ΑΡΘΡΑ |
Διάφορα: Βραδυνές πολιτικές ανησυχίες
Αυτή τη φορά θα γράψω κάτι εντελώς διαφορετικό απ' ότι έχω γράψει ως τώρα. Όσοι περιμένουν να γελάσουν ή να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους διαβάζοντας το, να ξέρουν ότι κάτι τέτοιο δε θα συμβεί. Το μόνο πράγμα που προσπαθώ να κάνω είναι να προσφέρω ένα θέμα για προβληματισμό και να βγάλω κάποια πράγματα από μέσα μου, να δω τι γνώμη έχουν και άλλοι που πιθανόν να σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο. Τέλος της εισαγωγής, αν αδιαφορείτε για την πολιτική -και πολύ καλά κάνετε στο κάτω κάτω, μην το διαβάσετε, δεν έχει κανένα νόημα.
Από μικρός είχα μια απορία, τι είναι κάποιος όταν ονομάζεται "δεξιός" και αντίστοιχα τι είναι όταν ονομάζεται και κυρίως αυτοαποκαλείται "αριστερός".
Αρχικά νόμιζα ότι δεξιός είναι κάποιος υπέρ του κεφαλαίου, δηλαδή των πλουσίων, και αριστερός αυτός που είναι υπέρ των εργατών, των φτωχών, των απλών πολιτών. Αργότερα, μαθαίνοντας αριθμητική, κατάλαβα ότι κάτι τέτοιο δε γινόταν να συμβαίνει. Σε κανένα μέρος του μάταιου τούτου κόσμου δεν είναι οι πλούσιοι αριθμητικά περισσότεροι από τους υπόλοιπους, ώστε να μπορούν με δημοκρατικά μέσα να βγάζουν κυβέρνηση πλειοψηφίας. Και αν συνέβαινε, θα ήταν εξαίρεση. Στην περίπτωση του δικού μας πλανήτη, μάλλον είναι κανόνας. Εκτός αν τα μέσα τελικά δεν είναι δημοκρατικά, αγνοώ όμως αυτή την παράμετρο.
Μεγαλώνοντας ακόμα περισσότερο, συμπέρανα κάτι άλλο, πιο απλό και λιγότερο φανταχτερό. Οι πολιτικά διαβασμένοι πολίτες, "διαλέγουν" τα πολιτικά τους φρονήματα με βάση το σύστημα που τους φαίνεται σωστό και κυρίως με βάση την οικονομία: Φιλελεύθερη για τους μεν δεξιούς, σοσιαλιστική (=ελεγχόμενη σε ένα βαθμό από το κράτος) για τους αριστερούς, κομουνιστική (ελεγχόμενη αποκλειστικά από το κράτος) για τους κομουνιστές. Απλοποιώ κάπως τα πράγματα, αλλά θέλω να αποφύγω τις λεπτομέρειες που περιπλέκουν το θέμα. Όλοι θα διαφωνήσουν μαζί μου για τον ένα ή τον άλλο λόγο, αλλά το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν για μένα στην προκειμένη περίπτωση. Ξέρω ότι μπορεί να κάνω και εχθρούς, αυτή τη στιγμή όμως δε με ενδιαφέρει.
Ως εδώ, τα πράγματα έμοιαζαν να ξεκαθαρίζουν. Διαφορετικές απόψεις, δυσδιάκριτα κρινόμενες για το σωστό και το λάθος, διαφωνία μεταξύ των ανθρώπων. Επιμελώς αφήνω απέξω την εκδοχή των ανθρώπων που επικαλούνται πολιτικά φρονήματα λόγω των συνθηκών, των ρουσφετιών, της μόδας ή της αδιαφορίας. Δεν ασχολούμαι με αυτά στο συγκεκριμένο προβληματισμό.
Με τα κουκιά μετρημένα λοιπόν, άρχιζα να μπαίνω σε ένα άλλο τριπάκι από το οποίο δεν έχω καταφέρει ακόμα να ξεφύγω. Ανεξάρτητα από τις πολιτικές μου απόψεις, πάντα προσπαθούσα να διακρίνω το δίκαιο της απέναντι πλευράς. Είμαι αριστερός, διακρίνω πλεονέκτημα του κομουνισμού έναντι του καπιταλισμού, να όμως που αν ο δεύτερος εφαρμοστεί σωστά είναι ένα σύστημα που δουλεύει ωραία! Σκανδιναβία. Είναι καπιταλιστές, να όμως που τα λεφτά δεν πάνε μόνο στα λεφτά, το κράτος είναι πρόνοιας, ζουν όλοι καλά και εμείς καλύτερα, και δεν έχουν και το μεγαλύτερο φυσικό πλούτο! Άρα το σύστημα δεν εξασφαλίζει την ευημερία. Άλλο συμπέρασμα αυτό. Είμαι δεξιός, κατάφερα να κάνω περιουσία νόμιμα και ωραία, δεν έκλεψα κανέναν, δρέπω τους καρπούς των κόπων μου. Καταλαβαίνω όμως και εσάς τους αριστερούς, που τρέχετε στις πορείες, διαμαρτύρεστε και αγωνίζεστε για μια σύνταξη της αξιοπρέπειας, για ένα μισθό που θα εξασφαλίζει τη ζωή και όχι την επιβίωση.
Το πρόβλημα ξεκινάει ακριβώς κάπου εδώ...Αγώνας...Αγώνας για ποιο πράγμα όμως; Για ανατροπή μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Πρώτο φάουλ. Αν η κυβέρνηση δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού, τότε τι στο διάολο κάνει; Και αν όντως δεν τα εξυπηρετεί, ποιος την ψήφισε; Και το κυριότερο, γιατί;! Επειδή δεν ήξερε; Το σύστημα μας ως προς αυτό είναι σωστό, αν δεν πας 18 δε μπορείς να ψηφίσεις, άρα αυτοί που χτες γεννήθηκαν και σήμερα ψηφίζουν είναι λίγοι.
Αγώνας κατά της δεξιάς... Ποια είναι λοιπόν αυτή η δεξιά; Είναι κατ' αρχάς η κυβέρνηση που εξέλεξε ο λαός. Το πως γίνεται κάτι τέτοιο, οξύμωρο από τα θεμέλια του, δεν το εξετάζω. Προσπάθησα, αλλά δεν τα κατάφερα. Το δέχομαι και συνεχίζω. Τι είναι ο αγώνας κατά της δεξιάς; Είναι ο αγώνας ενάντια σε μια πολιτική αντίληψη. Η οποία ανεξάρτητα αν είναι σωστή ή όχι -κατά τη γνώμη μου δεν είναι, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία εκεί που το πάω- εξασφαλίζει ένα πράγμα: Τη δημοκρατία. Και αυτό δεν είναι πολυτέλεια, είναι η αρχή και το τέλος, και δεν είναι πάντα ελαφρά τη καρδία δεκτό. Είσαι ελεύθερος να κάνεις ό, τι θέλεις, μέσα σε ένα νομικό πλαίσιο, και κυρίως, να ψηφίσεις ό, τι θέλεις. Δε σου αρέσουν αυτοί; Ψήφισε κάποιους άλλους, δε σ' εμποδίζει κανείς. Ούτε οι άλλοι σ' αρέσουν; Ψήφισε τους τρίτους. Κάνουν πόλεμο σε άλλο κράτος και σκοτώνουν αθώους; Απαράδεκτο. Ψήφισε τους τέταρτους. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά κόμματα που δεν είχαν την ευκαιρία να δείξουν τι μπορεί να κάνουν στην εξουσία. Δε λέω ό, τι την άξιζαν. Ξέρω μόνο ότι δεν την είχαν.
Και πάω στο ζουμί...Αριστεροί, της ενότητας, των συλλογικών αγώνων. Ποια ενότητα; Των δεκάδων διαφορετικών αντιλήψεων; Συμφωνούμε όλοι εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Διαφωνούμε ως προς την ειδίκευση μέσα στη σχολή ή έξω. Τραβάει ο καθένας το δρόμο του και αφήνουμε την προσπάθεια της προσέγγισης για τις επόμενες πεφωτισμένες γενεές. Ως τώρα πιστεύω στη σωστή βάση των συλλογισμών μου. Από δω και κάτω θα αρχίσω να ξεφεύγω, μπορεί να αποδειχτεί ότι έχω άδικο και τότε θα επανεξετάσω.
Ως τώρα όμως, η εντύπωση μου είναι η εξής: Οι άνθρωποι της δημοκρατίας, αυτοί που στηρίζονται στις πανανθρώπινες αξίες, την ελευθερία, διαψεύδουν με τη συμπεριφορά τους το βασικό αξίωμα της ελευθερίας, τα λόγια του Βολτέρου: Διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να τα λες. Πείτε μου αν έχετε υπ’ όψιν σας ποιοι θα υπερασπίζονταν -δε χρειάζεται μέχρι θανάτου- το δικαίωμα ενός δεξιού να μιλάει, ενώ οι ίδιοι έχουν άλλες πολιτικές πεποιθήσεις. Ποιοι θα ψήφιζαν κάποιον που είναι πιο άξιος, πιο τίμιος, πιο σωστός, αλλά είναι δεξιός, ενώ εσύ είσαι αριστερός. Ποιοι θα έβαζαν στην άκρη τα μικροσυμφέροντα τους, θυσία στο βωμό της συλλογικής νίκης. Πόσες φορές έχετε ακούσει απαξιωτικά τη φράση «είναι αριστερός» και πόσες φορές το αντίθετο; Ποιοι πιστεύεται ότι είναι πιο ανεκτική στη διαφορετική πολιτική άποψη; Δεν απαντάω σε αυτά τα ερωτήματα. Τα αφήνω στην κρίση του καθενός.
Η δική μου προσωπική εμπειρία είναι κακή. Μπορεί να τυχαίνει, αν και δεν το πιστεύω, είναι πολύ μεγάλη σύμπτωση. Μα ο «σνομπισμός» των αριστερών στους δεξιούς είναι έκδηλος. Προσωπικά δε με πλήττει ως άτομο, ως «υπερασπιστή» της ελευθερίας της άποψης και της έκφρασης με θλίβει και με εκνευρίζει. Διακρίνω μετά λύπης μου αυτό που μετά βδελυγμίας αποκηρύσσονται και καταριούνται: Φασιστικές τάσεις! Η σύγκριση με πολίτευμα του παρελθόντος έρχεται αναπόφευκτα ως συνειρμός στο μυαλό μου και δε μπορεί, είναι όλα ασυνάρτητα; Να σημειώσω επίσης την αντίθετη προσέγγιση των δεξιών απέναντι στους αριστερούς, η οποία χαρακτηρίζεται από σαφώς μεγαλύτερη ανεκτικότητα. Η δική μου εξήγηση βρίσκεται στις πιο δημοκρατικές τάσεις των δεξιών, στη μικρότερη κατά κανόνα ενασχόληση με τα πολιτικά ζητήματα και στην αδιαφορία, γιατί στο τέλος τέλος ας λένε ότι θέλουν, ούτε μας απειλούν, ούτε μας κυβερνούν.
Τα βέλη μου στρέφονται αριστερά. Δεξιά δε με ενδιαφέρει. Δε θα απαιτήσω ποτέ από κάποιον που πιστεύει ότι το τρίπτυχο δουλειά, αξία, τράβηγμα των ευκαιριών είναι η βάση της οικονομίας να συναγωνιστεί μαζί μου για καλύτερη σύνταξη. Θα μου πει να δουλέψω περισσότερο, να δεχτώ ότι είμαι λιγότερο άξιος ή εργατικός από αυτόν και να συνταχθώ με τους νόμους της αγοράς. Διαφωνώ μαζί του. Αλλά δέχομαι το δικαίωμα του να πιστεύει και να δρα κατά το δοκούν. Και στο κάτω κάτω δε θέλω να εκφράζω τη σιγουριά για κάτι στο οποίο οι άνθρωποι μοιράζονται. Δεν είναι όλοι της αντίθετης άποψης ηλίθιοι ή διαφορετικοί από μένα. Είμαι 20 χρονών, μπορεί αργότερα να διαπιστώσω ότι ίσως έχουν δίκιο. Άρα ας απορρίψω τις ιδέες τους για τον εαυτό μου αφότου τουλάχιστον τις ακούσω.
Κοιτάζοντας με ρεαλισμό την ελληνική πολιτική σκηνή, βγάζω όχι και τόσο αβίαστα τα εξής συμπεράσματα. Αν είσαι δεξιών ή κεντρώων αντιλήψεων, έχεις τι να ψηφίσεις. Ονομαστικά τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα, πρακτικά είναι πιο μπερδεμένα, ο παρονομαστής όμως είναι ο ίδιος. Η λογική και η νοοτροπία είναι παρόμοιες, στις μέρες μας, το μόνο που πρέπει να εξετάσεις είναι τα πρόσωπα. Ε, κάνε και εσύ κάτι. Αν είσαι ακροδεξιός, είναι ακόμα πιο ξεκάθαρο.
Αν όμως είσαι αριστερός; Τι κάνεις τότε; Αν θέλεις η ψήφος σου να μιλήσει στη βουλή, έχεις δύο μόνο επιλογές, παρά την θεωρητική πληθώρα των εναλλακτικών. Ισοπεδώνοντας τα πράγματα και μιλώντας με επιχειρήματα που δεν είναι απαραίτητα δικά μου ή αποδεκτά από μένα, έχω από τη μία μεριά τη light εκδοχή του Σοσιαλιστικού Κόμματος και από την άλλη το συντηρητικό κομμάτι της αριστεράς. Επιστροφή στο παρελθόν, σε ένα σύστημα που εφαρμόστηκε και στο τέλος απέτυχε, σε μια ατέρμονη προσπάθεια αγώνων, πίεσης χωρίς εξουσία. Για το μεν πρώτο έχω να πω ότι ο πειρασμός να ψηφίσεις κόμμα πιθανόν κυβέρνηση είναι λογικός, άρα ψηφίζεις το original. Από την άλλη είναι επίσης λογικός ο δισταγμός να δείξεις εμπιστοσύνη σε «περσινά ξινά σταφύλια», που μάλιστα καταπατούσαν τόσο την ελευθερία. Καταλήγουμε σε ένα βρόγχο που δεν ξέρω πως βγαίνεις…
Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος του θέματος, η οποία ίσως και να απλοποιεί τα πράγματα αν κάποιος θέλει να δώσει λύση. Τα κράτη σήμερα, σε όλη την Ευρώπη πιθανόν, στην Ελλάδα σίγουρα, εξουσιάζονται από έναν όμιλο τεχνοκρατών, οικονομολόγων και λογιστών. Όχι πολιτικών. Η σύγκριση που κάνω δεν είναι καμία σπουδαία, απλά συγκρίνω τους πολιτικούς της προηγούμενης εικοσαετίας με τους σημερινούς –και ειδικά αυτούς που έχουν το ίδιο επώνυμο. Η διαφορά για μένα είναι χαώδης. Βάζετε στην εξίσωση και τα στενά πλαίσια που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση (ποιος την εξουσιάζει αυτήν ας το αφήσουμε καλύτερα) και έχουμε το αποτέλεσμα της πολιτικής μας σκηνής.
Θα ήθελα κάποια στιγμή να αναπτύξω και τον προβληματισμό τον οποίο σε αυτό το κείμενο αγνοώ επιδεικτικά. Με ποια κριτήρια ψηφίζουν οι άνθρωποι; Γιατί διαδηλώνουν ενάντια σε κάτι που ήξεραν ότι θα αντιμετωπίσουν από την κυβέρνηση που εκλέγουν; Γιατί οι λαοί που εκλέγουν αυτές τις κυβερνήσεις αποκαλούνται αθώοι στον πόλεμο που κάνουν αυτές;
Σταματάω εδώ. Πιστεύω ότι καλό θα ήταν όλοι να αναλογιστούμε κάποια στιγμή πόσο πιστοί είμαστε στις αρχές μας και σε όσα αυτές πρεσβεύουν. Κανένας δε μπορεί να καταφέρει κάτι μόνος του, οι λίγοι δεν έχουν δύναμη, το μόνο που καταφέρνουν είναι να πέφτουν στην παγίδα του διαίρει και βασίλευε. Θα κλείσω με μία φράση που μας έλεγε ο δάσκαλος μου στο δημοτικό: Ο κομουνισμός είναι όπως ο χριστιανισμός. Η τέλεια ιδέα, με τη χειρότερη δυνατή εφαρμογή.
 από deadend
το σχολιο μου θα φανει ασχετο, αλλα περιεχει σε ενα και μονο ονομα οσα σκεφτεσαι και ολες τις αντιφασεις σε ενα μονο ονομα της επικαιροτητας «ΓΚΑΡΓΚΑΝΑΣ»
από biker
Φίλε Αρη, όμορφος ο προβληματισμός σου μα γεμάτος από λογικά άλματα. Δυστυχώς καταφέρνεις να διαστρεβλώνεις και να αποπροσανατολίζεις μπλέκοντας πολιτικές επιλογές με φιλοσοφικές θεωρίες μένοντας στον "αφρό" χωρίς να δεις την ουσία. Δε προσφέρεται ο χώρος των σχολίων ως απάντηση αλλά υπόσχομαι τις επόμενες μέρες να καταθέσω άποψη εδώ ή στο μπλογκ μου με βάση τον δικό σου προβληματισμό. Καλημέρα!
από Aris
Deadend με ισοπέδωσες. Καθόμουν και έγραφα τέσσερις σελίδες, ενώ μπορούσα να γράψω μόνο μια λέξη; Θα μπορούσα όμως να το δημοσιεύσω μετά;
Biker, δεν ξέρω σε τι απ' όλα μπορεί να αναφέρεσαι (και έχω σκεφτεί πολλά), ένα πράγμα μόνο θέλω να σε ρωτήσω: Αν τα λογικά άλματα στα οποία αναφέρεσαι βρίσκονται στο πρώτο μισό του κειμένου ή στο δεύτερο. Γιατί όπως δηλώνω σαφώς, διαχωρίζω το πρώτο μισό που στηρίζεται σε επιχειρήματα (εκτός από τη δεύτερη παράγραφο που λέω την ιστορία της ζωής μου) με το δεύτερο μισό το οποίο στηρίζεται σε δικές μου εμπειρίες, βιώματα και συνειρμούς, τα οποία και δε μπορούν να σταθούν παρά μόνο ως προσωπική άποψη.
Τέλος, αν το πρόβλημα σου βρίσκεται στην απλοποίηση που κάνω σε αρκετές περιπτώσεις, πάω πάσο. Δεν προσπαθώ να διαστρεβλώσω τίποτα και δε θέλω να αποπροσανατολίσω κανέναν. Ελπίζω ότι αν επιμένεις σε αυτό, να μην πιστεύεις ότι το κάνω και από πρόθεση.
από deadend
Φίλε Άρη τι κοινό έχει η Τ.Ε. με την Σ.Ε.Κ? (σκόνακι απάντηση, είναι αδελφές οργανώσεις αφού οι εκλεγμένοι πρόεδροι τους είναι αδέλφια) μπουχααααα!
από biker
Φίλε Αρη, να ξεκαθαρίσω εκ των προτέρων πως δεν πιστεύω πως έχεις κακές προθέσεις γι αυτό και κάθομαι να εκφράσω τη δική μου άποψη σε σχέση με τη δικιά σου.
Κατ αρχήν να πεις του δασκάλου σου να μείνει στο μάθημά του και να μη λέει χοντράδες (εκτός αν είναι θεολόγος). Ο χριστιανισμός είναι μια θρησκεία που –όπως όλες οι θρησκείες- στηρίζεται στην «πίστη» και δεν μπορει να υπάρξει σύγκριση με οικονομικές ή άλλες θεωρίες που απορρέουν από την λογική, έχουν επιχειρήματα και αναφέρονται στην καλυτέρευση της ζωής του ανθρώπου χωρίς να προσδοκούν τα κέρδη του στην «μετά θάνατο ζωή».
Επιπλέον έχεις μια σαφή τάση να μπερδεύεις τον «κομμουνισμό» με τον «σοσιαλισμό» και τον –μέχρι πρότεινος- «υπαρκτό σοσιαλισμό».
Αντιλαμβάνεσαι τις διαφορές, δεν τις αναλύω λόγω οικονομίας χρόνου παρά μένω μόνο σε σημεία που εγώ βλέπω ως μη αποδεκτά.
Οι «δεξιές» κυβερνήσεις στηρίζουν –κατά παράδοση- το καπιταλιστικό σύστημα αξιών που αφήνουν τον άνθρωπο «ελεύθερο» να δράσει οικονομικά, κοινωνικά με σκοπό το οικονομικό του κέρδος αλλά και την καλυτέρευση του βιοτικού του επιπέδου. Τούτο σημαίνει θεωρητικά και με απλά λόγια πως εάν όλοι κάναμε κερδοφόρες επιχειρήσεις τότε θα είμασταν ευτυχισμένοι. Το οποίο είναι και θεωρητικά σωστό κι εδώ ο δάσκαλός σου θα μπορούσε να βρει ομοιότητες χριστιανισμού-καπιταλισμού υπο την έννοια ότι είναι κάτι που στηρίζεται στη πίστη κι όχι στην πραγματικότητα μιας και ουτε μετά θάνατον ζωή υπάρχει, ούτε θεός υπάρχει, ούτε και γίνεται όλοι να γίνουμε επιχειρηματίες!!!
Μα γιατι δεν μπορούμε να γινουμε όλοι επιχειρηματίες? Διότι πρέπει να έχουμε υπαλλήλους. Κι είναι αυτό κακό? Όχι για μας, μα για τους… υπαλλήλους! Να μην αρχίσουμε να μιλαμε για την «υπεραξία» παρά μόνο να πουμε το απλοικό πως ο εχων το κατάστημα-επιχείρηση βγάζει κέρδος αλλά δεν παράγει. Παράγει όμως ο υππάλληλος. Κι απ αυτό που βγάζει ο υπάλληλος, ένα κομμάτι το παίρνει ο ίδιος (ο υπάλληλος), ένα κομμάτι το παίρνει το κράτος (όποιο κι αν είναι) κι ένα κομμάτι το παίρνει… Τα ΑΦΕΝΤΙΚΟ! Που σημαίνει πως το κέρδος της επιχείρησης προκύπτει εάν αφαιρέσουμε ένα κομματι από την αξία που παρήγαγε ο υπάλληλος. Προσοχή, μην αρχισετε να μιλατε για τα εξοδα της επιχειρησης, μιλω για τα κερδη.
Σ αυτόν τον «δικαιο» λοιπον καπιταλιστικο κόσμο χρειάζονται να υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλεύονται την εργασία πολλών –περισσοτέρων από αυτούς- άλλων ανθρώπων, με σκοπό να βγάλουν κέρδος.
Κι επειδή ο κόσμος μας αποτελείται και από δίποδους καρχαρίες, υπάρχουν κι αυτοί οι «καταστηματάρχες» που εξουσιάζουν πολλούς.
Οι «καταστηματάρχες» λοιπόν αυτοί, ζώντας στους δίκαιους καπιταλιστικούς κόσμους, μπορούν να έχουν τον λιγότερο παρεμβατισμό από το κράτος για να νιώθουν «ελεύθεροι» να κερδίσουν και να καλυτερέυσουν το βιοτικό τους επιπεδο, να βγαλουν περισσοτερα κερδη.
Ετσι, κάνουν τους δικούς τους κανόνες οι οποίοι είναι ιδιαίτερα σκληροί μιας και πιστεύουν στο χριστιανισμό κι ετσι μπορουν να ισοπεδώνουν τους εργαζόμενους χωρίς τύψεις διότι έχουν υποσχεθεί στον παπα της ενορίας μια καινουργια καμπάνα για την εκκλησιά ή ένα καινούργιο φιλόπτωχο ταμείο στο κράτος.
Να μην τα πολυλογώ, που τα πολυλογώ αλλά δε βαριέσαι ρε αδερφέ, εάν ανήκεις σε αυτήν τη κατηγορία και στηρίζεις τον καπιταλισμό, μαγκια σου ρε αδερφε. (που δεν είναι ετσι αλλά ας το αποδεχτούμε).
Γιατι όμως τότε ο «εργατης» στηρίζει κυβερνήσεις που αυτό κάνουν? Μάλιστα, περισσότερο οι διανοούμενοι στηρίζουν την αριστερά (σε ποσοστό) παρά οι απλοί πολίτες.
Διότι ο «λαός» (όπως τον αναφέρεις) ΧΕΙΡΑΓΩΓΕΙΤΑΙ. Δυσκολεύεσαι λες να το αντιληφθεις όμως σιγουρα θα χεις διαβάσει μαρκετινγκ εκει που σπουδάζεις και σιγουρα θα χεις ακουσει για χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Διότι εάν ο απλός «λαός» βλέπει κάθε μέρα ποδόσφαιρο, ντριμ σόου και τατιάνα, τι διάβολο θες να κάνει? Τυφλώνεται από τη γκλαμουριά και νομίζει πως ετσι είναι τα πράγματα. «Αρτο και θεάματα» προσφέρανε στη χούντα αλλα δεν το κάνανε καλά.
Μιλάς για δημοκρατία. Εννοεις φυσικά το «δημοκρατικό κοινοβουλευτισμό» που εχουμε ως πολιτευμα και μαλιστα με ενισχυμένη αναλογική. Που σημαινει πως –ότι και να γινει- ένα κομμα θα κυβερνά, αυτό που θα παρει περισσοτερα από το δεύτερο. Ετσι λοιπον, με 40% έχουμε δεξια κυβερνηση, άσχετα αν το 60% δεν ψηφισε τη κυβερνηση αυτή. Δικαιοτατη δημοκρατία, δε λέω.
Οσο για τη σκανδιναβια μην την αναφερεις καθολου. Η επιλογη τους ηταν ενας σοσιαλισμος δυτικου τυπου, οπερ σημαινει πως ποτε δε σταματησε το κρατος να παρεμβαίνει όπου χρειάζεται προκειμένου να επιτυχει το «κρατος-προνοιας» που ανεφερες, αλλα κι εδώ εχουμε ενστασεις που αφορουν τη σημερινη κοινωνια ενώ εσυ αναφερεσαι στο περιφημο σκανδιναβικο μοντελο των περασμενων δεκαετιων. Δυστυχως κι εκει εχουν αλλάξει τα πραγματα, ευτυχως δεν είναι τόσο χάλια όπως παντού αλλού.
Οσο για το σεβασμό της «δημοκρατικής» κυβέρνησης από τη –δήθεν- μειοψηφία σε ότι αφορά τις επιλογές πολέμου, οικονομίας κλπ έχω να σου πω τουτο:
Αλοίμονο εάν δεν διαδηλώσω ενάντια στον πόλεμο, αλοιμονο εάν επειδή έτυχε να γεννηθώ σε μια δυτική κοινωνία σταματήσω να ενδιαφερομαι για τον παμπτωχο αραβα, μουσουλμάνο. Αλοιμονο εάν δεν σεβαστω τη διαφορετικοτητα των ανθρωπων και των αντιληψεων τους προς χάρη της ομοιομορφίας, της πολιτικής και του ΚΕΡΔΟΥΣ.
Εν ολίγοις, δομήσαμε τη σημερινή μας κοινωνία στην εκμετάλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τούτο το βαφτίσαμε «δημοκρατία». Φτιάξαμε νόμους που –υποτίθεται- προστατεύουν τον αδύνατο και πάντα νικάει ο ισχυρός. Βάλαμε ανθρώπους να γλυφουν άλλους ανθρωπους για ένα μεροκάματο και μια δουλειά και περηφανευόμαστε για τη κατάντια μας. Ανθρωποι σκοτώνονται παραδίπλα και μεις φωνάζουμε στα γήπεδα.
ΠΟΥ στο διαβολο είναι αυτός ο όμορφα αγγελικά πλασμένος κόσμος μας?
Η απλοικότητά σου –σωστή και σοφη πολλες φορές- με την οποία αντιμετωπίζεις τα πράγματα σε κάνει ν αναρωτιέσαι:
Με ποια κριτήρια ψηφίζουν οι άνθρωποι; Γιατί διαδηλώνουν ενάντια σε κάτι που ήξεραν ότι θα αντιμετωπίσουν από την κυβέρνηση που εκλέγουν; Γιατί οι λαοί που εκλέγουν αυτές τις κυβερνήσεις αποκαλούνται αθώοι στον πόλεμο που κάνουν αυτές;
Εγω φιλε αρη δεν θα σου πω τι να ψηφισεις μιας και σ ολη μου τη ζωη δεν το φαγα το παραμυθι των εκλογων. Κανε ότι σε φωτισει ο… ΘΕΟΣ. Μα για ένα πραγμα θα σου φωνάζω και θα επιμένω:
Να κατεβαινεις στους δρόμους όταν χρειάζεται, να απαιτείς, να διαδηλώνεις και να φωνάζεις όσο δυνατότερα μπορεί το λαρύγγι σου. Γιατι εάν δεν το κάνεις, αργά ή γρήγορα, θα ψηφιστεί ένας νόμος για να σου το… κόψουν!
ΥΓ
Στο κείμενό μου χρησιμοποίησα δευτερο πρόσωπο για λόγους αμεσότητας της γραφής και σε καμμιά περίπτωση δεν ήταν προσωπικό. Απλά κι εγώ κατέθεσα τις απόψεις σου με αφορμή το δικό σου προβληματισμό φίλε Αρη.
Κι ισως καποια στιγμη να τις αναλυσω κι εγω, μιας που -απλοικα κι εγω- γενικευω και δραματοποιώ.
ΥΓ2
Την αλλη φορα θα πω κι αλλα!
από Aris
Δε διαφωνώ με αυτά που λες. Μόνο που το θέμα του κειμένου για μένα είναι πολύ μακρυά από την ανάλυση του καπιταλιστικού και εκλογικού συστήματος. Όσο για την τελευταία φράση, το νόημα δεν πάει τόσο μακρυα. Και αυτός που την είπε κομουνιστής ήταν (πιθανόν και άθεος).
Μια και το θίγεις το περί πολέμου, δεν είπα σε κανέναν να μην κατέβει στη διαδήλωση. Είπα να σκεφτεί αν γνωρίζει εκ των πρωτέρων τι θα κάνει αυτός που ψηφίζει. Αν πιστεύει ό,τι η ψήφος του έχει αξία. Αυτό ξέχασα να το θέσω ως προϋπόθεση.
Τέλος πάντων, τέρμα ο διάλογος, αν θέλεις συνεχίζουμε στα προφίλ ή σε κάποιο θέμα στο forum.
από Aris
ΥΓ. Όσο για τη χειραγώγηση, είναι τόσο μεγάλο θέμα που προσποιήθικα ότι το αγνοώ για να μην ξεφύγω από αυτό που ήθελα.
από ThunderBYTE
Κατ' αρχήν, χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν, δεν πιστεύω οτι μπορεί να υπάρχει διαστρέβλωση και αποπροσανατολισμός όταν κάποιος καταθέτει τον προβληματισμό του γύρω από την πολιτική. Θεωρώ το σχόλιο αρκετά κλασσικό σαν απάντηση που όμως δεν προβάλλει κανένα επιχείρημα. Συμφωνώ με την πλειονότητα των απόψεων σου, Άρη, αν και σε ορισμένα σημεία μπορώ να πω οτι είσαι λίγο ακραίος!
Ας μη μιλάμε για δημοκρατική δεξιά και φασιστική αριστερά, τη στιγμή που μόλις πριν λίγες δεκαετίες 1,5 εκατομμύριο Έλληνες έκαναν υποχρεωτικές διακοπές στη Γυάρο και τη Μακρόνησο, τη στιγμή που μέχρι το πρώτο μισό του 1950 η αριστερά δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στα Ελληνικά πολιτικά δρώμενα και, όταν εν μέρει τελικά το απέκτησε (Με την ΕΔΑ αν θυμάμαι σωστά), αν μη τι άλλο μόνο επι ίσοις όροις δε θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε. Και δε μιλάω μόνο για ευνοϊκότερη μεταχείριση, αλλά για δολοφονίες, σκάνδαλα και στημένες δίκες που έδιναν κι έπαιρναν, εις βάρος πάντα του ΚΚΕ. Κλείνοντας αυτό το θέμα, η πορεία της Ελληνικής πολιτικής σκηνής μέχρι το 1981 (Που έγινε και η πρώτη πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία), μάλλον προς τον όρο φασιστική δεξιά κλείνει (Εξ' ου και το σύνθημα "Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΕΞΙΑ"). Και φυσικά όχι λόγω των πολιτικών, οι οποίοι ειδικά τα πρώτα χρόνια μετά τον εμφύλιο σχημάτιζαν και διέλυαν κυβερνήσεις κάθε βδομάδα, αλλά κυρίως λόγω της 90% επιρροής του Αμερικανικού καπιταλισμού (Είδατε Κούλογλου;), του βασιλιά και ακόμα περισσότερο της Αμερικανικής οικονομικής βοήθειας, η οποία εκείνα τα χρόνια κάλυπτε περίπου το 75% του ελλείματος της χώρας. Χάρη σ' αυτήν κατάφερε και ανέκαμψε ο αγροτικός τομέας και η Ελλάδα άρχισε να παίρνει τα πάνω της. Όσο για τους πολιτικούς της προηγούμενης γενιάς, έκαναν ακριβώς ο,τι και οι σημερινοί, ακολουθούσαν τις εξελίξεις και μια στις τόσες έπαιρναν και καμιά απόφαση, άλλοτε καλή, όπως η υποτίμηση της δραχμής, και άλλοτε κακή, όπως η συγχώνευση της Εθνικής τράπεζας με την Αττικής (Και οι δυο ενέργειες οφείλονται στον ευπατρίδη Μαρκεζίνη).
Τέλος πάντων, καλός και σωστότατος ο προβληματισμός και οι πολιτικές αναζητήσεις, αλλά καλύτερο ακόμα είναι να προσεγγίζουμε την πολιτική γύρω από πρακτικά ζητήματα και όχι πίσω από ταμπέλες. Το θέμα είναι οτι η ανάπτυξη που έδωσε ρέστα την προηγούμενη τριανταετία κάποια στιγμή θα τελείωνε. Το καπιταλιστικό σύστημα δε διακρίνεται για τη μεγάλη του σταθερότητα. Φαίνεται να κάνει κύκλους και εδώ και 7-8 χρόνια αρχίσαμε διανύουμε το ημικύκλιο της καθόδου. Όσο η Ελλάδα αναπτυσσόταν, ανέκαμπτε και απορροφούσε τις επιδοτήσεις και τα δάνεια, υπήρχε ψωμί για όλους. Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Η Ευρώπη όχι απλά δε θέλει να δίνει λεφτά, αλλά μια έρευνα προειδοποιεί ότι αν δεν περιορίσει τις επιδοτήσεις και τις δαπάνες της για πρόνοια (Ασφαλιστικό, υγεία κλπ.) θα οδηγηθεί σε οικονομική κατάρρευση μέσα στα επόμενα 20 χρόνια. Μια απελπισμένη κίνηση διάσωσης ήταν και οι περυσινές εντάξεις στην Ε.Ε.. Οπότε, το κράτος πρόνοιας και όλα τα ωραία που υπόσχεται όποιος τα υπόσχεται στην πολιτική σκηνή αυτού του κακόμοιρου κράτους, ξεχάστε το. Μια απαισιόδοξη πρόβλεψη που μπορώ να κάνω είναι ότι οι δεκαετίες που έρχονται δεν πρόκειται να έχουν καμία σχέση με αυτές που έζησαν οι γονείς μας. Μάλιστα ίσως είναι το ακριβώς το αντίθετο. Θα οδηγηθούμε από τη χλιδή στην εξαθλίωση όπως αυτοί οδηγήθηκαν από την εξαθλίωση στη χλιδή. Τα νούμερα τα ξέρετε, 10% ανεργία, τρεις γενιές αποφοίτων χωρίς δουλειά. Τι μπορεί να γίνει; Ο φιλελευθερισμός, θεωρητικά, δεν είναι κακός. Το κράτος βάζει τα πλαίσια και οι επιχειρήσεις ακολουθούν. Βεβαίως, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης (Έχει γίνει μόδα πια αυτή η λέξη), ο επιχειρηματίας μπορεί άνετα να σηκωθεί και να πάει σε κάποια άλλη χώρα, μάλιστα εντός Ε.Ε., όπου τα νομικά πλαίσια, για να τον προσελκύσουν, είναι συμφέροντα (Ειδικά με τα πλαίσια που προωθούσε η Ε.Ε. πριν μερικούς μήνες). Έτσι, οι ανεπτυγμένες χώρες παραχωρούν την παραγωγική τους ιδιότητα στις αναπτυσσόμενες. Και τελικά το σύστημα λειτουργεί καλά για τους λίγους, αλλά για τους πολλούς κάποια στιγμή υπάρχει ένα deadline. Όσον αφορά το δικό μας κράτος πάντως, σίγουρα οι ιδιωτικοποιήσεις που μας λανσάρουν ως απο μηχανής θεό τελευταία δεν είναι λύση. Θα μπορούσε να διατηρήσει υπό την κυριαρχία του τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, τον ΟΠΑΠ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο κλπ. (Ίσως όχι την Ολυμπιακή λόγω Ε.Ε.), ώστε να έχει έτσι κάποιους πόρους εσόδων πέρα από το φορολογικό (Απαραίτητος παράγοντας εδώ είναι η σωστή διαχείριση). Κατά τη δική μου άποψη, όταν ένας θεσμός έχει πρόβλημα, δεν καταργούμε το θεσμό, αλλά τον διορθώνουμε (Το δημόσιο στη συγκεκριμένη περίπτωση). Ίσως το μοντέλο που συζητήθηκε για την Ολυμπιακή (Κρατική υπηρεσία με ιδιωτικές προδιαγραφές διαχείρισης) να ήταν ιδανικό και για τις υπόλοιπες δημόσιες επιχειρήσεις, αλλά δεν έχει νόημα να μιλάμε υποθετικά. Όπως και να 'χει, την επόμενη διετία, η οποία ενδιαφέρει άμεσα τη ΝΔ, μπορεί να εμφανιστούν σημαντικά αυξημένοι δείκτες στην οικονομία από αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις. Το κράτος που θα παραλάβει η επόμενη κυβέρνηση όμως θα έχει μόνο ασφαλιστικά ταμεία να διαχειριστεί. Οπότε, το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε, χωρίς να είμαι οικονομολόγος, είναι περικοπές στο ασφαλιστικό και αυξήσεις στους φόρους. Με λίγα λόγια, κάθε πέρσι και καλύτερα.
Κλείνοντας (Επιτέλους), μπορώ να πω οτι δυστυχώς είναι τέτοια η επιρροή του καπιταλισμού και η επίδραση στις κοινωνίες, που δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν τα δεδομένα. Δεν υπάρχει πια η πόλωση που υπήρχε πριν απο 20, 30 χρόνια. Όσο και να πιστεύουμε στη μεγάλη αλλαγή, σε ένα κράτος δικαίου και πρόνοιας, λόγω ηλικίας και ονείρων, είναι σαφώς προτιμότερο να μας απασχολήσει το τι θα γίνει αύριο και όχι μετά απο 10 χρόνια. Φταίμε εμείς που την ώρα που ο Αλαβάνος τονίζει ότι ένας Έλληνας με 108 χρόνια ζωής πληρώνει για αμυντικές δαπάνες 1,5 ευρώ τη μέρα, βλέπουμε Τατιάνα. Φταίμε εμείς που οι συζητήσεις στη Βουλή έχουν καταντήσει ένα μάτσο ατάκες, όπου η καλύτερη κερδίζει 10 δευτερόλεπτα στα δελτία ειδήσεων. Φταίμε γιατί δεν είμαστε συνειδητοποιημένοι πολίτες. Ας αφήσουμε λοιπόν το "Κεφάλαιο" στην άκρη και ας δούμε το σχέδιο και το πρόγραμμα αυτών που εκλέξαμε. Ας δούμε τι μας υποσχέθηκαν και τι μας δίνουν. Απεργία κάθε μέρα που το πρόγραμμα μένει πίσω. Οι σκουπιδιάρηδες έδωσαν την καλύτερη απάντηση την προηγούμενη βδομάδα (Το προεκλογικό πρόγραμμα έλεγε ότι θα εντάσσονταν στα βαρέα και ανθυγιεινά το Δεκέμβριο του 2005). Τέτοια αντιμετώπιση τους χρειάζεται, γιατί ένας κόσμος όπου κανείς δεν ασχολείται με την πολιτική, ούτε καν οι βουλευτές, τους δίνει τη δυνατότητα να ενεργούν ασίδωτοι και ανενόχλητοι. Ο καιρός περνάει και αυτό που ήθελα να τονίσω με τα όσα έγραψα είναι ότι πέρα από τη δεξιά και την αριστερά, πέρα από το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, πέρα από τις όποιες πολιτικές πεποιθήσεις, υπάρχει κάτι το οποίο μας αφορά πολύ πιο άμεσα: Το μέλλον μας. Και αυτό δεν καθορίζεται τόσο από τις ιδεολογικές αντιλήψεις μας, αλλά από τα μέτρα που θα πάρουμε άμεσα, όπως στη Γαλλία, για να καταφέρουμε να ζήσουμε μια αξιοπρεπή ζωή και να μπορέσουμε μεθαύριο να πούμε στα παιδιά μας οτι τουλάχιστον προσπαθήσαμε για το καλύτερο!
από ThunderBYTE
ΥΓ. Άσχετη διόρθωση: Ο Μαρκεζίνης είχε συγχωνεύσει την Εθνική με την Τράπεζα Αθηνών, δεν έχει σχέση με το θέμα, αλλά μιας και το έγραψα το διορθώνω, μη λεω και μ*****ες
από biker
thunderbyte μπορει σε πολλά να διαφωνω ή να συμφωνώ αλλά κρατώ το τελευταίο που είπες και το τονίζω...
Ο καιρός περνάει και αυτό που ήθελα να τονίσω με τα όσα έγραψα είναι ότι πέρα από τη δεξιά και την αριστερά, πέρα από το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, πέρα από τις όποιες πολιτικές πεποιθήσεις, υπάρχει κάτι το οποίο μας αφορά πολύ πιο άμεσα: Το μέλλον μας. Και αυτό δεν καθορίζεται τόσο από τις ιδεολογικές αντιλήψεις μας, αλλά από τα μέτρα που θα πάρουμε άμεσα, όπως στη Γαλλία, για να καταφέρουμε να ζήσουμε μια αξιοπρεπή ζωή και να μπορέσουμε μεθαύριο να πούμε στα παιδιά μας οτι τουλάχιστον προσπαθήσαμε για το καλύτερο!
από Aris
Thunderbyte το σχόλιο σου κάλλιστα θα μπορούσε επίσης να γίνει άρθρο. Προσωπικά το διάβασα (και μου άρεσε), αλλά ήταν κάπως μεγάλο.
Ωστόσο συμφωνώ με αυτά που λες. Και ναι, έχεις δίκιο για το γεγονός ότι οι αριστεροί υπέστησαν πολλά στο παρελθόν. Η ένσταση μου όμως βρίσκεται στο γεγονός ότι παρ' ότι έχει περάσει μια γενιά από τότε, οι έριδες συνεχίζουν να υπάρχουν (δεν το σχολιάζω παραπάνω αυτό) και δε γίνεται η απαιτούμενη συνολική προσπάθεια γι' αυτό που αναφέρεις στο τέλος, που είναι και το πιο σημαντικό.
Θεωρώ το σχόλιο συμπλήρωμα του άρθρου και όποιος το διαβάσει καλά θα κάνει (αν και στο μέσον αναφέρονται κάποια πράγματα που χάρην συντομίας εγώ απέφυγα να αναλύσω)
από Dwarf_
από Dwarf_
| | |
|
|
|
