ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: RockaRolla – Judas Priest (1974)
Νομίζω είναι κάτι που θα έπρεπε να γίνει εδώ και πολύ καιρό.. Review στο άλμπουμ που έδωσε το όνομά του στο site μας, στο κανάλι μας και στο ραδιόφωνό μας. Το σωτήριο έτος 1974, ένα άγνωστο ασήμαντο, τότε, γκρουπ έκανε την πρώτου του δισκογραφική απόπειρα. Το όνομα τους “Judas Priest” και το όνομα του δίσκου “RockaRolla”.
Στα χνάρια μεγάλων hard rock συγκροτημάτων, οι Priest κινήθηκαν σε ηλεκτρικούς, σκληρούς ήχους, με την κιθάρα να πρωταγωνιστεί, και τις κορώνες του μεγάλου Rob Halford, στα πρώτα του βήματα, να κλέβουν την παράσταση. Κινούταν κάπου μεταξύ Deep Purple, Led Zeppelin και Black Sabbath, με βαριά riff που σε κάποιες στιγμές κλιμακώνονται σε πρώιμα metal ξεσπάσματα. Την παραγωγή ανέλαβε ο μεγάλος Roger Bain.
Ίσως το RockaRolla είναι ένας δίσκος που δεν έτυχε της αναγνώρισης των επόμενων, ίσως είναι ένας δίσκος που οι ίδιοι οι Priest σε κάποιες στιγμές θεώρησαν ως κάτι ξένο προς αυτούς (“It simply wasn't Priest. We allowed ourselves to be influenced and maneuvered by people who suggested that it would probably open up more of a market for the band because we wouldn't immediately be stigmatized as a heavy metal group. In actual fact, it probably did us more harm than good" φαίνεται να λέει ο Rob Halford, στην επίσημη βιογραφία του γκρουπ, 1984).
“…one for the road..” και το διαστημόπλοιο των Judas Priest ξεκινάει. Ίσως η metal να ξεκίνησε από τους Black Sabbath, αλλά οι Priest ήταν αυτοί που την καθιέρωσαν, μαζί με τους μεγάλους Iron Maiden. Τα riffs διαδέχονται το ένα το άλλο και οι αργόσυρτοι ρυθμοί συμπληρώνουν τις κιθαριστικές δισολίες και τις υπέροχες, θεατρικές κορώνες του Halford. To ομώνυμο “Rockarolla” ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του δίσκου, με κοφτερά riffs, κολλητικό ρεφρέν και γρήγορους ρυθμούς. Ακολουθεί το τετράπτυχο “Winter”, “Deep Froze”, “Winter retreat” “Cheater”, με πολλές διακυμάνσεις. Αρχικά η ηλεκτρική ένταση δίνει το στίγμα των πρώιμων προσπαθειών του γκρουπ. Μετά από ένα ψυχεδελικό κιθαριστικό πέρασμα γίνεται απαλό μελαγχολικό για να καταλήξει σε ένα οργιώδες μεταλλικό φινάλε, όντας ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου.
Οι Priest έχουν άγριες διαθέσεις: “Never Satisfied…” στριγγλάει στο επόμενο τραγούδι ο Rob και οι διαθέσεις των Priest γίνονται προφανείς. Η κορώνα στο τέλος είναι απλά υπέροχη, δείχνοντας τι θα ακολουθήσει από αυτό τον μεγάλο βοκαλίστα. Ακολουθεί το, κατά την ταπεινή μου γνώμη, καλύτερο τραγούδι του δίσκου και ένα από τα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) των Judas Priest. Το οχτάλεπτο “Run of the mill” είναι μια συγκλονιστική (για μένα) κατάθεση της αγωνίας ενός ανθρώπου, που βρίσκεται κοντά στο θάνατο. Κάθε φορά που το ακούω, ακόμη και τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια νιώθω όπως όταν το πρωτοάκουσα. Σπαραξικάρδιο όντως, με ανατριχιάζει, παρασύρομαι στο παθιασμένο παραλήρημα του Hallford και στο τέλος βρίσκω τον εαυτό μου πάλι ευάλωτο και κατασυγκινημένο. Το “Dying to meet you” περνάει από σαράντα κύματα μέχρι να φτάσει στο τέλος να βρει τον εαυτό του, μια πρώιμη μεταλλική σύνθεση, στα πρότυπα που θα ακολουθήσουν και στο επόμενο άλμπουμ. Και τέλος το όμορφο, ορχηστρικό “Caviar and meths”, κλείνει ιδανικά τον δίσκο αφήνοντας αν μη τι άλλο ευχάριστη γεύση. Η μελαγχολική κιθάρα κυριαρχεί και μαγνητίζει τον ακροατή.
Οι Priest δημιούργησαν ένα δίσκο που οι περισσότεροι θα αγνοούν και άλλοι θα υποτιμούν. Εγώ, πάλι, είμαι από αυτούς που αγάπησαν αυτό τον δίσκο και τον προτείνω ανεπιφύλακτα.. ¶λλωστε είναι αυτός που έδωσε το όνομά του στο site μας που με τόσο μεράκι συντηρούμε όλοι εμείς.. ακούστε τον αν το θελήσετε.
“…What have you
A cheat now you're old
Did you fulfill ambition,do as you were told…”
 από Dazed_and_confused
Ωραίο σχόλιο , μπράβο gabriel :Ρ
Ωραίο αρθράκι bro!
Highlights του δίσκου:
Run of the mill και caviar and meths (κατα την γνώμη μου το 2ο καλύτερο του album).
από StrangeLiLLGirl
kata thn tapeinh moy apopsh (sic), einai o kalyteros kai o dikos mou agaphmenos diskos twn Judas, alla bebaia milame gia ton an8rwpo pou 8ewrei to Lonesome Crow ton kalutero disko twn Scorpions.. xem xem...
από Comfortably-numb
Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι ο δεύτερος ή ο πρώτος καλύτερος δίσκος των Priest (μετά ή πριν από το Sad wings of destiny), αλλά βέβαια μιλάμε για τον άνθρωπο που θεωρεί το Meddle τον καλύτερο δίσκο των Floyd :P
από The_strange_mind_of
Kalo arthraki,o diskos genikotera einai diamantaki!Me agizei se para polla shmeia kai koryfonete sta tragoydia run of the mill ,caviar&meths,dying to meet you kai telos rockarolla!
"where would you be without music
you would be nowhere at all!"
Paides ypomonh mexri ths 20 iounh the priest back!!!!!!!!!
από meet_sos
είμαι φανατικός θαυμαστής των judas και θέλω να τονίσω οτι το rocka rolla είναι δισκάρα. το πρόβλημα που είχαν οι judas με τον συγκεκριμένο δίσκο ήταν κατά πρώτον η ομολογουμένως κακή παραγωγή (δεν τους έδινε τον μεταλλικό ήχο που θέλανε) και τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν έπειτα (και υπάρχουν ακόμη) με την δισκογραφική εταιρία gull
| | |
|
|
|
