ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Pixies, Mogwai Rockwave 2004 Τέταρτη μέρα
Κατενθουσιασμένες και όπως πάντα αργοπορημένες, ξεκινήσαμε χρησιμοποιώντας όλα τα οδικά μέσα για να φτάσουμε στον τόπο του εγκλήματος. Μετά από αρκετό τρέξιμο, ζέστη, στριμωξίδι στο τρένο, απορίες τύπου «αυτό το πούλμαν θα μας πάει τσάμπα από τον σταθμό του τρένου στο Terra vibe ή πάλι θα καταθέσουμε τον εναπομείναντα οβολό μας;», από μπόλικη αγωνία και κάμποση ώρα στον ήλιο φτάσαμε έξω από το συναυλιακό χώρο. Η ώρα ήταν γύρω στις 17:25 και οι Raining Pleasure ήταν παρελθόν. Ελπίζω του χρόνου να αρχίσει το πανηγύρι λίιιιγο αργότερα, ώστε να είναι οι πάντες εκεί.
Αφού προηγήθηκε έλεγχος σε εισιτήρια και φυσικά στις τσάντες (φαινόμενο κλασσικό πλέον για τα ελληνικά συναυλιακά δεδομένα) μπήκαμε επιτέλους στο χώρο, προσπερνώντας κάμποσους πάγκους ραδιοφωνικών σταθμών, περιοδικών, και μη κυβερνητικών οργανώσεων, και περνώντας μπροστά από έναν αρκετά μεγάλο πλήθος κόσμου που καθόταν (ξενερωμένος;;;) στο γρασίδι, καταλήξαμε μπροστά στη σκηνή, όρθιοι μαζί με λίγους. Μπροστά μας ήταν οι Ill Nino, ένα άγνωστο σε μας συγκρότημα που χτυπιόταν στη σκηνή, ούρλιαζε επιθυμώντας να ξεσηκώσει τον κόσμο (με το ζόρι;;;), χρησιμοποιούσε τη λέξη f*ck-κάτι κατά κόρον, και ρώτησε πόσοι από μας είχαν cd τους (με μεγάλη περηφάνια και καθόλου ντροπή φώναξα «εγώ δεν έχω»!!!) Είχαν δύο ντράμερ, κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί, ο ήχος τους θύμιζε κάτι από Limp Bizkit , κάτι από Linkin Park, αλλά για μένα τουλάχιστον ήταν κακέκτυπό τους. Τραγούδια που παίχθηκαν δεν μπορούμε να σας παραθέσουμε, μιας και δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή τους (είδαμε πάντως καμιά δεκαριά άτομα να ψιθυρίζουν στίχους τους, οφείλουμε να το παραδεχτούμε). Λίγο άτοποι με τα συγκροτήματα που ακολούθησαν, αυτό ήταν όμως και δική τους επιλογή σύμφωνα με μια συνέντευξή τους, και πολύς χαμός για το τίποτα θα λέγαμε. Γύρω στα 45 λεπτά αργότερα μας άφησαν (επιτέλους στην ησυχία μας;;;) και περισσότερος κόσμος κατευθύνθηκε προς τη σκηνή για να απολαύσει τους επερχόμενους Black Rebel Motorcycle Club.
Μέσα στα επόμενα λεπτά ανέβηκαν στη σκηνή τρεις τύποι μες στα μαύρα, με μακρυμάνικα τη στιγμή που όλοι εμείς οι «από κάτω» παίρναμε την τρίτη βράση (μόνο ο ¶γγλος ντράμερ ξεγυμνώθηκε κάποια στιγμή). Με τις πρώτες νότες κι οι εναπομείναντες καθιστοί στο γρασίδι ήρθαν κι αυτοί μπροστά, να τραγουδήσουν, να λικνιστούν και να χοροπηδήσουν στο rock n’ rollικό ρυθμό τον BRMC. Δυνατές κιθάρες, ταξιδιάρικες φωνές και 3 πολύ ωραίοι επί σκηνής είναι ένας πολύ καλός συνδυασμός! Μας ξεσήκωσαν με τα τα αξιαγάπητα Love burns, Stop, Spread your love, As sure as the sun, και λίγα ακόμα και προκάλεσαν κάτι σαν παραλήρημα με το Whatever happened to my Rock n’ Roll. Φεύγοντας από τη σκηνή μας άφησαν ξαναμμένους, με πολύ κέφι και όρεξη για τη συνέχεια, με ένα παράπονο τύπου «αυτό ήταν μόνο;», μιας και δεν έπαιξαν πάνω από 40 λεπτά, και με την ελπίδα ότι θα τους ξαναδούμε σύντομα και για περισσότερο.
Η συνέχεια δόθηκε από τους Mogwai, οι οποίοι ήταν ακριβώς όπως τους περιμέναμε: μαγευτικοί αλλά άσχετοι με το σύνολο. Ανάμεσα στους ξεσηκωτικούς B.R.M.C. και στους θεϊκούς Pixies μάλλον δεν «κόλλαγαν» οι post-rock –αγαπημένοι πάντως από πολλούς στην ελλάδα- Mogwai.
Βγήκαν με 3 κιθάρες, μπάσο και drums, αλλά στα μισά περίπου τραγούδια παίζανε με 2 κιθάρες, πλήκτρα, μπάσο και drums. Έπαιξαν για λιγότερο από 1 ώρα (αν δεν κάνουμε λάθος) και μόνο από τα 2 τελευταία τους album: Happy songs for happy people (από το οποίο ξεχώρισαν το γλυκό Hunted by a freak, και τα πιο δυναμικά Killing all the flies και Ratts of the capital)και Rock action, με εξαίρεση το παλιό Μy father my king( με το οποίο έκλεισαν μετά από ένα μακρύ και «βασανιστικό» jam-άρισμα).
Η σύντομη εμφάνιση τους σίγουρα θα ικανοποιούσε περισσότερο αν τουλάχιστον είχε βραδιάσει. Η πλειοψηφία όσων τους άκουγαν πραγματικά (γιατί οι περισσότεροι μιλούσαν, έκαναν βόλτες ή απλά περίμεναν να έρθει η στιγμή των Pixies) θα προτιμούσε να τους έβλεπε σε κλειστό χώρο. Τους περιμένουμε, λοιπόν, με ένα πληρέστερο set και σε ένα διαφορετικό χώρο.
Η βραδιά ανήκε δικαιωματικά στους θρυλικούς Pixies. Ένα χρόνο πριν κανένας μας δεν τολμούσε να φανταστεί ότι οι Pixies θα έπαιζαν στην Ελλάδα (παρόλο που κυκλοφορούσαν ήδη φήμες επανένωσής τους). Κι όμως η ανέλπιδη επιθυμία πολλών έγινε πραγματικότητα στο φετινό Rockwave όταν τα 4 μέλη της μπάντας (με χαρακτηριστική εμφάνιση μικροαστού νικοκυραίου από το αμέρικα όπως είπε κι ένας φίλος) ανέβηκαν στη σκηνή.
Ακούσαμε πολλά αγαπημένα κομμάτια: Bone machine(τo 1o που είπαν και μας ξεσήκωσαν για τα καλά), Monkey gone to heaven(ο χαμός!!!), Cactus(δικό μας αγαπημένο-το έχει διασκευάσει και ο μεγάλος David Bowie), Hey(O χαμός!!!), I bleed, Caribou, Isla de Encanta, Planet of sound, Head on,Tame, The holiday song, Nimrod’s son, Here comes your man, Debaser, Dead, Velouria, No 13 baby, Wave of mutilation, Crackity Jones, Broken face, Vamos(OOO χαμός!!!), και έκλεισαν με το Gigantic της αγαπημένης μας μπασίστριας Kim Deal(η οποία –ασχετο- έχει πάρει κάποια κιλάκια, γεγονός που δεν εμπόδισε όμως κάποιον να της γράψει σε χαρτί «Kim Deal I La La Love you») .(Όπως θα καταλάβαίνετε δεν είναι αυτά όλα τα κομμάτια και ούτε η ακριβής σειρά με την οποία ειπώθηκαν, αλλά περνούσαμε ΠΟΛΥ καλά για να συκεντρωθούμε στο playlist).
Η εναλλαγή των τραγουδιών γινόταν τόσο γρήγορα (δείγμα της εμπειρίας τους σε live εμφανίσεις) που δεν προλαβαίναμε να πάρουμε ανάσα. Ο Black Francis ή Frank Black (όπως τον έχουμε συνηθίσει ως solo μουσικό) απέδειξε γιατί θεωρείται Ο πρωτοπόρος alternative τραγουδιστής-μουσικός, με την απίστευτα άνετη φωνή του και τις χαρακτηριστικές... στριγγλιές του. Από την άλλη το κοινό έδειξε τη μεγάλη του αγάπη για αυτή την μπάντα: τραγουδούσε όλους τους στίχους, αναγνώριζε τα κομμάτια με τα πρώτα riff-ακια της κιθάρας του Joey Santiago, «χτυπιόταν» ασταμάτητα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Σίγουρα πολλά ήταν τα τραγούδια που θέλαμε να ακούσουμε και δεν χώρεσαν στη μιάμισυ ώρα που έπαιξαν (πχ La La Love you, Where is my mind, ………..). Μικρό παράπονο: με το τέλος του Gigantic ( το οποίο παίξανε σαν encore μετά το παρατεταμένο χειροκρότημα) μπήκαν αμέσως σε ένα αυτοκίνητο και την «έκαναν με ελαφρά»... Και μείναμε μόνοι να φωνάζουμε και να χειροκροτάμε.
Το σίγουρο πάντως είναι ότι τα «παιδιά» μας ξεθέωσαν. Όλοι στο τέλος της συναυλίας ήταν ενθουσιασμένοι και... ιδρωμένοι, και φυσικά ήθελαν κι άλλο...
Δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε παρά:
Rock me Joe!
If a man is 5 if a man is 5 if a man is 5
Then the devil is 6 then the devil is 6 then the devil is 6
then the devil is 6
And if the devil is 6
Then god is 7 then god is 7 then god is 7
This monkey ‘s gone to heaven…
Λίλη Ανετσέλη (Fallenstar)
Χαρά Τρυπάκη
 από Comfortably-numb
Να είστε καλά κοπελιές, μια χαρά το αρθράκι, ελπίζω να υπάρξουν και άλλα!!! :)
| | |
|
|
|
