ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Παύλος Παυλίδης στο La Rocka στις 26&27/8/2004
Λίγους μήνες πριν αν έβλεπα ανακοίνωση για συναυλία του Παυλίδη, θα τη σνομπάριζα πιθανότατα, γιατί δε μου πολυάρεσε η ιδέα της διάλυσης των Ξύλινων Σπαθιών και δεν είχα καν μπει στον κόπο να ακούσω τον προσωπικό του δίσκο(«Αφού λοιπόν ξεχάστηκα»)…Τώρα όμως, όντας σε μια φάση εσωτερικής, ας πούμε, αναζήτησης έτυχε ταυτόχρονα να πέσει στα χέρια μου και το cd του Παυλίδη. Ήρεμη μουσική, χωρίς ξεσπάσματα, με ακουστική κυρίως κιθάρα και διάφορους ακόμη φίλους να τη συνοδεύουν. Βλέποντάς με να το αναζητώ πολλές φορές για συντροφιά, αποφάσισα αμέσως να πάω στο συγκεκριμένο live. Και δεν το μετάνιωσα…
 Το La Rocka είναι ένα μικρό, ζεστό και όμορφο μαγαζάκι στην Καστέλλα, κοντά στον Πειραιά, που αρκετά χρόνια τώρα φιλοξενεί κατά καιρούς κάποια συγκροτήματα Επειδή ακριβώς ήξερα πολλά γι’ αυτό το μαγαζί, μιας και στα χρόνια μου στο λύκειο πήγαινα αρκετά συχνά, ξαφνιάστηκα όταν πληροφορήθηκα ότι η είσοδος των 15ευρώ είναι χωρίς ποτό (κι ότι το ποτό έχει 10 ευρώ κι η μπύρα 6). Μετά από λίγη σκέψη δεν το θεωρούσα πλέον και τόσο παράλογο μιας και σκέφτηκα ότι πρόκειται για μπαράκι κι όχι για μουσική σκηνή.
Η συναυλία θα άρχιζε κατά τις 22:30, κατά τις 23:00 ο κόσμος, λίγος για τα δεδομένα ελληνόφωνης συναυλίας τέτοιου είδους, μπόλικος για τα δεδομένα του μαγαζιού, είχε μαζευτεί και περίμενε. Ο Παύλος Παυλίδης και οι b-movies, ένα συγκρότημα με «επιτόπια» τύμπανα, πλήκτρα, μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα και τρομπέτα, εμφανίστηκαν στη μικρή σκηνή και παρόλο που χωρούσαν ίσα ίσα, κατάφεραν να νιώσουν άνετα και ταυτόχρονα να χαλαρώσουν κι εμάς και να ξεκινήσουμε μαζί το μελαγχολικό ταξιδάκι μας. περιλάμβανε πολλά στάδια…
 Ταξίδι στο χώρο, μιας και ταξιδέψαμε ανάμεσα από δέντρα, σε διάφορες πλατείες με μια άμαξα παρακολουθώντας μια παράξενη κυρία, με καράβια σε θάλασσες και νησιά, περάσαμε πάνω από βράχια χαζεύοντας κάποιο κορίτσι που ελπίζει στην παντοτινή αγάπη μάταια όμως…
Ταξίδι στις σκέψεις μας, μιας και βρήκαμε ανθρώπους ξεχασμένους σαν κι εμάς σε διάφορες πόλεις με αναμμένα φώτα, αναρωτηθήκαμε πώς ένα μικρό πετραδάκι μπορεί και μας βαραίνει σαν βράχος τις ανόητες καρδιές μας και ευελπιστώντας πως η αγάπη μια μέρα θα έρθει και σε μας, ακούγαμε έναν καπετάνιο που μας έλεγε για το πιο όμορφο ταξίδι που ‘χε κάνει, που δεν ήταν άλλο από το επόμενο λιμάνι…
Ταξίδι στο χρόνο, μιας και μας θύμισαν παλιότερα τραγούδια από τα Ξύλινα Σπαθιά, βυθίζοντας μας αρχικά σε μια σιωπή και διηγούμενοι έπειτα για μια φωτιά στο λιμάνι, για παλιές αναμνήσεις και για περίεργες παρέες.
Προσωπικά, η προσγείωση από το ταξίδι αυτό δε μ’ άρεσε…Ήθελα άλλο λίγο…Καταλαβαίνω όμως ότι οι μουσικοί δεν μπορούν να παίζουν πάνω από 3 ώρες, γιατί η κούραση τους χτυπάει την πόρτα, όσο κι αν δε θέλουν…Κι ο Παύλος Παυλίδης ήθελε να μείνει κι άλλο μαζί ας…Δεν περίμενε τέτοια υποδοχή λέει από τον Πειραιά…Από τον Πειραιά, που δεν πήγε να τον βρει μαζικά, αλλά προσπάθησε να του κάνει θερμή υποδοχή, αφού οι περισσότεροι απ’ όσους ήταν εκεί απόλαυσαν το ταξίδι αυτό και παραπονέθηκαν στο τέλος του…
Τραγούδια από τον προσωπικό του δίσκο «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα»:
* Αφού λοιπόν ξεχάστηκα
* Δεν υπάρχεις
* Η άμαξα
* Η σπασμένη πολυθρόνα
* Μόχα
* Ο κηπουρός
* Τα δέντρα
* Τα περιστέρια
Και από Ξύλινα Σπαθιά:
* Σιωπή
* Φωτιά στο λιμάνι
* Τώρα αρχίζω και θυμάμαι
* Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη
* Ρομπότ
* Ζεστός αέρας
* Δεν έχει τέλος
* Ένα παράξενο τραγούδι
* Μόνο αυτό
* Οι δαίμονες
Και κάποια άλλα που πιθανότατα μου διέφυγαν…
Μπόλικα ε;
Αξιζε τελικά !
πηγή: enjoy.gr
 από Comfortably-numb
Mprabooo Lilouka, gia alli mia fora. Wraies kai oi fotos!!
Ante ante na egkainiazoume siga siga kai to enjoy!!!!
από RoCkOuLa
εμορφο αρθρακι:*
από RoCkOuLa
εμορφο αρθρακι:*
| | |
|
|
|
