ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Love over Gold - Dire Straits
Σεπτέμβριος 1982.. Οι περίφημοι Dire Straits παρουσιάζουν στο κοινό τον καινούριο τους δίσκο, τέταρτο κατά σειρά, που τιτλοφορείται “Love over Gold”. Με αυτό το άλμπουμ φτάνουν στο απόγειο της καριέρας τους. Μετά από 3 άλμπουμ κατακτούν την κορυφή της Αγγλίας (νο1 στα Charts). Σας λέει κάτι αυτό; Εμένα όχι! Αν όμως στην παραπάνω πληροφορία συνδυαστεί η αναμφισβήτητα καλλιτεχνική αρτιότητα του εν λόγω εγχειρήματος, τότε καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για μια ευλογημένη συγκυρία. Αν μη τι άλλο το άλμπουμ αυτό έχει την στόφα του κλασσικού.. τέτοιος συγκερασμός εμπορικότητας και ποιότητας, σπάνια συναντιέται!
 Από τις πρώτες νότες του, με κέρδισε ολοκληρωτικά. Οι ήχοι από τα πνευστά δένουν με τους πανέμορφους ήχους ακουστικής κιθάρας, που στα χέρια του.. σημαντικού (τουλάχιστον) Mark Κnobfler ακούγεται ακόμη πιο ζεστή. Η εισαγωγή του “Telegraph road” (14λεπτο) έρχεται να με καθηλώσει και να με προϊδεάσει για το τι θα ακολουθήσει. Αν υπάρχει ένα τραγούδι να περιγράψει το πώς μια μελωδία μπορεί κλιμακωτά να προκαλέσει έντονα συναισθήματα, ίσως το συγκεκριμένο είναι το καταλληλότερο. Οι ακουστικές κιθάρες αντικαθιστούνται σταδιακά από ηλεκτρικές, οι ρυθμοί επιταχύνονται, τα πλήκτρα γίνονται πιο έντονα. Ως που η μουσική κοπάζει. Το πιάνο δίνει ένα απίστευτο μελαγχολικό, γαλήνιο χρώμα. Απαντάει με παρόμοιο τρόπο η κιθάρα. Η ηρεμία κρατάει πολύ λίγο. Ακολουθεί νέα κλιμάκωση, νέα συγκίνηση.. το φινάλε, ένα εκπληκτικό ντελίριο εκλεπτυσμένης ηλεκτρικής κιθάρας (συγχωρείστε μου το, αλλά μόνο ο Knopfler θα μπορούσε να δημιουργήσει αυτόν τον τόσο χαρακτηριστικό ήχο) ενώ το rythym section συμβάλλει στην συγκινισιακή φόρτιση της στιγμής. “… down the telegraph road”.
Ακολουθεί ένα ακόμη υπέροχο, κλασσικό τραγούδι των DS, και ίσως το πιο μελαγχολικό που έχουν γράψει. Το αργόσυρτο “Private investigations” θα προκαλεί πάντα στην αφεντιά μου, απίστευτη συγκίνηση. Τόση μελαγχολία συμπυκνωμένη σε λίγες νότες; Η φωνή του Mark, η καλύτερη συνοδεία μιας λυπημένης μελωδίας, συμπληρώνει ιδανικά και οξύνει τις συναισθηματική μου αντίδραση. Μια ακουστική κιθάρα, οι ελάσσονες ενός πιάνου, λίγα έγχορδα και ορίστε μια εξαιρετική απόδειξη ότι η μουσική είναι τόσο απλή, αρκεί να είσαι σε θέση να την βιώσεις. Το σχεδόν τρίλεπτο σόλο που κλείνει το τραγούδι, ζωγραφίζει ένα μελαγχολικό χαμογελάκι στο πρόσωπο μου. Οποιαδήποτε περεταίρω σχόλια θα το αδικούσαν.
Ακολουθούν ανέλπιστα χαρούμενες, εύθυμες συνθέσεις, παρόμοιες με τις όποιες έχουν ξαναγράψει στο μέλλον (βλέπε “Walk of life”). To χαρούμενο “Industrial disease” είναι ωστόσο μόνο μια παρένθεση. Το ομώνυμο “Love over Gold” με επαναφέρει σε μελαγχολικά μοτίβα ακολουθώντας την ίδια συνταγή. Ακουστικές κιθάρες, πιάνα, ηλεκτρικά και φυσικά, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, δημιουργούν μια συγκινησιακά έντονη ατμόσφαιρα στοιχειοθετώντας ένα ακόμη όμορφο κομμάτι. Το τελευταίο τραγούδι (“It never rains”), κλείνει αφήνοντας μια γλυκιά αισιόδοξη γεύση..
Οι Dire Straits ήταν ένα γκρουπ που ανέκαθεν δημιουργούσε υπέροχη μουσική, όντας ξεχωριστοί, με ιδιαίτερο ήχο και αναμφισβήτητο μουσικό οίστρο. Φλέρταραν με την κιθαριστική ροκ, την ποπ, την country, ακόμη και με την jazz, με μεγάλη επιτυχία! Οι δημιουργίες τους, προϊόν κατά πολύ, της μουσικής αυτής διάνοιας που ακούει στο όνομα Mark Knopfler, ήταν όλες προσεγμένες και ξεχωριστές. Ωστόσο ο συγκεκριμένος δίσκος είναι ο αγαπημένος μου. Η ακρόασή του, είναι εμπειρία ξεχωριστή. Αν μη τι άλλο θα αισθανθείτε περισσότερο γαλήνιοι και ήρεμοι.. Η επιλογή, δική σας..
“…A long time ago came a man on a track
walking thirty miles with a sack on his back”
| | |
|
|
|
