ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Virgin Suicides OST – Air (2000)
Έχοντας ακούσει και λατρέψει το υπέροχο “Moon Safari”, μου ήταν δύσκολο να μπω στη διαδικασία να προχωρήσω στην ακρόαση των επόμενων δίσκων του επιτυχημένου ντουέτο, καθώς ό,τι και αν άκουγα θα το συνέκρινα με το απίστευτο M.S.. Έτσι η ακρόαση του OST του “Virgin Suicide”, μάλλον δεν θα πραγματοποιούταν αν πριν περίπου μια εβδομάδα ο αδερφός μου δεν με πληροφορούσε ότι ο τρίτος δίσκος τους, η μουσική επένδυση της ταινίας “Virgin Suicides”, του φάνηκε πραγματικά υπέροχος.
 Όντας ενθουσιασμένος με τους Air, αποφάσισα λοιπόν να προβώ στην ακρόαση του δίσκου. Το πείραμα, όπως φαίνεται και από τα παρακάτω λεγόμενα μου, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Οι Air, εμφανώς πιο ώριμοι από ότι στον προηγούμενο δίσκο, κατάφεραν να δημιουργήσουν ήχο μυστηριακό, σκοτεινό, σε κάποια σημεία progressive, σαφώς πιο βαρύ και μελαγχολικό από αυτόν του Moon Safari.
Τα γυναικεία φωνητικά δεν λείπουν ούτε εδώ, αλλά οι sample ήχοι έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από πραγματικά drums, κιθάρες, πνευστά, δίνοντας σαφώς μεγαλύτερη ζωντάνια στο αποτέλεσμα, διορθώνοντας ένα από τα πιο βασικά μειονεκτήματα του προηγούμενου δίσκου. Τα πλήκτρα για άλλη μια φορά κυριαρχούν, συμβάλλοντας στη δημιουργία της σκοτεινής ατμόσφαιρας. Κάποιες στιγμές ο ήχος μου θύμιζε αρκετά παλιότερες εποχές, σαν το πνεύμα των progressive Camel ή των πρώιμων, σκοτεινών Pink Floyd να είχε στοιχειώσει τον οίστρο των Air.
O δίσκος ξεκινάει τόσο εντυπωσιακά, που δεν σου αφήνει περιθώριο παρά να στρέψεις όλη την προσοχή σου πάνω του. Το εναρκτήριο τραγούδι “Playground Love” (γιατί άραγε μου έρχονται στο μυαλό τόσο έντονα οι Floyd του “Obscured by Clouds”;), σε κερδίζει με τα μελαγχολικά, οικεία πλέον, ανδρικά φωνητικά, ενώ το υπέροχο σαξόφωνο κερδίζει τις εντυπώσεις, σολάροντας απαλά, αφήνοντας μια γλυκιά αίσθηση τρυφερότητας. Οι ήχοι της ηλεκτρικής, ελαφρά παραμορφωμένης κιθάρας, κάνουν διακριτική παρουσία στο “Bathroom Girl”, ενώ τα αιθέρια, επίσης οικεία, γυναικεία φωνητικά στο “Cemetary Party”, συμπληρώνοντας ένα απόλυτα μελαγχολικό κομμάτι. Η ψυχεδέλεια κάνει πολύ έντονα αισθητή την παρουσία της στο “Dark Messages”, δημιουργώντας αυθεντικά παρανοϊκές παραστάσεις, που συναρπάζουν τον γράφοντα. Τα εντυπωσιακά πραγματικά drums και τα ονειρώδη γυναικεία φωνητικά του “The World Hurricane” δεν είναι δυνατόν να περάσουν απαρατήρητα, για να δώσουν την θέση τους σε ένα παροξυσμού ψυχεδελικού θορύβου, απόλυτα πετυχημένου. Απολογισμός μέχρις στιγμής: 5 υπέροχα κομμάτια σε έξι μουσικές απόπειρες. Πόσο καλύτερα μπορούσε να πάει;
Η απάντηση είναι αφοπλιστική. To “Dirty Trip”, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ίσως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, μέσα σε ένα 6λεπτο ταξίδι, δημιουργεί τα πολυπόθητα συναισθήματα που πάντα ψάχνω στη μουσική που ακούω. Η κλιμάκωση, παρούσα σε όλο της το μεγαλείο, εντείνει την μουσική απόλαυση. Μάλλον τα λόγια σε τέτοιες περιπτώσεις δεν έχουν μεγάλο νόημα. Η συνέχεια, ανάλογα υπέροχη, και σαφώς περισσότερο κοντά στα ακούσματα μου, είναι η αλήθεια, σχεδόν με αναγκάζει να θεωρήσω το “Virgin Suicides”, αντάξιο συνεχιστή του “Moon Safari”. Ο ήχος ενίοτε γίνεται έντονα sample-αρισμένος, όπως στο πανέμορφο, σπαραχτικό “Empty House”, διατηρώντας την ισορροπία ανάμεσα στους φυσικούς ήχους και τα samples και σίγουρα δεν ενοχλεί.
Υπάρχουν και στιγμές που οι Air γίνονται επιθετικοί, δυναμικοί μακριά από τα αργόσυρτα μελαγχολικά μοτίβα τους. To “Dead Bodies”, το πρώτο κομμάτι που άκουσα ποτέ από Air, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, δείχνοντας πόσο γοητευτικό μπορεί να γίνει το ντουέτο όταν αποφασίσει να ανεβάσει ταχύτητες. Ο δίσκος κλείνει με μια φουρκέτα που μας οδηγεί, που αλλού, στην αρχή του. Το “Suicide Underground” φαίνεται να είναι η φυσική συνέχεια, αρχή, ή κατάληξη του εισαγωγικού “Playground Love”. Ο κύκλος των Air, η αίσθηση του concept, η μελαγχολική μελωδιούλα που αποκαλύπτεται σε αρκετά σημεία του άλμπουμ, κάνουν το “Virgin Suicide” ένα υπέροχο, συνεκτικό έργο. Ο δίσκος ακούγεται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση από την αρχή του ως το τέλος του.
Οι αναφορές στο εκλεπτυσμένο μελαγχολικό παρελθόν της art rock, μακριά από το chill out του “Moon Safari”, είναι τόσο επιτυχημένες, που από μόνες τους θα με έκαναν να λατρέψω τον δίσκο. Αλλά οι Air δεν μένουν εκεί. Προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, δημιουργώντας μουσική που, αν μη τι άλλο, έχει την ταυτότητα τους.. Τα συναισθήματα αυτή τη φορά είναι πιο σκοτεινά, μελαγχολικά, παρανοϊκα, σε σχέση με το πρόσφατο ταξιδιάρικο, χαλαρωτικό παρελθόν (βλέπε “Moon Safari”). Εγώ τον λάτρεψα και σας τον προτείνω ανεπιφύλακτα. Καλή ακρόαση!
...I'm a high school lover, and you're my favourite flavour
Love is all, all my soul
You're my Playground Love...
| | |
|
|
|
