ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: The snow goose- Camel
Οι Camel ήταν και νομίζω ότι ποτέ δεν θα πάψουν να είναι μια cult, σχετικά underground μπάντα.. Βετεράνοι της prog-art rock με παρουσία 30 χρόνων και 14 studio δίσκους, οι Camel ήταν πάντα ένα χαμηλών τόνων γκρουπ. Φαντάζομαι λίγοι από σας θα τους γνωρίζουν. Ωστόσο αξίζει τον κόπο να σταθείτε σε αυτούς. Βρίσκονται στο τέλος μιας πορείας εντυπωσιακής, γεμάτη έντασης.. σε αυτά τα 30 όμορφα χρόνια δημιούργησαν αριστουργήματα που μας έκαναν να δακρύσουμε, να χαμογελάσουμε, να νιώσουμε παίδια, να χορέψουμε, να αισθανόμαστε ότι μας πλυμμηρίζει ενέργεια. Κεντρική φυσιογνωμία είναι σίγουρα ο κιθαρίστας, φλαουτίστας και συνθέτης Andrew Latimer που ήταν o mastermind του γκρούπ. Προφανώς το αγάπησε όσο κανείς άλλος και υπηρέτησε το μύθο του πιστά. Να σημειωθεί ότι το original μέλος Peter Barsden, και ένας από τους καλύτερους οργανίστες που ανέδειξε η proggresive ροκ, άφησε πρόσφατα τούτο το μάταιο κόσμο.. ελπίζω η αύρα του να είναι ευτυχισμένη...
 | To εν λόγω άλμπουμ, ήταν η τρίτη προσπάθεια των Camel στον αγώνα για την καλλιτεχνική καταξίωση.. Το σωτήριο έτος 1975 σίγουρα κάποιο μαγικό δαιμόνιο είχε καταλάβει το πνεύμα των τεσσάρων μουσικών.. Το άλμπουμ είναι concept (εννιαίο θέμα) βασισμένο στη ομώνυμη νουβέλα του Paul Gallico. Το concept γίνεται ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για ορχηστρικό άλμπουμ.. δεν είναι τολμηρό; προσπάθεια για εξιστόρηση μιας νουβέλας με νότες.. |
Και όμως οι Camel τα κατάφεραν.. Παρουσίασαν ένα δημιούργημα που από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα σε καθηλώνει.. σε μεταφέρει στον μαγικό κόσμο του Gallico. Πρόκειται για το πιο "παραμυθένιο" άλμπουμ που έχω ακούσει ποτέ. Από την πρώτη στιγμή, οι νότες μου δίνουν την αίσθηση ότι διηγούνται ένα παιδικό παραμύθι. Η συνοχή μεταξύ των κομματιών είναι τόσο έντονη που, σε αυτό το άλμπουμ, περισσότερο από κάθε άλλο, είναι αναγκαίο η ακρόαση να ξεκινήσει από το πρώτο και να τελειώσει στο τελευταίο του δευτερόλεπτο.
Εν ολίγοις η ιστορία.. Ο Rhayader είναι ένας μοναχικός ιδιόρυθμος άνθρωπός που φροντίζει άγρια πουλιά και ζει σε ένα φάρο, στο Essex. Η λευκή χήνα (Snow goose) εξαίτιας μιας καταιγίδας φτάνει στο Essex όντας πληγωμένη και σε άσχημη κατάσταση. Η Fritha, μια νεαρή κοπέλα, την βρίσκει και την πηγαίνει στον Rhayader αν και νιώθει φοβισμένη από την εκκεντρική του παρουσία. Ο φόβος της ξεπερνιέται από το ενδιαφέρον της για την χήνα. Οι μέρες παιρνούν και ο Rhayader φροντίζει την χήνα, η οποία συνεχώς γίνεται καλύτερα. Η Fritha επισκέπτεται συχνά τον Rhayader, για να δει πως εξελίσσεται η υγεία της χήνας. Μεταξύ των τριων δημιουργείται ένας έντονος δεσμός. Ωστόσο το μέλλον τους επιφύλλασε δυσάρεστες εκπλήξεις. Η λευκή χήνα ανέκαμψε εντελώς και αποχωρίστηκε τον Rhayader και την Fritha, για να συνεχίσει τα μακρινά της ταξίδια.. η Fritha έπαψε να επισκέπτεται τον Rhayader, o οποίος ξαναβυθίστηκε στην μελαγχολία και την ανείπωτη μοναξία του.. Όμως κάποια μέρα στον ορίζοντα φαίνεται η φιγούρα της μεγάλης λευκής χήνας.. Ο Rhayader μέσα στη χαρά του τρέχει να ειδοποιήσει την Fritha. H ευτυχία τους δεν κρατάει πολύ.. Ο Rhayader πρέπει να φύγει στη μάχη.. τον χρειάζονται.. έτσι ετοιμάζεται μαζί με άλλους με τις βάρκες τους για μια επιχείρηση διάσωσης στο Dunkirk.. Φεύγει και αφήνει την Fritha. Όμως δεν μπορεί να εμποδίσει και την χήνα να τον ακολουθήσει. Αφου διασώνει πολλούς τελικά στέκεται άτυχος. Η βάρκα του χτυπιέται και ο ίδιος σκοτώνεται. Η χήνα διαπιστώνει το συμβάν και κάνει πένθιμες πτήσεις γύρω από το σημείο του θανάτου.. η Fritha διαισθάνεται τα δυσάρεστα μαντάτα. Η μοναξιά και μια γλυκιά λύπη την κυριεύει... η χήνα χάνεται στο ορίζοντα... τα ταξίδια της δεν θα τελειώσουν ποτέ..
Και αυτή η υπέροχη ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα από όμορφες, άλλοτε αργόσυρτες, άλλοτε γρήγορες μελωδίες, άλλα με διάχυτη την αίσθηση μιας γλυκιάς, σχεδόν εθιστικής μελαγχολίας. Οι αλλαγές ρυθμών είναι συνεχείς, το rythym section στέκεται ακλόνητο και σταθερό δίνοντας την δυνατότητα στην μπάντα να ξεδιπλώσει τα ταλέντα της. Ο Barsden (πλήκτρα) και ο Latimer (στην κιθάρα) σχηματίζουν πανέμορφες μελωδίες, με ιδιαίτερο συναισθηματικό τρόπο. Είναι αλήθεια ότι τόσο συναίσθημα δεν έχω νιώσει να εκπέμπεται από άλλο κιθαρίστα, όσο από τον Latimer! Ακόμη και τα φλάουτα που χρησιμοποιεί ο Latimer, και τα γυναικεία αιθέρια φωνητικά που είναι τοποθετημένα σε συγκεκριμένα σημεία του άλμπουμ δημιουργούν μια απίστευτα παραμυθένια ατμόσφαιρα. Οι πιο υπέροχες στιγμές του άλμπουμ ίσως είναι η μελαγχολική, σχεδόν απόκοσμη εισαγωγή του Great marsh, η γνωριμία με τον Rhayader ("Rhayader") με το κολλητικό ριφ στο φλάουτο, το "Rhayader goes to town" με ένα από τα καλύτερα σόλο κιθάρας που έχω ακούσει ποτέ, και ακόμη το μελαγχολικό "Flight of the snow goose", το σπαραξικάρδιο "Fritha alone" και το καταιγιστικό "Dunkirk".. Δεν έχει νόημα η επισύμανση συγκεκριμένων κομματιών, όλος ο δίσκος είναι ένα εννιαίο αριστούργημα.
Κλείνω τα μάτια μου ακούγοντας το "Flight of the snow Goose" και αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στην πλάτη της μεγάλης λευκής χήνας και διασχίζουμε τον ουρανό, ενώ νιώθω τον αέρα να μου κόβει την ανάσα.. τόσο έντονα, αληθοφανή βιώματα δεν είχα νιώσει πριν το "Snow Goose"... απολαύστε το...
| | |
|
|
|
