ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Peter Gabriel, Eστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας, Rockwave 2004, Mέρα: Πρώτη
«- Μα καλά ποια είναι η Εστουδιαντίνα; - Δεν ξέρω, πρώτη φορά θα τη δω», ήταν η στιχομυθία ανάμεσα σε ένα ζευγάρι καθώς ο υποφαινόμενος έμπαινε στον καταπράσινο, φευ μικρό, συναυλιακό χώρο του Rockwave 2004 στη Μαλακάσα. Για τον γράφοντα ο λόγος επίσκεψης, όμως, δεν ήταν η «Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας» αλλά ο θρυλικός Peter Gabriel. Καλλιτέχνης με διαρκείς αναζητήσεις, η ψυχή – και αιτία διάλυσης κατά πολλούς – των αυθεντικών Genesis, ο δημιουργός της εταιρείας World Music που σχεδόν μόνη της δημιούργησε το καθιερωμένο παγκόσμιο ρεύμα της ethnic μουσικής και των φεστιβάλ Womad που είναι τόσο αγαπητά στο Ελληνικό κοινό (αλήθεια, θα ξαναδούμε άλλο Womad ή όσοι πρόλαβαν;). Αν και η δημιουργική ενασχόλησή του με τη World Music μάλλον μας στέρησε από αυθεντική δική του καινούργια δουλειά, με εξαίρεση ένα soundtrack, ένα – υψηλών προδιαγραφών αλλά χαμηλών πωλήσεων – album και ένα best of που κυκλοφόρησε φέτος.
Εν αναμονή του Gabriel, λοιπόν οι Εστουδιαντίνα στη σκηνή όπου πίσω βρίσκεται καλυμμένος ο τηλεφωνικός θάλαμος που τραγουδά ο Gabriel το Come Talk To Me (το οποίο δεν έπαιξε ποτέ). Και λέω «οι» διότι πρόκειται για ένα μουσικό σχήμα (και όχι μια τραγουδίστρια όπως κάποιοι εκεί πίστευαν!) άνω των 20 ατόμων παίζοντας για περίπου τρία τέταρτα (9 με 9:45) μαγικές βαλκανικές και ανατολίτικες μελωδίες, συμπεριλαμβανομένου και του Misirlou στην αυθεντική του εκδοχή, που συνεπήραν το κοινό φέρνοντας περίπου 100 άτομα μπροστά και όρθιους σε ένα μέχρι πρότινος άδειο χώρο! Και για να μην ξεχνιόμαστε, έπαιξαν και μια instrumental εκδοχή του Solsbury Hill αποδίδοντας φόρο τιμής στο headliner της βραδιάς. Ειρωνικά, και έχει σημασία που το γράφω, ο Gabriel είχε ήδη εισέλθει στο χώρο σε μια Mercedes 600 SEL…
Μισή ώρα μετά βγαίνουν ο Gabriel και οι συνοδοί μουσικοί όλοι ντυμένοι στα μαύρα και ξεκινούν με το κλασσικό Red Rain. Μια ιστορία από τον Gabriel προς το κοινό για τον έρωτα που ανθίζει σαν λουλούδι που όμως δεν το βλέπεις παρά αν το κοιτάξεις κοντά προλογίζει το Secret World. Και μετά ακολουθούν τα White Ashes Games Without Frontiers, The Tower That Ate People και το κοινό (τουλάχιστον όσοι είναι μπροστά) ζεσταίνεται, ανταποκρίνεται και τραγουδά όποτε ο Gabriel προτρέπει. Πίσω όμως, άλλη ιστορία καθώς μια ματιά δείχνει ένα παθητικό κοινό που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα. Φταίει η ηλικία του Gabriel και του αντίστοιχου κοινού; Η μικρή εξοικείωση; Η δεκαετής απουσία του από τη δισκογραφία; Όλα μαζί; Ποιος ξέρει…
Αλλά στο μεταξύ, ο Gabriel διηγείται την ιστορία πίσω από το San Jacinto, αστειεύεται βλέποντας στο βάθος κάποιον να κάνει bungie-jumping και συνεχίζει: «Για δεύτερη φορά, ξανακούστε το…» και ξεκινά το Solsbury Hill, σαφέστατα υπονοώντας (με μια δόση ενόχλησης ίσως;) τους Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας. Συνεχίζει με το Digging In The Dirt, και τραγουδά Sledgehammer με το σακάκι με τους λαμπτήρες από το videclip σε μια σκοτεινή σκηνή, encore νο. 1 και το αισθησιακό In Your Eyes, encore νο. 2 και το πασίγνωστο από τις συναυλίες της Διεθνούς Αμνηστίας Biko και…. Καληνύχτα, αλλά τουλάχιστον στα Ελληνικά!
Ο Peter Gabriel έδωσε μια συναυλία 100% αντιπροσωπευτική του ύφους του σαν καλλιτέχνη. Εσωτερικές αναζητήσεις εναλλασσόμενες με στιγμές εντυπωσιακού σώου και σκηνική παρουσία σε πλήρη αναλογία με το περιεχόμενο των κομματιών σε σημείο που κανείς αισθανόταν τη διαρκή του προσπάθεια να επικοινωνήσει με το κοινό. ¶ριστη ενορχήστρωση και μουσικοί, με τη συμμετοχή του πολύ γνωστού Tomy Levin (μπασίστας σχεδόν σε όλες τις ηχογραφήσεις του Gabriel) και πλήρης σκηνικός συντονισμός, ακόμα και χορογραφία! Όμως…
Φεύγοντας είχαμε μια αίσθηση κενού και ο λόγος απλός: Συνολική διάρκεια συναυλίας (με διαλείμματα, κενά ανάμεσα στα encores κτλ.): 1 ώρα και 15 λεπτά που αντιστοιχούν σε 11 κομμάτια. Το ίδιο set list ήταν στην Κωνσταντινούπολη στις 20 Ιουνίου ενώ στο Λονδίνο στις 8 Ιουνίου η διάρκεια ήταν 2 ώρες και 10 λεπτά (και έπαιξε 19 κομμάτια)! Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο πως η Κων/πολη και η Αθήνα ήταν το ίδιο πετσοκομμένες, αλλά νομίζω πως μπορούν να διεξαχθούν συμπεράσματα τόσο για την στάση μεγάλων ξένων μουσικών καθώς και εγχώριων διοργανωτών απέναντι στο Ελληνικό κοινό. Ταυτόχρονα, η τιμή του εισιτηρίου στην Αθήνα ήταν κατά 2€ ακριβότερη από αυτή του Λονδίνου! (Λεπτομέρειες με set lists και περιγραφές προηγούμενων συναυλιών από το 2004 tour του Gabriel στο http://www.genesis-fanclub.de/04kuenstler/peter/on_tour/2004/setlists_sgut3.htm ).
Μήπως το Ελληνικό κοινό πρέπει να αρχίσει να γίνεται απαιτητικότερο και να ψηφίζει «με τα πόδια του» αποφεύγοντας συναυλίες μεγάλων ονομάτων, μέχρι οι διοργανωτές να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του; Πληρώνουμε το ίδιο όπως οι Βρετανοί και οι Αμερικάνοι, γιατί να μην απολαμβάνουμε τουλάχιστον το ίδιο;
| | |
|
|
|
