κλέφτες, τόσα ακούγονται. Μπορεί να φοβότανε τις μορφωμένες φιλενάδες της που έρχονται και της χτυπάνε το κουδούνι όταν εκείνη θέλει να δει Τατιάνα με την ησυχία της, χωρίς να ντρέπεται. Μπορεί μάλιστα να θέλει να απολαμβάνει μόνη της την «βέρα στο δεξί». Να μπορεί να κλαίει, βρε αδερφέ, όταν ο Στράτος απατάει την Ρεγγίνα κι εκείνη δεν τον δέχεται πίσω, ωραίο ζευγάρι γιατί να χαλάσει έτσι μια σχέση ζωής. Μερικές φίλες είναι πολύ σκληρές, δεν την αντέχουνε να κλαίει για τέτοιες αηδίες. Μπορεί απλώς να θέλει να περιορίζει έτσι τις πιθανότητες να της κλέβουνε το ασανσέρ. Περισσότεροι παρείσακτοι, περισσότερο κλέψιμο. Μπορεί τέλος αυτές οι ανακοινώσεις να δίνουν κάποιο νόημα στην σχετικά ανούσια ζωή της.
Τέλεια. Ίδρωσα αλλά έχω τίτλο με άλφα κεφαλαίο και με τόνο. Special Tribute to Daz .
Επί του μπλογκιού τώρα.
Το πρωί σε είδα ξαφνικά και με έβαλες σε σκέψεις. Πώς και με θυμήθηκες πάλι καιρό είχα να σε δω σε αυτά τα μέρη. Δεν εισέπραξα απάντηση. Ο λακωνισμός εστί φιλοσοφείν, σου λέει. Σε χαιρέτησα στρατιωτικά και αναφώνησα.
-Ντάξει σε σέβομαι που τόλμησες να με προκαλέσεις, αλλά έχω ταχθεί να σε καταστρέψω, απαίσιο σπυράκι!
Στο γραφείο ο συμπαθής συνάδελφος μου θύμισε την ύπαρξή σου στην ήδη μάταιη ζωή μ.
-Ντάξει, μπορείς τουλάχιστον να είσαι ευγενικότερος και να μην το κάνεις θέμα; Αφού δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό.
Όταν την ίδια μέρα βρέθηκα στο σούπερ μάρκετ θέλησα να αποδείξω στον εαυτό μου το αντίθετο.
Δεν είχα φανταστεί πόσες εταιρείες είναι στο πλευρό μου, και έχουν στηρίξει όλο το budget τους στην ύπαρξη μα και την καταστροφή σου. Ντάξει φαίνεται ότι έχω το πλεονέκτημα...στο σπίτι όμως όλα έδειξαν πως ίσως και όχι, είσαι δυνατός παίκτης.
-Τα 'χω δοκιμάσει και γω αυτά αλλά...
Σκασμός, στην κερκίδα. Νούμερο ένα κρέμα καθαρισμού με cucumber, ας μην εκφραστώ ελληνιστί επί του αποτελέσματος που είχε το συμπαθές λαχανικό στο δέρμα μου, δεν κάνει! Πάμε δύο. Κρέμα ενάντια στα σπυράκια-λέει. Μυρίζει σαν κρέμα αποτρίχωσης ποδιών (!) πάει να πει απαίσια. Επιπλέον βάζει τέρμα στην λιπαρότητα, καλωσορίζει όμως με χαμόγελο την ξηροδερμία. Ζήτω οι πολυεθνικές που σας κατασκευάζουν. Είσαι γερός παίκτης, απ'την άλλη εσύ το 'παμε αυτά μα δεν το βάζω κάτω. Τι μου μένει; Clear-up Strips. Καταπληκτικά! Αυτό μυρίζει σαν γνωστότατο αντικουνουπικό και έχει καθίσει όλο στο στόμα μου. Σαν μυστική ιέρεια που ανήκει σε ειδική κάστα, την κάστα της εξόντωσής σου σε κοιτώ στα μάτια. Πόσο νομίζεις ότι θα μπορέσεις ν' αντέξεις με τόσους σύμμαχους που έχω στο πλευρό μου; Τι νόμισες θα γελοιοποιήσεις ολόκληρο σχέδιο πολιορκίας; Ξέρω ακριβώς ποιος σε τροφοδοτεί, από αύριο όλα τα γλυκά είναι κομμένα, πόσο νομίζεις ότι μπορείς ν'αντέξεις, παραδώσου και θα τις λύσουμε τις διαφορές μας...φιλικά. Δεν υπάρχουνε για σένα πια εναλλακτικές ή θα σε εξουδετερώσω ή απλώς θα εξαλειφθείς...(πόση ώρα είπαμε θα κάτσω με τούτο;)
...χμ...ή μήπως όχι;
Μόλις έχω αφαιρέσει και τα διακριτικά της κάστας μου και βλέπω πως στην μάχη δεν σημειώσαμε μεγάλες προόδους, είχαμε μάλιστα σημαντική απώλεια ηθικού.
-Εγώ θα σου συνιστούσα ένα ωραιότατο μούλιασμα με betadin, βάλε και ένα τσιρότο στο κάτω κάτω να σε αυτό τουλάχιστον που φαίνεται περισσότερο ανάμεσα στα φρύδια...
Μια ιστορία τελικά (πήγα να βάλω δύο αλλά μου έπεσε βαρύ) από ένα δυσκολοχώνευτο συνήθως καρτούν που μου αρέσει, ώρες-ώρες μου γρατζουνάει το κεφάλι. Είναι copyrighted material λογικά αλλά κάντε τα στραβά μάτια, ένα βλογ είναι μόνο:
Οι σωστές επιλογές στην ζωή μοιάζουν λιγάκι με την σύγχρονη διατροφή. Ποτέ δεν ξέρεις αν το μαρουλάκι που μασουλάς με απόλαυση έχοντας την συνείδησή σου ήσυχη ότι κάνεις καλό στην υγεία σου δεν έχει υποστεί επιμόλυνση (ή και γιατί όχι ηθελημένη μόλυνση) και στην πραγματικότητα είναι ένας απεχθέστατος συνδυασμός μυκητοκτόνου και εντομοκτόνου.
53.
Η ζωή είναι μικρή. Δεν ξέρεις αν μασουλάς μυκητοκτόνο ή την σωστή επιλογή, το βιολογικό προϊόν ας πούμε.
54.
Α ρε Κούλογλου και η πλύση εγκεφάλου που μου έχεις κάνει. Ποτέ ξανά δεν θα πάω στην λαϊκή χωρίς να το φιλοσοφήσω. Θα κοιτάζω τα ραπανάκια και τα λοιπά ζαρζαβατικά με δυσπιστία.
55. Μιαμ.
Θα κοιτάζω τις επιλογές που έχω κάνει με δυσπιστία. Είναι τώρα αυτό βιολογικό; Οφελεί πράγματι την υγεία μου;
56.
Και είναι τώρα καλό το βιολογικό; Η ζωή έτσι κι αλλιώς είναι γεμάτη ρίσκα. Ποιος μου λέει εμένα ότι αν τρώω βιολογικά δεν θα πάθω καρκίνο, άσε που θα έχω ξοδέψει μια περιουσία στην πρόληψη και τελικά να πάθω καρκίνο από το καυσαέριο της πόλης.
57.
Μειώνω τους κινδύνους; Αναρωτιέμαι. Μειώνονται πράγματι οι κίνδυνοι;
58.
Όταν υπάρχουν ένα σωρό άλλες καταχρήσεις τριγύρω μας, το τσιγάρο ας πούμε, το κάπνισμα, να ένας σοβαρότατος κίνδυνος για την υγεία μας.
59.
Η τηλεόραση. Λένε ότι συμβάλλει στο Alzheimer's. Το αλκοόλ. Δεν είναι το αλκοόλ κατάχρηση; Το ίντερνετ σε υπερβολικές δόσεις.
60.
Και θα με σώσουνε από όλες αυτές τις καταχρήσεις δύο σακούλες βιολογικές πατάτες; Θα φάω τα χημικά μου να τελειώνουμε. Μήπως δεν τα τρώω καθημερινά με ένα σωρό άλλα τρόφιμα; Ένα σωρό άλλα τρόφιμα που παχαίνουν κιόλας; Πρέπει δηλαδή να προσπαθώ και για την διατροφή μου;
61.
(-Παιδάκι μου τι κάνεις εκεί;
-Τι κάνω;
-Πόσα έχεις φάει, τα έφαγες όλα τα σοκολατένια αυγουλάκια;
-Σιγά, το Πάσχα τέλειωσε.
-Τι θα πας αύριο στο βαφτιστήρι σου;
-Νομίζω τα Playmobil είναι αρκετά. Είχα καιρό να φάω αυγουλάκια! Αχ! Και ένα κουνελάκι!
-Ξέρεις πόσο παχαίνουν αυτά;
-Πριν έλεγες ότι στεναχωριέσαι που έχω αδυνατίσει.
-Ναι αλλά δεν είπα να τρως τέτοιες αηδίες. Τέτοια τρώτε αντί να φάτε κανα λαχανικό και μετά καταστρέφετε τα στομάχια σας και θα πάθετε καρκίνο στα 30. Ααααχ!)
62.
Υπάρχουνε διαφόρων ειδών καταχρήσεις, υπάρχουν και διαφόρων ειδών παραινέσεις για προφύλαξη. Καλό είναι και οι δυο πλευρές να συμπεριφέρονται με μέτρο ανάλογα με τις απόψεις τους και πάντα με σεβασμό στα πιστεύω και στα "δεν πιστεύω" των άλλων.
-Μπλά, μπλα this, μπλα, μπλα that.
*Ποιοι είναι αυτοί;
-Οι φίλοι μου, κάτσε να στους γνωρίσω.
*Γεια χαρά.
-Μπλα, μπλα, καλή είσαι.
-Μπλα, μπλα δεν θα σε αντιπαθήσουμε σήμερα.
-Μπλα, μπορείς να προσπαθήσεις να είσαι μέλος εδώ.
*Το σχολείο σας sucked.
-Σκασμός αρνητισμέ, μπλα μπλα, αθλητική ενημέρωση, ιχ8υοτροφεία.
*Τι ωραία που βαριέμαι.
-Μπλα, μπλα ωραία βαριέσαι όντως, πλάκα έχεις.
-Μπλα μπλα εμείς φεύγουμε, φτάνει, γεια.
-Μπλα κι εμείς πρέπει να φύγουμε αλλά θα γυρίσουμε σε λίγο.
-Φυγέτε. (τόνος στο πρώτο Ε).
...
-Μπλά;;
*Αυτοί ήταν οι φίλοι σου;
-Το είπαμε. Indeed they were (στο ελληνικό).
*Να κάνω μια ερώτηση;
-Indeed you may ask (ελληνικά και πάλι).
*Οι πρώτοι δύο μένουν μαζί;
-Indeed they do (βαρέθηκα να το επαναλαμβάνω).
*Χμ, μάλιστα. Και οι δεύτεροι; Οι δεύτεροι δύο τα έχουνε;
-Indeed you are on the right (ξανά).
*Μάιστα. Τόση ώρα δηλαδή τους κρατούσαμε το φανάρι;
-Indeed we have been carrying it.
*Τους καημένους.
-Indeed they are. :P
Έκτη Δημοτικού. Στο μάθημα των θρησκευτικών λίγα είναι τα παιδάκια που προσέχουν. Ένα από αυτά είμαι κι εγώ με φόρμα μοβ πολικές αρκούδες. Προσπαθώ να φτιάξω μια χάρτινη τουλίπα αλλά κατά βάθος σας ακούω κύριε δάσκαλε. Το μάθημα είναι για τον σοφό βασιλιά Σολομώντα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ.
Ο σοφός βασιλιάς Σολομώντας ήτανε από μικρούλης τόσος δα προικισμένος με ορθή κρίση και λογική. Μπορούσε να ξεχωρίσει το καλό από το κακό και το δίκαιο από το άδικο και μπορούσε να επιλέξει με ευθυκρισία και αμεροληψία ανάμεσά τους. Ο καλός θεούλης θαύμασε το ταλέντο του μικρού και κατέβηκε στην γη με την μορφή φωνής απλώς και ρώτησε τον μικρούλη Σολομώντα τι θα ήθελε για τα γενέθλιά του. Ό,τι θα ζητούσε από τον κόσμο ολάκερο. Θα μπορούσε να έχει πλούτη και θα μπορούσε να έχει τις πιο όμορφες γυναίκες, και θα μπορούσε να γίνει όμορφος και θα μπορούσε να γίνει ροκ σταρ. Αλλά ο σοφός Σολομώντας δεν το σκέφτηκε πολύ και με μια εκ γενετής απλότητα απάντησε πως δεν θα ήθελε να είναι τίποτε άλλο, δεν θα ήθελε να είναι τίποτα περισσότερο και δεν θα ήθελε να γίνει τίποτα πιο επιτηδευμένο από τον πιο σοφό άνθρωπο του κόσμου. Και ο καλός θεούλης θαύμασε την σοφία του μικρού. Και θαύμασε που επέλεξε τόσο σωστά να δώσει σε αυτόν τα υπέρτατα και όχι σε κανέναν άλλο. Και θαύμασε τον μικρό Σολομώντα και του έδωσε άπλετη σοφία να κυβερνά τον λαό του καλά, και του έδωσε και πλούτη και γυναίκες και τον έκανε και όμορφο και ροκ σταρ (για τα δεδομένα της εποχής πάντα).
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ
¶λλες ιστορίες όπου ο Σολομώντας κάνει χρήση της σοφίας του.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ
Ο Σολομώντας ερωτεύεται και σταματάει να συμπεριφέρεται σωστά παρόλη την επίκτητη σοφία.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ..
Κουδούνι. Όλη η τάξη πετάγεται έξω. Έχω μείνει όχι για να ακούσω το τέλος αλλά για να τελειώσω τον χρωματισμό της τουλίπας.
Ο παπας-δάσκαλος με πλησιάζει με ύφος «καλό μου παιδί, μόνο εσύ μπορείς να αναγνωρίσεις τη σοφία του μαθήματος» και με κοιτάζει στοργικά. Ακολουθεί φιλική φιλοσοφική συζήτηση για το νόημα της ζωής για την σημασία της λογικής και για το τι θα έκανα εγώ αν ερχότανε ένα βράδυ ο καλός θεούλης να με ρωτήσει…
-Λοιπόν, τι θα διάλεγες εσύ, ομορφιά ή σοφία;;
Δεν καταλαβαίνετε, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι επρόκειτο για δίλημμα. Ο κόσμος μου ξαφνικά κατέρρευσε. Σταμάτησα να χρωματίζω την τουλίπα. Δηλαδή υπήρχε άμεσα η περίπτωση να έρθει ένα βράδυ ο θεός και να με ρωτήσει ακριβώς αυτό;;;; Είχα τρομοκρατηθεί.
Από την μια θα ήθελα κι εγώ να είμαι σοφή σαν τον Σολομώντα, να διαλέγω πάντα το σωστό και οι άλλοι να θαυμάζουνε την θαυμαστή μου κρίση, την απουσία κάθε λάθους, από την άλλη όμως…από την άλλη.. ποιος θα καθότανε να ακούσει μια γριά καμπούρα με γαμψή μύτη να τους αραδιάζει τις φιλοσοφίες της; Ποιος θα άντεχε το θέαμα ακόμα κι αν αυτά που θα έλεγε θα ήτανε τα σωστότερα του κόσμου; Διότι εδώ φαινότανε καθαρά το δίλημμα. Εφόσον δεν θα διάλεγα την ομορφιά αλλά την σοφία, θα είχα καταδικαστεί εμφανώς σε μια άσχημη σοφία.
Ο δάσκαλός μου γελά στοργικά, και λέει «χεχεχε! Και τα δύο. Δεν χρειάζεται φυσικά να διαλέξεις, έτσι το 'πα».
Τι το 'θελε και το 'πε!
Όχι δεν θα έμενα έτσι. Ο Σολομώντας δηλαδή πώς διάλεξε; Θα έπρεπε κι εγώ να διαλέξω. Θα έπρεπε να σκεφτώ λογικά και να διαλέξω ένα, μονάχα ένα, έτσι που σε περίπτωση που ο καλός θεούλης εμφανιστεί, να μην με πιάσει απροετοίμαστη. Και το σκέφτηκα. Αρκετά. Σκέφτηκα πόσο πολύ θα ήθελα να έχω και τα δύο. Σκέφτηκα επίσης και ζύγισα να δω ποιο είναι το πιο σημαντικό για τους άλλους. Πόση αγάπη θα είχα αν ήμουνα σοφή γριά και άσχημη και πόση αν ήμουνα μικρή, γυάλινη και τριανταφυλλένια. Σκέφτηκα πόση προσοχή είχα από τους συμμαθητές μου όταν διάβαζα και πόση όταν παίζαμε περισσότερο. Και σίγουρα στα κυνηγητά και στα τρεχάματα όλοι προτιμούσανε τις πιο όμορφες και τσιλιβίθρες συμμαθήτριες παρά εμένα που παραήμουνα ψηλή και ατσούμπαλη. Κι αν λοιπόν τώρα αποφάσιζα να έχω την σοφία; Και αν ο θεούλης εμένα δεν μου έδινε όλα τα υπόλοιπα όπως έκανε με τον σοφό Σολομώντα και με καταδίκαζε ξαφνικά σε μια ζωή ασχήμιας, μπιμπικιών και στραβών δοντιών, παραμορφωμένης μύτης και χεριών και εξογκωμένων ματιών;
Σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα.
Φακ ιτ, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά και σίγουρα ο Σολομώντας δεν είχε γεννηθεί γυναίκα. Για εκείνον ποιος θα νοιάζονταν αν κακοξύπνησε το πρωί ή αν έχει να αποτριχώσει τα πόδια του ένα μήνα και αν το χαμόγελό του είναι colgate. Οι γυναίκες άλλωστε μεγαλώνουνε με το πρότυπο «Η πεντάμορφη και το τέρας». Εσύ να είσαι πεντάμορφη, αυτός αν είναι τέρας δεν πειράζει αγάπα τον εσύ και θα μεταμορφωθεί ο καλός σου μη φοβάσαι. Εσύ όμως να παραμένεις η ωραία. Αν εσύ είσαι τέρας δεν ξέρουμε αν κάποιος θα δείξει την ίδια υπομονή και πίστη στην δική σου αλλαγή.
Δεν μου πήρε πολύ, δεν ξενύχτησα καν. Μάλιστα έδωσα στον εαυτό μου την εξής λύση. Αν ο θεούλης μου δώσει ομορφιά και με κάνει ντιπ για ντιπ χαζή εγώ δεν θα απογοητευτώ, εγώ δεν θα το βάλω κάτω. Θα διαβάσω βιβλία η χαζή εγώ και θα διαβάσω τόσα πολλά πολλά βιβλία ώστε πού θα μου πάει στο τέλος θα τα καταφέρω και τα δυο και ας μην μου δόθηκαν a priori.
Επί της ανακοίνωσης της ετυμηγορίας μου ο δάσκαλός μου δεν ευχαριστήθηκε. Συμπέρανε μάλλον μάλιστα ότι οι γυναίκες είναι από την φύση τους επιφανειακές και ανόητες, και ήτανε βλακεία του που με ρώτησε εξαρχής. Πέραν του παιδαγωγικού σφάλματος εγώ πάντως θα εντόπιζα και ένα σφάλμα στο δίλημμα. Στον Σολομώντα ποτέ δεν ζητήθηκε να διαλέξει μεταξύ των δύο.. :-)ρ
Όταν πρωτόρθα σε αυτήν την εταιρεία κατάλαβα ότι δεν είμαι εξοπλισμένη με το σωστό…
-Σλόγκαν. Και γρήγορα.
…εξοπλισμό. Δεν ήξερα τις κατάλληλες λέξεις.
-Γρήγορα, ε. Είναι 12. 30. Στις δύο. Δεν θέλω ένα, 31 και θα είναι λίγα θέλω.
Δεν είχα το κατάλληλο λεξιλόγιο. Ας πούμε δεν ήξερα τι θα πει..
-Concept. Θέλω να έχεις ένα concept. Μην γράφεις ό,τι σου κατέβει.
Διάφορα. Δεν τα ήξερα. Αναγκαζόμουνα να ανοίγω λεξικά, acronymfinder να βρίσκω όρους μάρκετινγκ. Τι θα πει b2b, b2c, φάσα τι είναι, τρίπτυχο, εταιρικό έντυπο. Εγώ είχα μάθει να χρησιμοποιώ άλλες λέξεις για να περιγράφω κάποια πράγματα ας πούμε την λέξη προπαγάνδα…
-Δεν κάνουμε τέχνη, εδώ κάνουμε διαφήμιση.
Την λέξη spam..
-Τι θα πει δεν απαντάνε στο τηλέφωνο, μην τους λες ότι είσαι από διαφημιστική.
Τα είχα αντιληφθεί όλα διαφορετικά.
-Θέλω αυτό που λέμε να κάνει τη διαφορά.
Εδώ τα βλέπω όλα από μία διαφορετική οπτική γωνία.
-Πες μου τώρα τι σκέφτηκες, δεν έχουμε όλο το πρωί.
Συνειδητοποιώ ότι οι άνθρωποι που ακούγανε ήρεμα το αγαπημένο τους τραγούδι στο ραδιόφωνο..
-Δεν συντονιστήκατε ακόμα; Ορίστε η συχνότητα. Βγαίνουμε στον αέρα σε δύο σποτ.
Ξαφνικά πρέπει να υποστούν τις παπαρολογίες που σου πήρανε ένα δεκάλεπτο να γράψεις.
-Καλά είναι τέλειο το δικό μας, ε;
Μερικές φορές σου παίρνει βέβαια περισσότερο αλλά σίγουρα τα καλύτερα πάνε στα σκουπίδια.
-Κάτι καλύτερο δεν μπόρεσες να βρεις;
Ή δεν τα εκμυστηρεύεσαι ποτέ.
-Τελικά νομίζω ότι γράφεις λίγο.
Πάντως είναι σίγουρα καλύτερο από το να σηκώνεις απλώς τηλέφωνα.
Η συμφωνία ήτανε απλή. Θα είχε ακριβώς όσα χρειαζότανε. Τίποτα παραπάνω. Σε αντάλλαγμα θα είχε την απόλυτη ευτυχία.
Πρώτα πρώτα έχασε τα αυτιά της. Στην αρχή δεν άκουγε μονάχα τους ψιθύρους στο λεοφωρείο, έπειτα άρχισε να παρακούει όταν πήγαινε στην τράπεζα να κάνει ανάληψη. Τελικά σταμάτησε να μπορεί να ακούει μουσική στο ραδιόφωνο. Και τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους που μιλούσαν, που της μιλούσανε πλέον δεν τους άκουγε καθόλου. Αλλά αυτό δεν την πείραξε. Θα είχε όσα χρειαζόταν.
Έπειτα έχασε τα πόδια της. Στην αρχή ήτανε ένα μικρό μούδιασμα καθώς κατέβαινε τις σκάλες. Έπειτα σταμάτησε να μπορεί να σηκώνεται από την καρέκλα, τα πόδια της δεν μπορούσαν να την στηρίξουν. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχε νόημα. Γιατί είχε ότι χρειαζόταν.
Τα μάτια ήρθανε μετά. Στην αρχή ήτανε μια θολούρα καθώς καθότανε μπροστά στον υπολογιστή. Αργότερα η εικόνα έγινε πιο ασυνάρτητη κι ήρθε ένα σκοτάδι στο οποίο όμως ακόμα μπορούσες να διακρίνεις τις σκιές των χρωμάτων. Αλλά θα είχε. Θα είχε όσα θα έπρεπε να έχει.
Την γεύση και την όσφρηση την έχασε σχεδόν ταυτόχρονα. Η αφή αντιστάθηκε περισσότερο. Μπορούσε ακόμα να αισθανθεί το πρόσωπό της και μπορούσε να αισθανθεί τα δάχτυλα που πληκτρολογούσαν και μπορούσε ακόμα να αισθανθεί τα χέρια που την χαστούκισαν για να συνέλθει απ’ την αδράνεια και μπορούσε να αισθανθεί την καρδιά που ακόμα αν και εξασθενημένα χτυπούσε. Και αν ποτέ υπήρχε, αν ξαφνικά εμφανιζότανε από το πουθενά, θα μπορούσε να αισθανθεί ένα χάδι. Θα είχε λοιπόν όσα θα είχε ανάγκη ακριβώς. Τίποτα παραπάνω.
Τέλος, όταν έφυγε και η αφή από πάνω της έμειναν μόνο οι δυο τους. Και την χαιρέτησε από την μικρή γωνίτσα που είχε κρατήσει για τον εαυτό της η άλλη, η σκοτεινή πλευρά. Και ήταν οι δυο τους και δεν χρειαζότανε τίποτα, τίποτα παραπάνω.
Μετά δεν έγινε τίποτα. Και για πολύ πολύ καιρό δεν έγινε τίποτα απολύτως κι όλα μείνανε έτσι. Και αν και αυτό θα έπρεπε να είχε πράγματι συμφωνηθεί από την αρχή, δεν ήτανε καθόλου σίγουρη ότι εκείνη τότε, στην αρχή, είχε καταλάβει τελικά τους όρους.
Είναι λέει τα παιδάκια στο τσίρκο και τρώνε ποπ κορν και περιμένουνε το θέαμα. Κατά καιρούς τα ξεδοντιάρικα στόματά τους ξεραίνονται στα γέλια ανάμεσα στα διαλείμματα από την κατάποση τεράστιων ποσοτήτων ποπ κορν με την μία. Ο λόγος για τα γέλια τους είναι πολύ συγκεχυμένος. Βασικά δεν υπάρχει κανένας συγκεκριμένος λόγος. Απλά είναι στο τσίρκο και νιώθουν άνετα να είναι εκεί. Είναι ένας πολύ φυσικός χώρος για την ηλικία τους.
Ένα μικρό παιδάκι με πορτοκαλί κεφάλι και άσπρη μπλούζα με πράσινες ρίγες κάνει την αρχή όταν η τεράστια τίγρη με την χρυσαφένια χαίτη βγαίνει στην σκηνή. Το έχει πιάσει ένα σπαστικό γέλιο και ξεκαρδίζεται ακόμα περισσότερο καθώς η γέρικη επιβλητική αγριόγατα παίρνει την θέση της. Το ποπ κορν δίνει και παίρνει. Ο λόγος για το σπαστικό γέλιο δεν είναι εμφανής καθώς τίποτα δεν είναι τόσο εξαιρετικά αστείο. Αλλά εκείνο συνεχίζει να γελάει με σπασμούς.
Τα άλλα παιδάκια σταματάνε προς στιγμήν τα δικά τους γέλια για να ασχοληθούνε με το παιδάκι με το πορτοκαλί κεφάλι. Έχουνε μάλιστα σταματήσει να καταπίνουνε με μανία τα δικά τους ποπ κορν. Εκείνο δείχνει να μην προσέχει την ταραχή των συνομηλίκων του και συνεχίζει να διασκεδάζει απίστευτα και συνεχίζει να γελάει μανιακά.
Ο θηριοδαμαστής ενοχλημένος που δεν μονοπωλεί την προσοχή γυρίζει την πλάτη του στο αιλουροειδές για να κάνει μια ολοσόβαρη παρατήρηση. Την ίδια ακριβώς στιγμή η τίγρη σταματάει να είναι βαριεστημένη και κουρασμένη από την άχαρη ζωή της στο τσίρκο και πηδάει ψηλά, πάνω από τον θηριοδαμαστή, πηδάει ακόμα ψηλότερα πάνω από τις εξέδρες και προσγειώνεται μπροστά από το αναιδές παιδάκι που συνεχίζει να ξεκαρδίζεται με την καρδιά του. Τότε το κάνει μια χαψιά.
Φακ ιτ, αυτό δεν θεωρείται αισιόδοξη ιστορία, εφόσον ο ήρωας είναι το παιδάκι. Και εφόσον το κεντράρισμα της ιστορίας ξεκίνησε αρχικά με το παιδάκι. Αν όμως το κέντρο βάρους ήτανε από την αρχή σε μία καταπιεσμένη τίγρη;
Ήτανε λέει μια καταπιεσμένη τίγρη που ζούσε στα κατάβαθα μιας σκηνής τσίρκου και ήτανε πολύ στεναχωρημένη που είχε αφήσει την ζούγκλα της και ήτανε περιορισμένη σε βαρετά και ολόιδια νούμερα και σε ένα κελί δύο επί δύο και στο ίδιο φαγητό κάθε Τρίτη Πέμπτη και Σάββατο. Είχε βαρεθεί επίσης τα παιδάκια που ερχόντουσαν να την δούνε κάθε βράδυ και ξεκαρδίζονταν στα γέλια με την καθ’ όλα σοβαρή και αξιόλογη προσπάθειά της που όχι και τόσο πολλές τίγρεις θα μπορούσαν να φέρουν εις πέρας. Έτσι ένα βράδυ που ο υποφερτός της θηριοδαμαστής την έβγαλε από το κλουβί της για το καθορισμένο νούμερο, και όταν το μαστίγιο που κρατούσε ήτανε σε απόσταση ασφαλείας καθώς αυτός γύρισε την πλάτη για να δει ποιος προκαλούσε μια ανεξήγητη φασαρία, εκείνη πήδηξε ενστικτωδώς ψηλά πάνω από εκείνον, και πήδηξε ενστικτωδώς πάνω από τις εξέδρες των θεατών που έρχονταν για να την παρατηρήσουν σε συνδυασμό με την κατάποση ποπ κορν. Και βρέθηκε ακριβώς απέναντι από την πηγή του θορύβου, δηλαδή μπροστά πρόσωπο με πρόσωπο με το παιδάκι με τα πορτοκαλί μαλλιά και την άσπρη μπλούζα με τις πράσινες ρίγες. Κοίταξε κατάματα το ανελέητο παιδάκι που δεν σταμάτησε να γελάει παρά μόνο για μια στιγμή. Σταμάτησε για μια στιγμή για να ανοίξει το τεράστιο στόμα του και να κάνει την ατίθαση τίγρη που τόλμησε να το αμφισβητήσει μια χαψιά. Και μετά συνέχισε να γελάει. Και το σόου συνεχίστηκε κανονικά με νούμερα με καμηλοπαρδάλεις και με ελέφαντες και πιγκουίνους.
Μερικές έκφυλες λέξεις χοροπηδάνε στο μυαλό μου καθώς σχεδιάζω ένα ανόητο κειμενάκι για μια καταχώρηση.
Αρχινισμένος. Όλα αρχίνισαν σωστά. Ήξερες τι να κάνεις. Πόσα stats είχες στην διάθεσή σου. Τα stats είναι για τους βίντεοgamers. Mε πόση δύναμη, πόση εξυπνάδα πόση τύχη ξεκινάς. Δεν ξεκινάμε όλοι με ίσα. Διατεθειμένη. Δεν είμαι διατεθειμένη να σου εξηγήσω τι εννοεί το υποσυνείδητό μου με αυτήν τη λέξη. Πάντως δεν πρέπει να είναι κάτι το πολύ θετικό. Εριστικός. Όταν τσατίζεις τον πλησίον σου χωρίς εμφανή λόγο και τσατίζεσαι κι εσύ και πού τον τσάτισες και που τσατίστηκες. Αδιάφορο. Μου είναι αδιάφορο. Όλα μου είναι. Αδιάφορα. Επισκέπτης. Συνήθως δεν έχω. Εξεζητημένος. Αυτά που ζητάνε κυρίως. Είναι. Και μερικές φορές καταλήγουν. Εκνευριστικός. Το αποτέλεσμα του εριστικός. Μισαλλοδοξία. Να μην αντέχεις τα πιστεύω του άλλου είναι ζυγός. Broadmindedness. Το αντίθετο της μισαλλοδοξίας. Εμπεριστατωμένος. Ό,τι δεν είναι καμία από τις απόψεις μου. Περιμένω. Είναι ένα ρήμα διαρκείας. Και περιμένω.
Το «και περιμένω» είναι ένα ρήμα μεγαλύτερης διάρκειας. Δείκτες. Μπορούν να σου δείξουν που να πας, μπορούν να σου δείξουν την ώρα, μπορούν να σου υποδείξουν και να γίνουν ζυγός. Όχι το ζώδιο. Καρκίνος. Είναι το ζώδιο καρκίνωμα. Κατά βάθος όλη η ντροπή οφείλεται στ’ αστέρια. Κόκορας. Μ’αρέσει να του φορτώνω τα λάθη μου. Παντελώς. Απαξιωτικά είναι όλα όσα θέλω να σου πω και δεν μ’ενδιαφέρει να αναλύσω. Αυτί. Συνήθως αυτό που μας λείπει την σήμερον. Δεν προλαβαίνουμε να ‘χουμε αυτιά. Δεν προλαβαίνουμε. Άστο. Δεν προλαβαίνουμε. Είμαι. Είναι μια λέξη που επιδέχεται ερμηνείες. Ξέχασα. Γενικώς μπορώ να ξεχάσω για οτιδήποτε. Και μπορώ να ξεχαστώ παντελώς. Ξαναξέχασα. Είναι όταν το ρήμα ξέχασα επαναλαμβάνεται συνέχεια στο μυαλό σου. Ζημία. Μπορεί να είναι και υλική. Εκτός. Εκτός από επίρρημα μπορεί να είναι και ουσιαστικό με μπόλικη ουσία. Με. Αλλά συνήθως είναι χωρίς. Χωρίς. Είναι το αντίθετο του με. Ξέρω. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω και πολλά. Τίποτα. Είναι κάπως πιο ρεαλιστικό σαν άποψη.
-Εντάξει, κορίτσια, όλες ξέρουμε ότι ο όρος για έναν άντρα που μισεί τις γυναίκες είναι μισογύνης. Ποιος όμως είναι ο όρος για μια γυναίκα που μισεί του άντρες;
Σιωπή στο ακροατήριο.
Εγώ πετάγομαι, μη χάσω…
-Φεμινίστρια…χιχιχι..
Εισπράττω ένα ξαφνιασμένο καυστικό βλέμμα από την καθηγήτρια αμερικάνικης θεωρίας, τι θέλω και το ανοίγω το ριμάδι μια πλάκα πήγα να κάνω δεν αμφισβήτησα όλη την φεμινιστική κριτική.
-Ακριβώς, κορίτσια, δεν υπάρχει όρος.
Αυτήν την φορά σκύβω στην διπλανή μου. Ίσως έτσι να μην με ακούσει η μπροστινή.
-Μίσανδρη, δεν ισχύει;
Κουνάει το κεφάλι καταφατικά και αφηρημένα. Ναι, ναι.
-Έτσι λοιπόν, τώρα μπορώ να ακούσω τις ερωτήσεις σας.
Σηκώνεται μια κυρία συντηρητικά ντυμένη, φούστα κάτω από το γόνατο, άσπρο πουκαμισάκι, καρέ πατικωμένο μαλλί.
-Θα ήθελα να πω ότι στην εργασία σας παραλείψατε εντελώς τον έρωτα ως βίωμα τραγικό. Η ανάγνωση και η ανάλυση από σας της σύγχρονης κυρίως ποίησης αυτών των Αμερικανίδων ποιητριών δεν δίνει καμία έμφαση στο γεγονός ότι ο έρωτας βιώθηκε ως τραγικό και όχι ως απελευθερωτικό συναίσθημα στην περίοδο της Αναγέννησης. Ο τάδε και ο τάδε ποιητής, και η τάδε ποιήτρια μιας και μιλάμε για γυναίκες, περιέγραψαν τον έρωτα σαν μια πηγή λύπης και απογοήτευσης, σαν μια πηγή αποθαρρυντικών συναισθημάτων.
-Εσείς κύριε εκεί, παρακαλώ.
-Εγώ σας βλέπω όλες εδώ πέρα μαζεμένες αυτήν την μέρα και θέλω να πω. Είναι τυχαίο; Είναι τυχαίο το ότι οργανώθηκε αυτή η ομιλία με θέμα «Γυναίκες Ερωτευμένες», είναι τυχαίο το ότι επιλέχθηκαν λεσβίες ποιήτριες να αναφερθούν σε αυτόν το χώρο την μέρα του Αγίου Βαλεντίνου;;;;;;Και τι σκεφτότανε η οργανωτική επιτροπή,εεε?
-Την εργασία την είχα κάνει, η μέρα επιλέχθηκε γιατί ο χώρος ήταν κενός, τον τίτλο όμως τον άλλαξα επίτηδες για να το συσχετίσω με την μέρα. Ασχολήθηκα και με ποιήτριες που δεν ήτανε λεσβίες και με γυναίκες ερωτευμένες με άντρες. Και ναι, κι εγώ είμαι μια από αυτές τις γυναίκες ερωτευμένη με τον άντρα μου. Ο κύριος δίπλα σας.
-Εγώ θέλω να πω πως μια χαρά τα είπες, οι γυναίκες είναι καταπιεσμένες χρόνια τώρα, υποφέρουμε από την ανδροκρατία και από αυτές τις μαλακισμένες απόψεις κάτι γέρων σαν κι αυτόν εδώ πέρα (λίγο πιο mild αλλά αυτό είπε) και για να το στηρίξω θα σας πω ένα παράδειγμα από την κατοχή όπου ο άντρας πήγαινε μπροστά με τον γάιδαρό του και η γυναίκα ακολουθούσε κουβαλώντας του τα πράγματα. Μετά από καιρό όμως αυτό άλλαξε. Όχι βέβαια από ευγένεια. Δεν έβαζαν πια την γυναίκα πίσω να κουβαλάει τις προμήθειες αλλά μπροστά γιατί οι δρόμοι γίνανε επικίνδυνοι και γεμάτοι νάρκες.
-Εσείς κύριε;
-Βρίσκω την Σαπφώ εντελώς ανάρμοστη με την ανάλυση των σύγχρονων ποιητριών. Δηλαδή θέλουμε να συσχετίσουμε τα ανόμοια. Σαπφώ και σύγχρονες ποιήτριες. Κατά την γνώμη μου θα πήγαινε καλύτερα ο Πλάτωνας.
-Η κυρία.
-Γυναίκες καταπιεσμένες, γυναίκες αυτοκαταστροφικές και αηδίες. Υπήρχαν ένα σωρό γυναίκες βασίλισσες και γυναίκες κυρίαρχοι. Γιατί δεν λέμε γι’ αυτά. Η Θεοδώρα και η Κλυταιμνήστρα και ένα σωρό άλλες δυναμικές γυναικείες μορφές στην αρχαία τραγωδία. Δεν καταπιέστηκαν όλες οι γυναίκες από τους άνδρες, υπήρχανε περιπτώσεις γυναικών που διέπρεψαν, γυναίκες που μπόρεσαν να εκφραστούν χωρίς να αυτοκαταστραφούν. Γυναίκες που αποδέχτηκαν την θέση τους στην κοινωνία ως μάνες και νοικοκυρές.
-Ο κύριος.
-Βρε κορίτσια. Μαζεύεστε εδώ και λέτε αυτά και στεναχωριέστε. Σκέφτεστε όμως, σκέφτεστε όμως ότι οι άντρες νοιάζονται για σας, για σας δουλεύουν, για σας φέρνουν χρήματα στο σπίτι γιατί σας αγαπάνε, γιατί η ευτυχία ενός άντρα είναι και η ευτυχία μιας γυναίκας;
Οι ερωτήσεις γίνανε κυρίως από άτομα 50 κ άνω, υψηλότερου μορφωτικού επιπέδου, κυρίως καθηγητές πανεπιστημίου. Οι γνωρίζοντες κάτι παραπάνω επί των ποιητικών, σιώπησαν. Και βέβαια εγώ μετά την εξυπνάδα το βούλωσα ολοσχερώς. Η συγγραφέας του καταπληκτικότερου paper που έχω ακούσει στα χρόνια που σπούδασα στη σχολή υπεραμύνθηκε των θέσεών της με τρόπο που σχεδόν αναίρεσε όσα είπε. Τελικά υμνήθηκαν οι φεμινιστικές σπουδές ως κάτι απαραίτητο στην παρούσα φάση που ελπίζουμε να μην μας χρειαστεί στο μέλλον καθώς οι άνθρωποι δεν θα χρειάζεται να διαχωρίζονται ή να μελετώνται σε φύλα. Τέλος αυτά τα καταστροφικά και τα ασφιξιογόνα τα είπαν κάποιες μεγάλες μεν ποιήτριες αλλά δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα σωστά ή ότι αντικατοπτρίζουν σώνει κ καλά την εποχή τους και ευτυχώς εμείς δεν είμαστε οι ίδιοι ποιητές.
Το διάβασμα φλύαρων Blog σαν κι αυτό θα πρέπει να είναι πληρωμένη εργασία.
Πού είχαμε μείνει; Α ναι, η Λέα πήρε το άλογο και βγήκε για κυνήγι και στον δρόμο τον δύσκολο τον κακοτράχαλο δεν άργησε να βρει έναν άλλο πρίγκιπα το όνομα του οποίου δεν έχει διασωθεί ως τις μέρες μας. Για λόγους οικονομίας θα τον ονομάσουμε Χι. Ο Χι που λέτε είχε μάτια μεγάλα σαν καθρεύτες και αυτό ακριβώς ήταν που του ζήλεψε η πτωχή (δεν θα το έλεγα) πριγκίπισσα. Τον παντρεύτηκε λοιπόν κι αυτόν και πήγαν να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα όταν έγινε το ατύχημα.
Και βέβαια για να λέμε ατύχημα θα πρέπει να ήτανε κάτι τραγικό και φυσικά ήτανε τραγικό γιατί ο πρίγκιπας Χ τυφλώθηκε. Έπεσε ένας κουβάς οξύ στα μάτια του, τον κλώτσησε το άλογο της Λέας δεν ξέρουμε, πάντως τυφλώθηκε. Και τα ωραία του μάτια καθρεύτες έπαψαν πια να βλέπουν. Καταλαβαίνετε ότι αυτή ήταν μια αληθινή τραγωδία για την πριγκίπισσα που έπαψε αμέσως να ενδιαφέρεται για κείνον. Τα μάτια του όλα κι όλα την κρατούσαν. Ε η Λέα τα παράτησε και ο πρίγκιπας σύντομα τα παράτησε κι αυτός να προσπαθεί να μην τα παρατήσει. Και αυτοκτόνησε. Τον βρήκανε σε ένα χαντάκι να έχει καταναλώσει δέκα κασόνια Johnny Walker. Ή τελος πάντων αντίστοιχο οινοπνευματώδες της εποχής.
Έτσι η καλή (?) πριγκίπισα αποφάσισε να αποδεχθεί τη μοίρα της ότι σε αυτήν τη ζωή άντρα δεν θα σταυρώσει, ας μην το παλεύει άλλο και πήγε να μονάσει. Μαζί της πήρε λίγα πράγματα, δύο αλλαξιές ρούχα, ένα κομμάτι τυρί φέτα και λίγες ελιές και επίσης τον παλιό παλιό καθρεύτη. Ναι, εκείνον που είχε παρατήσει για τον καλό πρίγκιπα Χ. Όλοι την θεώρησαν μια αγία και όλοι της πλέκανε το εγκώμιο που κουβαλούσε τα βάρη της με τόση τιμή και δόξα αλλά εκείνη τα βράδια τα είχε γραμμένα αυτά τα βάρη και κοιτούσε τον καθρεύτη και του έριχνε σκαστά φιλιά στο στόμα. Το πρωί τα σήκωνε και έβγαινε μια βόλτα στο παζάρι να την βλέπουν λυπημένη.
Από αυτήν την κάπως αρρωστημένη κατάσταση ήρθε να την βγάλει ένας άλλος πρίγκιπας και αυτήν τη φορά όλοι ελπίσανε ότι θα ήταν ο σωστός. Στάθηκε έξω από το κάστρο/παλάτι καπνίζοντας στριφτό τσιγάρο αλά Κλιντ Ίστγουντ. Τον λέγανε Ζίγκφριντ και στην πραγματικότητα έψαχνε μια περιπέτεια για να τον κάνει διάσημο πίσω στην χώρα του που την άφησε γιατί τον είχανε σχεδόν αποκληρώσει. Παρά το γελοίο του όνομα το παρελθόν του ήταν γεμάτο με αισθητές επιτυχίες στις καμαριέρες και στις κοπέλες που πουλούσανε φρούτα στην λαϊκή και στην κατανάλωση τζιτζιμπύρας στα τοπικά συμπόσια. Και αυτό δεν θα το ανέχονταν για πολύ ο αυστηρών ηθών πατέρας του. Έτσι βγήκε παγανιά να σκοτώσει καναν δράκο μπας και ξεπλύνει τις ουκ ολίγες ντροπές του.
Αντί για δράκο συνάντησε στον κήπο/λαβύρινθο του παλατιού/κάστρου τους γονείς της Λέας. Και τον συμπάθησαν αμέσως.
Η Λέα εκλήθη άμεσα από το μοναστήρι για να κάνει την ενδιαφέρουσα αυτή γνωριμία. Εκείνη ήρθε για να κόψει κίνηση και να γελάσει με την ανοησία των δικών της. Όχι δεν θα άφηνε την μοναχική σπηλιά της τόσο εύκολα για έναν περιπλανώμενο δρακομπόυ. Ο Ζίγκφριντ είχε παρόμοια άποψη για το θέμα και θέλοντας να φύγει διακριτικά από το παλάτι/κάστρο πήρε τον πιστό αυλικό του και έτρεξε προς την πίσω πόρτα. Εκείνη την στιγμή όμως έμπαινε στο παλάτι/κάστρο η Λέα κρατώντας τον καθρεύτη της. Και καθώς η πόρτα άνοιξε ατσούμπαλα και η Λέα έτεινε ατσούμπαλα επίσης το χέρι για να προστατευθεί, ο καθρεύτης έσπασε.
Το βρισίδι που ακολούθησε ακούστηκε σε όλο το παλάτι/κάστρο και το άκουσαν και οι γονείς της Λέας που έτρεξαν γρήγορα κοντά της και συμπέραναν καταχαρούμενοι πως αυτό ήτανε ένα παράδειγμα love at first sight. Ο Ζίγκφριντ ήτανε έτοιμος να της χώσει ένα χαστούκι της ανόητης αγενούς που τον εξύβριζε κατά τοιούτο τρόπο όταν ο πιστός του αυλικός του ψυθίρισε στο αυτί το ποσό στο οποίο ανέρχονταν η προίκα της νεαράς κορασίδος, πράγμα για το οποίο τον ενημέρωσε κι αυτόν επι τόπου η πιστή αυλικός που έσουρνε η Λέα μαζί της όλη αυτήν την ώρα. Και έτσι ο Ζίγκφριντ αποφάσισε σοφά να το βουλώσει. Και δέχτηκε να την παντρευτεί.
Την Λέα δεν την ρώτησε κανένας φυσικά κι έτσι τα έσπασε όλα στο κάστρο/παλάτι. Κρίμα γιατί εκείνη ακριβώς την περίοδο χρονολογείται η χασούρα σε 63 πορσελάνινα χρυσοποίκιλτα αγγεία της δυναστείας Γουαν Χο, 20 χύτρες ταχύτητος (από τότε χάθηκε η πατέντα και χρειάστηκε να επανεφευρεθούν), και 67 μικροαγαλματίδια του θεού Έρωτα. Το 68ο ευτυχώς σώθηκε άγνωστο πώς. Καταστράφηκαν και άλλα πολλά πράγματα τον ακριβή αριθμό των οποίων δεν γνωρίζουμε καθώς απουσιάζει σχετικό αρχείο, πάντως είναι γνωστό πως η μανία της Λέας θεωρήθηκε θετικό γεγονός γιατί επιτέλους είχε αρχίσει να έχει κάποια στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα.
Κι έτσι όλοι πείστηκαν ότι τα μάγεια λύθηκαν. Ο πρίγκιπας βρέθηκε, η κοπέλα ερωτεύτηκε. Ου-α-ου.
Ωστόσο η Λέα ήξερε πως ετούτο τον τύπο αποκλείεται να κατάφερνε ποτέ της να τον αγαπήσει. Είχε μάτια θολά και σκούρα και της ήταν αδύνατο να καθρεφτιστεί μέσα τους.
Ο Ζίγκφριντ γύρισε μαζί της στο βασίλειό του μεγάλος και τρανός. Οι υπηρετριούλες και οι πωλήτριες φρούτων και οι μπάρμεν των τοπικών συμποσίων ήτανε όλοι στο γάμο κατακόκκινοι απ’το κρασί ή απ’την ντροπή τους. Η γαμήλια τελετή ήτανε ιδιαίτερα συγκινητική καθώς η Λέα αντί για I do προτίμησε να δαγκώσει τον γαμπρό δυνατά στο μάγουλο. Εκείνος αντί για I do της έδωσε το χαστούκι που τελικά το είχε αναβάλλει παρά το είχε πάρει πίσω.
Τα πεθερικά γελάσανε εγκάρδια με την αμηχανία του ζευγαριού να δείξει τον τρίσβαθο έρωτά του μπροστά στον κόσμο. Όλοι τους πετάξανε ρύζια και ροδοπέταλα και φρούτα της λαϊκής και σεντόνια ξενοδοχείων και κομμάτια καθρέφτη και τζιτζιμπύρες για να τους ευχηθούν να είναι ευτυχισμένοι.
Το ακριβές ευτυχές τέλος της ιστορίας δεν μαθεύτηκε ποτέ γιατί οι τόσοι σπασμένοι καθρέφτες φέρανε επίμονη γρουσουζιά στην τήρηση των σχετικών αρχείων και μόνο.
Ακολουθεί μια ιστορία που θα την χωρίσω σε δύο μέρη γιατί είναι μεγαλούτσικη.
Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια πριγκίπισσα. Οι φίλοι της την λέγανε Λέα. Και οι εχθροί της Λέα την λέγαν. Η Λέα ζούσε σε ένα μεγάλο παλάτι/ κάστρο και είχε ένα όνειρο. Ήθελε να βρει τον άντρα, κατά προτίμηση πρίγκηπα που θα την αγαπούσε για πάντα και για πάντα. Η Λέα επίσης ήτανε πολύ τυχερή. Σε αντίθεση με τις καμαριέρες και τους υπηρέτες της και γενικώς το υπηρετικό της προσωπικό η Λέα θα είχε πεπρωμένο. Έτσι, ενώ οι προαναφερθέντες αυλικοί δεν θα είχανε καμία ελπίδα να εκπληρώσουν τα όνειρά τους (αν είχανε όνειρα δηλαδή και τα όνειρα δεν ήτανε μέρος του πεπρωμένου κι αυτά) η Λέα θα έβρισκε έναν άντρα που θα την αγαπούσε για πάντα και για πάντα και παντοτινά και ιδιαίτερα αγαπητικά θα την αγαπούσε. Και το πεπρωμένο έλεγε μάλιστα πώς θα έβρισκε παραπάνω από έναν, η τυχερή.
Αλλά δυστυχώς. Και πείτε μας ποιο πεπρωμένο πριγκίπισσας στρώθηκε με ροδοπέταλα; Δυστυχώς. Υπήρχε και μία κατάρα. Αυτοί οι απαίσιοι ζηλιάρηδες υπηρέτες θα πρέπει να είχανε κάποια σχέση με την κηλίδα στο ροδοπέταλο πεπρωμένο της πριγκίπισσας. Η καημένη μικρή Λέα ήταν καταραμένη να μην αγαπάει κανέναν παρά μόνο τον εαυτό της.
Η εικόνα στον καθρεύτη της θα την μάγευε. Έτσι έλεγε η κατάρα. Αλλά κάποια στιγμή η πτωχή (τρόπος του λέγειν) Λέα θα ήθελε να μοιραστεί αυτήν την αγάπη και με κάποιον άλλο. Και τότε. Θα υπήρχε ίσως κάποια ελπίδα να λυθεί το πράγμα. Και όπως βέβαια όλοι ξέρουμε έτσι κι έγινε. Πράγματι ο πρώτος της έρωτας ήτανε ο εαυτός της. Και πράγματι ήταν αβάσταχτο για την Λέα να τον αγαπάει μόνη της.
Μια μέρα ο πρίγκηπας Ρίτσαρ ΝΤι περνούσε από τα δάση όπου βρισκότανε το παλάτι/κάστρο της Λέας, όταν άκουσε την ιστορία για την δυστυχή πριγκίπισσα. Με το που ζήτησε να την δει για να εξακριβώσει αν όντως αυτή ήταν μια πριγκίπισσα που θα μπορούσε να ερωτευτεί, την ερωτεύτηκε.
Δεν ήτανε το ότι η Λέα ήτανε ακριβώς ο τύπος του. Δεν ήτανε αρκετά ψηλή, και δεν ήτανε αρκετά όμορφη και ούτε και ήτανε αρκετά ευγενική. Αλλά ήτανε τόσο απορροφημένη στις σκέψεις της και του έδωσε τόσο λίγη σημασία του πρίγκηπα Ρίτσαρ ΝΤι που δεν μπόρεσε πάρα να την ερωτευτεί αμέσως. Πίσω στο δικό του παλάτι είχε συνηθίσει να μονοπωλεί όλη την προσοχή. Αυτή λοιπόν ήταν η αγαπημένη του. Η γυναίκα των ονείρων του. Και αποφάσισε να κατακτήσει την καρδιά της.
Φυσικά σήμερα γνωρίζουμε πως αυτό ήτανε εντελώς αδύνατο καθώς η Πριγκίπισσα Λέα βρισκόταν ύπο την επίρροια της κατάρας. Δεν μπορούσε να αγαπήσει κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό της. Την ενδιέφερε ωστόσο, όπως επίσης ξέρουμε να βρει έναν σύζυγο για να μοιραστεί αυτή την αγάπη. Όταν όμως ήρθε ο πρίγκιπας Ρίτσαρ ΝΤι εκείνη ήτανε πολύ απορροφημένη στον εαυτό της για να τον προσέξει. Για να προσέξει έστω ότι ο τύπος θα έκανε για σύζυγος.
Αλλά όπως ήδη είπαμε η πριγκίπισσα Λέα ήταν κωλόφαρδη κι έτσι το πρόσεξαν οι γονείς της για κείνη. Η Λέα βρήκε τον εαυτό της κάτω από περιστάσεις προετοιμασίας γάμου που την έκανε να αγαπήσει τον υπέροχο εαυτό της ακόμα περισσότερο. Ο πρίγκιπας Ρίτσαρ ΝΤι ήταν πολύ γλυκούλης να της κάνει τέτοιο δώρο.
Εκτός από αυτό το θετικό σχόλιο όμως, δεν μπόρεσε να κάνει τίποτε άλλο γι' αυτόν. Η Λέα δεν μπορούσε ακόμα να αγαπήσει. Αλλά ο πρίγκιπας Ρίτσαρ ΝΤι είχε άλλη γνώμη. Φυσικά σήμερα ξέρουμε ότι αυτό ήτανε εντελώς ηλίθιο από μέρους του καθώς δεν θα τον έβγαζε πουθενά. Εκείνος όμως τότε είχε την πολυτέλεια να το αγνοεί. Και πράγματι. Δεν τον έβγαλε πουθενά.
Πέθανε μερικά χρόνια αργότερα από μια σπάνια ασθένεια της καρδιάς. Πολλοί ψυθίριζαν ότι οι γιγαντιες προσπάθειες να κάνει την Λέα να τον αγαπήσει ή έστω να αγαπήσει κάποιον άλλο εκτός από τον εαυτό της ήταν πολύ περισσότερο από όσο μπορούσε να αντέξει η ασθενική του κράση.
Έτσι η Λέα βρέθηκε πάλι μόνη της και η μοναξιά του να αγαπάει μόνη της τον εαυτό της βρέθηκε πάλι να την βασανίζει. Ο Ρίτσαρ Ντι ήτανε αρκετός για να μην νιώθει μοναξιά. Γιατί θα έπρεπε να πεθάνει; Έτσι σκέφτηκε ότι ίσως θα έπρεπε να προσπαθήσει από μόνη της και να βρει έναν άλλο σύζυγο. Έτσι μια μέρα νευριασμένη όπως ήταν άφησε τον καθρέφτη, ανέβηκε στο άλογό της και....
(Τι θα κάνει η εγωκεντρική Λέα; Θα τα καταφέρει να σπάσει την κατάρα ή θα μας σπάσει τα νεύρα; Θα το μάθετε στο επόμενο μπλογκοεπεισόδιοοοοΟΟΟ! Μουοχοχοχοχοχο! ) :-))))
ΑπΌκρια ή ΑποκριΆ?? ...και μην μου πείτε το ντεπασέ αποκρεά γιατί σας πρόλαβα.
όπως και να 'χει εγώ δεν βλέπω το λόγο γιατί να μην είναι και αυτή η εποχή, όπως κάθε εποχή άλλωστε, ωραιότατη εποχή για γκρίνια. Και να γιατί:
Α. Δεν θέλω να ντυθώ ούτε πεταλούδα, ούτε καθαρίστρια με σούπερ μίνι φούστα κ ξεσκονόπανο, ούτε χαβανέζα, ούτε -κάτι-περίεργο-με-τεράστια-γυαλιά-και-χαρωπά κερατάκια-ξουτ-ξουτ-ξουτ-και-ασορτί-καπέλο-κάλτσα-φουσκωτή περούκα-αχ-για-να-είμαι-τόσο-μα-τόσο-όμορφη.
Δεν θέλω να είμαι όμορφη. Όχι φέτος.
Την καταπιεσμένη γυναικεία φύση που βγάζουν εκείνες προς τα έξω (ή μαλλον δεν την βγάζουν απλώς, την πετάνε στα μούτρα σου μάλλον) θέλω να μην την αφουγκραστώ. Θέλω να την αφήσω να μανιάζει ότι θέλει να ντυθεί γατούλα, ποντικάκι, κουνελοκαναρινάκι και να την οικτήρω. Ου μωρή.
Β. Όλους τους γκόμενους στα φιλικά πάρτυ τους ξέρεις απ' τα πρόπερσυ. Αν πεις δεν θέλεις να πας στα πάρτυ κατεβάζουνε κάτι μούτρα ΝΑ. Ώστε ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, ΟΚ, ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΟΥΜΕ, ΚΑΛΑ. Και στο κρατάνε μέχρι του χρόνου. ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΡΘΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΤΥ Κ ΣΟΥ ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΓΑΜΑΤΟ ΓΚΟΜΕΝΟ. (ενώ στην πραγματικότητα είναι ο τρίτος τους ξάδερφος, που τον βλέπουνε μια φορά τον χρόνο και αν σου τύχει να του αρέσεις είναι είτε γιατί φεύγει σε δύο βδομάδες φαντάρος, είτε γιατί μένει στην Πρέβεζα μόνιμα με την μαμά του, είτε γιατί έχει γκόμενα και του αρέσει να το παίζει σε πολλά ταμπλώ. Αυτό για την γκόμενα η φίλη σου μπορεί να το αγνοεί παντελώς, μπορεί κ να κάνει κ την χαζή είτε για να μην σε στεναχωρήσει μωρέ μια μέρα να διασκεδάσεις κ συ είτε γιατί δεν συμπαθεί την γκόμενα και είχε τον ξάδερφο για καλύτερα, δηλαδή εσένα. Τυχερή.
Γ. ΑΦΡΟΣ. Αυτό είναι αρκετό και από μόνο του για να γκρινιάξει κανείς στις απόκριες.
Δ. ΗΜΕΡΑ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ. Έξτρα ζμπαστική γιορτή και πλησιάζει. Επίσης επαρκέστατος λόγος από μόνη της για γκρίνια. Ένας Άγιος που σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, ή μόνο τους άλλους.
Ε. ΟΛΑ ΤΑ ΕΦΗΒΑΚΙΑ. Που αφρίζουνε τους πάντες, φλερτάρουνε ολοφάνερα τις συμμαθήτριές τους (και όλες μαζί ταυτόχρονα μη σου πω) μπροστά στα μάτια σου και κάνουνε τους άλλους να ζηλεύουν. Αχ πότε ήμουνα κι εγώ κι ήμουνα τόσο μα τόσο in to it. Γέρασα, πάει.
ΣΤ. ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ. Όλοι γλεντάνε. Όλοι είναι χαρούμενοι. Όλοι χορεύουνε μες στην τρελή χαρά, βρίσκουν το κουράγιο να φορέσουνε τις πιο παλιομοδίτικες στολές και να καλοπεράσουν, σφυρίζουν τις σφυρίχτρες τους και λεν αστεία. Τους βλάκες.
ΚΑΛΗ ΓΚΡΙΝΙΑ, ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ, ΓΚΑΝΤΕΜΙΑ Κ ΦΕΤΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
(Με τις καλές και έγκαιρες ευχές δεν μας πήγε τίποτα καλά, τουλάχιστον με τις γρουσούζικες και άκαιρες θα πούμε ότι προκαλέσαμε μόνοι μας τη μοίρα μας).
Κάποιοι παλιότεροι από σας ίσως θυμάστε την απέναντι μου γειτόνισσα και μια κουλή συζήτηση για τα περιστέρια και για το ποιος είναι το θύμα στην φύση και ποιος ο θύτης. Η μοίρα τα έφερε έτσι να γνωρίσω με παρόμοιο τρόπο και την από πάνω μου. Χτύπησε το κουδούνι μας ώρα μεσημβρινή προς απογευματινή κρατώντας στο χέρι της κάρτα Vodafone και κινητό NOKIA (το ρεπορτάζ δεν είναι διαφημιστικό) από εκείνα τα ασπρόμαυρα που φορέθηκαν πολύ και έχουνε ειδική προστασία για τις πολλαπλές πτώσεις και τις χαραγματιές και είναι και αδιάβροχα.
Σηκώθηκα με μούτρα κατεβασμένα γιατί το κουδούνισμα το βρίσκω ζμπαστικό και με την πεποίθηση ότι απέναντί μου θα στεκόταν ο κοινόχρηστος, ο ψηλός μα τούβλος γόης που εμφανίζεται σε άκαιρες στιγμές και σελοτειπίζει ανακοινώσεις στο ασανσέρ τύπου «αν δεν πληρώσετε όλοι τα κοινόχρηστα να το ξεχάσετε το πετρέλαιο και να πάτε να μαμηθείτε, you bastards» στο πιο ευγενικό του.
Καθώς περίμενα λοιπόν 1.82 και ξέπεσα στο 1.65 βαριά, τα μούτρα μου ξεπέσανε κι αυτά κι ήμουν έτοιμη να πω ότι ΤΕLLAS δεν θέλουμε, δεν αγοράζουμε τίποτα από πλασιέ, στον Ερυθρό Σταυρό δώσαμε-δώσαμε και Ιαχωβάδες δεν θα γίνουμε, τουλάχιστον όχι φέτος, εκείνη με πρόλαβε..
-Θέλω να καλέσω έναν κλειδαρά.
-Ναι αλλά αυτή η κάρτα που κρατάτε είναι Vodafone.
Αμέσως να προλάβω τους ανθρώπους. Ε τι να κάνομεν. Σε τούτη δω την γειτονιά όπου ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 70, αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους με μια δυσπιστία για το αν βλέπουν ή ακούν ή είναι εκατό τοις εκατό ικανοί να περπατήσουν μέχρι το σούπερ μάρκετ. Ρατσίστρια εντελώς.
-Ναι θέλω να ανανεώσω τον χρόνο ομιλίας.
Άτσα! Σου την είπε. Πάντως το ότι δεν έβλεπε ακριβώς το βρήκες.
-Κατ’ αρχήν γεια σας, είμαι η κυρία Τάδε από πάνω, θα με ξέρετε ίσως...
-(στο αρνητικό κούνημα κεφαλιού…)
-…ακούω λίγο δυνατά τηλεόραση καμιά φορά, σας ενοχλώ; Θα πρέπει να σας ενοχλώ,ε;
-(α εσύ είσαι που βλέπεις κάθε απόγευμα στην διαπασών Έρωτα και Βέρα στο Δεξί με ανατριχιαστικά ζάπινγκ αγωνίας και αναποφασιστικότητας;) Μπα…
(Τείνει το χέρι με την κάρτα και με καλεί να ανανεώσω τον χρόνο. Πληκτρολογώ τα πλήκτρα ψιλοαμήχανα και ταυτόχρονα ρωτάω συγκάτοικο αν ξέρει καναν κλειδαρά. Εκείνη ανοίγει τον χρυσό οδηγό και…)
-Περάστε, περάστε μέσα. (άμα μας σωριαζότανε στο πάτωμα από την ορθοστασία θα το ‘χα τύψη).
Τηλεφωνεί στον κλειδαρά και έπειτα λέει θα μείνει για λίγο και ανεβαίνει πάνω και φέρνει τέσσερις σακούλες με ψώνια. Σωριάζεται κρυφοχαρούμενα στο καθιστικό το οποίο περιεργάζεται απ’ άκρη σ’ άκρη.
-Ωραία το ‘χετε, κορίτσια το living room. Εδώ εμείς έχουμε την κρεβατοκάμαρα.
Εδώ εγώ δεν θα άντεχα να έχω την κρεβατοκάμαρα γιατί ήδη έχω το αεροδρόμιο και πάλι ώρες-ώρες με πνίγει πόσο μάλλον αυτό το στενάχωρο δωμάτιο. Αλλά δεν το λέω. Τέσπα. Για λέτε.
-Είπατε είστε καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο.
-Ήμουν. Έχω συνταξιοδοτηθεί. Έκανα αρχαία ελληνικά, Όμηρο και Πλάτωνα στο ΦΠΨ.
-Μα τι λέτε;
-Ναι έχω κάνει 3 Μάστερ και Δύο Διδακτορικά.
-(κάπως πολλά δεν είναι;)
-Εμ…εγώ είμαι στην αγγλική φιλολογία…
-Α κι εγώ την σχολή σου έβγαλα…
-(την ποια;)
-Έβγαλα την σχολή σου κ μετά πήγα στην Αμερική. Εκείνα τα χρόνια δεν κάναμε όμως πολλά αγγλικά στην αγγλική φιλολογία. Όλα τα μαθήματα ήταν στα ελληνικά. Και κάναμε και μαθήματα αρχαίων και λατινικών. Έτσι όταν πήγα στο Columbia..
-(Στο ποιο;)
-…καταλήξανε ότι θα πρέπει να κάνω ελληνική φιλολογία εκεί γιατί τα μαθήματα αγγλικών μου δεν ήτανε πολλά..
-Το Columbia δεν είναι…δεν είναι..
-Nαι, ένα από τα Ivy League στην Νέα Υόρκη. Ε με υποτροφία πήγα, μην νομίζεις, δεν είχα τόσα λεφτά. Μου είχανε τάξει τότε οι Reynolds να πάω και θα μου τα πληρώνανε όλα, όλα…αλλά εγώ η χαζή δεν ήθελα κι ευτυχώς τα λεφτά της υποτροφίας ήτανε και αρκετά για να αντέξω. Πολύ καλοί άνθρωποι οι Reynolds. Με είχανε αγαπήσει πολύ. Ήθελαν να μείνω στην οικογένειά τους, μέχρι και να με υιοθετήσουν ήθελαν, τόσο τους έκανε εντύπωση που δεν έδινα δεκάρα για τα λεφτά τους. Είχανε συνηθίσει να τους εκμεταλλεύονται διάφοροι. Είχανε ένα καταπληκτικό διαμέρισμα απέναντι σχεδόν στο Central Park..και θα με δίνανε στον μεγάλο τους γιο…τον David αλλά εγώ δεν τον ήθελα γιατί είχε ένα κομμένο αυτί από ένα ατύχημα..
-…..
-Μμ…τεράστια βλακεία. Νόμιζα ότι δεν θα μπορέσω να ταιριάξω με έναν αμερικανό λόγω της γλώσσας κτλ. Και τι κατάλαβα με τον Έλληνα που πήρα αργότερα; Τον πρώτο. Γιατί πήρα και δεύτερο. Γιατί τι κατάλαβα και με κείνον….ένα παιδί έκανα στον ένα κι ένα στον άλλο, ο David όμως….και δεν μου άρεσε…χαζομάρες…
-…
-Τέλος πάντων, τι να σας λέω κορίτσια, θα νομίζετε ότι σας λέω μπουρδες αλλά δεν είναι έτσι. Έτυχε απλώς η ζωή μου να είναι κάπως κινηματογραφική. Και απίστευτη μερικές φορές. Πήγα παντού. Ήμουν στον πόλεμο των 7 στο Ισραήλ, βρεθήκαμε με πλοίο στην Αλάσκα σε ένα ατέλειωτο ταξίδι, έπεσα με φλεγόμενο αεροπλάνο στο Τσαϊμαγκντι της Ουγκάντας. Περπάτησα 30 χλμ για να φτάσω σε τηλέφωνο και να καλέσω βοήθεια για τους υπόλοιπους. Τρομερά, τρομερά πράγματα έχω ζήσει. Σοκολατάκι;
-Μπα…
-Και τώρα είμαι εδώ σε αυτόν τον όροφο και πρέπει να πληρώσω 50 ευρώ στον κλειδαρά για να μου ανοίξει να μπω στο διαμέρισμά μου. Αλλά ας είναι, δεν λέτε που υπάρχουν κι αυτοί;
-(κουνάμε καταφατικά το κεφάλι).
Και τέλος πάντων ήρθε ο κλειδαράς και έφυγε και μετά γελάσαμε κάμποση ώρα από αμηχανία και ψέματα ή αλήθεια η απίθανη ιστορία της επάνω γιαγιάς κερδίζει το βραβείο γειτονικής εξιστόρησης 2007. Συναρπαστική.
Άραγε ποιος; Ποιος θα είναι ο επόμενος που θα μπουκάρει για μια μπλογκοϊστορία; Για περάστε, για περάστε....Αλλά παρακαλώ το κουδούνι με το μαλακό..
Μουαχαχάααα! Εντάξει, λοιπόν, το ομολογώ. Ποτέ δεν μου άρεσε η Βίσση. Ντάξει μπορεί να χορέψω κανά τραγούδι της στο τρελό το κέφι αλλά όχι και να την συμπαθήσω την κοπελιά. Παρ' ολ' αυτά θέλω να επισημάνω το εξής: Όταν έγραφα το κειμενάκι για το CD που ετοίμαζε για προσωπική του χρήση ένας από τους γραφίστες μας δεν είχα στόχο να μπω στην μύτη της κυρίας. Ίσα-ίσα.
Αν και ξύνισα τα μούτρα μου μόλις είδα το θεματάκι και τα τραγούδια που διάλεξε είπα όχι, δεν θα συγχιστώ. Είμεθα επαγγελματίες γραφιάδες, θα πρέπει να γράφουμε για οτιδήποτε. Για οποτεδήποτε. Για τσιμέντα και για τούβλα και για σίδερα. Και για κρέατα και για κατσαριδοκτόνα. Toυλάχιστον όσο αποδεχόμαστε ότι θα κάνουμε αυτήν την δουλειά. Μετά βλέπουμε. Και στα πλαίσια αυτής της δουλειάς θα πρέπει να γράφουμε συμπαθητικά και σχετικώς αποδεκτά και θα πρέπει να γράφουμε επίσης σχετικώς υπεύθυνα ακόμα κι όταν μας ζητάνε κάτι προαιρετικό και παραπλήσιο αυτής. Κι αφού το αποδέχτηκα αυτό έγραψα στον γραφίστα μας το παρακάτω ζούπερκαταπληκτικό κειμενάκι για το φουτουρίστικ του εξώφυλλο. Το ξέρω ότι είναι ψιλοχαζούτσι και το ξέρω ότι τελικά δεν ταιριάζει....αλλά δεν ήτανε κι αυτός τώρα τρομερός λόγος για να του πέσουν τόσο τα μαλλιάαα.... :Ρρρ
3058. Ο μισότρελος καθηγητής Μπραντενχάιμερ συγκεντρώνει τις μυστικές του σημειώσεις. Οι σημαντικότατες ανακαλύψεις του έχουνε διαμορφώσει τους δύο τελευταίους αιώνες. Κουρασμένος από το βάρος της σοφίας τόσων χρόνων ο Μπραντενχάιμερ νιώθει ένα ελαφρύ γαργαλητό στο στομάχι του για όσα μπόρεσε να καταφέρει. Επιτέλους είναι καιρός να βάλει στην άκρη τις υποχρεώσεις του και να ξεκουραστεί. Η ανθρωπότητα θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στους δύσκολους καιρούς που την περιμένουν απλώς και μόνον χρησιμοποιώντας κάποιες από τις ανεπανάληπτες ιδέες του. Του αξίζει ένα διάλειμμα. Καθώς μαζεύει τα πράγματά του και μαζί με το μικρο-βιβλίο όπου έχει συγκεντρώσει όλες τις μυστικές φόρμουλες για τις εφευρέσεις του ο ασπρομάλλης επιστήμονας ανακαλύπτει στο βάθος του νετρονικού ιδεο-μπαούλου του κάτι σχεδόν ξεχασμένο που αγάπησε κάποτε ιδιαίτερα. Ένα μικρό δώρο κληρονομιά από τον αρχαιότατο πρόγονό του Κόμη Μπραντενχάιμερ, βαθιά στο έτος 2007. Καθώς αγγίζει τους σκονισμένους δίσκους της πρωτόγονης τεχνολογίας CD/DVD ο Μπραντενχάιμερ, γνήσιος συλλέκτης αρχαίας τεχνολογίας νιώθει ένα ρίγος. Μα δεν είναι μόνο αυτό. Σύμφωνα με το ξεθωριασμένο και σκισμένο στις άκρες περίτεχνο εξώφυλλο αυτοί οι δίσκοι δεν είναι απλώς συλλεκτικοί. Πρόκειται για κομψοτεχνήματα ανεκτίμητης συναισθηματικής και ιστορικής αξίας. Μέσα σε αυτούς εμπεριέχονται μουσικά κομμάτια που συγκλόνισαν τον γαλαξία και στήριξαν την ανθρωπότητα σε κρίσιμες στιγμές. Τοποθετεί τον έναν από τους δίσκους στον αόρατο μουσικό παίκτη συχνοτήτων TBg22^9. To απόλυτο κενό ερμηνευμένο από την Anna Visi εκφράζει ακριβώς τις συμπαντικές σχέσεις που έχει αναλύσει στην 25η του εργασία πάνω στην κοσμοατμόσφαιρα. To με χαλάει και το σιγά είναι τόσο διαχρονικά και επίκαιρα. Του θυμίζουν όλες τις σχέσεις του με τους απόκοσμους καθηγητές του και τις ατυχείς ερωτικές του περιπέτειες με συμπαντικά νυμφίδια. Το εκατομμύρια του θυμίζει τα εκατομμύρια διαγαλαξιακά νομίσματα που ξόδεψαν οι δικοί του για να καταφέρει εκείνος να πραγματοποιήσει τα πρωτοποριακά πειράματά του πάνω στην ελαστική μάζα. Στο μαύρα γυαλιά ο καθηγητής έχει λυθεί σε κλάματα. Πολύ αληθινό τραγούδι. Στην αντίστροφη μέτρηση αναλογίζεται την πρώτη του εκτόξευση με τον πιλοτικό του χρονοπύραυλο. Στο παραλύω σκέφτεται τα πειράματά του πάνω σε υβριδικά διαστημικά πολυποντίκια. Έπρεπε να τους κάνει ενέσεις παράλυσης γιατί γινόντουσαν πολύ επιθετικά. Στο δώδεκα κοιτάζει το ρολόι του. Και είναι δώδεκα. Αυτοί οι πρωτόγονοι θα πρέπει να είχανε κάποια στοιχειώδη ενστικτώδη αίσθηση του μουσικού χρονισμού, αλλιώς δεν εξηγείται. Ή ίσως αυτή η τραγουδίστρια. Σταματάει τον αόρατο μουσικό παίκτη συχνοτήτων και χώνει τον δίσκο στον διαστρικό του σάκο. Το DVD αφήνει να το εξερευνήσει στον τετραφασικό του εικονοαναλυτή στην διάρκεια του χωρο-ταξιδιού του. Εκείνη την στιγμή η ματιά του πέφτει στην ξεθωριασμένη διήγηση στο εσωτερικό βιβλιαράκι. Με δυσκολία βγάζει τα γράμματα αλλά μιλάει για κάποιον μισότρελο, μιλάει για ένα ελαφρύ γαργαλητό στο στομάχι, μιλάει για χρονοπυραύλους και πολυποντίκια…. Αυτοί οι προϊστορικοί άνθρωποι είναι εμφανές ότι είχανε αναπτύξει μια τεράστια ενστικτώδη αντίληψη του μουσικού χρονισμού..
Θα ανέβαζα κ το οπισθόφυλλο εις το μπλόγκι αλλά μάλλον θα με έβριζε χωρίς να πάρω άδεια και τώρα δεν θέλω να πάρω άδεια γιατί πάλι θα με βρίσει. :Ρ Αυτά. Τσίου.
Και τη δεύτερη ημέρα κατά το blog πληκτρολογούσε η συγγραφεύς ολίγα γράμματα ως συνήθιζεν εις το πληκτρολόοοοογιοοοοον...
Ααααααμηηηην.
Τα γράμματα τούτα επεδείκνυαν άγχος και έλλειψη αυτοπεποίθησης αυτής, αλλά εσυνέχιζον δίχως να το πολυδείχνειιιιι....
Ααααααμηηην.
Επήρε αυτή την τσάνταν και αφού ήλεγξε το κινητό κατηφόρισεν ευθύς επί της κλίμααακοοοοοοοοος.
Ααααααααμηηην.
Και αφού επροχώρησε τάχιστα εις τον δρόμον είδε αυτή από μακριά την θύρα του πανεπιστημίιιουουουυ. Και εισελχομένη δια της θυρός αναλογίστηκε η δύσμοιρη όλο δέος "μα πού πάω η δύστυχχηηηηη". Και μετά της ολιγόλεπτης αυτοκριτικής εισήλθε ταύτη όλο καημό εις το ίδρυμαν τούυοουτο. Και συναντήσας επί των αιθουσών των συμμαθητριώωωωωων, αναρίγησας αυτή και ανεφώνησεεεν αυτώωωωων....
-Καλά, ακόμα εδώ είστε?
Συνερχομένοι από της εκφωνήσεως αναστέναξαν εκ βάθους οι συμμαθητέεεες. Διότι επί ώραν επερίμενον επί της μεταπτυχιακής τους συνεντεύξεεεωωως. Αναλογίστηκαν τότε αυτοί ποιες εκ των εργασιών τους να αναφέρουσιν, και τότε η bloggογραφούσα υπέπεσε στο ερώτημα "θα πούμε για εργασίεεεεες;". Aναφερόμενοι καταφατικώς τοτε τούτοι εις το αμερικάνικον των εργασιώωωων, τραβούσε η συγγραφεύς την κόμη της που δεν το είχε αναλογιστεέιειειει. Ουδετίποτε δεν ήξερε επί των εργασιών και είχε κάτι χρόνια να τις ανοίξειειειει.. Και είπαν αυτής οι συμμαθητές "Άσε, συμμαθήτρια το άγχος σου και επικεντρώσου στο συγγραφικό σου έεεεργο". Αναλογισθείσα όμως ταύτη την πάση αλήθεια είπε "για ποιο έργο μου λέεεετεεεεε?".
Άααααααμηηηην.
Επέρασεν λίγη ώρα και η μπλογκογραφούσα επνίγηκεν εις τον ζωμόοοον της. Η άριστούχος που διάβαζε τον όρκο τις προάλλες ήτο δίπλα της σε ανάλογη κατάααασταση. Διατί να είναι εδώ κι αυτή και να μην κάνει διακοπές στο Τρινιντάντ και στο Τομπάαααγκοοο? Και γιατί η μπλογκογράφουσα να μην ρίξει μια ματιά στις εργασίες, πόσο πια θα της είχε στοιχίίίίιιιιιισειειειειει. Προσπάθησε ωστόσο να επικεντρωθεί και να θυμηθεί καμιά αγγλική λέεεεξηηη γιατί οι συμμαθητές την ενημέρωσον ότι η συνέντευξη ήτο και εις την αγγλικήήήήήήηηηην...
Ααααααμηηηην.
Και έβγαινον από το δωματιάκι του τρόμου οι συμμαθητές και ήτο αγχωμένοι και χλωμοί και εδήλωνον ότι όλοι τα πήγαν χάαααααλια. Και ήτο στριμωχτικές οι ερωτήσεις των καθηγητών που το βλέμμα τους εκτόοοοοξευυεεεεεε πύυυυυυρ και δεν ηνέχοντο τις απλοϊκές επεξηγήσεις των συυυυυμμααααθηηηητώωωων.. (Και γιατί δηλαδή δεν πήρες 15 μαθήματα αμερικανικής,ε???) Και επροχώρησον η μπλογκογράφουσα αποδεχόμενη τη μοίρα της και ανέβηκεν επί της κλίμακος του προ του πυρ του εξώτερου αποθαρρυνομέεεεεεεενηηη.. (Πάει. Τετέλεσται). Και κάθισε έμπροσθεν τον καθηγητών τόνους σάλιου καταποσούουουουσαααα...
Άμηηηηηηηηηην.
Και κοίταξον αυτήν οι καθηγητές με βλέμμα μάλλον θυμωμέεεενο.. Ηηρώτησαν τότε γιατί δεν έχει πάρει 25 λογοτεχνικάαααα και η ερωτηθείσα μπλόγκερ είπε την δικαιολογίαααα. Επί της ερωτήσεως όμως επί του creative wriiiiiiiiiiiting, ανεθάρρυσε αυτή και είπε δυο λογάααακιαααα. Διότι ως συγγραφεύς θα'πρεπε να ξέρει καλύτερα από όλους ότι creative writing είναι από μόνη της μια διαδικασία θάαααααρρρουουουυος.
ΑΑΑΑΑΑΑΑΜΗΗΗΗΗΝ.
Και ανεγνώρισαν τούτο οι καθηγητές και σταμάτησαν να εκρέουνεεεε πυυυυυυυυρ. Και διείδε την στιγμήν εκείνη η μπλογκογράφος στα μάτια τους ως όραμα ότι κι εκείνοι το είχαν προσπαθήηηηηησειειει... Και άφεσαν τον μπλογκογράφο ημών να ομιλήσει ανοιχτάααα...περί τα σχέδια και τα προγράμματάααα τουουουου. Και ανέλυσε ο μπλογκογράφος επί της θεωρίας του περί γραφήηηηηης....και ομολόγησε την πάσααα άγνοιά τουουου... Παρόλο που δεν ξέρουμε αν στέφθηκε με επιτυχίιιιιια...βγήκε η μπλογκογράφος με ένα βάρος λιγόοοοοοοτεροοοοοο.
Και είδε ο Θεός ημών ότι η άγνοια του μπλογκογράφου είναι καλόοοόόό, και άφεσε ο Θεός τας λογοτεχνικάς αμαρτίας της μπλογκογράφου ημώωωωωωωωωων.
(Να'σαι καλά, θεούλη μ!)
Δι'ευχών των Αγίων Πατέρων Ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημων, ελέεισον και σώσον ημάς.
Αγαπητότατοι, κάποια περιστατικά γκαντεμοσυμπτώσεων με έκαναν να θυμηθώ το παρακάτω.
Όλα ξεκίνησαν πολύ πριν, όταν ήμουνα με την παρέα μου σε ένα μπαράκι. Είχαμε καθίσει ώρα και η γκαρσόνα δεν έλεγε να μας ρίξει μια ματιά. Εν τω μεταξύ στο μαγαζί είχανε έναν καινούριο (εμφανώς) σερβιτόρο που πηγαινοέρχονταν αγχωμένος και με τρεμάμενα (?) χέρια κρατώντας συνέχεια δίσκους με γεμάτα ποτήρια που δεν πήγαιναν σε μας. Εγώ είχα αρχίσει να ασθμαίνω νευρικά. Τι θα γίνει θα παραγγείλουμε ή να πάμε κάπου αλλού; Κι αυτός ο σερβιτόρος τα κρατάει καλά τα ποτήρια ή θα τα ρίξει σε κανά κεφάλι;
Δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω την φράση και κραααααατς..Οι φίλοι μου με κοιτάνε τρομαγμένοι. Τι έγινε; Πείτε μου τώρα ότι τον μάτιαξα κιόλας.
Μα δεν βλέπετε πώς πάει;
Η σερβιτόρα συνεχίζει να μας αγνοεί, κάποιοι έχουνε έρθει και σφουγγαρίζουνε τα μπακάρντι, τα τσιγάρα έχουνε κάνει ένα ντουμάνι και εγώ βρίζω, βρίζω, βρίζω και τους παρακαλάω να φύγουμε πριν της ρίξω της άγνωστης κανα χαστούκι. Ξάφνου, βγαίνει από τα κατάβαθα του καταστήματος ο σερβιτόρος με έναν νέο δίσκο με ποτήρια που τον κρατάει τώρα με το ίδιο τρεμάμενο χέρι.
-Εμείς δεν θα παραγγείλουμε καλά καλά, κι αυτόν εδώ τον βλέπω να γλιστράει στα σφουγγαρισμένα...
Δεν προλαβαίνω να το πω η ρουφιάνα καιαιαια...σγουοςκρατςκμπουμ. Πάρτον κάτω τον σερβιτόρο. Περιττό να πω ότι το βλέμμα των φίλων μου έχει κάτι το τρομαγμένο-αποκλείεται-σίγουρα-πρόκειται-για-σύμπτωση-αλλά -απίστευτο-όμως-πώς-το-κάνεις-μπορείς-να-γκαντεμιάσεις-και-την-σερβιτόρα-μπας-και-παραγγείλουμε;
Πάμε να φύγουμε ΤΩΡΑ! Σας παρακαλώ, πάμε να φύγουμε! Και καταρχήν! Τι μουσική είναι αυτή. Η μουσική είναι χάλια, πάμε σας λέωωωω!
Έχουνε βγει τώρα νέοι σφουγγαριστές, που δεν κοιτάνε όμως με μίσος τον σερβιτόρο τους, παρά με κατανόηση, αυτός σηκώνεται επίσης ατάραχος και επιστρέφει στα κατάβαθά του. Οι φίλοι μου δεν ξέρω γιατί με αγνοούν, με αγνοεί και η σερβιτόρα και η μουσική με αγνοεί που συνεχίζει να είναι άθλια.
-Μα πού τον βρήκανε αυτόν ρε?
-Καλά μωρέ, θα είναι η πρώτη του μέρα.
-Αυτός θα τα σπάσει όλα εδώ μέσα ρε..
Εκείνη την στιγμή ακούγεται ένας ήχος ποτηριών που σπάζουν από τα ενδότερα του μπαρ, ακριβώς όπως ακούγεται στις κωμωδίες όταν κάποιος δήθεν τα κάνει όλα λίμπα. Ακριβώς έτσι όμως. Με έχει πιάσει σπαστικό γέλιο. Η φίλη μου με κοιτάει σαν να'μαι καμια μέγαιρα. Η σερβιτόρα ήρθε για την παραγγελία. Συγγνώμη που μας καθυστέρησε. Να της φύγει η γνώμη. Σκύβω στην φίλη μου και της λέω με περιπαικτικό τόνο:
-Να προσέχουμε τώρα που θα βγει γιατί μπορεί να τα ρίξει πάνω μας.
Με κοιτάει με έντρομο ύφος
-Βρε άι στο διάολο. Καπνίζει.
Και ναι, ο σερβιτόρος βγαίνει. Κρατάει δίσκο που εμπεριέχει ποτήρια, μπουκάλια, κοκτέιλια, και μπολ με φυστίκια και μπολ με πατατάκια και μπολ με ελιές, καρότα και οδοντογλυφίδες. Αυτό δεν ήτο δίσκος, ήτο υπερπαραγωγή του καταστήματος. Περπατάει λίγο αδέξια και περπατάει λίγο αγχωμένα αλλά περπατάει με μεγαλύτερη σιγουριά από πριν. Όχι τώρα δεν θα την πάθει. Όλοι τον κοιτούν προσεκτικά. Κι όλο το μαγαζί έχει σταματήσει να ακούει το ντίρι ντίρι και έχει σταματήσει να καπνίζει κι έχει σταματήσει να κρατσανίζει κριτσίνια και πατατάκια και κοιτάζει το γκαρσόνι. Οι φίλοι μου ρίχνουνε κλεφτές ματιές και σε μένα μήπως και ξέρω κάτι παραπάνω. Η φίλη μου ανησυχεί για το μαλλί της. Θα το ρίξει; Ρε λες να το ξαναρίξει;
-Μη φοβάσαι, δεν πρόκειται να σε λερ..
ΚΑΜΠΟΥΜ!
-...ώσει
Για άλλη μια φορά ο σερβιτόρος σερβίρει τον εαυτό του και τα κοκτέιλια του στο πάτωμα και αυτήν την φορά δίπλα στην φίλη μου που με κοιτάει δαιμονισμένη! Δεν την λέρωσε! Αϊ στο διάολο,ε! Επίτηδες το κάνεις! Εγώ? Εγώ? Εγώ? Τι λόγο έχω να το κάνω επίτηδες? Τι λόγο να τα βάλω με ένα ανυποψίαστο γκαρσόνι...Τι λόγο...
Ήρθανε τα ποτά μας.
-Μην φοβάσαι, είναι στατιστικώς απίθανο...
-Μην μιλάς...
-Δεν πρόκειται να τα ξαναρίξει μέσα στο ίδιο βράδυ..
-Μην ξαναμιλήσεις, μην τολμήσεις να ξαναπείς κουβέντα για το γκαρσόνι..
-Μα εγώ...
Για την ενημέρωσή σας, δεν τα ξαναέριξε. Και επιπλέον θεωρώ ότι δεν έχω καμία σχέση με το ατυχές γεγονός. 0:-))
Αχ τι καλά, έχω ένα ωραίο τέταρτο και μπορώ να το αφιερώσω στην συγγραφή του καταπληκτικότατου μπλογκιού μου. Αλλά τι να γράψω?
Θα περιγράψω την κατάσταση που επικρατεί τριγύρω μου. Στο βάθος ας πούμε του διαδρόμου, ακούγεται η φωνή του boss μου που βρίζει έναν απρόσεκτο εντυπά. Αλλάξανε λέει τα δεδομένα κι αυτός επέμενε να βάλει το ίδιο πλαίσιο. Σαν δεν ντρέπεται. Στην κόλαση να καεί και να τον τσιμπάνε οι διαβόλοι με τις τρίαινες για να ψηθεί καλύτερα. Έχει χάσει την ψυχραιμία του κάπως. Ο υπεύθυνος μάρκετινγκ κάνει πως δεν ακούει και μπαινοβγαίνει το γραφείο του μηχανικά προσπαθώντας (μάταια) κάτι να του πει. Μα σου είπα ρε Σάκη, αυτό το μήκος? Επειδή δηλαδή βολεύει την παροχή γαμώ το κέρατό μου? Και την παροχή μου, και το σπίτι της γαμώ? Ο Μάρκετινγκ ξεφυλλίζει δήθεν αδιάφορα ένα περιοδικό περιμένοντας. Χρουτς.
Ο πίσω boss είναι στον αντίθετο πόλο. Έχει κλείσει μια καλή δουλειά και μιλάει με τον πελάτη του και είναι όλο γέλια. Χοχοχο. Σαν τον ¶γιο Βασίλη. Ναι, ναι, ναι. ¶κου τώρα θα σου πω τι να κάνεις. Χοχο. Σαν δωράκι.
Η γραμματεία τρώει φρουτοσαλάτα με μήλο και μπανάνα. Μεσημέριασε γαμώτις κι ούτε να φας στο σπίτι σου σαν άνθρωπος. Πληκτρολογεί ταυτόχρονα ένα e-mail και κοιτάζει το ρολόι να δει πόσες ώρες της μένουνε να σχολάσει.
Χοχοχο ο άγιος. Γαμώ το κέρατό μου. Χρουτς. Τσίκι τσίκι στο πληκτρολόγιο. Μπανάνα. Ρολόι.
Ο ένας από τους γραφίστες ρίχνει μια ματιά "πάλι νεύρα έχει?", αρπάζει ένα μηλαράκι. Κρατς. Πάλι πίσω.
Ο πρακτικάριός μας γεμίζει ένα ποτήρι νερό. Μπρουμπλιμπρουμπλιντου. Επιστρέφει κι αυτός στο πόστο του. Η πόρτα τρίζει. Τακούνια. Πλένουν το πιάτο της φρουτοσαλάτας. Ξαφνικά έχει πέσει μια σιωπή. Κι ακούγεται μόνο το πληκτρολόγιο. Όχι, ίσως κι ένα τηλέφωνο. Κάποιος ζητάει κάποιον. Τουλάχιστον σταμάτησε το βρίσιμο. Σταμάτησε και το χοχοχο. Σταμάτησε και το χρουτς και το κρατς και το κριι της πόρτας και το e-mail.
Το ρολόι δεν σταμάτησε. Και αν και το κοιτάμε παρείτσα απέναντι με την γραμματεία είναι πρώτα δικιά μου η ώρα να φύγω.
Βήχας, στεναχώρια, γκρίνια, αμπελοφιλοσοφία. Κι επειδή συχνά ασχολούμαι με την δική μου ας δω και κανενός άλλου.
Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα έναν θαυμαστή. Θαύμασέ με, σε παρακαλώ. Υπάρχουνε πολλοί λόγοι γι' αυτό. Κάτσε να τους σκεφτώ. Λοιπόν, αρχίζω.
Καταρχήν...χμ...ναι, καταρχήν, υπάρχω. Αυτός είναι ένας ουσιαστικός λόγος για να με θαυμάσεις. Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουνε με σιγουριά ότι υπάρχουν. Ένας από αυτούς τους λίγους ήτανε ο Ντεκάρτ. Ντάξει, δεν θέλω να μπω σε μια σειρά με έναν φιλόσοφο τέτοιου μεγέθους. Έχω άλλα αποδεικτικά στοιχεία που υπάρχω εγώ. Και έπειτα δεν σκέφτομαι για να βασιστώ εκεί. Αλλά παρ' όλα αυτά υπάρχω.
Αγαπητέ μου θαυμαστή, να με θαυμάσεις, να με θαυμάσεις.. να.. γιατί έχω ταξιδέψει στην άκρη της γης. Εμένα που με βλέπεις...να. Εμένα που με βλέπεις πήγα και γύρισα. Και ήρθα. Και να 'μαι. Κάπου εδώ. Εδώ είμαι βασικά τώρα. Αλλά σημασία έχει ότι κάποτε πήγα.
Αγαπητότατε...να με θαυμάσεις, να με θαυμάσεις για το ταλέντο μου. Για το πώς πετάω τις πιο εμπνευσμένες ατάκες...να έτσι. Σαν να μην τις είχα σκεφτεί 25.000 ώρες κάθε βράδυ που στριφογυρνάω στο κρεβάτι μου. Οι ατάκες μου είναι το ατού μου. Είναι μια υπέρμετρη δημιουργικότητα που δεν μπορείς καν να την συλλάβεις. Είσαι όμως μικρό ακόμα, μη φοβάσαι και θ μάθεις. Προς το παρόν θαύμασέ με, μικρό σκουληκάκι. Θαύμασέ με, την κάμπια. Τουλάχιστον εγώ έχω ένα potential.
Να με θαυμάσεις, να με θαυμάσεις γιατί είμαι εγώ. Γιατί είμαι ο εαυτός μου τόσο πανέμορφα που δεν μπορείς παρά να μου το αναγνωρίσεις. Να με θαυμάσεις που ξέρω να βάζω μια τάξη εδώ μέσα και να ζητάω τα αζήτητα. Να με θαυμάσεις γιατί ξέρω να αγαπώ τον εαυτό μου τουλάχιστον. Και για την ομορφιά μου να με θαυμάσεις. Δεν είμαι όμορφη;
Να με θαυμάζεις γενικώς. Και κάτσε εκεί στην θέση σου και θαύμαζέ με. Και γράφε και θαύμαζε και γράφε. Και βάζε πού και πού και κανένα θαυμαστικό για να εκδηλώνεται ο τόσος σου ο θαυμασμός. (!)
Πριν ολίγες μόνο ημέρες ήμουνα με δυο φίλες μου για μπύρες σε γνωστό σεσημασμένο ροκ μπυράδικο. Οπότε και αφού αναλύσαμε την ιστορία της ζωής μας έπεσε μια συζήτηση για όνειρα. Για εφιάλτες συγκεκριμένα. Είπα λοιπόν να πω κι εγώ τον δικό μου.
Ήμουνα λέει εγώ που ήθελα να μάθω μαγικά κόλπα. Στην πόλη εκείνη την μυστηριώδη είχε έρθει λέει περιοδεία ο Χαρδαβελογκιούρι (ήτανε ένας τρομακτικός τύπος κράμα Χαρδαβέλλα κ Γιούρι Γκέλερ). (Σε αυτό το σημείο οι φιλινάδες μου γελάνε για άγνωστο λόγο). Οπότε έμαθα ότι είχε και μια σχολή στο κέντρο της πόλης και πήγα να τον βρω (μαμά μου!). Τον είδα μάλιστα κάποια στιγμή από μακριά να μπαίνει στη σχολή του! Η «σχολή» αποδείχτηκε ότι ήτανε ένα υπόγειο δίπλα σε καταστήματα που πουλούσανε κεντήματα (!). Πήρα να κατεβαίνω τις σκάλες κ ήτανε πολύ σκοτάδι ρε παιδί μου. Σε κάποια φάση κάποιος άγνωστος άναψε ένα κερί. Είχε φάτσα χασάπη. Ό,τι αρχετυπικά σου μοιάζει χασάπης. Μόνο αίματα δεν είχε. Αλλά κατά βάθος ήτανε κλόουν χωρίς το μεικ απ. Το κοστούμι του. Φορούσε κάτι άσπρα γάντια. Είχε έρθει για το σόου.
-Ήρθες για το σόου?
-Εμ…
Τριγύρω υπήρχε ένα ολόκληρο βεστιάριο με ρούχα που φοράς στις απόκριες. Μάσκες, γούνες και μια κότα ξεπουπουλιασμένη, σαν έτοιμη να την χρησιμοποιήσεις σε τελετή μαύρη μαγείας. Τότε μια κοπέλα βγήκε από άλλη πόρτα. Ήτανε κάπως χλωμή.
-Για τη σχολή ήρθες? Την παρακολουθώ. Θες να σου πω τι είναι? Δεν είναι πολύ ευχάριστα. Αλλά αξίζει τον κόπο. Μεθαύριο είναι το σόου και θα θέλαμε και μερικές άλλες κοπέλες αν θέλεις να ‘ρθεις..
Με πλησίασε κάπως απειλητικά κι εγώ έτρεξα πίσω στην σκάλα. Η οποία μου φάνηκε κάπως μεγαλύτερη από το κατέβασμα. Ανέβαινα, ανέβαινα.. Όταν επιτέλους βγήκα έξω είπα να μην συνεχίσω το τρέξιμο αλλά να κάνω πως δεν συμβαίνει τίποτα. Τότε άκουσα πίσω μου την φωνή του Χαρδαβελογιούρι.
-Εμένα έψαχνες?
Φρίκαρα κ το όνειρο τέλειωσε.
Τότε παίρνει το λόγο μια φίλη μου που κάνει καιρό τώρα την διπλωματική της πάνω στον Fitzgerald και τώρα τελευταία η θεματολογία του και η δυσκολία περάτωσης της διπλωματικής είναι συχνά ένα από τα θέματα συζήτησής μας.
Φίλη μου Α: Μμμμ.. αυτό δεν είναι τίποτα.
(πατατάκια – πατατάκια)
Φίλη μου Α: Πάνε δύο χρόνια τώρα είχα δει ένα όνειρο εντελώς φρικουλιαστικό. Ήμουνα λέει σε ένα τεράστιο πράσινο λιβάδι. Τα χορτάρια μου φτάνανε μέχρι το γόνατο κι έτσι δεν έβλεπα τα πόδια μου. Τότε είδα μακριά μου μια γυναίκα σε άσπρο φόρεμα και με μαύρα μαλλιά να τρέχει και να την έχουνε πάρει από πίσω κάτι σκυλιά?
Me: Τι χρώμα ήτανε τα σκυλιά
(Μπύρες- πατατάκια)
Φίλη Α: Τι χρώμα είχανε?
Me: Ναι, μπεζ, καφέ, βυσσινί? :P
Α: Γκρι. Θα τα έλεγα γκρι κυνηγόσκυλα.
Μe: Μάιστα.
Α: Οπότε εγώ της φωνάζω από μακριά : « Τι να κάνω για να σε βοηθήσω? Πες μου τι να κάνω για να σε βοηθήσω και θα το κάνω». Εκείνη δεν μου απάντησε. Σε κάποια στιγμή όμως βρήκε ένα ντιβάνι στην μέση του λιβαδιού και καθώς ανέβηκε εκεί τα σκυλιά δεν μπορούσανε πια να την φτάσουνε. Ωστόσο εγώ αν και μακριά ακόμα, αν κ δεν μπορούσα να την πλησιάσω γιατί τα πόδια μου ήτανε βαριά σαν μολύβι τη ρώτησα πάλι: «Πες μου, τι να κάνω για να σε βοηθήσω? Τι να κάνω?» Τότε εκείνη για πρώτη φορά στράφηκε προς το μέρος μου. «Αν θες πραγματικά να με βοηθήσεις τότε μάθε τι έγινε το 1932». Και μετά ξύπνησα. Φυσικά δεν το έψαξα από τότε γιατί θα τρελαινόμουνα αν άρχιζα να διεξάγω έρευνες για όσα συνέβησαν το 1932. Δηλαδή κι αν έγινε κανας φόνος? Άστο καλύτερα..
(πατατάκια- πατατάκια – αφηρημάδα)
Α: Φέτος όμως και τώρα που έγραφα την διπλωματική για τον Fitzgerald τι βλέπω?
Me&B: Τι?
(κάποιος πίσω μου μου ζητάει να μετακινηθώ λίγο παραπέρα γιατί τον εμποδίζω να περάσει).
Α: Η γυναίκα του Fitzgerald πέθανε το 1932!
Μe: Ε άι στο διάολοοο??
Αυτός ο κάποιος πίσω μου: Ε όχι και άι στο διάολο…(λίγο να μετακινηθείς σου ζήτησα)
Me: Sorry, δεν το ‘λεγα σε σένα… (Αααα! Γεια σου matching_mole!Εσύ πρέπει να είσαι που μόλις σε έβρισα. Πώς απ’ τα μέρη μας? Χα! Δεν με γνώρισε! Ας κάνω την πάπια. Πα..πα..).
(οι φίλες μου γελάνε με το πάθημά μου. Κανείς δεν ξέρει αυτό που ξέρω).
Τέσπα τις ήπιαμε τις μπύρες και γυρίσαμε σπίτι. Το ίδιο βράδυ ανοίγω την τηλεόραση. Βλέπω Ζεράρ. Βλέπω κουλτουριάρικη γαλλική ταινία. Μένω. Δείχνει κάτι σουρεάλ ασύνδετες εικόνες και κάπως προβληματίζομαι. Οπότε λέει «Το 1932 γινότανε αυτό κι αυτό». Η ημερομηνία κ μόνο με φρικάρει που ακούγεται την ίδια εκείνη μέρα οπότε κλείνω την τηλεόραση. Πφφ…δεν θα με ενδιέφερε μια τέτοια ταινία. Ανοίγω βιβλίο αμέσως μετά. Kazuo Ishiguro «The remains of the day». Φοβερό βιβλίο. Στην επόμενη σελίδα από εκεί που είμαι λέει “Lord Darlington blah blah blah το 1932». Κλείνω το βιβλίο τσατισμένη.
Χθες το βράδυ είχαμε βγει για γκομενότσαρκα με μια φίλη μου. Κ τι συμπέρασμα βγάλαμε? Ποτέ. Ποτέ ξανά.
Ζωντανή μουσική, δυο μπύρες κ η υπόλοιπη παρέα σε άλλο μαγαζί μπας κ αυξηθούν οι πιθανότητες. Αλλά δεν..
Χμφ, εποχή τεράστιου ανταγωνισμού, το ίδιο πράγμα που προσφέρεις εσύ, κ ίσως κ καλύτερο, το προσφέρουνε χιλιάδες άλλες με καλύτερο γούστο, επιμελέστερο ντύσιμο, καλύτερο χρώμα στο μαλλί, ομορφότερη φάτσα, πιο ευχάριστο κ υπομονετικό χαρακτήρα, εξυπνότερες ατάκες, χαμηλότερες απαιτήσεις. Αλλά είπαμε, μην έχεις κ ψυχολογία loser και σε παίρνει από κάτω. Κάπου εκεί έξω υπάρχει ο πρίγκηπας που φοράει γαλάζια καπαρντίνα κι έχει χρυσά σιρίτια στους ώμους (!) κ ξανθά μαλλιά σε μπούκλες κ σπαθί στην θήκη και θα σε αγαπήσει με όλα τα ελαττώματά σου και γι' αυτό που είσαι κ δεν θα κοιτάξει καμια άλλη κ δεν θα θέλει τίποτα από σένα. Τίποτα. Μόνο την αγάπη σου. Τουλάχιστον έτσι σου μάθανε τα βιβλία μικρή.
Poor and innocent.
Οπτικό σινιάλο απ'τη φίλη- Μπήκε ένας που περνάει τις πρώτες εξετάσεις. Δύο. Δύο ήτανε. Οπτικώς τους λετε γειααααα. Για καθήστε στα μέρη μας. Οπτικώς σου λέει ο ένας, είμαι με τον φίλο μου τώρα, ξέρω γω, ξέρω γω αν όντως λες γεια ή λες δεν γαμιέσαι?
Είναι βλαξ.
Δύο γουλιές. Κάθεται στο τραπέζι ακριβώς μπροστά σου με την πλάτη στραμμένη σε σένα. Ε γαμώτο. Είναι εντελώς τούβλο ή είμαι εντελώς μπάζο. Γυρνάω στην παρέα κ λέω την ιστορία της ζωής μου. Αλλά όπως με ενημερώνει η συνεργός μου, του από πίσω του έχει βγει η πλάτη. Γυρνάει κ κοιτάει κ ξεκαρφώνεται. Γεια σου κ σένα!
Φεύγουνε κάτι άλλοι από δίπλα τους κι επειδή εμείς καθόμαστε σε σταντ λέω στην φίλη μου να πάμε να καθήσουμε εμείς στο ακριβώς δίπλα τους τραπέζι. Κ καθόμαστε. Μπλα, μπλα, δεν ξεκαρφώνονται τόσο τώρα αλλά μας κοιτάζουν. Κ εκεί που είμαι σίγουρη ότι δεν μπορεί κάτι θα πούνε, ίσως να μας κεράσουν κάτι.., ίσως πουν κάτι έξυπνο να πιάσουμε συζήτηση...ίσως να μας ζητήσουνε φωτιά πάει στο διάλο, σηκώνονται κ φεύγουν!
Φεύγουν!
Με την φίλη μου κοιτιόμαστε με φάτσα Αρκά αμέσως μόλις έχει πέσει η ταπωτική ατάκα.
-Θα ήτανε πιασμένοι.
-Ναι, αυτό είναι.
-Είχανε γκόμενες.
-Σίγουρα. Έκανε μπαμ ότι είχανε γκόμενες.
-Άσε που δεν ήτανε κ τόσο καλοί.
-Ναι ρε συ, σιγά. Βρίσκεις καλύτερους όποτε θες.
-Και πολύ φωνακλάδες ρε παιδί μου. Μέχρι εδώ ακούγονταν.
-Μου πήρανε τα αυτιά. Άξεστοι.
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι τώρα τελευταία οι μεγάλες διαφημιστικές εταιρείες δημιουργούνε για τους καταναλωτές τους κανονικότατα πρότυπα ζωής? Δεν τους απασχολεί να μιλήσουνε για το προϊόν τους. Στην πραγματικότητα, δεν λένε τίποτα γι αυτό. Ούτε αν είναι καλό ούτε πόσο ποθητό πρέπει να είναι ή πόσο πρέπει να τρέξουμε να το αγοράσουμε για να διαφέρουμε. Αν'αυτού λένε: Είμαστε καταπληκτικοί άνθρωποι, πρέπει να τολμάμε στην ζωή μας. Πρέπει να κάνουμε καταπληκτικά πράγματα. Η ζωή είναι ωραία. Οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν ωραία πράματα. Κι αν αλήθεια χρειαζόμαστε τα προϊόντα να μας το θυμίζουν, πόσο σοβαρή είναι η κατάστασή μας??
Δυο βδομάδες στην διαφημιστική και εντόπισα έναν από τους βασικούς λόγους που δεν αντέχω με τίποτα τα περιοδικά μόδας: Εϊναι γεμάτα κλισέ. Μαγευτικά τοπ, παραμυθένια σκουλαρίκια, γκλάμορους υπέρκομψη εμφάνιση, παθιασμένο κόκκινο, ναζιάρικο ροζ. Σκέτη πλύση εγκεφάλου αγοράζεις. Τουλάχιστον το κοσμοπόλιταν ως αμπελοφιλοσοφία έχει πέρα για πέρα καλύτερη γραφή από τα αμιγώς μοδοπεριοδικά. Όχι ότι είναι καλύτερο στα άρθρα μόδας.
Τέσπα, οι περισσότερες κοπελιές θα ούρλιαζαν από χαρά όταν ο αφεντικός τους τους υπέδειχνε να διαβάσουνε πέντε έξι περιοδικά μόδας σε ώρες πληρωμένης εργασίας. Εγώ σκύλιασα και ξεφυσούσα.
Και πάει στο διάλο να γράφεις ευφημιστικές μαμακίες για τον Dior και το Versace λες χαλάλι. Τουλάχιστον αν δεν είναι παραμυθένια και υπέρκομψα τα ρούχα τους είναι υποφερτά. Τι κάνεις όταν έχεις να κάνεις με ανυπόφορα συνολάκια που σε πληρώνουν για να κάνεις τους άλλους να τα συμπαθήσουν???
Kαταρχήν τραβάς τα μαλλιά σου.
Μετά βλέπεις το θέμα πιο ψύχραιμα και το ρίχνεις στην πλάκα. Όταν μικρή τα άλλα παιδάκια σε κορόιδευαν που τους αράδιαζες τα ψέματα της αρκούδας δεν φαντάζονταν ότι θα έχτιζες όλη την μελλοντική σου καρριέρα ψευδόμενη ασυστόλως. Φτου ρε γαμώτο, κ είπες να μην πας νομική για να μην υποπέσεις στην αμαρτία. Αλλά ελάττωμα φυγείν αδύνατον. Κ πεπρωμένον επίσης.
Sexy top. Casual Chic. Executive Glam.
Θα έλεγε κανείς πως έχεις πολύ πολύ κακό γούστο.
Αλλά όχι.
Βρισκόμεθα σε μια εποχή μεταμοντερνισμού, όπου όλα και όλοι αντιγράφονται (ελλείψει ιδεών), όπου όλοι και όλα εκπορνεύονται (ελλείψει ενδιαφέροντος για τη ζωή ή για τους δικούς τους μυστήριους λόγους). Κ συ θα κολλήσεις να χρησιμοποιήσεις το πολυχρησιμοποιημένο λεξικό thesaurus μοδάτων λέξεων για να βγάλεις τα προς το ζην?? Ε ποτέ! Δώσεεεε...
(Μια κοπέλα, ανύποπτης ηλικίας, ανύποπτου παρουσιαστικού και ανυποψίαστη περπατάει στον δρόμο όταν ξαφνικα...ένας κουβάς τσιμέντο σκάει μπροστά της).
-Βρε άντε να μου χαθείτε μπουρτζόβλαχοι.
(Τότε πετάγεται ένας μεσήλικος επιχειρηματίας!)
-Συγχαρητήρια, μου κάνεις γάντι. Έχεις αυτό το creativομπρουτάλ που μου αρέσει. Αύριο ξεκινάς δουλειά.
(Δεύτερη μέρα, ίδια κοπέλα ήδη στο γραφείο με ταγεράκι και γυαλιά).
-Είσαι μια copywriter.
-Τι είμαι?
-Mια copywriter!
-Μια τι?
-Για αρχή, άνοιξε μία Wikipedia να ξεστραβωθείς.
-Α!
-Για task two, θέλω να μου ονομάσεις μια σπαλομπριζόλα ώστε να βολιδοσκοπήσω το ταλέντο σου.
-Σπαλομπριζόλα?
-Προτιμάς μια μπιφτεκοπαντσέτα?
(Πλάνο τρουία).
(Η μπιφτεκοπαντσέτα δεν ήτανε τόσο εύκολο να ονομαστεί κ έτσι η ατυχής κοπέλα κάθεται στο γραφείο της κ ανασκαλεύει λέξεις που έχουνε να κάνουνε με το φαγητό).
(Η ανύπαρκτη κοπέλα που γνωρίσαμε στο πλάνο ένα τώρα με άσπρα μαλλιά, ρυτίδες, τα ίδια ρούχα που φορούσε στο πλάνο ένα που δείχνουνε παλιότερα και τριμμένα από το χρόνο).
-(με τρεμάμενη φωνή απ'τα γεράματα λέει καθώς πληκτρολογεί με κούραση στο super τεχνολογίας αόρατο μίνι pc που έχει αγοράσει η εταιρεία..) αααχ..πέρασαν χρόνια αλλά το βρήκα πώς θα την πούμε την καταραμένη την σπαλομπριτζόλααααα...
(Τότε από το γραφείο του πετάγεται ο boss που είδαμε στο πρώτο πλάνο, με καινούρια ρούχα και ίδια ακριβώς εμφάνιση. Καμία αλλαγή δεν έχει υποστεί από τα χρόνια. Το λίφτινγκ ανασταίνει κ πεθαμένους άλλωστε).
-Το βρήκες?
-Το...τοο...βρήκα!
-Το βρήκες!
-Το...το...βρήκα!
-Ε λοιπόν πέστο μου, γλυκειά μου μηδενικούλα!
-Την σπαλομπριτζόλα...
-Ναι...
-Την μπιφτεκοπαντσέτα...
-Ναι...ναιαιαιαιαιαι?
-Θα την πούμε....
-Μα πέστο, Χριστιανή μουουουουυο!
(και τότε η καλή άτεκνη γιαγιάκα ξεψυχάει ήρεμα στο σούπερ τρέντι της pc παίρνοντας το πολυπόθητο μυστικό στον τάφο της..)
-ουουουΟΥ...fuck it. Έτσι κι αλλιώς θα την ονόμαζα 42.
(τίτλοι τέλους κ συγκινητική μουσική συνοδεύει)
THe eΝD.
δεν το βάζω στα αξιόλογα links για να μην κατηγορηθώ για διαφήμιση, διάδοση, κολλητικών ασθενειών ή παλιμπαιδισμό και κακογουστιά (αιώνιοι όλοι οι παραπάνω φόβοι).
Έχω κολλήσει με τούτο το παιχνιδάτσι. Είναι λέει μια μαγισσογκαρσόνα που κλείστηκε μέσα στο μαγικό μπαρ κ για να ξεφύγει λέει πρέπει να κεράσει όλους τους μαγίσσους κ τα μαγισσόνια σε ταχύτητες φωτός όλα τα μαγικά φίλτρα που φτιάχνει. Εκείνοι,είναι λίγο αγροίκοι κ ανυπόμονοι. Αυτή είναι λίγο απελπισμένη κ δεν ξέρει πώς να την κάνει. Όσο κ να τους σερβίρίζει δεν γίνεται τίπτις. Μονάχα το ριμαδιασμένο το μπαρ βελτιώνεται αλλά αυτή δεν λέει να φύγει από κει μέσα...
Γιατί εμένα τώρα αυτό μου φαίνεται τεράστια αλληγορία??? :-))
Μπορείτε κ σεις να κατεβάσετε την trial version που κρατάει 10 προσπάθειες άρα έχετε άπειρο χρόνο να το βγάλετε και όλο αν θέλτε γιατί κάνει αυτόματα save από κει που το είχατε αφήσει. Δεν έφτασα στο τέλος αλλά καλούτσι φαίνεται κ εντελώς κολλητικούτσι. Α! Λέγεται Mystic Inn.
Aν δεν σας αρέσει δεν φέρω ευθύνη. Είναι για όσους νιώθουνε 5 με 6 χρονών κ είχανε πάντα απωθημένο να σερβίρουνε βότκες στα νάιτ κλάμπια.. :P
Η ντόκτορ Ρουθ ψόφησε γι'αυτό σας τις προσφέρει το τρυπάνι κατ'εξαίρεση, μέχρι την αντικατάστασή της, λιαν συντόμως από μια κάποια τυχαία συφοριασμένη γραμματέα.
Βήμα Ένα, Αγαπητή μου Νεαρή.
Όπως ακριβώς για μια καλή οικοδομή, έτσι ακριβώς και για ένα επιτυχημένο μακιγιάζε, χρειάζεσαι μια καλή βάση. Μην τρομάζεις, καλή μου. Δεν έχει καμία σχέση με την βάση που χρειάζεσαι για να περάσεις τα μαθήματα στο σχολείο. Ούτε δέκα ούτε καν πέντε δεν θέλει η ομορφιά.
Πρώτα απ'όλα κάνεις έναν ωραιότατο καθαρισμό προσώπου με την κρεμ λοσιόν ή άλλο πασίγνωστο περιποιητικό που χρησιμοποιείς. Τρίβεις καλά για να καθαρίσουνε οι πόροι κ να πεταχτούνε έξω τα βρωμερά σου μαύρα στίγματα, βρωμερή μας καλλονή. Μπορείς να κάνεις κ μια μάσκα πίλινγκ με γρομπαλάκια αν σου γουστάρει. Έτσι κι αλλιώς θα σε κάνουμε μια κούκλα.
Αφού ξεμπιμπικιαστείς είναι καιρός να βάλεις μια κρεμούλα για ενυδάτωση γιατί τώρα που γλίτωσες από τον τρομερό εχθρό κάθε (μετα)έφηβης, την λιπαρότητα, σε περιμένει η ξηροδερμία και η πρόωρη γήρανση του δέρματος. Να προσέξεις καλά λοιπόν, καλή μου νεανίδα να χρησιμοποιήσεις μια κρεμούλα απαλή, νεανική, ελαφρώς αρωματική με φίλτρο για τις ακτίνες UVB, λάδι jojoba για ανανέωση και φύλλα σφενδάμου για σφριγηλότητα και χαλάρωση. Να απλώνεις απαλά με χαλαρές κυκλικές κινήσεις και ένα κ δύο κ τρία ενώ ταυτόχρονα να ανασαίνεις ήρεμα με τον τρόπο γιόγκα που αναλύσαμε στο προηγούμενό μας άρθρο διαφορετικά θα τα καταστρέψεις όλα.
Μπράβο σου, καλή μου. Είσαι σε πολύ καλό δρόμο. Μπορεί κ να γίνεις άνθρωπος κάποτε.
Τώρα που ας πούμε τα κατάφερες, μπορείς να προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο, αυτό της επίστρωσης στο πρόσωπό σου του μέικ άπ, παραξηγημένος όρος του ελληνικότατου και σαφώς πιο ταιριαστού αλλά εκτός μόδας όρου "σοβάς". Ο σοβάς σου να προσέξεις να είναι στο χρώμα του δέρματός σου. Κι αν μαύρισες το καλοκαίρι να τρέξεις στο μαγαζί παρέκει να αγοράσεις έναν πιο σκούρο, δεν είναι αυτά τα πράγματα για τσιγγούνες γυναίκες. ή φτιάχνεις το χΑλι σου ή φτιάξε κανά χαλί αντ' αυτού στο εργοστάσιο. Δεν είναι όλα ίσα κι ένα.
Αχ ναι καλη μου. Άπλωσε τον σοβά σου με στοργή κ με τις ίδιες κυκλικές κινήσεις που λέγαμε κ πριν. Και ένα και δύο. Μπράβο. Παντού. Κ λίγο παραπάνω. Να έτσι. Κ κάτω απ'το φρύδι. Και κρύψε επιτέλους την αντιαισθητική ελιά δίπλα απ'το μάτι.
Κάτι κάνουμε. Τώρα τουλάχιστον βλέπεσαι κάπως. Αλλά κ πάλι. Το μεικ απ από μόνο του δεν τα κρύβει όλα. Θες να κρυφτείς καλά. Θες να κρύψεις τα πάντα. Που είναι η πούδρα σου. Πούδρα παντού. Στο χρώμα του δέρματος, καλή μου πάντα. Πούδρα στα μάγουλα, εξτρα πούδρα στα σπυράκια σου, πού τα βρίσκεις τόσα. Κ λίγο κονσίλερ. Κρύψε. Τους κύκλους κάτω από τα μάτια σου. Τώρα μάλιστα.
Όλα αυτά χρειάζονται για να πάρεις το 5. Έχεις πολλά να κάνεις καλή μου. Καταρχήν...είσαι ένα φάντασμα..
Ναι, καλά το κατάλαβες. Ρουζ. Ροζ. Το ρουζ να είναι ροζ. Έτσι λίγο γκέρλι το προστάζει η μόδα φέτος. Βάλτο κάπως παράταιρα, εξωγήινα. Κόντρα στα μάγουλα. Έτσι θα γίνεις αλλιώς.
Μολύβι. Γύρω απ'τα χείλια για περίγραμμα. Τι σόι χείλια είναι αυτά? Βγάλε φυσικά πρώτα τα πετσάκια. Πέρνα κ μια χαλαρωτική λοσιόν χειλιών. Κάτι γίνεται. Μετά το μολύβι, αφού στεγνώσει, ήμαρτον. Κ μετά κραγιονάκι ή λιπγκλος. Νέα κοπελίτσα είσαι εσύ. Να το ανανεώνεις κάθε 20 λεπτά. Σε δουλειά να βρίσκεσαι βρε κοριτσάκι μου.
Μολύβι στα μάτια. Λίγο μέσα λίγο έξω. Τι σημασία έχει αν τσούζουνε. Ντροπή. Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος. Κ τώρα λίγο σκιούλα. Κάνε μια γωνίτσα μην είσαι τόσο άτεχνη. Λίγο άσπρο εδώ, λίγο χρυσαφί εκεί, το πιο σκούρο πάνω στο βλέφαρο, στις ακρούλες ανοιχτό για ένα εφφέ εξωγήινο πάλι, που λέγαμε.
Μάσκαρα. Οι βλεφαρίδες σου είναι ανύπαρκτες. Κάνε λίγα στριφογυρίσματα. Πάνω κάτω δεξιά με το βουρτάκι. Εκείνη η ακρυανή η βλεφαρίδα σου ξέφυγε. Πέρνα τες κ με ένα βλεφαροχτενάκι, πώς θα βγεις έτσι με κολλημένα βλέφαρα, κοπέλα μου.
ΜΠράβο σου. Κάτι γίνεται δηλαδή. Στο επόμενο μάθημα θα σου φτιάξω τα ανύπαρκτα νύχια σου. Και τα κακόγουστα μαλλιά σου. Και..ναι το ντυσιματάκι σου που θέλει ένα σουλούπωμα. Θα σου δώσω ορισμένες συμβουλές για να μαθαίνεις..
Τι?
Βαρέθηκες κιόλας?
Λίγες ώρες ετοιμάστηκες κι αμέσως να κουραστείς κ να μην θέλεις πάλι να βγεις.
Στο επόμενο τεύχος η ντόκτορ Ρουθ θα στο λύσει όμως κ αυτό, μη φοβάσαι. ή η αντικαταστάτρια. Στο υποσχόμαστε. Ως υπεύθυνο εταιρεία-περιοδικό. Εσύ αρκεί να θυμηθείς να μας αγοράσεις.
Μου κάνει εντύπωση που η υπέροχη εργοδότριά μου σκέφτηκε αυτήν την καταπληκτική δικαιολογία-επιβίωση σε κλάσματα δευτερολέπτου. "Θα τους πεις λοιπόν ότι θα πας για μεταπτυχιακό, έτσι, καλό κορίτσι?"
Στο δρόμο άρχισα να σκέφτομαι πιθανούς τίτλους μεταπτυχιακής εργασίας. Άραγε τι μεταπτυχιακό θα ήτανε τούτο που θα πήγαινα εγώ να κάνω? Μεταπτυχιακό ποίησης, μεσαιωνικής λογοτεχνίας, εφαρμοσμένης γλωσσολογίας, επιστημονικής μετάφρασης, συγκριτικής λογοτεχνίας, θεωρίας κινηματογράφου, θεατρικών σπουδών, μήπως κοινωνιογλωσσολογίας; Μήπως όλα αυτά είναι πολύ μπας κλας κ να επέλεγα κάτι πιο αλτέρνατιβ?
Απαπαπα. Δεν μπορώ να πω εγώ τέτοια ψεματούκλα. Είναι πολύ περίπλοκη. Κάνει τα ήδη περίπλοκα βράδυα μου ακόμα πιο συγκεχυμένα με σκέψεις για το φροντιστήριο. Δεν έχω χρόνο. Για άλλο πόνο.
Τα παιδιά τα σκέφτομαι. Και με πειράζει η αναισθησία τους. Για τα παιδιά. Αλλά πρέπει να προστατευτώ. Πάντα προφυλακτικό, πώς το λένε?
Ίσως έχουνε δουλέψει και άλλοι απλήρωτοι κ χωρίς συμβόλαιο εργασίας κ ίσως όλοι αυτοί οι άλλοι να κέρδισαν καταπληκτικές εμπειρίες από την εκμετάλλευσή τους. Εγώ όμως δεν είχα διάθεση για συναρπαστικές περιπέτειες. Πώς το λένε. Γκρινιάζω ολημερίς για την μούχλα μου αλλά κατά βάθος γουστάρω μέσα σε αυτό το κουκούλι. Με προφυλάσσει κ μου κρατάει την ζεστασιά. Μουχουχου! :Ρ
Το σκυλί της πόλης γάβγισε μοναχικά στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας σαν κάτι ταινίες που ο λύκος ουρλιάζει στην κορφή του λόφου.
Δεν πρέπει άλλο να το κρύβω. Μετά τον κώδικα Ντα Βίντσι άλλαξε η ζωή μου. Μου είναι αδύνατον να βλέπω πια τις λέξεις επιφανειακά και αδιάφορα. Οι αναγραμματισμοί είναι ανάμεσά μας. Είναι τυχαίο δηλαδή ότι o ASEP με λατινικούς χαρακτήρες είναι αναγραμματισμός του APES? Ε? Ε? Εεεε?? Υπάρχουν εξωγήινοι!!
Σου is for Σκυλί.
Δουλεύω σαν σκυλί κι όμως έχω καταφέρει να μην προσφύγω στα σκυλάδικα για να τα σπάσω κ να ξεσπάσω. Περνάω ωστόσο, τα φανάρια σαν σκυλί της πόλης. Έχετε δει πώς το σκυλί της πόλης ξέρει να περνάει τα φανάρια? Περιμένει υπομονετικά στην διάβαση για να περάσει απέναντι μαζί με τους υπόλοιπους πεζούς στην Τσιμισκή. Είναι τυχαίο αυτό? Είναι τυχαίο ΚΑΙ αυτό? Ξέρει το σκυλί του χωριού να περνάει φανάρια? Νιώθει άραγε το σκυλί της πόλης καταπιεσμένο? Του λείπει το ανέμελο τρέξιμο στα χωράφια? Έχει μεγάλη διαφορά το κυνηγητό με τις θεσσαλονικιώτικες γάτες από το κυνηγητό με γάτες β κατηγορίας? Και μπορεί ένα σκυλί να πει τη διαφορά? Είναι καλύτερο να είσαι σκυλί της πόλης ή πούμα της ζούγκλας? Μήπως η ζούγκλα β είναι υπερτιμημένη τελικά? Μήπως το σκυλί της πόλης θα πρέπει τελικά να καταχωρηθεί μαζί με τα άλλα ζουγκλοζώα?
Που is for Πρόβατο.
Μπε. Το πρόβατο είναι γνωστό ότι βελάζει. Το πρόβατο είναι επίσης γνωστό ότι παράγει μαλλί, κρέας, γάλα κ κατά συνέπεια γιαούρτια τυριά και τα τοιαύτα χωρίς να διαμαρτύρεται ή να ζητάει ένσημα. Τρώει το σανό του και είναι ήρεμο κ ικανοποιημένο 24 ώρες το 24ωρο. Το πρόβατο πάει στην σφαγή κ δεν φοβάται. Ξέρει ότι θα πάει στον Παράδεισο.
Και ποιο είναι το συμπέρασμα από το σημερινό σουρεαλιστικό μπλόγκι, καλά παιδάκια?
Καλύτερα να είσαι χιμπατζής, καλύτερα να είσαι σκυλί της πόλης, έστω σκυλί του χωριού, καλύτερα πρόβατο του βούνου ίσως αλλά ποτέ ποτέ πρόβατο της πάχνης επιτήδειων βοσκών. Όχι άλλο σανό. Όχι βρώμη. Φέρτε μας τριφύλλι. Κατά προτίμηση τετράφυλλο.
Αυτό επάνω στον τίτλο διαβάζεται πισιού! :Ρ Το PC. Γενική. Του PCού. Οκ? Λίγο γραμματική επιτέλους!
*
Αχ, ναι, θα πρέπει να το ομολογήσω. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα σε αυτήν την σχολή κατάλαβα ότι ελάχιστες από τις συμφοιτήτριές μου θα μπορούσανε να μοιραστούν μαζί μου το πάθος μου (:love: ) για τους υπολογιστές. Ολίγες γιγνώσκανε τι εστί windows και ουχί περισσότερες κατείχανε την τέχνη της ταχύτατης γραμματειακής πληκτρολόγησης touch typing γνωστής κ ως τυφλό σύστημα. Λιγοτερότερες δε, χρησιμοποιούσανε τους όρους blog, forum, messenger, e-mail. ¶ντε με το τελευταίο κάτι γινότανε. Κάτι ψιλά.
Αλλά ότι το ηλεκτρονικό σύστημα του Αγγλικού και τουτέστιν κάθε υπολογιστής του τμήματος που φέρει μια στοιχειώδη βάση δεδομένων με τα στοιχεία μου θα ανταποκρινότανε σε αυτήν την λατρεία μου, ε αυτό δεν το φανταζόμουνα. Κι όμως. Να που και οι μηχανές έχουνε ψυχή. Έστω κ αργά θέλησε να μου τραγουδήσει παιχνιδιάρικα:"αμοιβαία τα αισθήματά μωρόο μουου!" Αλλά εμένα δεν ήτανε η ώρα μου και είναι και ζμπαστικός γκόμενος ένα pc, ρε παιδάκι μου. Του λες θέλεις να χωρίσετε κι αυτός επιμένει ότι η σχέση σας περνάει απλώς μια κρίση.
Όλα ξεκίνησαν χθες όταν όλο οι τελειόφοιτοι συσσωρεύτηκαν έξω από τον γκισέ της γραμματείας του κτιρίου διοίκησης (να την διαχωρίσουμε από την γραμματεία σπουδών που είναι άλλος μπελάς). Παρά την τεράστια εξακοσιαποδαρούσα ουρά όλοι τελικά φτάνανε στην πηγή...ε...στον στόχο. Δίνανε πάσο, δίνανε δικαιολογητικό. Παίρνανε χαρτί. Ο επόμενος. Έδινε πάσο έδινε χαρτί κτλ.
Όταν έφτασε η σειρά μου (ή όταν την πήρα με το ζόρι, δεν θυμάμαι πια) ήμουνα βέβαιη πως τα βάσανά μου έφταναν στο τέλος τους. Αλλά δεν είχα υπολογίσει τον γκόμενο. To pc ντες. Μου είχε κρυφό πάθος τόσα χρόνια όπως φαίνεται και τώρα που θα αποχωριστούμε είπε να μην το κρατάει άλλο μέσα του. Δεν θα έκανε το μοιραίο λάθος να με αφήσει να του φύγω έτσι ανώδυνα. Κόλλησε που λέτε και δεν έβγαζε ΜΟΝΟ τα δικά μου αποτελέσματα. Ολονών των υπολοίπων κανονικότατα. Συγκεκριμένα δεν έβγαζε την σούμα μου. Δεν εντόπιζε ένα μάθημα. Αλλά τον βαθμό του τον έδειχνε κανονικά. Τέσπα οι λεπτομέρειες δεν μας αφορούν. Η ουσία είναι ότι μου έγινε κακός μπελάς. Βρε καλό μου βρε χρυσό μου, τίποτα. Η γραμματέας κάπνισε δέκα τσιγάρα. Χθες. Αυτά. Μου είπε να πάω κ σήμερα.
Σήμερα ξαναπήγα.
Και έγιναν τα ίδια. Βρε καλό μου? Βρε νταχτιρντι καλό pcάκι? Tίποτα. Αφού με είχε συμπαθήσει κ θέλει να με έχει αιώνια φοιτήτρια να κάνουμε παρεούλα τι το πιέζετε, κακές γυναίκες? Θέλετε να υπερφορτωθεί κ να αυτοκτονήσει? Τι το'θελα? Τι το'θελα η ρουφιάνααα να βάψω τα χέρια μου με βίδες και motherboard?
Είμαι κ πολύ femme fatale το παραδέχομαι, αλλά ως εκεί πια? Ε τι? Αναρωτιέστε? Αφού το υποψιάζεστε κατά βάθος. Αυτοκτόνησε. Αφού το ξέρατε. Ήτανε πολύ ηρωικό σαν πράξη. Δεν το είχανε ξανακάνει για μένα κ συγκινήθηκα. Κοιτα να δεις κάτι πράματα, κλαψ.
Η γραμματέας προσπάθησε να με καθησυχάσει.
-Δεν φταις εσύ, παιδάκι μου..
Οι απο πίσω μου που καθυστερούνε εξαιτίας μου με κοιτάνε καχύποπτα σαν γκόμενα που παράτησε τον πρώην της άρα ΠΑΝΤΑ φταίει.
Γύρισα σπίτι για να φτιάξω μια Φανουρόπιτα μπας κ βρεθεί αύριο το χαμένο αποτέλεσμα. Ελπίζω σαν ιδέα να είναι αποτελεσματική.
Ένα. Πήρα το πτυχίο. Δύο. Ο φάδερ αφού μου είπε το μπράβο-μπράβο σαν να βρήκα την τελευταία ελευθεροτυπία που είχε ξωμείνει στουο περίπτερο και αφού τελείωσε με τα διαδικαστικά με ρώτηξε με αγωνία:
-Πήγες όμως να δεις τον θείο Μήτσο που σου έχω πει εδώ κ δυο βδομάδες?
-Τον ποιον? Ρε μπαμπα...
-Ναι αλλά γιατί δεν πας να δεις τον θείο σου, παιδάκι μου? Έναν θείο έχεις στην Θεσσ κ συ τον γράφεις? Πόσες φορές μου έχεις πει ότι θα πας να τον δεις και..τι θες τώρα να παρεξηγηθεί κ να νομίζει ότι εγώ δεν σε στέλνω? (κοίτα που το πήρανε προσωπικά κ οι 2 τους)
-Καλά, θα πάω λέμε. Τώρα δεν γίνεται, ρε μπαμπά, είμαι με παρέα..
-Μα ο θείος....να του πω ότι θα πας αύριο?
-Να μην του πεις τίποτα.
-Μεθαύριο σε βολεύει;
-Καλά, μεθαύριο.
-Όχι καλά..με δουλεύεις, το ακούω στην φωνή σου. Δεν θα πας.
-Όχι, αν θες να ξέρεις δεν θα πάω.
-Γιατί παιδάκι μου δεν πας να δεις τους συγγενείς σου?
Ο καημένος ο θείος σου που σε αγαπάει κ όλο για σένα με ρωτάει.
-Ας με πάρει αυτός κανά τηλέφωνο.
-Ναι αλλά αυτός είναι μεγάλος άνθρωπος, παντρεμένος με παιδί πού να τρέχει, πρέπει εσύ να πας να του πεις ένα γεια. Μια καλημέρα πια τόσο κοστίζει. Θα του πω μεθαύριο. Μεθαύριο, έτσι? Για τον ΑΣΕΠ τα έκανες τα χαρτιά.
Άλλο κ τούτο το τροπάρι.
-Ουφ, θα δούμε.
-Όχι θα δούμε, να πας. Ίσα ίσα που προλαβαίνεις..η Μαρία του Γιαννάκη ήδη τα έχει κάνει όλα τα χαρτιά της καιι...(και είναι πάρα πολύ ευχαριστημένη. Σαν διαφήμιση πλυντηρίου πιάτων ένα πράμα).
Καταταχτείτε μας έλεγαν. Πάρτε πτυχίο και οι γονείς σας θα σταματήσουνε την γκρίνια, μας έλεγαν. Ικανοποιημένοι δεν θα έχουνε πια απαιτήσεις από σας, μας έλεγαν.
Πήγα για τα δικαιολογητικά και γινότανε της γραφειοκρατείας. Αφού δεν μου πάει η κρατικοποίηση. Δεν το θέλει η Μοίρα μου. It's destiny. Δεν τις μπορώ τις ουρές. Μόλις κατάφερα να φτάσω 2 κεφάλια (επίσης τελειόφοιτων πρώην συμφοιτητριών) από τον γκισέ ακούω την από πίσω μου κοκκινομάλλα να λέει μασουλώντας ταυτόχρονα τσίχλα: "κ άσε, φιλενάδα, καλά που πήγα να πάρω αυτό το πανέμορφο μπεζ χαρτί από την βιβλιοθήκη ότι δεν χρωστάω κανένα βιβλίο, γιατί αλλιώς τώρα θα έπρεπε να γυρνάω πάλι πίσω, η καημένη".
Να γυρνάω?
Πίσω???
ΚΑΜΜΕΝΗ?
Αφήνω την ουρά κ πάω στην βιβλιοθήκη. Θέλω το τάδε δικαιολογητικό.
Α! Συγγνώμη κοπελιά, την τελευταία αίτηση μας την πήρε πριν από λίγο μια άλλη κοκκινομάλλα κοπελιά που μασούσε και τσίχλα.
-Ε φτιάξτε μου μια άλλη.
-Α δεν μπορώ, γιατί θέλεις την συγκεκριμένη υπογραφή από την τάδε υπεύθυνη κ η τάδε υπεύθυνη θα έρθει σε μισή ώρα με τρία τέταρτα.
-Μα σε μισή ώρα κλείνει η γραμματεία..
-(κουνάει τους ώμους με αδιαφορία σε στυλ:"τι να σου κάνω, κοπελιάααα?")
Μήπως να πάω να δω το θείο? Μου φαίνεται λιγότερο επώδυνο στην παρούσα φάση. Οι φίλες μου τραβάνε τα μαλλιά τους γιατί πάθανε τα ίδια. Εγώ γιατί τρελαίνομαι? Ο ΑΖΕΠ δεν μου αρέζει. Ήταν ιδέα του φάδα.
Πάμε για καφέ. Κι έπειτα...αφού αποφασίζω ότι νισάφι με τα δικαιολογητικά για σήμερα..
Φροντιστήριο.
Ένας μαθητής μου είναι κολλητός μιας πολύ καλής μου φίλης. Μου λέει "Βίκυ, πρέπει να σου πω..πρέπει να το ξέρεις" Λέω τέλεια... "κάποιο παλιό γκομενικό θα παίζει τώρα, τι θα μάθουμε..μουεχ..μουέχ..". Αντίθετα αυτός είναι σοβαρός.
-Πρέπει να σου πω για την περσινή καθηγήτρια..
-Που έφυγε πίσω στην πόλη της κ πήρα τη δουλειά?
-Που έμεινε στην Θεσσαλονίκη και θέλει να κάνει μήνυση στο φροντιστήριο γιατί δεν την πλήρωναν για 5 μήνες.
-Α μάλιστα, γι αυτήν την καθηγήτρια δεν ξέρω. Για λέει...για λέει..
-Είχανε λέει προτεραιότητα οι καθηγητές που είχανε οικογένεια..και..
Τίποτα. Δεν παίχτηκε. Βασικά. Τίποτα σημαντικό. Ήτανε η ώρα μου και με είχε πιάσει να γκρινιάξω. Έπιασα το κινητό και γκρούτσου γκρούτσου πληκτρολόγησα μερικά γραμματάκια.
Έπειτα πήγα στην κουζίνα και έπλυνα κάτι πιάτα. Η ώρα είχε πάει τέσσερις. Δεν ήθελα να κοιμηθώ. Κάτι τρομερό έπρεπε να συμβεί αλλιώς θα έπρεπε να το προκαλέσω μόνη μου. Δεν συνέβη τίποτα. Το κινητό μου ήτανε σε φάση σβηστό φωτάκι-βαριέμαι.
Βαρέθηκα κ γω να το κοιτάζω και το παράτησα στην ακρούλα του. Τι περίμενα δηλαδή?
Αποφάσισα να σχεδιάσω μια αυτοκτονία. Έστω μια ψεύτικη αυτοκτονία. Έπειτα σκέφτηκα μήπως όλες αυτές οι αυτοκτονικές τάσεις είχανε να κάνουνε με την βροχή από μέταλ, μήπως είναι τίποτα γραμμένο ανάποδα στους στίχους που με εκβιάζει να πέσω στον γκρεμό γι'αυτό δεν λέω να την συνηθίσω ακόμα κ με βαρυστομαχιάζει. Είπα να πιω μια σόδα.
Έπειτα άνοιξα το βιβλίο και είδα τι έχω να ετοιμάσω για το μάθημα. Έγραψα ζούπερ παράδειγμα για το convert: "My best friend converted me to Iron Maiden". Μια ισχνή υποψία πέρασε απ'το μυαλό μου ότι μπορεί κάποιοι να χαμογελάσουν. (Την άλλη μέρα παρεπιπτόντως οι μαθητές μου είδανε το παράδειγμα κ με κοίταξαν με βλέμμα ραν-τα-πλαν. Τι σκατά? Μήπως τελικά δεν κάνω γι'αυτό το επάγγελμα? Όλες οι νύξεις που έχω κάνει, όλα τα ψαγμένα πάνε στον κάδο..νιώθω τόσο ηλίθια ή τόσο αχρησιμοποίητη..ανάλογα την χαζή φάση..)
Πίσω στην ίδια μέρα κ μετά το παράδειγμα, πήρα να τρώω τα νύχια μου ή ότι είχε απομείνει από αυτά. Κάτι έπρεπε να κάνω. Κοίταξα την συγκάτοικό μου που κοιμότανε με τα ακουστικά στα αυτιά και την επόμενη είχε ταξίδι και δεν έλεγε να την ενοχλήσω. Κοίταξα πάλι το κινητό, τι στο..
Θα ήθελα να καπνίσω.
Μου συμβαίνει συχνά αυτό αν κ μου την ζμπάει το τσιγάρο, δεν ξέρω. Είναι μάλλον ένα από τα αισθήματα αμηχανίας που με περικυκλώνουν. Τα νύχια, το φαγητό, το τσιγάρο. Σαν έννοια μου έρχεται στο μυαλό παρά σαν επιθυμία. Και σημαίνει: Μου την ζμπάνε όλα. Και σημαίνει: Πρέπει κάτι να κάνω. Κάτι σημαντικό. Κάτι αξιομνημόνευτο. Έστω. Κάτι υποφερτό.
Φοβάμαι τόσο ότι αυτή η χρονιά θα πάει στα σκουπίδια. Και αλήθεια φοβάμαι τόσο ότι αυτή η χρονιά θα με πάει πίσω. Και φοβάμαι τόσο ότι αυτή η τύχη δεν μου αξίζει, δεν μου αξίζει, δεν..
Τσουπ, μήνυμα. Σκατά. Πάνω που "χαιρόμουνα" ότι όλα πάνε απολύτως στραβά και μπορώ να μεμψιμοιρώ άνετα για την ζωή μου. Κωλοτηλεπικοινωνίες!
Σήμερα το πρωί ξύπνησα με γκρίνια, χτύπησα με πείσμα το πόδι μου κάτω και είπα στην μάνα μου με τσατίλα ότι δεν πρόκειται με τίποτα, σε καμία περίπτωση, επουδενί να πάω στην Βέροια να βγάλω ένα κωλοπιστοποιητικό αν δεν έρθει κι εκείνη μαζί μου (κακομαθημένο). Εκείνη κούνησε το κεφάλι αδιάφορα. Το πιστοποιητικό θα ήτανε άλλωστε για δική μου χρήση.
Τελικά ντύθηκα και πήρα το λεοφωρείο. Ολομόναχη. (σνιφ).
Μόλις έφτασα στην ευγενικότατη υπηρεσία που έπρεπε να παραστώ (εδώ καταλαβαίνετε γιατί ήθελα ένα ψυχολογικό boost από τη μουαμουά), με πληροφορούνε ότι θέλανε δύο εξτρα φωτογραφίες ενώ εγώ τους είχα φέρει μόνο μία. Κατά παράξενο τρόπο δεν τους σιχτίρισα ούτε καν απο μέσα μου, αλλά αποδεχόμενη μια ουράνια κατάρα που με ήθελε να περνάω έτσι άδοξα μια πανέμορφη σεπτεμβριάτικη μέρα, πήρα το δρόμο για το πιο κοντινό φωτογραφικό στούντιο ( yeah ).
Με υποδέχτηκε μία κυρία μεγάλων διαστάσεων και φιλικότατης προδιάθεσης, αρχετυπική μυθιστορηματική φιγούρα έτσι όπως ήτανε καθισμένη σε μία ρετρό καρέκλα-αντίκα, με μαλλί βαμμένο σε απόχρωση του πορτοκαλί. Στο άκουσμα του αιτήματος φωτογραφιών ταυτότητας με ρώτησε προσηνώς:
-Για το σχολείο;
Περιέργως το σχολιάκι δεν με σκότωσε ολοσχερώς. Έχω αρχίσει να συνηθίζω να με περνάνε παντού για μαθητούδι.
-Τιμή μου, αλλά δεν πάω πια σχολείο.
Τότε μου αρχίζει μια ιστορία για εκείνην που όταν ήτανε μικρή και ήθελε να πηγαίνει σινεμά σε ακατάλληλες (!) ταινίες της ζητούσανε πάντα ταυτότητα και όλη η παρέα της την κορόιδευε γιατί μικροέδειχνε τόσο.
-Για το πανεπιστήμιο, λοιπόν.
Για να τονώσω το ηθικό μου και για να διασκεδάσω κρυφά με την απορία της και με την υπερβολή της ηλικίας μου (το είπα, το σπορτεξάκι με μικραίνει) ανακοινώνω όλο καμάρι..
-Μπα, το τελείωσα και το πανεπιστήμιο.
(ψέμα. αλλά όχι και πολύ μακριά αλλά και που θα με ξαναδεί).
Την ανακοίνωσή μου διαδέχθηκε ο πολυπόθητος θαυμασμός. (Κοίτα, μαμά, είμαι μεγάληηη!). Κι έπειτα ακολούθησε η προετοιμασία για την φωτογράφιση. Εδώ ένιωσα λίγο από το γκλάμουρ ενός αληθινού μοντέλου. Στήσου λίγο έτσι, βάλε μπροστά το μαλλί, βρε κάτσε να σου βάλω λίγο κραγιονάκι να φαντάξεις. Κάπου έβαλα τα γέλια. Παιδί μου, μην ξεκαρδίζεσαι κιόλας. Μα ήτανε γελοίο. Δεν το'χω, Κλόντια. Δεν το'χω, Ναόμι. Είναι ταλέντο κι αυτό.
Κι ενώ το σχολιάκι για τον παλιμπαιδισμό μου δεν με σκότωσε, με σκότωσε η ανακοίνωση ότι οι φωτογραφίες μου θα είναι έτοιμες σε μισή (!) ώρα. Μισή ώρα για 4 στιγμιαίες φώτοζζ? Πρέπει να'ρθει ο γιος μου, εγώ δεν ξέρω να τις βγάλω, θέλουνε και λίγο φτιάξιμο, κάτσε, θα σου κάνω και καφέ. Πώς τον θέλεις? Μέτριο με γάλα! Δεν πίστευα στον εαυτό μου που κάθισα, αλλά από την άλλη ήμουνα σε άλλη πόλη, βαριόμουνα να γυροφέρνω στις βιτρίνες, βαριόμουνα να πάω πίσω στην συμπαθέστατη υπηρεσία (και να κάνω τι, άλλωστε), βαριόμουνα να κάνω πως έχω να κάνω κάτι άλλο και κάθισα. Αυτήν την κυρία την συμπάθησα πολύ αυτόματα. Μου έχει ξανασυμβεί αλλά δεν μου συμβαίνει και συνέχεια. Άλλες φορές βγάζω τρελές άμυνες μπροστά στους "επικοινωνιακούς" τύπους.
Οπότε, και ενώ φωτοσόπιζε κάτι άλλες φώτοζ (τις δικές μου, γαμώτι, δεν μπορούσε να τις εκτυπώσει?) άρχισε να μου λέει για το γιο της. Ο γιος της αυτό, ο γιος της εκείνο, ο γιος της το άλλο. Και λίγο για την δουλειά της. Τελικά μια περιέργεια μου χτύπησε την πόρτα. Λέω: "και τώρα στάνταρ θα μπει ο γιος της και θα είναι κανένας χάλια σαραντάρης, θα το δεις. Τόση διαφήμιση..κάτι δεν μου πάει, άργησε και τις φώτοζ μου, δεν μπορει..καλή χρυσή αλλάαα". Οπότε αφού πέρασε το μισάωρο ε τελικά ήρθε. (ουφ!). Α δεν ήτανε κακός. Βγήκα πάλι προκατειλημμένη. Κακό δεν τον έλεγες. Μάλλον ωραίο τον έλεγες. Στην ηλικία μου. Μάλλον ενδιαφέρων. Και θενκ γκαντ αυτός τις εκτύπωσε τσακ μπαμ. Και έφυγα. Αυτά. Ματιά δεν μου έριξε. Χμφ..Τι σαν θέλει ο πεθερός αν δεν θέλει ο γαμβρός?
Έτσι είναι αυτά. Και πάνω που σήμερα το πρωί έλεγα στην μάνα μου ότι ο ασπασμός του μουσουλμανισμού θα έλυνε πολλά από τα προβλήματά μου:
α. δεν θα έβγαινα ποτέ έξω. Μόνο pc all day long. Έτσι δεν θα παρεξηγιότανε κανένας για την μουντρουχίλα μου.
β. θα φορούσα μόνο μπούργκα με αποτέλεσμα να μην αναρωτιέμαι συνέχεια τι να βάλω.
γ. Θα γινόμουνα τέλεια μαγείρισσα. (Ε μετά από 10.000 λάθη φαντάζομαι μαθαίνεις κάτι).
δ. δεν θα έψαχνα σύζυγο. Αυτό θα ήτανε πρόβλημα του μπαμπά μου. Άντε και της μουαμουάς.
Αυτά. Γκομενίζετε υπεύθυνα! Κάτι θα πέσει στον δρόμο σας ενίοτε, δεν μπορεί. :-D
Γυρνώντας από την μελέτη αμερικανικής ποίησης για την αυριανή εξέταση, μου ήρθανε στο μυαλό μερικές πρωταρχικές προτάσεις της κοσμοθεωρίας μου, εκείνης της σχετικής με την συγκεκριμένη αυτή τέχνη του λόγου (διότι έχω κι άλλες κοσμοθεωρίες που θα τις αποκαλύπτω αργά κ βασανιστικά όσο ζω να γράφω μπλόγκια).
Λεπόν.
Τα αξιώματα σχετικά με την ποίηση είναι τρουία.
Ένα. Είναι πολύ πιο ωραίο να γράφεις ποίηση, παρά να τη διαβάζεις.
Δύο. Είναι πολύ πιο ωραίο να διαβάζεις ποίηση, από το να γράφεις δοκίμια για αυτήν.
Τρία. Είναι πολύ πιο ωραίο να γράφεις δοκίμια για την ποίηση παρά γραπτές εξετάσεις για την ποίηση.
Αυτά.
Οι μεγάλες αλήθειες είναι απλές, βρε κουτά.
Κ επειδή εγώ δεν κινδυνεύω να μπω σε mainstream corpus ποιήσεως ουδεπόποτε για να αγκομαχάνε έλληνες φοιτητές και να με σιχτιρίζουνε, ωστόσο είδα τις πρώτες μου δημιουργίες τυπωμένες στο Εντευκτήριον αυτού του θέρους, σας τις παραθέτω ως είχα υποσχεθεί, για κρίση, επίκριση, όχι ανάκριση γιατί θα βαριέμαι και κυρίως για κατακρίσεις. Γουστάρω να χορεύω. Καληνύχτεsch.
ΠΡΟΣΟΧΗ. ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΡΓΟΝ ΟΞΥΜΩΡΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΕΚΔΟΜΕΝΟΝ (κοινώς, πρόλαβε άλλος).
Δεν είναι Κάτι, λέμε.
den einai kati sovaro
den einai kati
ksexasa aplws τα ελληνικά μου
κ σκαλίζω
δεν είναι κάτι, δεν είναι κάτι
parakmazw
δεν είναι κάτι, δεν είναι κάτι,
δεν ζω.
Μειωτικό 2
Αν ήξερες πόσο_
μπορεί και να_
και γω ίσως τότε θα_
αλλά δεν ξέρεις_
κ γω πάλι δεν_
Πώς πήρα το Ρίσκο
Τόσο κρίμα
σ’ αυτήν την αποφράδα εποχή
να μην έχω νέα μοτίβα να σου χαρίσω.
τα Αστέρια είναι χιλιοειπωμένα
το Φεγγάρι μισό.
οι Θάλασσες σου προκαλούν ναυτία
τα Βουνά υψοφοβία
τόσο κρίμα να μην γουστάρεις τα Λουλούδια
γιατί σου φέρνουν αλλεργία.
Θα σου χαρίσω, λοιπόν, Το Βιντεοπαιχνίδι.
Θα κάνω κρυφή δέηση μέσα μου
να με φανταστείς με τούτη την προκλητική στολή
(δερμάτινο το ξώβυζο, σμαράγδινο σπαθί)
καθώς θα παίζεις.
Θα ευχηθώ επίσης
όταν γυρίσεις πάλι σε μένα
να μην νιώσεις απίστευτη βαρεμάρα
που καθαρίζω πατάτες και διορθώνω ταυτόχρονα κάτι γραπτά
θυμήσου όμως τ’ αστέρια μου δεν τα ‘θελες
γιατί ήταν βαρετά.
Αφού
Μερικά λόγια
μερικά ρολόγια
που σε αγχώνουν
περισσότερες απουσίες
Μια κάρτα
για πάντα
που θα σε έκανε να τρέξεις
στην αγκαλιά του
αλλά δεν θες να ‘σαι χαζογκόμενα.
Ε λοιπόν,
αυτό που έχουμε,
αυτό που έχουμε δεν υπάρχει
αυτό που θα θέλαμε να έχουμε
ούτε.
Μερικά λόγια
μερικά παράλογα
αφού σε νιώθω να μην με νιώθεις
αφού_
Πρώτον να ευχαριστήσω κάποιους από εσάς που διαβάζουνε κάτι μπλόγκια σαρανταποδαρούσες που κ γω μετά αναρωτιέμαι πως μου βγήκανε έτσι τέρατα. Κερδίσατε το βραβείο Ιωβ 2006. Θυμάστε, εκείνου με την υπομονή.
Δεύτερον.
Ήμουνα λέει στην κορυφή της πολυκατοικίας μου και αγνάντευα τις κεραίες. Πως ήτανε η Αμελί που μετρούσε τους οργασμούς? Ε εγώ έκανα την "Τρεις λαλεί" -κ δυο χορεύει- κ μετρούσα τους κραδασμούς. Γιατί το κτίριο δεν πήγαινε πολύ καλά. Μάλλον έπεφτε.
Και που λέτε μιας κ εγώ δεν τα πήγαινα καλά με τις πτώσεις, σου λέω τι τώρα τι αύριο, δεν βαριέσαι, από το να πέσει το κτίριο και να με πάρει στον διάβα του, δεν πέφτω μόνη μου? Ενδιαφέρουσα λογική.
Και έπεσα.
Και έπεσα. Και έπεσα. Και έπεσα. Ένα πράμα σαν να κόλλησε η βελόνα. Αυτή η πτώση δεν είχε τελειωμό. Τουλάχιστον αν είχα πέσει αληθινά από την αληθινή μου ταράτσα κάπου θα είχα συγκρουστεί. Σε ένα μπαλκόνι, σε μία τέντα μανάβικου, στην άσφαλτο. Αυτό πια δεν σταματούσε με τίποτα. Έπεφτα ώρες.
Μετά ξύπνησα και πήγα να γράψω φωνητική.
Τα θέματα ήτανε απλά. Τι γνωρίζετε για το αγγλικό stress (επιτονισμός?).
Παρότι διαβάζοντας την ύλη του ως άνω μαθήματος θεωρούσα τον εαυτό μου μες στην χρονιά εξπέρτορα κάθε θέματος φωνητικοφωνολογικού περιεχομένου, η παραπάνω ερώτηση με έφερε προ εκπλήξεως και στο ως άνω συννεφάκι του μυαλού μου ήρθε φλας μπακ το παρακάτω βιντεάκι με πρωταγωνιστή τον εαυτό μου:
(εγώ να ξεφυλίζω το βιβλίο της φωνητικής κ να φτάνω στο καίριο κεφάλαιο -του τρόμου- αριθμός 14. Με μεγάλα γράμματα έγραφε: "Stress and intonation").
Bίκυ: Δεν βαριέσαι, τέτοια κοτσάνα θα πάει να με ρωτήσει? Εδώ είναι όλα γενικότητες, μπλα μπλα μπλα...παραδείγματα..φέρε μου ορισμούς να μάθω..φέρε...
Επιστροφή στην τάξη.
Η κοτσάνα με κοιτάει κατάματα και μου χαμογελάει. Όσο μπορεί να χαμογελάσει μια τυπωμένη σελίδα.
What exactly is english stress?
Θέλω να μασουλήσω κάθε γωνία της σελίδας που κρατάω στα χέρια μου από αγωνία. Θέλω να μηχανευτώ μια λύση για την αμηχανία. Έχω πάθει κρίση πανικού και το deep breathing progressive relaxation strategy που έδινα την προηγούμενη σε άλλο μάθημα δεν πιάνει. Έχω μπλοκάρει.
Για english stress δεν ξέρω, για ελληνικότατο πατροπαράδοτο στρεσάκι, να σου πω.
Και να σου πω εσένα εκεί πέρα, κυρία αγγλικού. Ξέρεις ότι εγώ το διάβαζα αυτό εδώ το μάθημα κάτι αιώνες. Κάτι αιώνες, μάλιστα. Με τακτά διαστήματα, το ομολογώ. Δεν το έμαθα ποτέ αυτολεξί, το ομολογώ. Δεν το έμαθα αυτό το ριμάδι το στρες, να το ομολογήσω κ αυτό, μου φάνηκε ότι το είχα καταλάβει κατά βάθος. Κανά ομόλογο σε μορφή βαθμού για την ομολογία μου, θα πάρω?
H UVB είναι επιβλαβής ακόμα κ για το σκυλί που σουλατσάρει στο μπαλκόνι σου. Πόσο μάλλον για σένα. Συμβουλή του μήνα: Αντί να κάθεσαι να λιμνάζεις κάτω από την ηλιο-ομπρέλα δοκίμασε κάτι πιο δραστικό: περπάτα με χάρη και αίσθηση επίγνωσης του στυλ σου φορώντας τα goggles που αγόρασες για τις τρελές υποβρύχιες αναζητήσεις σου. Έτσι κι αλλιώς -μεταξύ μας- ποτέ δεν βρήκες τπτ ιδιαίτερα ενδιαφέρον underwater (φοβόσουνα, λέει τα βαθειά) γιατί να μην το εκμεταλλευτείς απέξω απ'τα νερα? Θα κάνεις τους άλλους να απορήσουν (κυρίως πως τα καταφέρνεις κ περπατάς σωστά με αυτά τα μαντζαφλάρια στα μάτια σου). Αν δεν σε θαυμάσουν για το ειλικρινώς εκκεντρικό σου γούστο κακό του κεφαλιού τους. Εσύ θα νιώσεις ο θρύλος της παραλίας για το υπόλοιπο καλοκαίρι. Μην ανησυχείς. Όταν έρθει η εξεταστική θα σου περάσει. Ναι, ΚΑΙ αυτό.
Εγκμμμ...δεν το μπορώ να αποφασίζω, το'χω πει. Μου την βαράει στα νεύρα να έχω να σκεφτώ όλα αυτά που μπορούν να συμβούν αν δεν διαλέξω την μία εκδοχή αλλά την άλλη. Με πιάνει πονοκέφαλος ή νύστα και στην δεύτερη περίπτωση κοιμάμαι για να ξεχάσω. Κοιμάμαι πολλές. Άπειρες ώρες.
Προσφάτως συνέβη κάτι που μου θύμισε ότι μπορώ να είμαι ζωντανή κατά περίπτωση και πως απλώς βρίσκομαι στην ακατάλληλη εποχή, με τις ακατάλληλες συναναστροφές θες πέστο. Σαν ένα σακουλάκι με σπόρους από ραπανάκι που δεν μπορούνε να ευδοκιμήσουνε παρά σε ένα μαμημένα συγκεκριμένο περιβάλλον.
Από την μια θέλω να μου την πω γι'αυτό. Από την άλλη κάθομαι και το κοιτάω. Την μεγαλύτερη ευθύνη για την αδράνειά τριγύρω μάλλον σε μένα θα την φορτώσω τελικά.
Πάμε διακοπές??
Πάμε διακοπές??
Εϊ! Σου μιλάωωω!
Βουίζει μες στ'αυτιά μου. (Αυτό δεν ήθελες?) Βουίζει. Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Κ πάλι με βρίσκω να έχω να αποφασίζω. Επαγγελματικά τώρα. Μήπως κλωτσάω κάτι τώρα? Κι αν δεν το κλωτσήσω? Μήπως με περιμένει μια ακόμα τρομακτικότερη ανία μ'αυτό?
Στο τέλος θα επιλέξω παρορμητικά. Και στο τέλος θα πω πως καλά έκανα που έκανα έτσι κ όχι αλλιώς. Και στο τέλος θα είμαι πολύ περήφανη που δεν πήρα κάποια μισητή απόφαση που πιθανόν κάποια άλλη φορά να με έφερνε σε ένα ανυπέρβλητο τέλμα που θα..
σκατά. Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η σωστή απόφαση την σωστή στιγμή. Όλοι είμαστε έρμαια μιας πουτάνας τύχης. Ας πιούμε στην υγειά της, λοιπόν! :-)
Το παρακάτω μπλόγκι δεν έχει να κάνει με κάποια από τις κλασσικές μου φαντασιώσεις περί υπάρξεως αλλά με αληθινά πρόσωπα. Είναι μια μικρή μάλλον χαριτωμένη ιστορία που έτυχε να συμβεί σε μια φίλη μου.
Που λέτε η φίλη μου αυτή (που παρεπιπτόντως ήταν μια χαρά εμφανίσιμη, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων) τα είχε με ένα παιδί για 5-6 μήνες. Το παιδί ήταν άγριο μέταλλο, μακρύ μαλλί, ντεθμεταλάς κ στο επάγγελμα, κοινώς άγρια μούρη από σόι. Οι πληροφορίες μας λέγανε ότι είχε περισσές γκόμενες, γκόμενες ξανθιές, γκόμενες μελαχροινές, γκόμενες πρωτάρες, γκόμενες περαστικές, μόνιμες, ζόρικες, φρόνιμες, μίας νύχτας, δύο νυχτών και τριών φεγγαριών, γκόμενες τα άπαντα. Έστω ότι οι μισές πληροφορίες μας να ήτανε μούφα, οι άλλες μισές θα ίσχυαν, δεν μπορείειειειει (ανήκαμε στην κατηγορία ναρκοπέδιο: γκόμενες πληροφορημένες) πράμα που σημαίνει ότι το περιστατικό δεν οφειλότανε σε καμία περίπτωση στο σύνδρομο πρωτάρη που θα ήτανε κ θεμιτότατο.
Μετά τους 6 μήνες..η φίλη μου είχε βαρεθεί τα φιλάκια και τα ναζάκια και τα βολτάκια και του ζήτησε να το ολοκληρώσουνε το θαύμα της ανθρώπινης φύσεως (έλα σκάσε, ντρέπομαι) αλλά αυτός αρνήθηκε!!!! Ήθελε λέει το χρόνο του (υπάρχουν ακόμα κ στις μέρες μας, ναι!).
Της είχε πει:
-Αγάπη μου, δώσε λίγο χρόνο στην σχέση μας..
φίλη μου: (τι? Κι άλλο χρόνο?) Βγάλε τα ρούχα σου τώρα!
Τότε επάνω της έπεσε η μαύρη κατηγορία της σεξομανούς:
-Είσαι μία λυσσασμένη.
-Γι'αυτό σου αρέσω.
-Γαμώτο!
Ο κλοιός στένευε:
-Αν δεν βγάλεις τα ρούχα σου μόνος σου, θα σου τα βγάλω εγώ!!
-Βαστάτε Τούρκοι τ'άλογα! (ουπς, λάθος, αυτό είναι ένας αναχρονισμός, αλλά δεν ξέρω τι θα έλεγε ένας ντεθμεταλάς σε μια τέτοια περίπτωση! Ίσως "hard rock hallelujah!") Τελικά θα πρέπει να είπε:
-Μωρό μου, συγκρατήσου...
Η φίλη μου όμως δεν συγκρατιότανε με τίποτα και τελικ α ο δυστυχής πλην σούπερ ρομαντικός ντεθ μεταλλάς είχε πει το παρακάτω αποστομωτικό:
-Ώρες-ώρες νομίζω πως με θέλεις μόνο για το κορμί μου!
Καμιά φορά σκέφτομαι αυτήν την απίθανη ιστορία κ χαμογελάω...
-Σύνδρομο μη συγκρατήσεως νεύρων.
-Κυκλοθυμία.
-Αυθορμητισμός.
-Ασυγκράτητος εγωισμός που στρέφεται προς τα πάντα.
-Εγωκεντρισμός και αυταρέσκεια (είναι διαφορετικά από τον απλό καθημερινό εγωισμό).
-Απολωλώσα υπομονή. (Η καινούρια που θα της γράψω θα κοστίσει μια περιουσία).
-Έντονος παλιμπαιδισμός (σε σημείο αηδίας).
-Ανωριμότητα. (διαφέρει από τον απλό παλιμπαιδισμό)
-Υπερωριμότητα (Γνωστή και ως σύνδρομο "σιγά-σε-λίγο-θα-πέσεις-κι-απ'το-δέντρο". Δυστυχώς ασθένεια με θεραπεία διαμετρικώς αντίθετη από την προηγούμενη. Θεραπεύεις την μία και η ασθενής σου υποφέρει από την άλλη).
-Ενοχικό Σύνδρομο. (που έρχεται να συνδοιαστεί με όλα τα υπόλοιπα σύνδρομα από τα οποία υποφέρει).
-Σύνδρομο "τι-εχω-κανει-με-τη-ζωή-μου" (ε δεν έκανε κ πολλά αλλά να θυμηθώ να μην της το πω κ τη στεναχωρήσω).
-Σύνδρομο "η-ζωή-είναι-μικρή" (παρόμοιο με το προηγούμενο αλλά με ουσιαστικότερες συνέπειες)
-Ξεροκεφαλιά (ιατρικώς γνωστή ως ισχυρογνωμωσύνη to death).
-Τάσεις αυτοκτονίας (ελαφρές. Να συστήσω ένα αγχολυτικό)
-Τάσεις υπερζωισμού (γνωστού κ ως φυτοζωισμού).
-Κυνισμός. Έντονος. (Ανίατος).
-Αφηρημάδα (Χρόνιος).
-Ζαμανφουτισμός (απεχθής).
-Σύνδρομο "Μισώ-το-κινητό-μου-αλλά-θέλω-να-κρατάω-επικοινωνία-με-όλους-σας-really" (Παράδοξο. Να θυμηθώ να το συμπεριλάβω στη διατριβή μου).
-Πλήρης αντικοινωνικότητα (σύνδρομο "ρε-δεν-πατε-να-μαμηθείτε")
-Υπερκοινωνικότητα (σύνδρομο "σας-αγαπώ-σας-αγαπώ-σας-αγαπώωωω)
(Τα παραπάνω δύο σύνδρομα μπορούνε να θεωρηθούνε και παρενέργειες του προαναφερθέντος συμπτώματος με τίτλο "Κυκλοθυμία").
-Καχύποπτο σύνδρομο (Γνωστό και ως "εσύ-είσαι-τώρα-ο-γιατρός-μου,ε?-Είσαι-βέβαιος?-Για-να-δω-τα-στοιχεία-σου? Μάλιστα..το-πτυχίο-σου-που-είναι?")
-Κατάθλιψη (ελαφριάς μορφής. Να της γράψω δύο μπυρίτσες τη μέρα).
-Κόμπλεξ κατωτερότητας. (για όλα).
-Κόμπλεξ ανωτερότητας. (σε κρίσεις κυκλοθυμίας μόνο).
-Αυταπάτες. (Πολλές).
-Μυθομανία. (να θυμηθώ να της απαγορέψω την ανάγνωση μύθων του Αισώπου).
-Ονειροπόληση (υπέρ του μέτρου. Σύνδρομο "περπατάω -στα-σύννεφα-και-μαρέσει")
-Σύνδρομο Γείωσης (των άλλων).
-Σύνδρομο υπερβολικής αυτογείωσης. (σπάνια).
-Ελλιπής ψυχραιμία. (συνέχεια)
-Ανία (Ανίατη).
-Βεβαρυμένο ψυχολογικό παρελθόν (οξεία ψυχοπάθεια).
-Σύνδρομο "τι-θα-πουν-οι-άλλοι" (γνωστό και ως σύνδρομο "πουτάνα-κενωνία").
-Σύνδρομο "δεν-μ'αγαπάει-κανείς-σνιφ-κλαψ-λυγμ". (γνωστό κ ως σύνδρομο "ρε-γαμώτο-εμένα-δεν-με-αγαπάει-κανείς-σνιφ-κλαψ-λυγμ", και σπανίως αναφερόμενο στην βιβλιογραφία και ως συνέπεια του συνδρόμου χαμηλής αυτοπεποίθησης)
-Σύνδρομο χαμηλής αυτοπεποίθησης.
-Σύνδρομο αποκλεισμού. Κοινωνικού. (γνωστό κ ως σύνδρομο "εγώ-δεν-ανήκω-εδώ-που-να-παρει" ή και ως "εμένα-δεν-θα-με-καταλάβει-ποτέ-κανείς")
-Σύνδρομο οξείας φρενίτιδας.
(να θυμηθώ να μην της πω ότι η κατάστασή της είναι υπερβολικά απογοητευτική, να παραγγείλω δύο πίτσες και να πω στην Κούλα ότι την αγαπώ. Κούλα, I LOVE YOU).
-Γιατρέ, γιατρέ, με ακούτε? Είμαι καλα??
-Καλά?? ΤΕΛΕΙΑ. Μια χαρά!
-Ουφ! Και είχα μια ανησυχία ότι μπορεί να έχω κάτι.
-Να έχεις κάτι?? Καλό μου, καλό μου παιδί... (σκουπίζει ένα δάκρυυ που πάει να τρέξει από το αριστερό του μάτι)..πώς σου'ρθε..? (σκουπίζει κι άλλο δάκρυ από το άλλο μάτι).
-Α τέλεια. Ενα βάρος έφυγε από πάνω μου.
-Νομίζεις.
-Είπατε κάτι?
-Τίποτα..τίποτα παιδί μου. Βγες έξω να πληρώσεις την γραμματέα μου. 70ευρώ. Όπως πάντα. Και πάρε αυτά τα φαρμακάκια (γράφει δύο σελίδες αναφοράς μπρος πίσω).
(Στο τηλέφωνο).
-Ναι? Έλα Κούλα μου, σου είπα σήμερα πόσο πολύ σε αγαπώ?
Και την ίδια ώρα σημειώνει στο μπλοκάκι:
Σϋνδρομο "αγαπώ-υπερβολικά-την-Κούλα", γνωστό και ως "έχω-πάθει-εξάρτηση-μόνο-εσένανε-ζητάω". Να θυμηθώ να μου γράψω δύο επισκέψεις Μαίρης, δύο της Ναταλίας και μία της Πόπης για να μου περάσει.
Μερικοί άνθρωποι δεν χρειάζονται τη λάμπα την ανακριτική. Είναι ευκολότερα θύματα. Δεν χρειάζονται καν τα χρήματά σου. Ένας Τσελεμεντές θα τους φαινότανε πιο χρήσιμος.
Για να εκτελέσετε την παρακάτω συνταγή (και μετά να σας εκτελέσουνε οι φίλοι σας), χρειάζεστε τα παρακάτω υλικά.
Υλικά
-Πρώην γκόμενο φίλου/ης σας (λίγο κλαψιάρη/α κατά προτίμηση αλλά αν δεν βρείτε μπορείτε κ χωρίς αυτήν την μικρή λεπτομέρεια, μην σας πιάσει πανικός).
-Ποτομπαράκιον ή Καφετέρια γνωστή σε όλη την παρέα σας ή μόνο σε σας, εκεί θα κολλήσουμε?
-Μερικά ποτάκια (όχι πολλά μωρέ. Η κατάχρηση θα επιφέρει λάθος αποτέλεσμα).
-Μία πρέζα αλάτι (έτσι δεν λέει η Βέφα?) ή και λίγο περισσότερη. Αν δεν ξέρετε από γκομενικά μαγειρέματα, το αλάτι σε κάθε καλό προξενιό είναι μπόλικες ανακρίβειες που κάποιοι κακοήθεις τις ονομάζουνε ψέματα (κοίτα να δεις τι κακός κόσμος που υπάρχει, Κούλα μου).
Εκτέλεση (της συνταγής. Η δική σας θα έρθει μετά, υπομονή).
Πασπαλίζετε τον πρώην γκόμενο της φίλης σας καλά με το αλάτι. Τον κάνετε, κοινώς, παστό. Έπειτα τον σιγοψήνετε στην φωτιά στους 180 βαθμούς Κελσίου. Σ'αυτό το σημείο πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί για να μην σας αρπάξει. Αφού του αλλάξετε πλευρό (εμ..αφού τον γυρίσετε μια δυο φορές για να ψηθεί κ από την άλλη) και πριν κρυώσει τον σερβίρετε στην καλύτερή σας φίλη και περιμένετε τα αποτελέσματα.
ΠΡΟΣΟΧΗ.
Το παραπάνω πιάτο είναι ιδιαίτερα πικάντικο και πρέπει πάντα να έχετε υπόψιν σας ότι δεν αντέχουνε όλοι οι φίλοι σας τέτοιες δυνατές γεύσεις. Βέβαια, το να τους ρωτήσετε εξαρχής τι τους αρέσει κ τι δεν τους αρέσει κόβει λίγο από τη γαστριμαργικότητα του όλου εγχειρήματος αλλά σας απαλάσσει από το υπόλοιπο της συνταγής.
Εκτέλεση2 (η δική σας)
Αυτή η δεύτερη παράμετρος της συνταγής είναι λιγάκι δύσκολο να υπαγορευθεί και επαφίεται στην δημιουργικότητα του έκαστου δοκιμαστή των πιάτων σας. Κυμαίνεται δε από τον σχετικά ανώδυνο πυροβολισμό μέχρι το ξεπουπούλιασμα (θα σου βγάλω μωρή το μαλλί τρίχα τρίχα) ανάλογα με τα κέφια αλλά και το βαθμό της φιλίας σας.
Ας προσέχατε. Την επόμενη βδομάδα: Πώς να μαγειρέψετε τη φίλη σας. Μιαμ! :-))
Είχα κάτι μάτια πρησμένα από τον ύπνο. Την προηγούμενη δεν είχα κοιμηθεί καθόλου για να τελειώσω αξιοπρεπώς την εργασία οπότε είχα κοιμηθεί εκείνη την ημέρα διπλά. Τα πάντα γύρω μου κάνανε κύκλους όχι γιατί πρόλαβα να πιω οτιδήποτε αλκοολούχο πρωινιάτικα αλλά γιατί μου είχε πέσει ο σίδηρος. Ίσως έπρεπε να το ρίξω πάλι στο σπανάκι κ στις τοματοσαλάτες.
Παρόλη τη ζαλάδα, η διάθεσή μου είχε αρχίσει να παίρνει πάλι τα πάνω της. Στο κάτω κάτω μου έμενε μόνο μια εργασία με θέμα τον "Χνουχνουδέλο" κ μια εργασία με θέμα ένα κουνέλι με τέτοιο όνομα δεν μπορεί να έχει κ 100% σοβαρότητα. Η εξεταστική πήγαινε μάλλον στον αγύριστο. Οπότε όλα είχανε την δικαιοδοσία να αρχίσουνε να θυμίζουνε καλοκαίρι.
Μέχρι που άνοιξα το e-mail μου. (κάτι φαεινές ιδέες που είχα ωρες-ώρες). Γενικώς, όταν ανοίγεις το e-mail σου κ βλέπεις ότι κάποιος σου έχει στείλει κάτι πρέπει να χαίρεσαι. Είναι σαν μια ιδιαίτερη μυστική συνωμοσία μεταξύ εσού (λίγα λόγια για την αντωνυμία μου) κ αυτουνού που σου το έστειλε. Είστε συνωμότες. Μόνο εσείς ξέρετε ότι κάποιος το έστειλε (ο αποστολέας) κ κάποιος το παρέλαβε (ο παραλήπτης). Έχετε μια μυστική εταιρεία (την αλληλογραφία μεταξύ σας) κ ένα μυστικό όρκο (να απαντηθεί το mail) που φέρνει την εταιρεία σε ύπαρξη ανα τους αιώνες. Αυτά στη θεωρία. Γιατί στην πράξη το mailing καταντάει βαρετή διαδικασία κ στο τέλος το να βρεις κάτι αξιόλογο στο ταχυδρομείο σου (ένα γράμμα από τον Τοm Cruise που αποφάσισε να παρατήσει την βαρετή ζωή του Hollywood για να έρθει να μείνει μόνιμα μαζί σου) και όχι spam chain ή μη είναι μάλλον απίθανο. Οι φίλοι σου καταντάνε όλο κ πιο πολυάσχολοι. Κ συ είσαι το ίδιο. Για τους φίλους σου.
Οπότε εκείνο το μέιλ με είχε βάλει σε σκέψη. Διότι δεν έφτανε που έσπαγε την υπέροχη μονοτονία του πρωινού μου (μεσημεριανού, αλλά άντε) αλλά ζητούσε κ μια δράση. Αντίδραση, διάδραση, πείτε το όπως θέτε, αυτό μου έσπασε τα νεύρα. Πώς τολμάτε??
Στην πραγματικότητα δεν μου ζητούσε να κάνω bungee jumping από την κορυφή του Νιαγάρα, ούτε καν να σπάσω το ρεκόρ στα 100μ μετ' εμποδίων όπου αντί για εμπόδια θα πόζαρανε Ασιατικοί ελέφαντες με ένα τόνο φορτίο μπανάνας ο καθένας. Όχι, αυτά θα μου φαίνονταν σχετικά γελοίες απαιτήσεις στην παρούσα φάση κ θα μπορούσα να γελάσω μαζί τους. Laugh them away. Στην πραγματικότητα ήθελε να βάλω τον εαυτό μου σε άκρως πιο επικίνδυνες καταστάσεις και να βγάλω μια απλή φωτογραφία, πράγμα που μου φάνηκε εντελώς ουτοπικό κ πέρα από τα όρια κάθε φαντασίας.
Φωτογραφία?? Ε όχι..!! Αν μου το λέγατε από την αρχή, εγώ..
Φώναξα την συγκάτοικο για συμπαράσταση η οποία βρήκε το γεγονός εξίσου ανησυχητικό.
-Να στείλεις μία της Claudia Schiffer. (αυτή η απάντηση με πανικόβαλε).
-Μα θα το καταλάβουν..
-Τι λες? Έχω εγώ μία στα νιάτα της που είναι αγνώριστη, δεν θα το καταλάβουνε με τίποτα.
Έπεσα στο λάκο της απόγνωσης. Είναι ο χειρότερος λάκος που μπορεί να σου τύχει, αν εξαιρέσουμε το λάκο με τα φίδια. Καμία σχέση με λάκους αργύλου που σχετίζονται κ με το υδρομασάζ.
-Μήπως καλύτερα να κάνω ένα τρελό photoshop σε μια παλιά δική μου να τελειώνουμε?
-Μήπως θες μια μοντέλα που έχω αποθηκεύσει κ δεν την ξέρει η μάνα της?
-Εντάξει.
Η ευκολία μου με απογοήτευσε. Μαμακία. Κ πλαστοπροσωπεία. Σε ένα.
-Όχι, θα αντιστάθω! ήτανε μια ηρωική απάντηση που πήγε να το σώσει αλλά ο ηρωισμός μου με πανικόβαλε περισσότερο.
Τι το'θελα κ μπλέχτηκα? Ήτανε τέσσερα μικρά ποιηματάκια. Τοσοδούλικα τα δυο. Τα δυο μεγαλύτερα. Δεν είναι καν τα πιο αντιπροσωπευτικά. Πονοκεφαλιάστηκα να τα διαλέξω. Δεν ήθελα. Δεν ήξερα. Δεν ρώταγα? Να τα δημοσιεύσω. Τώρα όλοι θα σκεφτούν..τώρα όλοι θα.. ποιοι όλοι? Σιγά μην το δει κανείς. Μουαχαχα! Σιγά μην..
Σκέφτομαι μια συνάντηση με την Νικολαΐδου που είχε έρθει στην σχολή να μιλήσει.
-Και δεν σκέφτεστε ποτέ τι θα σκεφτούνε οι άλλοι για σας?
-Τους έχω γραμμένους.
-Και δεν αυτολογοκρίνεστε?
-Τους έχω γραμμένους.
Ρε δεν μαμιέται..θα την στείλω.
..
...
....
-Γιάννναααα! Την έχεις πρόχειρη εκείνη την μοντέλα???
Τώρα αν το ξέρετε κ με άλλο όνομα πάω πάσο. Ένα χρωματιστό ελατήριο που κατεβαίνει χαρούμενα την σκάλα σου. Αυτό.
Εμένα τώρα με έχει πιάσει η γκρίνια μου κ η ευθυνοφοβία μου κ νιώθω έτσι. Να κατεβαίνω ατέρμονα τις σκάλες. Αλλά με χαρά κ τσαχπινιά. Κ χρώμα. Κ χάρη. Όλοι θυμήθηκαν ότι τους έχω χρωστούμενα κ όλοι θυμήθηκαν ότι είμαι υποχρεωμένη. Τώρα που όλοι νιώθουν στο αίμα τους το δικαίωμα στο καλοκαίρι. Και ναι, πάλι θα ήμουνα χάλια αλλά δεν θα κατέβαινα τόσο. Μου είχανε κάτσει καλά οι διακοπες. Πρέπει να γυρίσω. Κ να γράψω. Ριμάδια με έκαναν.
Κωλοβδομάδα.
Θα περάσει.
Στο κάτω κάτω κ ένα τιραμόλι θα σταματούσε στο τέλος της σκάλας.
Αυτές τις ώρες της μεταμεσονύχτιας καλοκαιριάτικης βροχής θα ήθελα να καπνίζω. Θα μου πήγαινε. Θα καθόμουνα στο μπαλκόνι κ θα με ψιχάλιζε το σύννεφο (όχι το σύννεφο της γκαντεμιάς, το σύννεφο βροχής). Θα με ψιχάλιζε κ εγώ θα προσπαθούσα να κρατήσω το τσιγάρο μου αναμμένο. Ο καπνός μισοβρεγμένος θα άρχιζε να μυρίζει σαπισμένο χόρτο και γω θα έβριζα την καπνοβιομηχανία κ την μετεωρολογική που είχε προβλέψει ηλιοφάνεια. Και ξαστεριά. Η βρομερή μυρωδιά της θάλασσας θα σκαρφάλωνε τότε όλους τους ορόφους για να έρθει να προσθέσει. Θα σνίφιζα σαν λαγωνικό τον αέρα κ θα αισθανόμουνα περισσότερη αηδία. Θα τσατιζόμουνα. Κι ίσως να έβγαζα κ καμια άναρθρη κραυγή ("γαμώ την ατυχία μου", τέτοια). Ο γείτονας θα παρατούσε τότε το pc του κ θα έβγαινε στο μπαλκόνι να δει τι συμβαίνει.
Τίποτα δεν συμβαίνει. Κάνε δουλειά σου.
Τέτοιες ώρες που βρέχει ζεστή μεταμεσονύκτια βροχή θα ήθελα να βγω έξω κ να περπατήσω στη βροχή κ να μη φοβηθώ αν θα χαλάσουνε τα μαλλιά μου γιατί θα χαλάσουνε έτσι κ αλλιώς. Όχι ότι φοβάμαι συχνά, αλλά το να μην αγχωθείς για τα ασήμαντα είναι μέρος του να περάσεις τέλεια έξω. Ασχολήσου με την μαγεία του ασήμαντου, όχι το μπλέξιμό του. Θα περπατούσα τότε στη βροχή κ θα λάσπωνα τα πάντα, τα παπούτσια, το τζιν που θα σερνότανε στα βρωμόνερα, τα γυαλιά μου που θα πιτσιλίζονταν από τα αμάξια.
Αυτές τις ώρες θυμάμαι. Πάντα. Ίσως γι'αυτό θέλω να καπνίζω. Θυμάμαι πάντα ό,τι είναι πιο δυσάρεστο κ θυμάμαι πάντα ό,τι δεν θέλω να θυμάμαι. Και πάλι, όταν με ρωτάνε, επιμένω ότι αγαπάω τις καλοκαιρινές βροχές.
Δεν θα ήξερα να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση σήμερα το πρωί. Αλλά τόσο καιρό σε αυτήν την πόλη κ να μην έχω φάει ένα σπλαsch στα μούτρα σήκωνε τρομερές αμφιβολίες για το πού σεργιανούσα τα βράδυα. Πάντως όχι στα σωστά σημεία τη σωστή στιγμή. Η ζωή μου έπρεπε να γίνει επειγόντως πιο ενδιαφέρουσα. Τι υποτονικότητες ήτανε αυτές??
Κάτι τέτοιες σκέψεις με απασχολούσανε κάποτε κ πέρασαν. Σήμερα όταν γυρνούσαμε από το σινεμά ορκίζομαι ότι δεν είχα καμία διάθεση να κάνω τη ζωή μου πιο ενδιαφέρουσα από ότι ήδη ήτανε. Η τύχη όμως τα 'φερε αλλιώς.
Είχα βρει τους συμφοιτητές μου το πρωί κ τα 3/4 τους ήτανε αποφασισμένοι να ψηφίσουνε υπέρ της ρημαδιασμένης κατάληψης που θα μου στερήσει το δικαίωμα να δώσω τα μαθήματα για τα οποία έχω διαβάσει κ στο τέλος την βλέπω να στέλνει μακριά κ την πολυπόθητη ορκομωσία.
ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ (καλά, εκτός από μερικούς, ίσως).
(Και το θυμάστε λίγο πριν την εξεταστική, φυσικά).
Οκζ, δεν αφορά αυτό το θέμα το σημερινό μπλογκ. Στο κάτω κάτω αύριο είναι η συνεύλευση κ θα'χω μέρες να γκρινιάζω για χαμένο διάβασμα. Το θέμα είναι ότι σήμερα εκτός από τους φοιτητές είχανε τα νεύρα τους κ οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ. Κάτι σαν να πάθανε όλοι ξαφνικά μαζική περίοδο. Βγήκανε στους δρόμους κ φωνάζανε γιατί δεν έχουνε πρόεδρο λέει κ δεν έχουνε λεφτά να παίξουνε στο ευρωπαϊκο (?) πρωτάθλημα. Πείτε με κ ψεύτρα. Κάτι ακούστηκε ότι θα εισβάλλανε κ στην ΕΤ3. Φαντάζεστε Παοκτζή εκφωνητή:
-Ο ΠΑΟΚ κατέλαβε την συχνότητα της ΕΤ3. Κάντε έρανο να παίξουμε στο πρωτάθλημα κ βρείτε έναν πρόεδρο, αν δεν θέλετε να σας βομβαρδίσουμε με διαφημίσεις κ τον Μπλιάτκα με την "Τρίτη Ματιά" σε επανάληψη.
Χμφ..τελικά μια τέτοια απειλή δεν μου μοιάζει κ τόσο φοβιστική. Στο κάτω κάτω σε μια τέτοια περίπτωση αλλάζεις κανάλι. ή το κλείνεις το ριμάδι κ μπαίνεις στο ίντερνετ. ή (ακόμα καλύτερα) βλέπεις Λαμπίρη να σου λέει ότι ο εκφωνητής του ΠΑΟΚ που κατέλαβε την ΕΤ3 είχε πριν ένα μήνα κρυφή σχέση με την κατά δεκαετίες μεγαλύτερή του Νένα Μεντή που ήτανε περαστική στην πόλη λόγω του θεατρικού που ανέβαζε η ομάδα της. Η ψυχολόγος της Δρούζα στην ΝΕΤ θα εξηγούσε τότε ότι οι σχέσεις με μεγαλύτερες γυναίκες είναι οι ίδιες απωθημένα κ δείχνουνε μια έντονη απογοήτευση για την ζωή κ ίσως από κει να του βγήκε να γίνει τόσο φανατικός ΠΑΟΚΤζης κ να εκφωνεί εις βάρος όλων μας παοκτζίδικες ειδήσεις. Η Νικολούλη θα έκανε έναν μακροσκελή αγώνα να εντοπίσει τον χαμένο πρόεδρο, ο Τέρενς Κουίκ σε συνεργασία με τα πρωινάδικα θα έκανε έναν τηλεμαραθώνιο να μαζέψει λεφτά για την αδικημένη ομάδα, η Μπίλιω θα παρουσίαζε το νέο βιβλίο του Μίγγα που έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο κ τη Θεσσαλονίκη, ενώ ο Χατζηνικολάου θα καλούσε στο πάνελ την Άννα Βίσση να μιλήσει για την Eurovision (το θέμα με τα Παόκια μπαγιάτεψε).
-Ξύπνα, φτάσαμε. Γελάει. Μήπως θες ένα χαρτομάντηλο?
Ο πανικός μας οφέλησε για να βρούμε πάρκινγκ. Η Τσιμισκή κλειστή. Θέλω να περπατήσω στο δρόμο κ να διαμαρτυρηθώ για όσα με καταπιέζουν.
-Θέλω εξεταστική αλλά κ δωρεάν σπουδές! Θέλω ίσες ευκαιρίες! Θέλω περισσότερους ωραίους άντρες συμφοιτητές! Θέλω τζάμπα μεταπτυχιακό σε ό,τι κ αν μου καπνίσει! Θέλω μια τέλεια δουλειά να πέσει από τον ουρανό, να έτσι! Θέλω Μετρό κ Υποθαλάσσια!
-Ρε Βίκυ, λίγο δακρυγόνο μας ρίξανε, όχι παραισθησιογόνο.
-Α ναι? Α οκ..
Έκανα έναν ενυδατικό καθαρισμό κ το δέρμα μου τραβάει. Γμ την ενυδάτωση γμ. Κοιτάζω το ταβάνι κ σας γράφω (στο μπλογκ μου, αμέσως να παρεξηγηθείτε).
Χθες ήμουνα σε μια συναυλία καλούτσικη κ ευτυχώς που τα Διάφανα Κρίνα ήταν στο τέλος για να μπορέσω να την κάνω πριν κοιμηθώ όρθια (στην κυριολεξία). Ωραιότατοι αλλά θα ήθελα να τους ακούσω σε ένα πιάνο μπαρ next time (έστω κ χωρίς πιάνο, μην κολλάτε) με φόντο κουλτουριάρικες φωτογραφίες κ κατεβασμένα φώτα κ κυρίως..καθιστή. Ίσως το ένιωσα αυτό γιατί τους άκουσα μετά την μπιτιά των Active Member κ τις τσιρίδες κ τα ανεκδοτα των Tsopana Rave κ μου 'κατσε βαρύ.
Όταν κατάφερα να ξυπνήσω σήμερα από το hang over το έριξα στην φιλοσοφία. Όχι δεν φιλοσόφησα τι είναι η ζωή κ ο άνθρωπος κ ποια η αληθινή ουσία (αν κ το κάνουμε συχνώς :μια είναι η ουσία δεν υπάρχει αθανασία) αλλά έκατσα κ διάβασα Πρωταγόρα κ Πλάτωνα κ Σωκράτη που τους δίνω την Τρίτη (αν δεν συνεχιστεί η απεργία-τρέχα γύρευε τώρα).
Το συμπέρασμα που έβγαλα?? Εν οιδα ότι ουδέν οιδα. Με δασείες κ περισπωμένες παρακαλώ. Κοινώς θα γράψω "τ(ρ)ουία" (φανταστείτε το από τα χείλη του Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη: "σου βάζω τ(ρ)ουία για σκουηνικουή παρουσουία").
Είμαι ένα έλεος στο έλεος. Κ εν τω μεταξύ απαντάω κ σε μελοδραματικά μηνύματα τύπου: "πώς σκατά την έβγαλες την κοινωνιογλωσσολογία γαμώτι μου??" αλλά και "δεν το πιστεύω ότι τα χαλάσαμε με τον ζούπερ γκόμενο, πώς σκατά θα γράψω τώρα" αλλά κ "αν τις ήθελες τις κασσέτες έπρεπε να το πεις από την αρχή κ όχι τώρα, παλιογαΪδούρι κ να με στεναχωρήσεις έτσι" αλλά κ "δεν την θέλω τη ζωή μου. Πώς μου'ρθε να μείνω μια ολόκληρη χρονιά με τους γονείς μου" αλλά κ "δεν πρόκειται ποτέ να βρω δουλειά είμαι μια άχρηστη κ κανένας δεν θα με προσλάβει ποτέ αν δεν βάλουνε βίσμα οι γονείς μου".
Ακούμε όλη αυτήν την σούπα με ψυχραιμία. Σκεφτόμαστε πώς σκατά δώσαμε σε όλο τον κόσμο το διακαίωμα να θεωρεί ότι είμεθα ο προσωπικός τους ψυχολόγος-ψυχίατρος-MA in Psychotic Obsessions- Phd in Anxiety Management κ πώς δεν μας έκατσε κ μας ένας τέτοιος παιδοψυχολόγος στις μαύρες μας ποτές. Κοιτάμε τα παπούτσια μας, το ταβάνι, το ρολόι μας. Σε ποιο νησί να πάμε διακοπές φέτος??
Ανοίξανε κ μας περιμένουνε. Όχι αυτό που φαντάζεστε. Ο λόγος για το bookfair που διοργανώνει για μια ακόμα φορά η Helexpo.
Όλοι οι εκδοτικοί οίκοι μαζεμένοι για μια βιβλιακή αγοραστική έξαρση. Να πάτε. Θα το απολαύσετε.
Μην ξεχάσετε να περάσετε από το γιαπωνέζικο σταντ για να κεραστείτε γιαπωνέζικες λιχουδιές (ένα παράξενο παραδοσιακό ποτό, βραστά κάστανα αλα japanese κ άλλα) κ να ξεφυλίσσετε κάτι απίθανα μάνγκα που σου διδάσκουν στατιστική!!! (ε ρε μεγαλεία).
Δείτε το αναλύτικό πρόγραμμα για περαιτέρω πληροφορίες περί συγγραφέων που έρχονται στην πόλη να μιλήσουν για τα έργα τους: http://www.thessalonikibookfair.com/html/programme.htm
Για τους φαγάδες υπάρχει κ πλούσιο πρόγραμμα κρασοποσιών κ φαγητού. Αυριανό must το ιρλανδικό event φόρο τιμής στο Μπέκετ. Θέατρο του Παραλόγου, κ παράλογη guiness-ποσία με φόντο ιρλανδική μουσική.. Πρέπει να παραδεχτείτε ότι ακούγεται υποσχόμενο.. ;-))
Ζέστη. Ζέστη Ζέστη. Μα γιατί από τώρα?? Δεν μου φτάνει που θα την φάω φάτσα φόρα στην εξεταστική??
Είχα πάει στον Πύργο του Παιδαγωγικού το μεσημέρι. Ο Πύργος του Παιδαγωγικού είναι ένα πολύ in κτίριο. Τόσο in που το έδειξε και στα σποτάκια που προέβαλλε η Ελλάδα από Θεσσαλονίκη στην Eurovision. Την Αριστοτέλους κ τον Πύργο του Παιδαγωγικού δείξανε. Για να ξέρετε σε τι σημαντικά κτίρια μπαίνω.
Όχι, δεν είχα μπει για ιστορικούς λόγους κ για να νιώσω τη χαρά ότι μπαίνω σε ένα τόσο αξιομνημόνευτο οικοδόμημα. Είχα μάθημα (υποτίθεται). Αφού περπάτησα ώρες λοιπόν στο πυρακτωμένο τσιμέντο με ντάλα τον ήλιο από πάνω μου (πρέπει κάτι τρέντι να βρω να το αντιμετωπίσω αυτό το κακό, δεν γίνεται. Τρέντι γυαλιά, τρέντι καπέλο, τρέντι μπαντάνα, κάτι τρέντι πάντως) εμβήκα εις την αίθουσα κ ω του θαύματος βλέπω ότι αυτή δεν είναι η σωστή καθηγήτρια.
Θεέ μου, τι βλακεία έκανα πάλι.
Πρώτα αναρωτήθηκα αν είναι η σωστή μέρα. Διάνα. Μετά η σωστή ώρα. Κι αυτό καλό μου φαινότανε.
Ρε γμτ τι στο..
Τηλέφωνο στην γνωστή άγνωστη.
Εγώ: Έλα, μπήκα στην τάξη κ είναι κάτι άλλοι μέσα ρε κ λένε για την παιδαγωγική της ένταξης.
Εκείνη: Με την εργασία τι θα γίνει, είπε??
Εγώ: Βρε ακούς τι σου λέω? Κάνουν άλλο μάθημα! Εμείς σήμερα είχαμε?
Πέφτει η μπαταρία της για να εντείνει την αγωνία κ το τσίτωμα των νεύρων μου. Προσπάθεια 2:
Εγώ: Τουλάχιστον ξέρεις σε ποιον όροφο είναι το γραφείο της?
Εκείνη: Το γραφείο της...ε ναι, το γραφείο της πρέπει να είναι στον 3ο.
Ξαναπέφτει η μπαταρία.
Παρένθεση- Μεγάλη.
Να επισημάνω ότι ο Πύργος του Παιδαγωγικού είναι ένας δαίδαλος γραφείων καθηγητών. Αποτελείται από 10 ορόφους και μόνο οι 2 πρώτοι έχουνε αίθουσες διδασκαλίας. Οι υπόλοιποι 8 είναι γραφεία με θέα τον Θερμαϊκό. Αυτό κάνει τον Πύργο όνειρο κάθε καθηγητή της Φιλοσοφικής αλλά κ άλλων σχολών, φαντάζομαι, που μοιράζονται τα γραφεία με άλλους τρεις (στην καλύτερη) και ζήτημα να έχουν ένα παράθυρο που να βλέπει στον πίσω κήπο. Μουαχαχα!
Κλείνει η παρένθεση.
Εμένα κάτι μου έλεγε ότι αυτό το 3 έμπαζε νερά κ τόσο χαμηλά δεν μπορεί να ήτανε αλλά δεν θυμόμουνα κ καλά. Μάλλον προς 8 μου ερχότανε. Πήγα, λεπόν στον 9 κ είπα θα κατεβαίνω έναν έναν τους ορόφους αν δεν είναι εκεί. Αλλά το βρήκα. Θαύμα 1. Ήταν εκεί κιόλας, έκανα κ τη δουλειά μου. Απεργούσε.
Ο ιδρώτας είχε πάει σύννεφο. Τα νευράκια μου τσατάλια που είχα ξεκουβαληθεί τόσο δρόμο για ένα φυλλαδιάκι. Και πάνω που είχα πειστεί ότι η μέρα μου δεν μπορούσε να πάει χειροτερότερα, μου πέφτει ο ένας από τους δύο φακούς. Όχι ο φακός επαφής. Ο φακός απ'τα γυαλιά. Φοράω γυαλιά, δεν τα μάθατε??
Με την μεταχείριση που τους κάνω μάλλον θα έπρεπε να είμαι κ ευτυχισμένη που έφυγε μόνο ο ένας. Αφήστε που δεν έσπασε που έπεσε από τα δύο μέτρα υψόμετρο (είπατε τίποτα?χαχα!). Αλλά ήρθε ο άτιμος κ έπιασε στιγμή. Την ίδια εκείνη μαμημένη ώρα περνάει ένας με το ποδήλατο και κράααατς... μα καλά διάνα ο γουλιέλμος τέλλος με ρόδες?? Το γυαλί μου ρε??
Φανταστείτε με να το λέω με το ένα φακό στο μάτι, το άλλο στο πεζοδρόμιο. Μετά το συνειδητοποίησα κ έβαλα όλο το σετάκι (γυαλί με ένα φακό) στο κεφάλι. Άφαντος ο κύριος. Εμ πατάμε τα γυαλιά του κόσμου εμ την κάνουμε πεταχτά πεταχτά. Που να του σκάσει το λάστιχο σε τρία μέτρα. Που να του βγει η αλυσίδα. Που να του χαλάσουνε τα αμορτισέρ. Που να τρίζουνε τα φρένα του! Που να μην τον αφήνουνε να περνάει στα φανάρια. Όφου, συγχίστηκα!
ΚΑΙ ΟΜΩΣ!!!
Θαύμα 2. Γυρνάω η τυφλή να μαζέψω τα κομμάτια του κ το γυαλί ζούσε!! Κι όταν λέω ζούσε, εννοώ ούτε χαραματιά, oύτε ένα τόσο δα σπασιματάκι!!
Παρένθεση. Μικρή.
Βάλτε κι εσείς αντιχαρακτικές ΤΩΡΑ! Κοστίζουν κάτι παραπάνω, αλλά αυτό το γυαλί είναι για μεταμεσονύκτια αμερικανικα παρακμιακή διαφήμιση του MEGA. Στοιχίζει αλλά κερδίζει!
Κλείνει κ τούτη.
Δεν πίστευα στα μάτια μου. Μην πείτε ότι αφού ήμουνα τυφλή πώς είδα ότι το πάτησε, το πάτησε λέμε!! Κάτι βλέπουμε κι εμείς από κοντά. :0)
Και αφού γύρισα σπίτι, έφαγα στο δρόμο ένα παγωτάκι κ δεν δεινοπάθησα άλλο, νομίζω ναι, μπορώ να εισηγηθώ στο υπουργείο ΠΑΙΔΕΙΑΣ κ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ. Ναι, ναι, ναι, γίνονται κ στις μέρες μας θαύματα.. :-)
Έχετε κοροϊδέψει ποτέ ποιητές που μαζεύονται σε σπίτια και διαβάζουνε τα πονήματά τους?? Διότι εγώ όταν το άκουγα αυτό γελούσα με την καρδιά μου-τους βλάκες.
Έχετε δει Ντόλτσε Βίτα το επεισόδιο όπου ένας ποιητής ερωτεύεται την γριά πρωταγωνίστρια (Κακιά Βίκυ) κ οργανώνει βραδυά ποίησης?? Εκεί διαβάζει το ποίημα του "Η Σιωπή" κ δεν αρθρώνει λέξη.
Στο "Κωνσταντίνου κ Ελένης" ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός θέλει με μανία να διαβάσει το άτοπο σύγγραμά του στους φίλους του για να του πούνε μπράβο αλλά εκείνοι βαριούνται του θανατά.
Επειδή, λοιπόν κ γω είμαι παιδί των ελληνικών σίριαλ, όταν ξεστόμισα το "αφού δεν μπορεί η Άννα, ελάτε σπίτι μου", ευχήθηκα να είχα σκεφτεί μια δεύτερη φορά. "Τώρα τι τους κάλεσα?? Θεέ μου, ήρθε το τέλος. Θα πεθάνω από βαρεμάρα. Σήμερα. Την αρρώστια του αιώνα".
Θα πρέπει να παραδεχτώ πώς ίσως να ήμουνα λιγάκι υπερβολική σε αυτήν μου τη σκέψη. Ντάαξει...στο κάτω κάτω πόσο να βαρεθείς με δυο τρεις αρλούμπες κ στην τελική γελάς κ λίγο κ ξαλαφρώνεις. Αμ δε που μπορείς να γελάσεις. Ήμουνα καταδικασμενη. Επίσης είχα μάθημα κ ακόμα δεν είχα φτιάξει τα καναπεδάκια. Ευτυχώς η Ευγενία είχε κατανόηση και αντί για μάθημα ψήσαμε τοστάκια και καρφιτσώσαμε σαλαμάκια, κασεράκια κ ελιές! Το μάθημα μετατέθηκε για σήμερις.
Βραδυά Ποίησης. Σπίτι μου! Θεέ μου, ποιος είμαι ο Ζουράρις??? Έχω χάσει κάθε αυτοσεβασμό για να κάνω τέτοιες βλακείες.
Το κουδούνι χτύπησε.
-Εύκολα το βρήκατε.
Τσουπ, κρασιά, μπυρόνια, κρακεράκια, τυροπιτάκια, σοκολάτες σπάσανε τον πάγο. "Καλά, τι φέρατε??" Φέρανε κ τους εαυτούς τους κ κάτι κείμενα με ντροπαλά βλεμματάκια. Φέραμε με την Ευγενία και τα καναπεδάκια (ε να μην πω ότι κάτι έκανα κ γω?).
Υπήρξε αμηχανία.
-Ρε μπας κ είμαστε βλάκες τώρα που συγκεντρωθήκαμε εδώ κ πρέπει να διαβάσουμε κ κειμενάκια που τα γράψαμε εμείς??
Μετά πέσανε κάτι παραγγελιές.
-Εγώ θέλω να ακούσω το τάδε κομμάτι που διάβασες στην τάξη όταν έλειπα.
Μετά άρχισε το κρασοπότημα κ η μασαμπούκα. ίΣως βέβαια να είχε αρχίσει ήδη, αλλά ήμουνα πολύ αγχωμένη για να το προσέξω. Άρχισε και η ανάγνωση κειμένων. Παραδέχομαι ότι ίσως να είχα πιει παραπάνω απ'όσο συνηθίζω αλλά μου φάνηκε απίθανα διασκεδαστικό. Τρέμε Ημιτελικέ Eurovision. Με τηλεόραση μες στο σπίτι κ ούτε να την φτύσουμε. Όταν φύγανε, δεν ήθελα πια να φύγουνε και δεν ξέρω αν αυτό πια οφείλεται στην απίθανη ποίηση που άκουσα ή στην επίδραση του αλκοόλ που με έκανε να την βλέπω τόσο απίθανη. Κοίτα να δεις κάτι ταλεντάκια μες στο ίδιο μου το σπίτι! :-))
(Υποσημείωση: Είπα κ στου seekerwh να έρθει αλλά προτίμησε, λέει, τον ημιτελικό). :Ρ
Το μεσημέρι ξαφνικά κ ενώ καθόμουνα ανέμελη στο γραφειάκι κ κοιτούσα τον τοίχο, χτύπησε το κουδούνι και είχα ένα βλέμμα θεόστραβο και μισοκοιμισμένο σε φάση: "ποιος σκατά είναι τώρα, δεν έχω καμία διάθεση, τέτοια ώρα πλασιέδες".
Ήταν η γειτόνισσα.
Συμπαθέστατη γιαγιάκα με μνήμη χρυσόψαρου. You remember, την άλλη φορά με είχε ρωτήσει αν μοιράζω φυλλάδια. Κ μένω απέναντι. Όχι από κάτω ή από πάνω. Ανοίγω λεπόν την πόρτα. Μούτρα "βαριά σεκλέτια έχω απόψε, δεν το περνάμε το listening τρεις μέρες πριν τις εξετάσεις κ κλαίω τη μοίρα μου, τι με θες κ συ τώρα". Με κοιτάει με βλέμμα καλοκάγαθο και ιδιαίτερα συγκινημένο. Κρατάω χαρακτήρα.
-Με συγχωρείτε που σας ενοχλώ τέτοια ώρα.
-Δεν με ενοχλείτε.
-Ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση.
-Παρακαλώ.
-Ελπίζω να μην σας ξύπνησα.
-Όχι, πείτε μου.
-Μήπως έχετε γατούλα??
Εδώ ο χρόνος σταματάει για να σκεφτώ. Ο γείτονάς σου όταν σου χτυπάει το κουδούνι συνηθίζεται να σου ζητάει ζάχαρη, καφέ, λάδι, μινερβίνη..ότι δεν του βρίσκεται πάντως. Να σου ζητάνε την γάτα σου πρώτη φορά μου είχε τύχει.
-Όχι, γάτα δεν έχουμε.
(αυτό μας έλειπε. Σε κλάσματα δευτερολέπτου αναρωτιέμαι τι σκατά ζημιά μπορώ να έχω κάνει που να μοιάζει και ζημιά γάτας αφού έχω τόσα χρόνια να βγω στο μπροστά μπαλκόνι που συγγενεύει με την εν λόγω κυρία. Κάτι έχω κάνει τώρα κ μου το φέρνει με τρόπο).
Η κυρία όμως το εννοεί σοβαρά, είναι τόσο συγκινημένη που σχεδόν έχει δακρύσει.
-Ξέρετε, είχα κάτι πουλάκια. Μόλις είχανε γεννήσει.
(αρχίζω να σκέφτομαι καναρίνια, παπαγάλους, εξωτικά πτηνά..)
-...κάτι περιστεράκια...δεν φαντάζεστε τι όμορφα που ήτανε. Μια ολόκληρη οικογένεια. Η μάνα τώρα τελευταία δεν μπορούσε να τα φροντίσει και τα τάιζα εγώ. Το ένα μάλιστα..ήτανε καταπληκτικό, τι να σας λέω ροζ-μπεζ το χρώματα του με όλα τα φτερά της νιότης του..έτοιμο να πετάξει, τι να σας λέω..σήμερα το πρωί το βρήκα..το βρήκα..
(εδώ η κάμερα του μικρούτσικου κάνει κοντινό στο δεξί μάτι)
-..τι να πω...μόνο γάτα θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα είχε κάνει κάτι τέτοιο. Τι άλλο θα μπορούσε να το είχε προκαλέσει??
-εμ..εννοείτε το βρήκατε πεθαμένο??
-Πεθαμένο? Σπαραγμένο! Τα εντεράκια του κοίτωνταν δίπλα στην γλάστρα! Τι να σας λέω, λέτε να έχουμε κάποιο ερπετό??
-Ερπετό τόσο ψηλά? Και τόσο μεγάλο που να φάει ολόκληρο περιστέρι? Μήπως ήταν κουκουβάγια? Κουκουβάγια, νυχτερίδα, κάτι τέτοιο θα σκεφτόμουνα εγώ..
-Κουκουβάγια στο κέντρο της πόλης?? Μα αν είναι δυνατόν, ζούνε στην Θεσσαλονίκη κουκουβάγιες??
(ααα...δεν το ήξερα ότι οι κουκουβάγιες δεν την καταδέχονται την Θεσσαλονίκη, σόρυ).
-Τι να σας πω, εγώ αυτό σκέφτηκα όταν μου το είπατε.
-Φοβήθηκα μήπως το έφαγε η μάνα του.
(αυτό δηλαδή τι θα άλλαζε τα δεδομένα της σφαγής? Το περιστέρι-μήδεια)
-Μπορεί. Τι να σας λέω τώρα. Κι εμάς είχανε γεννήσει το φθινόπωρο και γι αυτό το έχουμε κλείσει τώρα το μπαλκόνι.
-Παρεπιπτόντως τι είναι αυτά που βάλατε για να τα κλείσετε? Πού ακριβώς τα βρήκατε??
(καλέ, αυτή δεν είπε ότι τα αγαπάει κ τα μεγαλώνει? κ νόμιζα πως μόνο εγώ είμαι το τέρας. Αφήστε που αυτά που βάλαμε στο μπαλκόνι είναι μια εικαστική έμπνευση της συγκατοίκου μου που θα την ζήλευε κάθε παραγωγός ταινιών θρίλερ για περιστέρια κ πού να της εξηγώ τώρα).
-Βασικά αυτά που βάλαμε, είναι διακοσμητικά αγκάθια, τα βάζουνε σε βάζα μαζί με άλλες συνθέσεις. Αλλά είναι κάπως μυτερά κ τρομακτικά έτσι κ δεν έρχονται πια...
-Α μάλιστα..
(το ήξερα ότι θα την απογοητεύσω).
-Πάντως πολύ κρίμα με αυτό το ροζ πουλάκι, πολύ στεναχωρέθηκα.
-Να μην στεναχωριέστε, έτσι είναι καμιά φορά η φύση. Σκεφτείτε ότι αυτό το πουλί που μάλλον το έφαγε ίσως πεινούσε.
-Σωστά, πεινούσε κ ήτανε αμόρφωτο
(όχι ότι μπορείς να μορφώσεις μια κουκουβάγια αλλά γνέφουμε ναι)
-Και τέλος πάντων όπου να'ναι θα γεννήσουνε πάλι, δεν υπάρχει αμφιβολία (όλη την ώρα τα ακούω να το κάνουνε στον ακάλυπτο, και μου φέρνουνε σκηνές από τις Χαμηλές Πτήσεις του Αρκά στο μυαλό).
-Μπα..πού κ να γεννήσουνε δεν θα τα ξαναμεγαλώσω. Πολύ με στεναχώρησαν σήμερα. Να με συγχωρείτε κιόλας.
Τι να την συγχωρώ. Εγώ το ήξερα ότι αυτά τα κωλόπουλα όπου σταθούν κ όπου βρεθούν όλο μπελάδες είναι. Κ ποτέ δεν μπορείς να απαλλαχθείς από ελόγου τους οριστικώς.
Μην με υποψιάζεστε. Παρόλο που δεν τα χωνεύω δεν το ξεκοίλιασα εγώ το ροζ-μπεζ περιστερίδιο. Και ναι, αν ήταν όντως έτσι θα ήτανε πράγματι σπάνιο. Μέσα στο χάος φτερών που ανεμίζει στον ακάλυπτο κ τριγύρω μου όταν βγω στην γειτονιά, ουδέποτε παρατήρησα ροζουλιά απόχρωση στο φτέρωμα κάποιου από τα μισητά πτηνά. Αν ήταν όντως ροζ, η γάτα που το έφαγε ή η κουκουβάγια θέλετε ή το ιπτάμενο ιγκουάνα (τι να πω?) ίσως να ήθελε να κάνει την δική της αισθητική δήλωση. Όχι κι άλλα περιστέρια κ σε νέες αποχρώσεις μάλιστα που τα κάνει τυχόν συμπαθέστερα. Δεν μας φτάνουνε αυτά που έχουμε?? Ε??
Το'χω ξαναπεί. Αυτή η κοινωνικότητα στα ταξίδια με σκοτώνει. Κάνω κ εγώ πώς διαβάζω ώστε να νομίσουνε και οι άλλοι ότι διαβάζω και έτσι να νιώσω κι εγώ ότι έχω σκοτωθεί στην μελέτη τον τελευταίο καιρό και αξίζω να περάσω το μάθημα.
Κούνια που με κούναγε.
Κι ένας λόγος παραπάνω σήμερις διότι είχα δίπλα μου ένα παπουδοφλέρτ σε εξέλιξη. Το παπουδοφλέρτ σαν όρος μου φαίνεται ρομαντικός και γλυκούλικος. Σε κάνει να νιώθεις κ εσύ ο παραμελημένος 20άρης ότι ακόμη κι αν τώρα υπάρχει αναβροχιά, δεν υπάρχει λόγος να απογοητεύεσαι. Σε περιμένει το σεξ της τρίτης ηλικίας (μανούλα μου!). Τέσπα, αηδίες. Οι συμπαθητικοί πάπποι κ προπάπποι που είχανε ανοίξει την παρακάτω συζήτηση σήμερα θα με αφορίζανε αμέσως αν είχανε την ελάχιστη πρόσβαση στις μείχιες σκέψεις μου και δεν είχανε στο μυαλό τους πρωταρχικά τον αφορισμό του κώδικα da vinci και άλλων αναρχικών τάσεων της αποφράδας εποχής μας. Ω τι κόσμος, εγγόνι μ' !!!
Επί του Θέματος.
Δύο μπακουροπαππούδια (μωρέ μπορεί κ να μην ήτανε μπακούρια τα καημένα, μην με παρεξηγείτε) αρκούν για να κάνουνε μια καταπληκτική παππουδοπαρέα και να αναλύσουνε όλα τα τρέχοντα θέματα αλλά κυρίως την ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΤΟΜΟΣ 1. Εσύ κάνεις πως διαβάζεις τις στρατηγικές γλωσσικής εκμάθησης για μαθητές που χρησιμοποιούνε καλύτερα το δεξί ημισφαίριο, εκείνοι κουτσομπολεύουνε την δεξιά. Κι έτσι στήθηκε το σκηνικό.
Ξάφνου, σε μια καθόλα ευκαταφρόνητη στάση, τσουπ, πετιέται το γκομενάκι στο βαγόνι σας.
Όταν λέμε γκομενάκι, μην φανταστείτε κάτι φανταχτερό. Μια καλοντυμένη κυρία τρίτης (πάντα) ηλικίας που καθώς εγώ το ρεμάλι της έχω πάρει την θέση την πλεονεκτική αναγκάζεται να καθήσει ακριβώς απο δίπλα κ απέναντι στην τρελή παππουδοπαρέα. Πάμε μάγκες:
Εκείνος 1: Συγγνώμη, κιόλας, εσείς, κυρία μου, είστε από αυτήν την πόλη?
Εκείνη: (ψυχρά) μάλιστα.
Εκείνος 1: Δηλαδή, να πούμε, μένετε χρόνια εδώ?
Εκείνη: ε...38 χρόνια να μην μένω?
Εκείνος 1: (έκθαμβος από την δήλωσή της) Πώς? Είστε 38?
Εγώ: (παππουδοσυνεννόηση. Θα μας αφήσεις, κύριος, να διαβάσουμε για το ημισφαίριο?)
Εκείνη: (χαμογελώντας ένθερμα) 38! Θεέ μου, δεν είμαι και μπέμπα.
Εγώ: (χαμογελώντας επίσης: ) (αν 38 είναι μπέμπα, εγώ τι θεωρούμαι, έμβρυο? Ναι, ναι..)
Εκείνος 2: Βρε Κώστα, η Κυρία σου είπε ότι μένει εδώ τριαντα οκτώ χρόνια όχι ότι είναι η ίδια 38.
Εκείνη: Ε βέβαια, έχω και δύο παιδιά, τον Μενέλαο και το Βαγγέλη (τα ονόματα είναι ενδεικτικά, κουτσομπόληδες!).
Εγώ: (όπα, κάτσε, άρχισε το ενδιαφέρον μέρος, τι την θέλω την Τατιάνα όταν το ριάλιτι εξελίσσεται δίπλα μου, στο διάολο η γλωσσολογία, τι λέγαμε?).
Εκείνος 1: δηλαδή αν κάνατε τα παιδιά σας στα 20..
Εκείνος 2: Τώρα σώνει κ καλά, θέλει να μάθει την ηλικία σας. Ε πείτε του την να τελειώνουμε. (!!!)
Εκείνη: (ντροπαλά) ε δεν τα έκανα στα 20 στα παιδιά μου, στα 19.
Εγώ: (κρύβε χρόνια, κρύβε).
Εκείνος: (ευτυχισμένος) άρα είσαστε πάνω από 70!
Εγώ: (ναι, υπάρχουνε ακόμα συνομήλικα ζωντανά γκομενάκια :κακία: :κακία: :διάβαζε, λέμε γλωσσολογία: ).
Εκείνη: (ακόμα αποφεύγοντας την απάντηση) ε...δεν είμαστε και μωρά πια...
Εγώ: (κοίτα κόλλημα με την μωρουδιακή ηλικία, η κοπελιά).
Οπότε αλλάζει δραματικά η συζήτηση (το φλερτ του περασμένου αιώνα ήτο πιο πλατωνικό) και γίνεται της ΑΘΑΝΑΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΤΟΜΟΣ 2. Με την συμμετοχή της κορασίδος απείρου κάλους ετούτη τη φορά. Και δώστου έτσι τα είχε κάνει ο Μεταξάς, και δώστου τόσα έκοψε ο Καραμανλής και δώστου τόσα έκοψε ο Παπανδρέου. Και αχ τι ωραία ήτανε εκείνα τα χρόνια. Μπορεί να ήτανε φτωχοί αλλά υπήρχε φιλότιμο. Καλά οι πλούσιοι είναι πάντα ίδιοι, εντάξει, αλλά η Καλαμαριά έχει λιγότερη λάσπη (!) και η Θεσσαλονίκη τώρα είναι καλύτερα πλακοστρωμένη. Αμ ο Επτάλοφος κ η Ξηροκρήνη ήτανε όλο πρόσφυγες όχι αυτά τα μεγαλεία τα σημερινά. Ε ρε παράγκες που είδανε τα μάτια τους, ε ρε καημούς κ κατατρεγμούς και ε ρε τι συμφορά περιμένει τώρα την νέα γενιά με όλες αυτές τις τρομακτικές αλλαγές. Εδώ είχανε μια διαφωνία, αυτό το υποστήριζε η κυρία, ο πρώτος κύριος ήταν πιο αισιόδοξος. Και ε ρε μετά την μάχη για το μπακλαβά δεν απομένει τίποτα, σίγουρα θα αναμετρηθούμε σύντομα με τους γειτόνους, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία επί τούτου αν κ η Αμερική κατά βάθος μας αγαπάει κ μας προστατεύει, αλλά αγαπάει κ αυτούς. Δηλαδή λέτε να γίνει πόλεμος? Ε όχι μωρέ. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Και ε ρε παιδιά, είδατε τι ωραία που πέρασε η ώρα τώρα που συζητήσαμε όλα αυτά τα ευχάριστα πράγματα? Ούτε που καταλάβαμε πως..
...Φτάσααααααμε.
Ουφ. Είχα σκάσει. Αν ήμουνα στο ιστορικό και έγραφα αύριο για την Μικρασιατική Καταστροφή θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω το παραπάνω περιστατικό ως πηγή, αλλά τώρα...τώρα, άρπαξα γρήγορα-γρήγορα την τσάντα μου, τσέκαρα αν άφησα τίποτις (ως συνηθίζω) στο βαγονέτο κ όπου φύγει φύγει.
Ομολογώ ότι η εξέλιξις του παραπάνω ειδυλλίου θα μείνει στο φάσμα της φαντασίας λόγω της βιαστικής μου αναχώρησης. Αλλά κ πάλι θα θέλατε να ξέρετε το πιθανό τραγικό τέλος της πιο εφήμερης ρομαντικής ιστορίας που μου έτυχε σε όλη αυτή την εβδομάδα? Don't think so. :-))
Είχες διορθώσει τα πάντα, δεν γούσταρες να διαβάσεις γλωσσολογία για την εξεταστική που όλο και πλησιάζε κ περίμενες τον αδερφό σου να πάτε για ψώνια. Εκείνος πήγαινε με το πάσο του κ σε είχε ενημερώσει ότι μόλις μπήκε στο τρένο. Πράμα που σου έλεγε ότι σου έμενε μιάμιση ώρα περίπου. Μίαμιση ώρα με διορθωμένες εκθέσεις, εναλλακτική προοπτική την σιχαμένη φωνητική, διαβασμένο το τελευταίο βιβλίο της Jane Austen που είχες στην βιβλιοθήκη σου και μόνο τον Ντοστογιέφσκι σε μισητή έκδοση να σε κοιτάει από το ράφι, δεν περνάει με τίποτα. Α! Είχες και ένα crime novel του καθηγητή σου. Αλλά δεν είχες καμία όρεξη για φόνους. Εκτός από τον δικό σου.
Αποφάσισες να πας στο σούπερ μάρκετ, γιατί όλες τις άλλες δουλειές του σπιτιού τις είχες τελειώσει ξημερώματα (ξημερώματα όταν λεμε εννοούμε μεσημεράκι, τώρα τελευταία όλο και δυσκολευόσουν περισσότερο να ξυπνήσεις). Στο σούπερ μάρκετ ήσουν διστακτική και ανάμεσα στα γιαούρτια, τα τυριά και τα γάλατα αποφάσισες να σηκώσεις αυτό που έπαιρνες μια ζωη. Τι βαρετή που είσαι. Πήρες και μερικά άλλα άκρως απαραίτητα πράγματα, μόνο σε χαρτί δεν τα είχες γράψει. Στο ταμείο προσπάθησες να είσαι ευγενική και ευχαρίστησες την ταμία όταν σου έδινε την απόδειξη. Σε βρίσκω εντελώς γλυφτράκι. Γύρισες σπίτι. Ο αδερφός σου σιγά μην είχε έρθει. Πήγες να βάλεις τα πράγματα στο ψυγείο. Ουπς. Διαπίστωσες ένα μικρολαθάκι.
Ένα παραπανίσιο πακετάκι από αυτό που τυλίγουνε τα τυριά βρισκότανε στην σακούλα σου. Τι σκ...! Τσέκαρες κ είδες φάτσα φόρα την ετικέτα: "γαλοπούλα τάδε". Είχες να αγοράσεις γαλοπούλα κάτι αιώνες. Σκέφτηκες τι θα μπορουσε να έχει γίνει. Ντράπηκες, μάζεψες όλο σου το θάρρος κ κατέβηκες γρήγορα τις σκάλες. Πίσω στο σούπερ. Περίμενες στην ουρά. Τι περίμένεις? Δεν πρόκειται να ψωνίσεις τίποτε άλλο, πάνε πιάσε τον υπεύθυνο που κάθεται κ βαριέται στο μικρόφωνο. Ντράπηκες. Όσο να αποφασίσεις ήρθε η σειρά σου.
-Ξέρετε, εγώ αυτήν εδώ την γαλοπούλα την πήρα πριν κατά λάθος..και..
Σε κοιτάνε με κατανόηση. Ίσως όχι τόση.
-Να, λοιπόν, γιατί φώναζε η κυρία πριν.
Μάλιστα. Τώρα τους έλυσες την απορία. Να γιατί φώναζε. Κ εσύ κατέβηκες τις σκάλες. Κλέφτρα εξ αμελείας. Το έγκλημά σου. Καλύτερα να έκανες κανά τοστάκι στο σπίτι σου και να είχες ξεχάσει τα πάντα.
Λεπόν, άντε να μην τους το χαλάσω. Ξεκίνησε η fallen star μια αλυσιδούλα ερωτήσεων που αν δεν τις απαντήσουμε λέει την πατήσαμε, θα είμαστε καταραμένοι για την υπόλοιπη ζωή μας. Εμένα οι κατάρες δεν με αρέζουν και οι ερωτήσεις μου φάνηκαν πολλές αλλά μιας κ είναι για καλό (να κάνουμε έναν άνθρωπο χαρούμενο) και αν σκεφτείτε και ότι κάτι διάσημοι αρχαιολόγοι πάντα διαβάζουν την κατάλληλη "δέηση αντί κατάρας" πριν μπουν στην πυραμίδα...ε ορίστε.. :-))
1)How does the world see me ?
She fuckin' hates me (Puddle of mud).
2)Will I have a happy life?
Good Riddance (Green Day).
3)What do people really think of me?
Ι'm a bitch (Meredith Brooks).
4)Do people secretly lust after me?
Ain't no sunshine when she's gone.. :P
5)How can I make myself happy?
Μικρό (Βαγγέλης Γερμανός). Το αγαπώ αυτό το τραγουδάκι ρε γμτι.
6)What should I do with my life?
Φεύγουν τα νιάτα (Βουγιουκλάκη αλλά κάτα βάθος Χατζιδάκις).
7)Will I ever have children?
Τα παιδιά του Πειραιά (Μελίνα).
8)What is some good advice for me?
Το Καλύτερό σου Λάθος (Μίκρο).
9)What do I think my current theme song is?
Loser (3 Doors Down).
10)What does everyone else think my current theme song is?
Γουστάρω να χορεύω (Soundtrack Madagaskar).
11)What song will play at my funeral?
Κρίμα το Παιδί (Σιδηρόπουλος).
12)What type of men/women do you like?
My baby just cares for me (Nina Simone).
13)What is my day going to be like?
Today (Poe).
14)Why am I here?
Ταξιδεύω το Εγώ μου (Κίτρινα Ποδήλατα).
15)What will people remember me for?
I did it my way (Elvis? Frank Sinatra? Κάτι τέτοιο).
16)What song will I get stuck in my head tomorrow?
ε όταν μου κολλήσει..
¶δωνις (Πρωτοψάλτη). Με τριγυρνάει τελευταίως.
17)Are there people outside waiting to take me away?
Holiday - Scorpions.
18)What will this year be all about?
The answer, my friend, is blowing in the wiiiind.. ;-) (Bob Dylan, αλλά το φαντασιώνομαι σε εκτέλεση Joan Baez).
Κι επειδή είστε όλοι παιδιά των λουλουδιών. Ποιον να αγκαρέψω, ποιον να αγκαρέψω? Η Μαργαρούδα μου'ρ8ε στο μυαλό. Μαργαρούδα γράφε κ μη βρίζεις. :Ρ Για οποιεσδήποτε απορίες στο προφίλι της fallenstar. Πάει κ μέσω Νάσου. Ντάνκε.
Πρέπει λέει να γράψω μια ιστορία μέχρι την Τετάρτη. Την Τετάρτη εγώ, κύριέ μου, γράφω τεστ για τον κινητήρα του αυτοκινήτου. Δεν είχα διαβάσει για τον κινητήρα όταν έδινα σήματα κ θα διαβάσω τώρα. Πιστόνια και Μπιέλες. Και αυτό το ονομάζουμε ορολογία. Και την Τετάρτη παρουσιάζουνε οι φίλες μου μια εργασία για την διδασκαλία της αγγλικής με την χρήση εποπτικών μέσων. Acquisition και exposure. Και αυτό το ονομάζουμε ορολογία. Και την Τετάρτη θα μας μιλήσει κ ο Σάκης Σερέφας για τα βιβλία του και για την συγγραφή. Και αυτό το ονομάζουμε σεμινάριο βραδυάτικα μετά από μια πολύ κουραστική μέρα στο οποίο θα ήθελα να είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη αλλά θα είμαι στον κόσμο μου. Κ συ από πάνω μου λες να σου γράψω μια έξυπνη ιστορία μέχρι την Τετάρτη. Αυτήν την συγκεκριμένη, μαμημένη Τετάρτη.
Θυμήθηκα ένα εικονογραφημένο βιβλίο που λεγότανε Tuesday. Ένα βιβλίο με εικόνες μόνο κ καθόλου κείμενο που με έκανε να καταλάβω πως μιλούσε για μια επίθεση ιπτάμενων βατράχων το βράδυ στις 12 η ώρα μιας καθόλα συνηθισμένης Τρίτης.
Όχι, δεν χρειάζεται να παει 12. Όχι, δεν χρειάζεται να είναι ιπτάμενοι. Οι βάτραχοι. Για να επιφέρουν το χάος.
Αν κ Μάιος για μένα κάποτε σήμαινε ανοιξιάτικες πεζοπορίες και σουβλάκια στην εξοχή, τώρα δεν ξέρω πως με βρήκε στο τρένο να ταξιδεύω πάλι. Και όπως κάθε φορά που μπαίνω στο τρένο με ελλειπή διάθεση για κάθε συζήτηση με συμπαθέστατους αγνώστους που θα γίνουνε γνωστοί μου για μια ωρίτσα κ μετά θα επανέλθουν στην αρχική τους "θήκη αγνώστων", έτσι κ σήμερα δεν είχα πολλά πολλά κέφια για κουβεντούλες περί ανέμων. Και όπως κάθε φορά που έχω τέτοια μουντρούχικη κ αντικοινωνική διάθεση, έτσι κ σήμερα ως ένδειξη αυτοσαρκασμού μου ήρθε στο μυαλό η ιστορία ενός φίλου μου που αντιμετώπιζε τα ίδια σύνδρομα όταν ταξίδευε με αεροπλάνο στο Λονδίνο. Το υπόλοιπο μπλόγκι, λοιπόν, είναι η ιστορία του.
Αυτός ο φίλος μου, που λέτε το είχε τρομάρα να μιλάει σε παντελώς αγνώστους του στα ταξίδια του από την Αθήνα στο Λονδίνο. Απεχθανότανε να κάνει τέτοιες σύντομες γνωριμίες που στο κάτω κάτω στις 3,5 ώρες ταξίδι θα ήτανε κ ευεργετικές αφού θα είχε κάποιον να ανταλάσσει μια κουβέντα. Αλλά εκείνος προτιμούσε την μοναξιά του. Οπότε σε ένα από τα ταξίδια του είχε πάρει ένα γαλλικό βιβλίο παραμάσχαλα κ το σοβαρότερο ύφος του κατάφατσα κ πήγε να πάρει τη θέση του στο αεροπλάνο. Για κουλή του τύχη καθήσανε δίπλα του δυο φιλενάδες στις οποίες εκείνος δεν έδειξε την παραμικρή πρόθεση να πιάσει κουβέντα κ προσηλώθηκε στο βιβλίο του, αδιαφορώντας παντελώς. Οπότε αρχίζουνε εκείνες τη συζήτηση.
-Μα τι κρύος, Μαρία μου αυτός ο Γάλλος δίπλα σου.
-Ναι, όντως, εντελώς ανέκφραστος, μιλάμε.
-Καλά, μην τον κοιτάς έτσι κ καρφώνεσαι. Αυτοί οι Γάλλοι θα πρέπει να είναι εντελώς ζώα στην καθημερινή τους ζωή. Κανένα ενδιαφέρον για πραγματική διασκέδαση.
-Καλά αν κρίνω από κάτι τέτοιους, σίγουρα. Όπου πάει θα κουβαλάει ένα βιβλίο δίπλα του κ θα διαβάζει.
-Ναι ρε συ, αλλά μπορεί κ να ντρέπεται ο καημένος, ξένη χώρα, ξένη γλώσσα..πάντως πολύ κρυάδα..
-Βόρειος Πόλος.
Αλλάξανε συζήτηση κ για κανα δυο ώρες μιλούσανε περί ανέμων κ υδάτων οπότε σε κάποια στιγμή ακούει ο φίλος μου:
-Να σου πω πάντως, αυτός ο Γάλλος μπορεί να είναι κρύος αλλά είναι γλύκούλης.
-Κοίτα, τώρα που το λες, αν δεν ήτανε τόσο σοβαρός δεν θα'ταν άσχημος.
-Καλά, όχι ότι είναι του γούστου μου αλλά μια βραδιά μαζί του δεν θα με χαλούσε.
-Μια βραδυά με έναν κρύο Γάλλο?? Ελλάδα, χρυσό μου, Ελλάδα!
-Κρύος αλλά μια χαρά παιδί! Ε ρε Γαλλία τι βγάζεις!
-Εγώ θα προτιμούσα Έλληνα!
Και κάπως έτσι φτάσανε στον προορισμό τους κ ο φιλαράκος μου ούτε ένα γεια σας δεν τους είπε έτσι για να τις ταρακουνήσει λιγουλάκι. Κρίμα αυτό! Αυτά για να μαθαίνουν οι νεότεροι κ να θυμούνται οι παλιότεροι ταξιδευτές.
Ηθικόν δίδαγμα: Πρόσεχε τι λες στον συνταξιδευτή σου! Η Κοτσάνα καραδοκεί. :-))
Όχι δεν πρόκειται για διασκευή τραγουδιού των Ξύλινων Σπαθιών. Πρόκειται για αληθινό γεγονός.
Διότι σε ένα συνέδριο χρειάζεσαι μαλλί πατικωμένο, ισιωμένο και αμα λάχει να'χει κ δυο τρία κιλά όγκο κατά τα προστάγματα του τελευταίου τεύχους vogue. Χρειάζεσαι λακ, χρειάζεσαι ισιωτικό, χρειάζεσαι βούρτσες χτένες, πανικό, χρειάζεσαι κ υπομονή. Ναι, υπομονή κ αν δεν χρειάζεσαι.
Θα μου πείτε τα ράσα δεν κάνουν τον παππα και το μαλλί δεν κάνει το συνέδριο. Θα ήθελα να μην μπορώ να σας αμφισβητήσω αλλά δυστυχώς με έφαγε η μαρμάγκα του styling. Και θα σας φέρω ένα παράδειγμα από άσχετη φάση.
Ενάμιση μήνα πριν κ προ επισκέψεως εις οίκον γνωστόν κ ως κομμωτήριο στην βιβλιοθήκη του τμήματος μου είπανε το εξής: -Κοπελιά, τι ακριβώς θέλεις??
Ενάμιση μήνα πριν παρά μία ημέρα και μετά την επίσκεψη στον σεσσυμασμένον οίκον γνωστόν κ ως κομμωτήριο στον ίδιο χώρο της βιβλιοθήκης και εκφρασμένο από την ίδια υπάλληλο το παρακάτω απόφθευγμα έλαβε χώρα: -Δεσποινίς, τι ακριβώς ψάχνετε??
Αυτό που λέτε το περιστατικό με έκανε να εκτιμήσω το άπειρο βάθος της επιφανειακής μου κόμης. Διότι κι αν είσαι και Κόμης από την κόμη σου θα κριθείς στον επίγειο τούτο κόσμο. (Πώς λένε "αν είσαι κ παππάς με την αράδα σου θα πας? Κάπως έτσι).
Που λέτε αποφάσισα πάλι να μεταμορφωθώ από κάμπια σε πεταλούδα αλλά δεν μου'κατσε. Ίσως η μεταμόρφωση λαμβάνει χώρα το δεύτερο μισό αυτού που ονομάζουμε άνοιξη. Ίσως κ μερικές κάμπιες να μην μεταμορφώνονται ποτέ, who knows??
Tο πιστολάκι έλιωσε.
Αυτό θα μπορούσε να είναι κ μια φτηνή δικαιολογία για την παρούσα κατάσταση του κεφαλιού μου. Διότι το πιστολάκι μπορεί να έλιωσε, αλλά η braun δεν έχει σταματήσει να παράγει πιστολάκια. Αυτό μάλιστα θα ήτανε ένα πάρα πολύ καλό επιχείρημα. Αλλά όπως πολύ καλά λέει ο Όσκαρ: Arguments are to be avoided.
Το πιστολάκι έλιωσε.
Τα παγωτά λιώνουν, τα κεριά λιώνουν. Τα πιστολάκια δεν λιώνουν. Αυτός είναι ένα απλός νόμος της φυσικής. Θα μπορούσαμε μάλιστα να τον ονομάσουμε Θεώρημα Hair Dryer όπου χ=το πιστολάκι και να κάνουμε πολλαπλές ακατανόητες πράξεις για να αποδείξουμε την αρχική μας υπόθεση.
Κόλαση. Μαθήματα, μαθήματα, μαθήματα, με την κοπάνα έχασα το εργαστήριο, επισκέψεις (!), παράδοση assignment στην ώρα του.
Παράδεισος. Λίγος ύπνος, με βρήκε η καθηγήτρια του εργαστηρίου κ μου έδωσε το homework, επισκέψεις (!), η Ruth.
Πάλι Κόλαση. Άλλη εργασία, άλλο άγχος, το μπαλκόνι και τα κωλοπεριστέρια, η αδυναμία να κάνω κάτι που μου γουστάρει όταν μου γουστάρει. Η αυριανή παρουσίαση και το κρύο κοινό στα αμφιθέατρα.
Πάλι Παράδεισος. Το Σάββατο μετά το ιδιαίτερο την κάνω για πατρίδα και θα κλείσω το κινητό για πάντα.
Τρελές Κακοκεφιές με έχουνε χτυπήσει, το φυσικό επακόλου8ο της χαζοζαρούμενης χαράς που διαδέχτηκε το τέλος της εξεταστικής και τα απανωτά κρασοξενυχτήματα. Τόσο καιρό δεν μπορούσε κανείς να μου μιλάει το πρωί, τώρα δεν μπορεί ούτε το μεσημέρι ούτε το απόγευμα ούτε το βράδυ ούτε στα διαλείμματα ανάμεσα στην διαδοχή των ωρών (αν και δεν υπάρχουν τέτοια). Γκρινιάζω στο σπίτι, γκρινιάζω στη σχολή και κυρίως..(το αγαπημένο μου) γκρινιάζω και στο τηλέφωνο.
Έναν πολλά βαρύ και όχι. Φχαριστώ.
Γκρινιάζω και στον ύπνο μου. 24 hour service. Είδα ένα καταπληκτικό όνειρο προχθές ότι ήμουνα λέει στην μέση μιας πόλης σε μια κεντρική πλατεία περιτριγυρισμένη (όχι εγώ, η πλατεία) από γκρίζες πολυκατοικίες κι όλες αυτές σιγά σιγά άρχισαν να καταρρέουν. Το υποσυνείδητό μου(the big mind που λέει και ο καθηγητής ποίησης) είχε πάντα βλέψεις για παραγωγές Steven Spielberg. Άτιμη κενωνία.
Γκρινιάζω και γι αυτούς που γκρινιάζουν και κυρίως..ναι κυρίως γκρινιάζω και γι αυτούς που δεν γκρινιάζουν.
Τέλος θα ήθελα να σας μεταφέρω το περιστατικό της προηγούμενης μέρας για να με πείτε κομπλεξική.
Που λέτε σε ένα εργαστήριο έχω μια συμφοιτήτριά μου που έχει κερδίσει καμια δεκαριά βραβεία ποίησης στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Χθες φεύγαμε μαζί...βόλευε ο δρόμος και πιάσαμε την συζήτηση...δεν την ξέρω καλά την κοπέλα..
@: Μe
*: her
(μεσολάβησε ένα κενό που δεν ξέραμε τι να πούμε, οπότε μπαίνω..)
@και που λες την επόμενη βδομάδα θα έρθει να μας μιλήσει μια θεατρική συγγραφέας...
*Αχ ναι, τρελαίνομαι για το θέατρο.
@Αλήθεια? Να έρθεις τότε και στην θεατρική ομάδα της σχολήης!
*Α δεν γίνεται, είμαι ήδη σε μια επαγγελματική θεατρική ομάδα στο δήμο μου και έχουμε κερδίσει ένα σωρό βραβεία αλλά φέτος δεν προλαβαίνω να συμμετέχω γιατί δουλεύω!
@Α οκ...να έρθεις να δεις την παράσταση..
*Αχ ζηλεύω πολύ αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω ως τότε..
(βρίσκει κάτι φίλους της στο δρόμο)
Φίλοι της: Γεια σου βρε, τι νέα, πως πήγε η εξεταστική??
*:Αααα δεν φαντάζεστε, τέλεια! Έγραψα τέσσερα δεκάρια!
@: ??????
(τέσπα φεύγουν)
*Τρομερά τα φιλαράκια μου. Σπουδάζουνε Λονδίνο και τώρα ήρθανε για μερικές μέρες να πάρουνε καθαρό αέρα..
@...μπράβο σου πάντως βραβεία σε ποίηση και θέατρο..Μην μου πεις ότι ζωγραφίζεις κιόλας?
*Α, δεν θα το πιστέψεις! Έχω πάρει κι εκεί βραβεία! Όταν ήμουνα μικρή. Έκανα και μπαλέτο δέκα χρόνια..
@Τρομερό..! Λοιπόν πρέπει να σε αφήσω τώρα απο δω είναι το σπίτι μου..
*Ναι, κι εγώ από την άλλη θα πάω. Έχω πρόβα στο πιάνο.
@(φάτσα χαρακτήρα Αρκά που του την είπανε).
Αποκριά το λέμε αλλά γιορτάζεται ακριβώς πριν το Σαρανταήμερο της πραγματικής "Απο-κρεάς" δηλαδή της αποχής από το κρέας που αρχίζει για τους ορθόδοξους Χριστιανούς μετά την καθαρά Δευτέρα, ναι μετά τους χαρταετούς και τις λαγάνες.
Αποκριά λοιπόν, κι επειδή επικρατεί μια γενική σύγχιση Halloweenίασης κάθομαι μπροστά στο PC μου και ψιλομελαγχολώ και αναπολώ τα "καρναβάλια" που περάσαμε στην Νάουσα τόσα χρόνια -βγάλτε το πέρυσι που με πήρανε ωστόσο οι γονείς μου για να μου βάλουνε ζουρνάδες και τρομπέτες Γιαννιτσιώτικες από το τηλέφωνο και μου κάνανε την ψυχολογία ζουρνά στα κρύα μέρη που ήμουνα-.
Που λέτε εμείς εκεί οι Βορεινοί έχουμε ένα έθιμο κάθε τέτοια εποχή. Πέρα από όλα τα συγκροτήματα που ντύνονται με παραδοσιακές στολές και χορεύουνε στους δρόμους τις δύο Κυριακές και την Καθαρά Δευτέρα είναι ένα άλλο αντρικό κατά βάση έθιμο που έχει τη ρίζα του στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας (είστε κι ανιστόρητοι και άιντε να σας τα εξηγώ τώρα).
Όπως μας έχει δείξει και κάθε ταινία ελληνικού σινεμά που περιλάμβανε φουστανέλα στο σενάριο, μπορεί οι Έλληνες να ήτανε υποδουλωμένοι αλλά κάνανε τα πάντα για να πατάξουνε τον βαρύ ζυγό της σκλαβιάς (πρέπει να γράψω ιστορικό βιβλίο κάποτε να μου το θυμήσετε).
Ήτανε, λοιπόν κάτι ομάδες που αποκόβονταν από τις οικογένειές τους (γλιτώνανε και την κρεβατομουρμούρα) και πολεμούσανε στα βουνά και στα λαγκάδια τον εχθρό με ανταρτοπόλεμο, τουτέστιν σπασμωδικές επιθέσεις. Αυτοί λοιπόν οι αντάρτες τα βρίσκανε λίγο σκούρα κει πάνω στα βουνά με τα κρύα και τα χιόνια (πόσα ξωκλήσια πια να είχε και τριγύρω στην Νάουσα -επι του παρόντος- για να ζεστάνουνε το κοκκαλάκι τους) οπότε μια φορά κι έναν καιρό...ένας περήφανος αντάρτης Ναουσαίος (ονόματα μην ρωτάτε κι αυτά που σας λέω πολλά είναι)είχε την ακόμη πιο περήφανη ιδέα: (παρακάτω ακολουθεί ένας κατατοπιστικός επί του εθίμου αλλά εντελώς ιερόσυλος διάλογος που αν τον διάβαζαν οι συμπολίτες μου θα μου πετούσανε ντομάτα):
Αντάρτης Α: Μάγκες, μου έχει λείψει το ζεστό φαγητό και το κορμάκι της Μαρίκας μου. Επίσης, βαρέθηκα να πολεμάω εδώ στα βουνά. Δεν λέω να τα παρατήσουμε, μάγκες, μην με κοιτάτε άγρια...λέω ναα...τώρα που θα είναι και οι αποκριές και πριν βέβαια αρχίσει η νηστεία να κατέβουμε να δούμε λίγο τα κορίτσια μας.
Αντάρτης Β: Μήτρο, τρελάθηκες? Πώς θα κατέβουμε στην Νάουσα τώρα που οι Τούρκοι μας έχουν επικηρύξει? Με το που θα μας δουνε θα μας σφάξουν όλους επι τόπου. Εγώ δεν το ρισκάρω..
Αντάρτης Α: Έλα ρε Τάσση, που κολλάς τώρα να...θα βάλουμε μια μάσκα..ορίστε...θα φτιάξουμε μάσκες και θα κατέβουμε μασκαρεμένοι. Θα πούμε ότι είναι και έθιμο της Αποκριάς, σαν να το έχω ακούσει κάπου ότι γίνεται (έβλεπε Ρίο ντε Τζανέιρο ΤV ετούτος) και ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Τότε μίλησε ο Αρχηγός τους:
Αρχηγός: Μάγκες, ωραίες οι ιδέες σας αλλά έτσι κι αλλιώς σύντομα θα αναγκαστούμε να τα παρατήσουμε αν δεν βρούμε πυρομαχικά. Δεν έχει μείνει φυσίγγι για δείγμα και το μαχαίρωμα των Τούρκων μου φαίνεται μπρουτάλ. Με την άδειά μου να δείτε τα γκομενάκια σας αλλά μήπως να κλέβαμε και κανέναν πλούσιο να κάνουμε και την δουλειά μας?
(Τότε πετάχτηκε και ένα άλλο πιο δημιουργικό και εύθυμο και πρακτικό μαζί μυαλό τύπου Ζίντλερ του διευθυντή του Μουλέν Ρουζ στην ταινία, αν θυμάστε! χιχι!)
Αντάρτης-ταλέντο που πάντα ήθελε να ανεβάσει μιούζικαλ αλλα οι ιστορικές περιστάσεις δεν του το επέτρεψαν: Παιδιά έχω μια καταπληκτική ιδέα για ένα σόου...ε...ήθελα να πω για μια οικονομική καμπάνια.
Αντάρτης Γ: Ρίχτην, λοιπόν, κι εσύ μην την κρατάς μέσα σου. Χειρότερη από τον θάνατο από Τούρκου χέρι που προτείνουνε οι αποπάνω δεν πρόκειται να είναι. (Σαν στίχος από δημοτικό τραγούδι δεν ακούστηκε αυτό??)
Αντάρτης-ταλέντο που πάντα ήθελε να ανεβάσει μιούζικαλ αλλα οι ιστορικές περιστάσεις δεν του το επέτρεψαν:Ισα ίσα εγώ συμφωνώ. Και μάλιστα λέω τώρα που θα κατέβουμε στην Νάουσα να κάνουμε κι ένα σόου...ε..ήθελα να πω μια..μια γαμήλια αναπαράσταση!
Όλοι Μαζί οι αντάρτες: Μια τι?? (συγχωρείστε τους. Το κρυφό σχολείο δεν είχε και πολύ καλή φήμη για την παιδεία που παρείχε. Μόνο ανάγνωση και γραφή για να καταλάβετε..)
Αντάρτης-ταλέντο που πάντα ήθελε να ανεβάσει μιούζικαλ αλλα οι ιστορικές περιστάσεις δεν του το επέτρεψαν: Να..θα μασκαρευτούμε όλοι και θα κάνουμε πως έχουμε γάμο και πάμε την νύφη στην Εκκλησία. Οπότε μπορούμε να έχουμε και τις σπάθες μας μαζί για να την προστατεύουμε.
Αντάρτης Α: Και που θα την βρούμε την νύφη βρε ξεμυαλισμένε? Εδώ γι αυτό κατεβαίνουμε..γιατί δεν βρίσκουμε νύφη..
Αντάρτης Δ: Μήτρο, μην καρφώνεσαι..
Ζίντλερ:Όσο γι αυτό μην ανησυχείτε! Η νύφη θα είμαι εγώ! (Πάντα το είχε απωθημένο που παντρεύονταν μόνο τα κορίτσια με νυφικό..) Και το σόου μην νομίζετε ότι θα είναι τζάμπα..Όποιος έχει, πληρώνει για κάτι τέτοιες εναλλαγέεες!
Οπότε και το έκαναν! Κάθησαν φτιάξανε μάσκες για να κρύψουνε τα πρόσωπά τους, ράψανε και κάτι που να μοιάζει με νυφικό (εκεί στα βουνά πού την βρήκανε την ραπτομηχανή, μην με ρωτάτε, μάλλον θα ήτανε κάτι εντελώς ανεπιτήδευτο) και βγήκανε στην Νάουσα. Και μαζί με οργανοπαίχτες αρχίσανε να χορεύουνε στους δρόμους. Και επειδή ήτανε τόσο αντρειωμένοι και παλικαράδες και η Μπούλα τους (=η νύφη) τόσο τσαχπίνα, οι Τούρκοι άρχοντες δεν μείνανε ασυγκίνητοι και επιχορήγησαν αδρά αυτό το παράξενο θέαμα που τους έτυχε στο δρόμο (δεν είχανε και κλάμπια (πώς λέμε κάμπια) εκείνους τους χαλεπούς καιρούς και φαντάζομαι ότι βαριόντουσαν αθεράπευτα).
Σήμερα το έθιμο αναβιώνεται στην Νάουσα κάθε τέτοια εποχή. Οι μάνες ντύνουνε περήφανα τους γιους τους τα ξημερώματα να πάνε να χορέψουνε στις γειτονιές της πόλης. Τα διάφορα κομμάτια της στολής τους είναι πάρα πολύ περίπλοκα και έχουνε ειδική σειρά για να τα φορέσουνε. Η Κοντή Μακεδονίτικη φουστίτσα με τα 400 φύλλα σφιχτοραμένα για να συμβολίζουνε τα χρόνια της σκλαβιάς. Τα φλουριά στο στήθος, το καλσονάκι.. (το λέω λάθος) και τα τσαρούχια. Όλα έχουνε ειδικά ονόματα και είναι αντικείμενο λαογραφικής μελέτης, όχι δικό μου. Εγώ κάθομαι και τα σκέφτομαι και μελαγχολώ.
Κυριακή θα ζητήσουνε άδεια από το Δήμαρχο να χορέψουνε και μετά το γλέντι θα πάρει όλη μέρα, είναι λες ακούραστοι κάτω από τις σφιχτές τρομακτικές τους μάσκες που τις έχουνε κρατήσει όπως ήτανε εκείνες οι πρώτες με δυο μικρές μόνο τρύπες για τα μάτια και κόκκινα μαγουλάκια. Μερικοί είναι όντως αντρειωμένοι και χορευταράδες χωρίς να έχουνε πολεμήσει ποτέ, και κρατάνε τις σπάθες τους ψηλά και χορεύουνε πολεμικούς χορούς στους δρόμους και τσουγκρίζουνε τα σπαθιά τους στον αέρα. Αν σε αναγνωρίζει κάποιος από αυτούς μπορεί να ξεκόψει από το μπουλούκι και να σε χαιρετήσει με τον μοναδικό τους τρόπο τραντάζοντας τα φλουριά στο στήθος και χοροπηδώντας ενώ σου κρατάει το χέρι. Κι εσύ κάθεσαι κ αναρωτιέσαι ποιος από τους γνωστούς σου μπορεί να ήτανε.
Τις μάσκες σήμερα τις βγάζουνε οι "γιανίτσαροι",σε μια ειδική τελετή στο τέλος της μέρας στην πιο παλιά γειτονιά της πόλης, τα "Αλώνια" όπου μαζεύεται πολύς κόσμος να τους καμαρώσει. Aλλωστε κανένας δεν τους κυνηγάει πια..πάλι όμως τις κρατάνε μέχρι να νυχτώσει. Τις βγάζουνε κοντά στο πιο παλιό πλατάνι, φόρος τιμής στους παππούδες και προπαππούδες που φόρεσαν αυτήν τη στολή όταν ήτανε νέοι και συνεχίζουνε να χορεύουνε μέχρι να εξαντληθούνε, μέχρι να μην υπάρχουνε άλλα σπίτια να τους κεράσουν..μέχρι τελικής πτώσεως... :-)))
Αααααχ! Και μετά κάνετε συγκρίσεις με βρυκολάκια και halloween??
Δεν ανοίγω thread γιατί ξέρω ότι θα ενδιαφέρει πολύ λίγους. Που λέτε η σχολή μου διοργανώνει το παρακάτω και μετά από μια εντελώς κουλή συναυλία χιπ-χοπελεκτρομπερδέματος νομίζω ότι το γκόσπελ είναι ό,τι πιο διαφορετικό μπορεί να σου τύχει μέσα σε μια βαρετούτσικη εβδομάδα που ξεκινάς μαθήματα. Όσοι πιστοί του είδους προσέλθετε..οι άνθρωποι ξεκουβαλιούνται από την Αμερική γι αυτήν την συναυλία:
Μετά την χθεσινή συναυλία (Ρόδες στο Μύλο) κι έπειτα από την συζήτηση περί μετααναφορών σε άλλα συγκροτήματα και είδους και μουσικών και επιρροών και την ομοιότητα ονόματος με rolling stones και ήχου με ένα σωρό άλλους..μου ήρθε το εξής τραγούδι στο μυαλό των Ξύλινων Σπαθιών αυτό:
Ρόδες τρίζουνε σίδερα γυαλίζουνε
στις μπότες πέταλα Αμέρικα μέταλλα
νέον γράμματα λέιζερ οράματα
σούπερ γκόμενες στο βούρκο κυλιόμενες.
Ολα γυρίζουν σαν τρελλά
ρόδες που πάν στο πουθενά.
Χίλια χρώματα φώτα και αρώματα
μεσ' την άβυσσο χτίζουν τον παράδεισο
και μπότες τρίζουνε σίδερα γυαλίζουνε
μπότες πέταλα Αμέρικα μέταλλα
Ολα γυρίζουν σαν τρελλά
ρόδες που πάν στο πουθενά.
Ασε με κράτα με ξέχνα με αγάπα με
κοίτα που χάλασα φούσκωσε η θάλασσα
και βγάζει χρώματα φώτα και αρώματα
μεσ' την άβυσσο χτίζουν τον παράδεισο.
Ολα γυρίζουν σαν τρελλά
ρόδες που πάν στο πουθενά.
(Πωπωωω...δεν φαντάζεστε πόσο ταιριάζει με την χθεσινή βραδιά. Είναι σαν να τη ζωγραφίζει. Επίσης μου ήρθε στο μυαλό και η Ξεσσαλονίκη των ίδιων..: χιπ-χοπ χάνομαι, μες στα δίχτυα πιάνομαι, απόψε πέθανα με βρήκανε στην αμμουδιά..)
Δηλώσεις μαθημάτων αύριο και λέω να το κάνω fame story live για να δώσω τη χαρά στους λίγους επισκέπτες των μπλογκιδίων μου ότι συμμετέχουνε στην άχαρη ζωή μου! Μουέχ!
Αγαπητοί μου μπλογκοαναγνώστες, ψηφίστε τώρα τι να επιλέξω και εγώ μπορεί και να σας λάβω υπόψιν μου μέσα στην τρέλα που κουβαλάω..χουχου!
Δίλημμα 1: Ψυχογλωσσολογία ή Φωνητική/Φωνολογία??
(Αυτό το δίλημμα είναι φάση "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα". Ένα μάθημα γλωσσολογίας όπως και να'χει δεν μπορεί να είναι ποτέ καλό νέο..)
Δίλημμα 2: Οπτικοακουστική Μετάφραση ή Υπολογιστική Γλωσσολογία??
(Καταλαβαίνετε ότι πάλι γλωσσολογικά σας έβαλα να επιλέξετε. Για τα λογοτεχνικά αποφασίζω και μόνη μου και δεν σας πρήζω).
Δίλημμα 3: Πτυχιακή ναι ή ου??
(Η πτυχιακή μου είναι προαιρετική και προς το παρόν σκέφτομαι να αποφύγω τον πονοκέφαλο. Αν θέλετε μπορείτε να προσπαθήσετε να μου αλλάξετε γνώμη).
Αυτά.
Δεν σας δίνω περισσότερες πληροφορίες για τα μαθήματα γιατί φυσικά δεν θέλω να επιλέξετε υπεύθυνα.
Αν περιμένατε καμια πιο ενδιαφέρουσα ψηφοφορία τύπου Britney Spears ή Jennifer Lopez, φαντάζομαι ότι σας απογοήτευσα αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα συνεχίσω να σας απογοητεύω forevah. Οι δηλώσεις τελειώνουνε σύντομα και θα ψάχνω θέμα για μπλογκ, καταλαβαίνετεε...
Αν δεις στον ύπνο σου παπούτσια..μεγάλη στεναχώρια σε περιμένει στον ξύπνιο σου..!
Με αυτήν την απειλή ξύπνησα σήμερα το πρωί αφού όλο το βράδυ είχα μια μακροσκελή ιδιωτική προβολή (στον ύπνο μου, λέμε) που περιλάμβανε αυτό: Το υπόδημα που όλο λέω θα πάω να αγοράσω και δεν προλαβαίνω λόγω εξεταστικής, εργασιακών υποχρεώσεων, ανίας και άλλων ευτελών δικαιολογιών.
Σήμερα όμως ήτανε η μέρα που έπρεπε να εκτελέσω καθήκοντα υπάκουης και σωφρωνος κόρης γιατί είχα κάτι δουλίτσες οικογενειακής φύσεως οπότε η επειχείρηση "αγορά άσπρου δαίμονα με κορδόνι", ήτανε σχεδόν αναπόφευκτη για την ψυχοσύνθεσή μου, καθώς το περι ου κατάστημα ήτανε στο δρόμο μου.
Θα μου πείτε, γιατί αυτό το σπορ μοντέλο και όχι αυτό:
ή ακόμα καλύτερα αυτό:
Τέτοιου είδους ερωτήσεις όμως ξεπερνάνε την δικαιοδοσία μου ως πρακτικό μυαλό και θα πρέπει να τις απευθύνετε σε υπεύθυνους φετιχιστές όπως την Carry Bradshaw (αν ήτανε βέβαια πρόσωπο υπαρκτό) και την Madonna που υποστηρίζει μάλιστα ότι είναι καλύτερα κι από το σεξ. Κάτι τέτοιες δηλώσεις ωστόσο υποτιμάνε εντελώς την αξία του καλού σεξ χάριν διαφημίσεως, και τέλος πάντων βγαίνουν από το θέμα που είχα στο μυαλό μου.
Εγώ δεν είχα κανέναν καλό λόγο για να κάνω διαφήμιση. Ίσα ίσα είχα έναν καλό λόγο να αγοράσω αθλητικά: ο καιρός έχει ανοίξει και το περπάτημα ανευ τακουνιού κάνει καλό στην υγεία. Και αν και κάνουνε έργα κοντά στο Λευκό τον Πύργο, η Παραλία παραμένει ανοιχτή.
Που λέτε μπαίνω μέσα και εκτός του ότι ήθελα να πάρω καμια δεκαριά ακόμα, πέφτω πάνω σε έναν θεό, ψηλό μελαχροινό με κοντό μαλλί και μπλε μάτι, που λέω υπάρχει Θεός και άκουσε τις προσευχές μου και ω του θαύματος με ρωτάει και από πάνω: "συγγνώμη, μήπως ξέρεις κατά που πέφτουνε τα αντρικά γιατί έχω χαθεί λίγο.."
Αλλά δεν ήξερα! Γμτ δεν ήξερα, κι αυτός ο ντιπ μπουμπούνας εμένα βρήκε να ρωτήσει?? Και δεν ήξερα, και δεν προσφέρθηκα να πάω μαζί του να ψάξω, τρομερή βλακεία. Οπότε πήρα την στεναχώρια μου σήμερα, πήρα όμως και τα σπορτεξάκια που είναι τέλειαααααα! Σε καλό μου! Συμπέρασμα: Ένας άντρας που χάνεται σε ένα πολυκατάστημα, είναι εντελώς χαμένο κορμί..και σου δίνει τα παπούτσια στο χέρι! )
Τι χαζά εθιστικό παιχνίδι, Θεούλη μου! Περί του Sims2 ο λόγος. Άπειρος κομπιουτερικός χρόνος για να μεγαλώσεις , να ζήσεις την καθημερινή ρουτίνα και στο τέλος να συνοδεύσεις στο υπερπέραν τους νοητούς σου ήρωες.
Ούτε στον υπολογιστικό κόσμο δεν υπάρχει αθανασία, φίλοι μου, όχι. Διότι οι Sims σου σου πεθαίνουνε πάνω στο καλύτερο και σε αφήνουνε σίξυλο. Μακροπρόθεσμοι στόχοι και βραχυπρόθεσμη αγωνία να ικανοποιήσεις τις ανάγκες τους ενώ οι δικές σου ανάγκες τρέχουνε αλλά εσύ δεν το αντιλαμβάνεσαι όσο αναθρέφεις τα ηλεκτρονικά παιδιά σου.
Χαίρονται, απογοητεύονται, γεννάνε, αγαπιούνται, πεθαίνουνε και εσύ έχεις κολλήσει να παρακολουθείς την ζωή που δεν έζησες σαν δεύτερη Κουλίεβα σε σίριαλ της Μιρέλλας Παπαοικονόμου. Έξω είναι η αληθινή, η δική σου ζωή που τρέχει κι εσύ βρίσκεσαι να αλλάζεις ηλεκτρονικές πάνες πριν της ώρας σου και ενώ θα έπρεπε να πίνεις καφέδες δίπλα σε ενδιαφέροντα γκομενάκια και να αλλάζετε γελάκια. Ούτε στον χειρότερο εχθρό σου.
Πιούρ πόισον. Αφήστε που δεν τελειώνει ποτέ. Σαν την αληθινή ζωή. Εσύ πεθαίνεις αλλά life goes on and on and on... που έλεγε και ο Updike στο Fates Worse than Death που μου έφαγε την ψυχή στην εξεταστική. Λοιπόν, Sims seem to be going on and on and on...and trying to end the game seems to be a fate worse than death! xεχε!
Έτσι όπως τα λέω. Κι όχι μόνο δεν τους νοιάζει μια που τρως τα νιάτα σου για να τους αναθρέψεις, το γιορτάζουνε κιόλας:
'Ατιμη φάρα αυτοί οι Sims. Όταν ο Άκης Παυλόπουλος θα οργανώνει το πάρτυ της ζωής σου θα προσπαθήσεις να μην κάνεις καμία αναφορά στην ατυχή σας συνάντηση...! ))
Και μιας και σας μιλάω τόσο καιρό για τις βλαβερές επιδράσεις της λαϊκής κουλτούρας...σκεφτήκατε ότι μεγάλες φιλοσοφικές θεωρίες και απόψεις για τον κόσμο έχουνε γίνει κατά κάποιον τρόπο λαϊκές και...ναι..μην ντρέπεστε...κλασσικές.. Για του λόγου το αληθές..ιδού ένα θεόπαλιo εξώφυλλο των Beatles: Παιχνίδι παρατηρητικότητας: Πόσες προσωπικότητες του περασμένου και προπερασμένου αιώνα μπορείτε να αναγνωρίσετε?? Εγώ και ζορίστηκα και δεν μπόρεσα να αναγνωρίσω τους πάντες.. :Ρ Χελπ λέμε.
(το βρήκα στο μπλογκ ενός παραστρατημένου: http://indoorpeople.deviantart.com/)
Μετά από τη δόση σαπουνοπερισμού η ζωή μου έγινε σαπουνόπερα. Τώρα με το cyberpunk όλο και μοιάζω περισσότερο με τον Johnny Mnemonic που απομνημονεύει χωρίς να έχει άμεση πρόσβαση στην συνείδησή του. Με τις στρατηγικές γλωσσικής εκμάθησης θα μοιάσω με υποκατηγορία γλωσσικού δέντρου. Πότε θα τελειώσει η εξεταστικη, καλέ μου ΘεούληηηΗ!??
Ρακόμελο, το. Ζεστή ρακί. Βρασμένη με μέλι και γαρύφαλλο. Όλοι κάθονται γύρω από το τραπέζι και καπνίζουνε και λένε αστεία και ένα τραγούδι τριγυρνάει στο μυαλό μου.
Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε
και ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
εσείς τσιγάρα Κάμελ να καπνίζετε
και εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκυ.
Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
και γω σ'αυτές απλά να σας σύσταινα
σαν σε παλιές δικές μου αγαπημένες.
(όχι, δεν είναι τραγούδι, είναι ένα ποίημα του Καββαδία. Μαραμπού. Η φίλη μου φεύγει αύριο Ολλανδία Εράσμους. Θέλω να κλάψωωωω...! Θα μου λείψει. Καλό ταξίδι. Καλές εμπειρίες να'ρ8ουν.. Καλή τύχη!)
Goustarw hsuxia sto forum tetoia wra...den pataei kanenas, den exw tpt ma tpt na skeftw, tpt to forumiko na diavasw, tpt na apanthsw..na kapniza kai kanena tsigaraki na pernouse h wra? Ti? Me8aurio grafw?? Allo autoo..
Ποτάκι με μια παλιά μου κολλητή στον "Ήλιο". Πολύ παλιά όμως, εφηβικές καφρογκομενοκαταστάσεις, σκοτεινά μυστικά και προσωπικοί κώδικες επικοινωνίας μεταξύ καφροπαρέας. Τι ωραία που βρεθήκαμε μετά από τόσα χρόνια, τι καλά να τα ξαναλέμε έτσι σαν να μην πέρασε μια μέρα, τι ωραίο αυτό το αστειάκι και δώστου η μια μπυρίτσα πίσω από την άλλη. Μια ελαφριά ζαλάδα. Μήπως να πηγαίναμε, αύριο είναι και η εξεταστική, πώς χαθήκαμε έτσι, να ξαναπάμε σίγουρα για ποτό, αυτές τις μέρες πνίγομαι αλλά κάτι θα γίνει στάνταρ. Το μπαράκι είναι κοντά στο σπίτι μου, την ανεβάζω μέχρι την Ναυαρίνου, σταματάμε μπροστά από ένα βιβλιοπωλείο να πούμε το στερνό αντίο. Είναι πάντα πιο ειλικρινής μαζί μου (ή έτσι με κάνει να νομίζω), λέει τι αισθάνεται. Λέω λιγότερα, παρόλο που νιώθω αρκετά το ίδιο. Καθόμαστε ακριβώς μπροστά στην βιτρίνα, εγώ μπροστά λες ακριβώς σε ένα βιβλίο που λέει "Μητέρα Τερέζα, η ζωή της", εκείνη μπροστά στα "Γυμνά του Ρενουάρ" λες και μας περιγελά κάποια Μοίρα, δεν κάνω πλάκα. Ναι, έχουμε κάποιες διαφορές. Πάντα είχαμε. Όταν ήμασταν μικρότερες έμοιαζαν τόσο αμελητέες. Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι..αν μπορεί και τώρα να είναι σαν πριν και σκέφτομαι αν είναι η ιδέα μου ότι όλα είναι όπως πριν και τπτ δεν άλλαξε, και αν είναι όλα όπως πριν και αν είναι όλα και αν ή δεν και δεν και εαν καιι ίσως, δεν ξέρω τι ήθελα να πω, πού ήθελα να καταλήξω δεν θυμάμαι...το'χασα κάπου στην πορεία. (χικ!) (χεχε!) Το ζητούμενο τουλάχιστον είναι ότι ξέχασα την εξεταστική έστω και για λίγο.. Αυτα!
Στεναχώρια, γκαντεμιά, κάθε εμπόδιο για καλό? Τώρα αυτό ποιος μαμάκας το σκαρφίστηκε? Πόνος αλλωνών. Θέλω να γκρινιάξω αλλά η δική μου η γκρίνια θα ήτανε μηδαμινή μπροστά σε αυτά που συμβαίνουν. Γενικώς έχω πάθει μια απάθεια. Κι έναν ανησυχητικό κυνισμό έχω πάθει. Και μέσα σε όλη αυτήν την απίστευτη και καταραμένη μαυρίλα αρχίζει και η εξεταστική! Σκατά..
Έφαγα λέμε κόλλημα με αυτήν τη διαφήμιση και αποφάσισα να αφιερώσω και ένα ολόκληρο blog μου για πάρτη της, γιατί πως να το κάνουμε, έμαθα και δύο νέους ζωγράφους χάρη σε αυτήν.
Πρόκειται για τo σποτ του ουίσκυ Johnnie Walker που είναι και αφιέρωμα στα πολλά του χρόνια. Τέσπα η AArdman Αnimations (ναι, η ίδια που κυκλοφόρησε φέτος το "Γουάλας και Γκρόμιτ στον Τεράστιο Λαχανόκηπο" την μεγαλύτερη ταινία με τεχνική stop motion που έχει γίνει ποτέ) την ανέλαβε και αντιπαράταξε αντί για την πορεία του ουίσκυ μες στο χρόνο, ένα κομμάτι της πορείας της ζωγραφικής.
Η ιστορία έχει ως εξής. Ο αιμοβόρος στρατιώτης του Delacroix που κρατάει σε αντίσταση το ματωμένο πρόσωπο του αντιπάλου του στην περίφημη "μάχη του Taillebourg": αποφασίζει να παρατήσει τον άχαρό του ρόλο.
Ο διπλανός πίνακας του Hokusai, του ασυμβίβαστου Γιαπωνέζου ζωγράφου φαντάζει πιο ελπιδοφόρος:
Αρπάζει λοιπόν το skateboard του (είπατε κάτι?) και την κάνει προς το ηφαίστειο. Είναι απίστευτο πώς αυτοί που δημιούργησαν το σποτάκι δώσανε μια τέτοια προοπτικη στο έργο του Χόκουσαι με το δάσος πχ (ιεροσυλίααα?) Εμένα μου άρεσε.
Τα βουνά του Χόκουσαϊ διαδέχεται ίσως ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του Νεο-Ιμπρεσσιονισμού ο Γιωργάκης ο Seurat και ο πίνακάς του: "Κυριακάτικο Απόγευμα στο νησί του Grande Jatte" Όσοι γαλομαθείς ας το προφέρουνε και σωστά:
Μην σας ξεγελάει η συνοχή αυτού του πίνακα, έχει δημιουργηθεί από άπειρες τελίτσες που είναι και η βασική τεχνοτροπία του Σουρά. Κι όμως τα νέα πρόσωπα που έχουνε προστεθεί στο σποτάκι μοιάζουνε τόσο πολύ να κολλάνε στην γενικότερη ιδέα. Λοιπόν ο σκειτμπορντίστας εισβάλλει στα άδυτα αυτού του πικνίκ και αποχωρίζεται την περικεφαλαία του για να ξεφύγει και πάλι στον τέταρτο πίνακα. ...αυτόν του Καταλανού Χουάν Μιρό:
Εδώ τα πράγματα μοιάζουνε να είναι κάπως απειλητικά, καθώς μια "σοβαρή προσωπικότητα ρίχνει μια πέτρα σε ένα πουλί" και ο παρείσακτος στρατιώτης μας προσπαθεί να αποφύγει τις δυσάρεστες συνέπειες που θα μπορούσε να προκαλέσει μια γιγάντια μονόφθαλμη πατούσα, καταφεύγοντας στην πιο μειλίχια σουρεαλιστική λύση που προσφέρει ο Rene Magritte με τον πίνακά του: "Η Νίκη". (Μια ευγενική προσφορα του seekerwh, που μετά από τις άκαρπες προσπάθειές μου κατάφερε να το εντοπίσει στην κρυψώνα του στο νετ.) :
Ο ωκεανός και η στεριά συνδέονται με μια...πόρτα! Δείτε μερικά ακόμα έργα του Μαγκρίτ, αξίζει τόσο. Δείτε αν θέλετε και το σποτάκι .
Λοιπόν και κάπου εδώ περιμένουμε με ψυχραιμία τη Μαρία να έρθει και να της πούμε τι κάναμε, τίποτα δεν κάναμεεεεε... Δέκα ώρες διαβάζαμε το βιβλίο, από δω το διαβάζαμε, από κει το διαβάζαμε, πάνω κάτω, δεξιά αριστέρά, δεν μας έκανε μεγάλη διαφορά. Στο σαλόνι, στην κουζίνα, στο κρεβάτι, στην μπανιέρα, στο νεροχύτη, δίπλα στο χαρτί υγείας, όχι, το περιεχόμενο παρέμενε πάντα τρομακτικά το ίδιο και η δυνατότητά μας να δώσουμε μια περιεκτική ερμηνεία στάθηκε εξίσου αδύνατη κ κείνη. Μερικές σημειώσεις. Απορώ με την ψυχραιμία μου τώρα που θα έρθει και δεν έχω ούτε 2 αξιόλογες σελίδες power point. Έχω όμως τις προσωπικές μου εντυπώσεις. Οι παρουσιάσεις δεν είναι το φόρτε μου, ας το πάρω απόφαση. Ούτε οι εργασίες είναι. Δεν είμαι βέβαιη αν έχω κάποιο φόρτε τελικά, αν εξαιρέσει πάντοτε κανείς κάποιο τυχαίο φόρτε κάζα που θα μπορούσε να βρεθεί ανα πάσα στιγμή δίπλα στο εξίσου τυχαία παρευρισκόμενο στο μπάνιο μου προαναφερθέν χαρτί υγείας. Η ζωή είναι μικρή για να δώσεις επαρκείς ερμηνείες στα πράγματα που περνάνε -περαστικά είναι πάντα- γύρω σου. Είναι καλύτερα να δεις, να διαισθανθείς, να νιώσεις, παρά να περιγράψεις. Οι περιγραφές σκοτώνουν την φαντασία. Η φαντασία σκοτώνει την εργασία μου. Η εργασία μου σκοτώνει εμένα. Κρατάω την ψυχραιμία μου, κοιτάζω το ρολόι μου, πού είσαι ρε Μαρίααα? Μερικές φορές, και δεν έχω κάνει τίποτα σπουδαίο, και αισθάνομαι πως θα τα ακούσω γι αυτό και δεν μοιάζει να με πειράζει και τόσο. Θέλω να τ' ακούω..! Όχι, δεν μπορώ να πω τι ήταν αυτό που διάβαζα τόσες μέρες με μανία. Γιατί πρέπει να πω ότι είναι επήρροια μετααποικιοκρατική με μεταμοντερνιστικές εκφάνσεις? Θέλω λίγη ησυχία. Λίγη απαλή μουσική στο ραδιόφωνο. Λίγη κατανόηση. Ίσως περισσότερη από απλώς λίγη. Λίγο καφέ. Ένα τσιγάρο. Αλλά δεν καπνίζω. Σαν σκέψη απλώς αρκεί. Μερικούς φίλους. Να μου πουνε όχι για την μετααποικιοκρατία, ούτε για λογοτεχνικά ρεύματα να πουν. Να πούνε για όνειρα. Για θεούς να πούνε, για φωτιές που καίνε στην καρδιά, και τίποτα να μην πούνε και απλώς να κοιτάμε παρέα το ταβάνι και την απέναντι πολυκατοικία και να βρίζουμε τα περιστέρια και την μοίρα που μας ξέβρασε εδώ πάνω, σε αυτόν τον όροφο. Και να μην χτυπάει το κουδούνι, να μη χτυπάει το κουδούνι ρε γμτ, ούτε το ξυπνητήρι, ούτε το τηλέφωνο, τίποτα να μη χτυπάει, μόνο οι καρδιές μας.
Το χρήμα και ο βήχας, λένε, δεν κρύβονται. Και ο έρωτας δεν κρύβεται. Αυτός κ αν δεν κρύβεται πια. Βήχας κρασί και λάτιν μουσική. Ναι, λίγη ρούμπα. Μες στο χειμώνα. Ό,τι πρέπει. Όλε.
Hello, darkness, my old friend
I've come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.
Μην βιαστείτε να με κατηγορήσετε για plagiarism. Το τραγουδάκι είναι των φίλων -λέμε τώρα- Πολ και Άρτ (!) Simon and Garfunkel αντίστοιχα. Και μου τριβελίζει το μυαλό. Forever and ever and ever and ever που λένε.
Μ'έχει πιάσει μια χαζοχαρούμενη θλίψη αλλά λίαν συντόμως αναμένεται να αντικατασταθεί από την κλασσική χαζοχαρούμενη χαρά που δεν ανησυχεί κανέναν και μου ταιριάζει καλύτερα, όλοι ξέρουν. Δυο λεπτάκια, λοιπόν θα κάνω μόνοοοο...and Ι'll be right back, don't hung up, stay tuned και τα λοιπά χαριτωμένα.
To parakatw peristatiko den 8a mporouse pote na ekselix8ei se ena paradosiako kalo cinema...o paradeisos..xexe..
teleytaia stigmh arivaroume sto tameio.
Me:Nai geia sas, 2 eishthria gia to Nhsi (kai grhgora..). (tautoxrona koitazw gyrw mou, tsekarw ton pshlo ksan8o galanomath kai stelnw k ena sms).
Tamias: Karta melous? Kala, psila den exete?
(tautoxrona koitazei gurw ths, tsekarei ton pshlo ksan8o galanomath kai plhktrologei me mania).
Olo anesh k xarh k para tou oti h tainia sumfwna me to roloi mas exei hdh arxisei ftanoume ston orofo, pairnoume pop corn, anapsuktiko me to tzampe kouponi k me diplo kalamaki, zeledakia, patatakia kai o,ti allh fagwsimh vlakeia kukloforouse kai proxwrame epitelous pros thn ai8ousa gia na enoxlhsoume olous tous upoloipous ka8ws 8a pername mprosta tous oso autoi vlepoune diafhmiseis.
Pros megalh ekplhksh h..taksi8etria mas leei na perimenoume. 8a mpoume se 20 lepta. Tsekaroume k to eishthrio k w tou 8aumatos exei dikio. 8a mas evale sthn epomenh provolh leme kai sunexizoume na masoulame tis fagwsimes vlakeies kai na metrame tis tainies pou 8a doume auton to xrono. Psilofovomaste oti to nhsi isws na'nai vlakeia. Kleinoume sigoura gia red eye kai nightwatch thn allh vdomada.
Epitelous mpainoume. Oi diplanoi mas arxisan na lene kati vlakeies k pe8aname k meis sta gelia. Arxizei h tainia. Roumania 30 xronia prin. Lew..ti sxesh exei h roumania me thn klwnopoihsh arage? to epomeno kadro 8a mou lusei thn aporia. :THE CAVE:
Koitazw th Vasia. H Vasia koitazei emena. Meta valame emeis ta gelia kai akousame gia ligo ta sss...twn diplanwn
Ksenerwsame apisteyta. Ksereis ti einai na 'xeis sto mualo sou Johansson kai katastaseis goutsou goutsou kai na sou vgainei to gloiwdes terataki fatsa fora kai oi kleistofovikes skhnes vgalte me apo dw pera? Atimo sunnefaki pou me vrexeis! 8a se psekasw me antivroxiko, pou 8a mou paei...
)
