ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Οι Ozric Tentacles στο Fix (Θεσσαλονίκη) (22-10-2004)
Μαθαίνοντας από ένα φίλο για πιθανότητα συναυλίας των ozric στη Σαλόνικα 1 μήνα πριν , άρχισα να μαζεύω λεφτά για να τους δω επιτέλους μια και τις προηγούμενες 2 φορές δεν τα κατάφερα. Υπολόγιζα γύρω στα 30 ευρώ οπότε στρώθηκα και τα μάζεψα . Όταν είδα και τις πρώτες αφίσες για την επίσημη ημερομηνία ( 22/10 ) , το μέρος ( FIX ) , την ώρα ( 22:00 ) και τη τιμή ( 20 ε προπώληση και 25 ταμείο ) μου έφυγε και η τελευταία υπόνοια αναβολής / ακύρωσης της συναυλίας λόγω Μύλου ! Εφοδιάστηκα λοιπόν με εισιτήρια για μένα και τον αδερφό μου και περίμενα να περάσουν οι μέρες και να πάω επιτέλους να τους δω.
Την ημέρα της συναυλίας με πήρε τηλέφωνο ο Γιώργος (Comfis) και κανονίσαμε να πάμε για καφέ πρώτα και μετά στη συναυλία. Βρεθήκαμε λοιπόν στις 7 στην Καμάρα και αφού γνωριστήκαμε και με τα άλλα παιδία Dazed and Comfused (Παντελής) , Area_51 (Γιώργος) , Psycho_Killer (Πάνος) και τους υπολοίπους , πήγαμε για καφέ Ναυαρίνου και όλα έμοιαζαν ότι θα κυλούσε μία όμορφη βραδιά , όπως και έγινε.
Κατά τις 9 παρά ξεκινήσαμε για το FIX. Φτάσαμε περίπου γύρω στις 21:30 και αφού χαθήκαμε μερικά λεπτά στα μεγάλα κτίρια φτάσαμε έξω από την αποθήκη που θα γινόταν η συναυλία. Αρκετός κόσμος ( όχι πολύς ) βρισκόταν εκεί πίνοντας μπύρες , καπνίζοντας , φορώντας μπλούζες από διάφορα συγκρότημα και γεμάτος όρεξη για να ακούσει κάτι ξεχωριστό ! Είχε διαρρεύσει ότι θα υπήρχε support band κάτι που οι Ozric δεν το συνήθιζαν τις προηγούμενες φορές που είχαν έρθει , και έτσι πολλοί άργησαν να φθάσουν . Aφού περιμέναμε γύρω στα 20 λεπτά , κατά τις 22 : 00 άνοιξαν οι πόρτες και εισβάλλαμε μανιωδώς. Αφού πιάσαμε ένα μέρος με βαρέλι (για τραπέζι) και εναποθέσαμε πάνω του διάφορα (μπύρες, τσαντάκια, κράνος) αρχίσαμε να συνηθίζουμε στον χώρο με την ταυτόχρονη αναμονή για να τους απολαύσουμε.
Ο χώρος, αρκετά μεγάλος, με μοναδικό του αρνητικό τις άσχετες με το όλο κλίμα (για να μην πω γελοίες) αφίσες διάφορων καλλιτεχνών (Χατζηγιάννης, Νταλάρας κτλ κτλ ). Όπου και να γυρνούσες το βλέμμα σου έβλεπες κόσμο διάφορων ηλικιών, διαφορετικού ντυσίματος και στυλ, δείγμα του μείγματος κόσμου που υπήρχε και που το αποτελούσε αυτοί που ερχόντουσαν πρώτη φορά και οι ψαγμένοι που είχαν ξανάρθει. Στα βλέμματα όμως όλων έβλεπες μια γλυκιά προσμονή.
Κατά τις 22 : 15 βγαίνουν στη σκηνή οι OVO η support μπάντα. Ήταν εντελώς άσχετοι με το κλίμα και τη μουσική των Ozric (ίσως αυτή η επιλογή της μπάντας αυτής ήθελε να τονίσει τη διαφορά μεταξύ των 2 groups) αν και σε γενικές γραμμές καλοί. Το στυλ τους ήταν μεταξύ Ξύλινων Σπαθιών και Τρυπών θα μπορούσαμε να πούμε. Με το που τελειώνουν αυτοί, και αφού μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα 5-10 λεπτών, ξαφνικά τα φώτα σβήνουν και πετάγονται ένας, ένας στη σκηνή τα μέλη. Ένας μακρυμάλλης με πολύχρωμο παντελόνι και μοβ μπλούζα, ο κιθαρίστας (Εd), ένας μαυρομάλλης με μαλλί στυλ reggae o οποίος ήταν στα λίγα φωνητικά και στα πνευστά (20 διαφορετικά είδη πνευστών από φλάουτο ως και παραδοσιακό πνευστό της Βρετανίας), ο μόλις 3 ημερών νέος τους drummer, o πιτσιρικάς - χταπόδης - μπασίστας και η έκπληξη βρισκόταν στα δεύτερα πλήκτρα-samples όπου δε βρισκόταν ο γιος του Waters που πολλοί ίσως να περίμεναν αλλά μια πολλή όμορφη τύπισσα με συνεχές χαμόγελο που κράτησε από την αρχή ως και το τέλος της συναυλίας.
Ένα φοβερό χειροκρότημα από το έκπληκτο πλήθος έδωσε το έναυσμα για την αρχή της ηχοχρωματικής τους παράστασης που με την πανέξυπνη χρήση της μουσικής τεχνολογίας (samples) και της χρήσης rock/metal/ethnic/jazz/reggae/psychedelic/progressive μελωδιών τους κατάφεραν με κύματα από ρίγη να ξεσηκώσουν το πλήθος από το πρώτο κιόλας λεπτό! Το βασικότερο. Η απίστευτη ρυθμική τους ικανότητα και τα ρυθμικά που χρησιμοποιούσαν! Από τη πρώτη στιγμή ο κόσμος είχε αρχίσει να παραληρεί. Κεφάλια, σώματα, βλέμματα, όλα είχαν μαγνητιστεί και παγιδευτεί από τον μαγευτικό ψυχεδελικό του συγκροτήματος.
Χαρακτηριστικές οι κινήσεις του τύπου στα πνευστά, ο οποίος σαν μαέστρος διευθύνει την ορχήστρα του κάνοντας τις κατάλληλες κινήσεις που ταίριαζαν απόλυτα με τα ρυθμικά ξεσπάσματα του ήχου. Η μαγευτική μελωδία της αρκετά παραμορφωμένης κιθάρας που με ειδικούς ήχους έμοιαζε να παίζει πολλές φορές σαν διαστημόπλοιο που πετάει laser, ο φοβερός drummer που έπαιζα με πλοκάμια κυριολεκτικά τα πολλά και δύσκολα ρυθμικά σχήματα που απαιτούσε ο ήχος, ο μπασίστας που έπαιζαν σαν με δάχτυλα τέρατος (όπως είπε και ο Ed) και οι όμορφοι ήχοι που έβγαιναν από τα πλήκτρα και τα μηχανήματα της ωραίας κυρίας της παρέας σε συνδιασμό με τους μοναδικούς ήχους που έβγαιναν από το κάθε είδους πνευστό που έβγαζε από το στόμα του ο τύπος, σου έδιναν την εντύπωση ότι δε βρίσκεσαι εδώ, ότι ταξιδεύεις σε μέρη μακρινά.
Ύστερα από το 5λεπτο διάλειμμα (solo samples πλήκτρα και κιθάρα του Ed, απόλυτη μαγεία) τα μέλη ξαναβγήκαν on stage και με το που ξεκίνησαν το μοναδικό Vita Voom, όλος ο κόσμος άρχισε να φωνάζει, να παραληρεί, να χτυπιέται να χάνεται και να ζει όλη εκείνη τη μοναδική εμπειρία με όλη του την ψυχή. Ο πόνος των ποδιών από την πολλή ορθοστασία, ο πονοκέφαλος είχαν ολωσδιόλου εξαφανιστεί... Ο κόσμος δε χόρταινε να τους ακούει και ακόμα και όταν τελείωσε το encore ο κόσμος συνέχιζε να φωνάζει “WE WANT MORE” Όταν βγήκαμε έξω, όλοι αναρωτιόνταν “Τι άλλο μπορούμε να δούμε ύστερα απ’ αυτό;” Ύστερα από αυτή τη μοναδική εμπειρία , δεν κατάφερα ούτε καν να αναρωτηθώ..
πηγή: Enjoy.gr
| |
| |
|
|
