ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Δευτέρα 28 Ιουνίου 2004 - Θέατρο Βράχων - Θ. Παπακωνσταντίνου & Γ. Αγγελάκας
π.Σ.
24/6/2004 – Θ. Παπακωνσταντίνου & Γιάννης Αγγελάκας στο Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα, είσοδος 20 ευρώ, φοιτητικό 15 ευρώ. «ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ!!!! Δηλαδή κάτι από ΤΡΥΠΕΣ!!! Δεν το χάνω με τίποτα»
24/6/2004 – Θ. Παπακωνσταντίνου & Γιάννης Αγγελάκας στο Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα, είσοδος 20 ευρώ, φοιτητικό 15 ευρώ «Και Θανάσης Παπακωνσταντίνου ε; Έντεχνος και συμπαθέστατος. Καλή ευκαιρία»
24/6/2004 – Θ. Παπακωνσταντίνου & Γιάννης Αγγελάκας στο Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα, είσοδος 20 ευρώ, φοιτητικό 15 ευρώ «Θέατρο Βράχων; Ωχ, αυτό πέφτει πολύ μακριά. Και πώς βρίσκεις ταξί μετά στα κορφοβούνια; Αλλά απ’ την άλλη, Αγγελάκας είναι αυτός. ¶σε που έχω ακούσει ότι το θέατρο είναι πολύ όμορφο. Όσο κι αν ταλαιπωρηθώ, θα πάω.»
24/6/2004 – Θ. Παπακωνσταντίνου & Γιάννης Αγγελάκας στο Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα, είσοδος 20 ευρώ, φοιτητικό 15 ευρώ «Κλασσική τιμή για ελληνόφωνη συναυλία…Θα έχω τελειώσει και με εξεταστική…Μου ακούγεται πολύ ιδανικό»
Τέσσερις διαδοχικές αναγνώσεις της ίδιας ανακοίνωσης και τα στοιχεία που κατακρατούσα κάθε φορά. Κακά τα ψέματα. Κυρίως για τον Αγγελάκα πήγα. Σε μια περίοδο που μια συναυλία από τις αγαπημένες μου Τρύπες ακούγεται μακρινή και ουτοπική, έστω κι ένα τραγούδι από τον τραγουδιστή τους θα έφτανε στα αυτιά μου σαν κάτι από τις σειρήνες που προσπάθησαν ν μαγέψουν τον Οδυσσέα. Όχι ότι δεν εκτιμώ τον Παπακωνσταντίνου, ίσα ίσα, απλά αυτά είναι κολλήματα.
μ.Σ.
Θυμάμαι πόσο απλός είναι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και το μέγεθος του μεγαλείου που μας πρόσφερε απλόχερα και σκέφτομαι πότε θα πάω να τον ξαναδώ. Έστω και μόνο του! Ο άνθρωπος ανέβηκε στη σκηνή με ένα τζιν, ένα κοντομάνικο μακό κι ένα μπαγλαμαδάκι (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων) κι άρχισε έτσι απλά να μας γητεύει κι εμείς όλοι ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμά της μουσικής του και λικνιζόμασταν στους ρυθμούς και στη φωνή του Θανάση. Σε κάποια τραγούδια τον συνόδευε και μία κοπέλα, της οποίας δυστυχώς δε συγκράτησα επώνυμο. Θάλεια τη λένε και συνέβαλε κι αυτή στο παραλήρημα που ακολούθησε. Δε νομίζω ότι είδα κάποιον που δεν ήταν υπό την επήρεια αλκοόλ…(όχι, όχι δεν προσπαθώ να απολογηθώ για την ελεεινά μεγάλη κατανάλωση κρασιού από την αφεντιά μου)Τι να κάνουμε όμως; Η περίσταση το σήκωνε!
Έτσι αρχίσαμε να σιγοκουνιόμαστε για χάρη κάποιου που κάθεται καρτερικά σε μια έρημη αποβάθρα και περιμένει την άμαξα για την άβυσσο (Α.Μάνθος) και μετά από λίγο για ένα μαξιλάρι που από κάτω του βρίσκεται ένα βαθύ πηγάδι που μέσα του κατοικούν οι ψυχές που μας αγαπούν (κάτω απ’ το μαξιλάρι).
Λίγο αργότερα θυμάμαι βγήκε στη σκηνή ο Γιάννης. Δεν έγινε ο χαμός που περίμενα να γίνει, συνεπώς όσοι είχαν πάει βρίσκονταν εκεί για να ακούσουν τραγούδια από τον Θ.Παπακωνσταντίνου. Στη συνέχεια κατάλαβα και το λόγο. Βούρκωσα όταν ο Αγγελάκας άρχιζε να μας λέει πως αν είμαστε μόνοι και αδύναμοι , η χαραυγή θα μας ξεκάνει και πως πίσω απ’ τους λόφους και τα βλέφαρα υπάρχουν τόποι και για μας(Όταν χαράζει) και συνέχισε με άλλο ένα τραγούδι του Θανάση. Το δεύτερο τραγούδι δεν πρόλαβε να τελειώσει και κάποιοι από μας προσπαθήσαμε να του υπενθυμίσουμε ότι είναι ωραία στον παράδεισο, παρακινώντας τον να μας συντρίψει με κάτι από τρύπες. Μάταια όμως.
Ο Παπακωνσταντίνου συνέχισε με πολλά τραγούδια, κάποια απ’ αυτά μιλούσαν για πληγές που ανθίζουν καταχείμωνο που οι φωνές κοπάζουν (βαθιά πληγή) ,για τη νοσταλγία που μοιάζει με πέλαγο ανοιχτό και έχει πάρει σκαριά για πάντα στο βυθό (αγία νοσταλγία)…Προσπάθησε με άλλο τραγούδι του να ξυπνήσει τις καρδιές μας να προλάβουν πανηγύρια που δε μας περιμένουν…
Θυμάμαι ότι κάπου εκεί αρχίσαμε πάλι να φωνάζουμε για την ομορφιά του παράδεισου κι επιτέλους εμφανίστηκε στη σκηνή και πάλι ο Γιάννης Αγγελάκας. Στις πρώτες νότες του άσματος (Ο χαμένος τα παίρνει όλα), τη στιγμή που το αλκοόλ έκανε πολύ καλά τη δουλειά του έχασα ένα μέρος απ’ τη φωνή μου, μιας και λίγο αργότερα δε έβγαινε καν. Προσπαθούσα μεγαλόφωνα να συνοδεύσω το Γιάννη μαζί με πολύ ακόμα κόσμο φωνάζοντας δυνατά για να δώσω κουράγιο στον εαυτό μου για μια ζαριά που δεν ήρθε, μα που παρόλα αυτά αν τζογάρω στο όνειρο θα ‘μια έτοιμη για όλα μιας και σύμφωνα με ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ.
Ο Παπακωνσταντίνου συνέχισε να μας πυρπολεί με τραγούδια όπως οι γριές, με άλλα για κάποιον μάγο Τειρεσία και για κάποιον αέρα που κάποιο βράδυ θα έρθει και κανείς δε θα μπορεί να κοιμηθεί και να ανασάνει (Μπεχλιβάνης) Μετά από κάμποσα τραγούδια (η συναυλία κράτησε πάνω από 3 ώρες) ο κόσμος καλούσε μανιωδώς τον Αγγελάκα κι έτσι αυτός δε μας άφησε διψασμένους. Ανέβηκε στη σκηνή και μας παρακίνησε όλους να ζήσουμε μαζί του στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή, αφού μας περιμένουν άδειες μέρες και ραγισμένοι ουρανοί και μας υπενθύμισε ότι η αγάπη πάντοτε αποτελεί ταξίδι, άλλοτε από γιορτή σε γιορτή κι άλλοτε από τη μια πληγή στην επόμενη (Γιορτή) κάνοντας μας όλους να χοροπηδάμε και να τραγουδάμε όσο κι αυτός αγκαλιά με τον Θανάση. Κάπου εκεί νομίζω πως η φωνή μου με εγκατέλειψε.
Θυμάμαι πως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχοντας πολύ όρεξη συνέχισε να τραγουδά και να μας προσφέρει απλόχερα τη μουσική του , τελειώνοντας με ένα εκπληκτικό κομμάτι, την Ανδρομέδα. Εκεί κάποιοι ανέβηκαν στη σκηνή και άρχισαν να χορεύουν μαζί με τους μουσικούς και όσοι δε χώρεσαν συνέχιζαν το μεθυσμένο χορό τους από κάτω.
Μια πολύ όμορφη βραδιά έφτασε στο τέλος της αφήνοντας με με μια πολύ όμορφη και γλυκιά «γεύση» στα αυτιά, με την καλύτερη δυνατή γνώμη για τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, με την επιθυμία να αγοράσω δίσκους του, με κλεισμένο λαιμό, με άφθονο οινόπνευμα στις φλέβες μου για αρκετές μέρες και με μια δίψα όσο ποτέ άλλοτε για τρύπες.
Τα λέμε on stage…
 από TeaMeR
Μ'άρεσε πολύ το αρθράκι σου λίλυ, μακάρι να είχα έρθει και εγώ στην συναυλία να νοιώσω όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα που μας περιγράφεις εδώ :)
από Sisyfos
Γκουχου γκουχου ,
Αφήνοντας έναν κλασσικό βαρετό πρόλογο που μου ήρθε στο μυαλό θέλω να πώ και εγώ κάτι ψιλά και ασήμαντα γι'αυτο το άρθρο...
Το μόνο που μπορώ να πω τώρα είναι ότι εγω τουλάχιστον δεν θα μπορούσα να εκφραστώ ανάλογα όπως η fallenstar...Διαβάζοντας ολόκληρο το άρθρο με πραγματικά > τρόπο μου μετέφερε όλα όσα θα αισθανόταν κάποιος σαν να ήταν ο ίδιος στη συναυλία,σαν να > ο ίδιος σαν να > ο ίδιος και γενικά όλα όσα θα χρειαζόταν κάποιος να νιώσει από μια παρόμοια συναυλία...
Η παραστατικότητα και το γενικότερο > του άρθρου μπορώ να πω χωρίς ίχνος υπερβολής σε ανατριχιάζει και σε κάνει να εύχεσαι να μπορούσες να ήσουν και εσύ εκεί...
Ένα από τα...ιδανικότερα reviews συναυλίας που είχα την > ευκαιρία να διαβάσω...Απλώς υπέροχο....ΜπράΒο...
| | |
|
|
|
