ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: The Lizard King
Δε ήξερα αν θα καταφέρω να γράψω για αυτόν…
χωρίς να ξεφύγω, σαγηνεμένη, από την απόλυτη διαβολική ομορφιά,
συνεπαρμένη από τη φωνή που λες κι έβγαινε από τις στοές του ¶δη,
εξαρτημένη από την ανασφάλεια και το φόβο (People are Strange ) που μου προκάλεσαν κι ακόμα μου προκαλούν τα τραγούδια και οι στίχοι του…
The Lizard King.
“Σχίσε τον ιστό που σε τυλίγει
Είσαι καταδικασμένη σε μια φυλακή που επινόησες η ίδια.
Γκρέμισέ τα όλα και βάλε πλώρη γι’ αλλού.”
¶ραγε υπήρξε άλλος, που εν ζωή ακόμα ήτανε ήδη μυθικός ήρωας, ένας ζωντανός θρύλος;Ένας μυστηριώδης επίλογος σε μια ήδη θολωμένη από LSD, ουσίες και αλκοόλ ζωή, ήρθε να του εξασφαλίσει μια θέση στο πάνθεων των πληγωμένων, που ένιωθαν τη ζωή πολύ έντονα για να την αντέξουν.
Λίγοι μπόρεσαν να καταλάβουν τον Jim, ίσως κανείς να μην τον κατάλαβε ποτέ πραγματικά. Ίσως γιατί έγραψε ποιήματα μόνο για όσους αρνήθηκαν να συμβιβαστούν. Ίσως γιατί η εμμονή του με το δράμα και το θάνατο ήταν και συνεχίζει να είναι μόνο για όσους μπορούν να το αντέξουν.
Κατά τη γνώμη του Daniel Shagerman και τη δική μου γνώμη, ο Jim έζησε μ’ εκείνο ακριβώς το σκοπό που κρύβει η γέννηση: να ανακαλύψει τον εαυτό του και τις δυνατότητές του…no matter what…
“Η ευκαιρία είναι μοναδική, δεν
επαναλαμβάνεται
Και κάθε δισταγμός σημαίνει καταστροφή.
Δεν υπάρχουν περιθώρια για παζαρέματα.
Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε ΤΩΡΑ.” |  |
Ένα γεγονός που ο ίδιος χαρακτήρισε την πιο σημαντική στιγμή της ζωής του,
συνέβη όταν ο Jim ήταν περίπου τεσσάρων ετών, σε μια λεωφόρο όπου πηγαίνοντας με τους γονείς του στη Σάντα Φέ, σε κάποιο σημείο της ασφάλτου, πληγωμένοι και ετοιμοθάνατοι Ινδιάνοι Πουέμπλο, είχαν γεμίσει το τοπίο. Καθώς προσπερνούσαν και ανάμεσα στο γοερό κλάμα του μικρού Jim, ένας ινδιάνος ξεψύχησε και η ψυχή του πέρασε στο σώμα του Jim.
Από τότε ακόμα ξετυλίγεται η ιδιαιτερότητα μιας πολύπλοκης προσωπικότητας, ενός φαινομενικά τουλάχιστον σκληρού ανθρώπου, αφού έμαθε, από παιδί ακόμα να μην κλαίει ποτέ. Μιας προσωπικότητας με δείκτη ευφυήας 149 και αξιοπρόσεχτη κλίση σε ότι είχε σχέση με τη φιλολογία.
Σημασία δεν έχει να γράφεις ποιήματα, αλλά το να είσαι ποιητής.
Αυτό που ο ίδιος ο Jim ισχυριζόταν ήταν πως έτσι απλά του ‘ρχόταν στο μυαλό η μουσική κι ύστερα έφτιαχνε τα λόγια που θα της ταίριαζαν. Μπορούσε να την ακούσει, αλλά όχι και να την γράψει έτσι έγραφε λόγια που θα ταίριαζαν σε αυτήν.
Πολλές φορές έμενε με τα λόγια, αφού ξεχνούσε τη μελωδία.
Μπορούσε να αντλήσει έμπνευση από παντού, από το πρώτο λεπτό κορίτσι που έβλεπε στο δρόμο, μέχρι και από τις κεραίες που έβλεπε από τη σοφίτα του.
Όσο φανερή όμως κι αν ήταν η έμπνευσή του, το περιεχόμενο παρέμενε ασυνήθιστο.
Ίσως γιατί μέσα από αυτά εξέφραζε τη σκοτεινιά που την ένιωθε κομμάτι του.
Οράματα θανάτου και τρέλας εκφράζονταν τρομακτικά, με πάθος.
Όχι, αποκλείεται να ήταν ένας κοινός θνητός.
 | Το όνομα του γκρούπ ήρθε όταν ακόμα ο Jim φοιτούσε στην κινηματογραφική σχολή, εμπνευσμένο από τους στίχους του William Blake
“ Αν οι πόρτες της αντίληψης καθαρίζονταν, τα πάντα θα φαινόταν στον άνθρωπο όπως αληθινά είναι, άπειρα”, για να μεταμορφωθεί αργότερα σε “The Doors , υπάρχει το γνωστό. Και υπάρχει και το άγνωστο. Και αυτό που χωρίζει αυτά τα δύο είναι η πόρτα, κι αυτό θέλω να είμαι. I wanna be the doooooooorrrrr……”. |
Η ψυχή των Doors, ο Jim που μεταμόρφωνε τη σκηνή σε θεατρικό δράμα…
When the music’s over, αποτελούσε το κλασσικό τραγούδι των Doors, ένα τραγούδι παιγμένο σε εξαιρετικά δραματικό τόνο, που απαιτούσε να βλέπει κανείς το συγκρότημα με θεατρικό όσο και μουσικό τρόπο.
Με εναλλαγές του σκηνικού, της μελωδίας και της ερμηνείας του, ο Jim άλλοτε πηδούσε και ούρλιαζε κι άλλοτε σωριαζόταν στο πάτωμα, παίρνοντας στάση εμβρυική ή τεντωμένη νεκρική, για να σηκωθεί αργά με τη μουσική να υπνωτίζει , με φωνή ανυπομονησίας και με μια υποψία βίας. Μια ατμόσφαιρα θλίψης που μεταμορφωνόταν σε οργή.
Light My Fire, ένα τραγούδι του Robby, που ποτέ δεν το έπαιζαν με τον ίδιο τρόπο δυο φορές. Σαν ένας καμβάς που τον χρησιμοποιούσαν για αραχνούφαντες δημιουργίες.
Love Street, ένα ακόμη από τα ωραιότερα ποιήματα του Jim, που όπως όλα τα γραμμένα ή αφιερωμένα στην Πάμελα, πονάει, με την άρνηση του να δοθεί ολοκληρωτικά, μοναδικά σε κάποιον.
The End, ύμνος στο Οιδιπόδειο δράμα, στο πόνο, στο φόβο και τελικά στη λύτρωση.
Έτσι τραγουδούσε αυτό το κομμάτι ο Jim, αφήνοντας εμβρόντητους όσους είχαν την τύχη να το ακούσουν live.
Βυθισμένοι στο σκοτάδι, με μουσική τόσο υπνωτική όσο και η θρηνητική απαγγελία.
Μια απαγγελία με φανερή την αίσθηση της συγκράτησης,της προσμονής και του φόβου. Η αποκορύφωση του έπους, ξεσπά σε ουρλιαχτό που σχίζει το υπνωτισμένο σώμα.
Η λύτρωση που έρχεται με θάνατο…
«Ας πούμε απλά ότι δοκίμαζα τα όρια της πραγματικότητας.
Ήμουν περίεργος να δω τι θα συνέβαινε.
Αυτό ήταν όλο : απλή περιέργεια.»
 από StrangeLiLLGirl
mwre... lukeio kai emeis se ena kuklo me kerakia... h baggelio na diabazei Nietzsche kai h maria na antitasei tous stoixous tou morrison... mexri na parw to ntefi kai na tous kseshkwsw...o mixalhs epsaxne panta na brei ekeino to rifaki...akomi to psaxnei:)...kai na eimaste eutuxismenoi san soft mad children... kai 6 xronia meta ola einai alliws kai tipote den allakse...
omorfo ar8ro...anamnhsiako...
από Comfortably-numb
Πανέμορφο αρθράκι.. με συγκίνησες κατερινιώ.. αααααα περιμένω το επόμενο, που ελπίζω να μην αργήσει... γράφεις όμορφα και δημιουργείς συναισθήματα... αβίαστα.. μακια μακια
από Eagle_Fly
Thanks Thanks Thanks :)))))
Χαρά μου και τιμή μου ;-)
από
omorfo arthro file..pragmati o Jim itan enas anthropos megalos me ti simasia tis leksis..toso mikros kai tautoxrona toso megalos..
| | |
|
|
|
