ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Restless – Snowy White and the White Flames (2002)
Περίπου ένα χρόνο πριν, αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο βήμα και να αποκτήσω τον τελευταίο δίσκο του, αν μη τι άλλο, θρυλικού “Snowy White”. Για όσους δεν τον γνωρίζουν θα αναφέρω ενδεικτικά την θητεία του δίπλα στον David Gilmour, στις συναυλίες του “The Wall” και στους μεγάλους Thin Lizzy. Πιο αξιοσημείωτα από όλα τα παραπάνω όμως είναι η solo καριέρα του, που είναι γεμάτη αξιόλογους δίσκους. Εκεί που το latin των Santana, ενώνεται με την κιθαριστική εκλεπτυσμένη ροκ των Dire Straits, μπορούμε να συναντήσουμε τον υπέροχο αυτόν κιθαρίστα.
Ο ακούραστος (Restless) Snowy White (το παρατσούκλι το πήρε από τα λευκά μαλλιά του), δημιουργεί ένα δίσκο-αριστούργημα, ιδιαίτερα φρέσκο, εύθυμο, ευχάριστο και αν μη τι άλλο καλοκαιρινό. Όπως προανέφερα ο δίσκος κινείται σε ροκ ρυθμούς με έντονη χρήση διάφορων latin κρουστών που τον κάνουν ανάλαφρο και πολύ ευχάριστο στο άκουσμα. Τα percussion, congas, shaker, timbales, cowbell, μας μεταφέρουν κάπου στην Λατινική Αμερική, κάνοντας τον ήχο ταξιδιάρικο. Η μελαγχολική γλυκιά φωνή του Snowy White δίνει ένα αίσθημα πολύ πολύ γλυκό και ευχάριστο. Στη ενορχήστρωση ακόμη συμμετέχουν grand piano, hammonds και άλλα πλήκτρα, που δίνουν άλλη συναισθηματική χροιά στον ήχο των White Flames.
Για το τέλος άφησα την κιθάρα του Snowy, που είναι και το σημείο αναφοράς του δίσκου, όντας πολύ τεχνική, άλλοτε γλυκιά και μελαγχολική, άλλοτε σκληρή και όσο ροκ χρειάζεται για να δώσει δύναμη στην μουσική. Ο White μπορεί και είναι όσο εκφραστικός θέλει, με την κιθάρα του στα χέρια του. Και αυτό είναι υπέροχο. Οι νότες της κιθάρας του γίνονται το μέσο με το οποίο περνάει τα συναισθήματα στον ανυποψίαστο ακροατή και τον κερδίζει αμέσως. Για να μην αναφερθώ στα εμπνευσμένα αλλά λιτά σόλο του που δεν μπορούν παρά να ανεβάσουν ακόμη παραπάνω το τελικό αποτέλεσμα.
Κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ, σίγουρα είναι η εφτάλεπτη ροκ του ομώνυμου “Restless”, με ένα υπέροχο τρίλεπτο σόλο που σε κερδίζει και σε κάνει να θέλεις να χορέψεις, ενώ το μελαγχολικό “Soldier of Fortune” με τα ψυχεδελικά και progressive περάσματα του είναι μάλλον το αγαπημένο μου κομμάτι από τον δίσκο, καθώς αναμοχλεύει αντιφατικά συναισθήματα. O δίσκος κλείνει με 2 υπέροχα κομμάτια, το απίστευτα ταξιδιάρικο “New day… maybe” που ακούγοντας το και κλείνοντας τα μάτια μου νιώθει ότι μεταφέρομαι στις ζούγκλες του Αμαζονίου (τα περιέργα latin tipiwa και uclu drum, τα percussion δεν είναι δύσκολο να σε διακτινίσουν αν έχεις λίγο ζωηρή φαντασία), ενώ το φινάλε “Too far away” κλείνει ιδανικά ένα δίσκο που από την αρχή μέχρι το φινάλε, ακροβατούσε μεταξύ της μελαγχολίας και της χαράς, της τρυφερότητας και της σκληρότητας, μεταξύ της λάτιν και της ροκ.
Πρόκειται για ένα δίσκο που από την αρχή μέχρι και το τέλος ακούγεται πολύ ευχάριστα και σε κάνει να βιώνεις καταστάσεις συναισθηματικές, ιδιαίτερα θελκτικές, κάτι που για μένα είναι η πεμπτουσία της μουσικής. Αν μάλιστα σ αυτό προσθέσουμε το επερχόμενο καλοκαιράκι που πλησιάζει απειλητικά, ο συγκεκριμένος δίσκος μοιάζει η καλύτερη δυνατή επιλογή.. εγώ πάντως τον έχω λατρέψει, εσείς;
“..I've got a restless heart
I’ ve got a restless heart
I’ll never settle down
I was born with a restless heart..”
| |
| |
|
|
