ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Led Zeppelin - Led Zeppelin IV
Τι να πρωτοπεί κανείς για μια μπάντα όπως τους Led Zeppelin. H πορεία τους στον χώρο της "σκληρής" μουσικής ήταν σίγουρα επεισοδιακή, αλλά παράλληλα ιδιαίτερα δημιουργική! Ξεκινώντας το 1968 οι 4 Led Zeppelin (Jimmy Page, Robert Plant, John Paul Jones, Joe Bonham), με την σημαντικότατη συμβόλη του μάνατζέρ τους Peter Grant (ουσιαστικά λογίζονταν ως το πέμπτο μέλος του γκρουπ), με ένα από τα εντυπωσιακότερα μουσικά ντεμπούτο όλων των εποχών (το περίφημο Led Zeppelin I), έδειξαν ότι κάτι πραγματικά ξεχωριστό είχε μόλις πάρει σάρκα και οστά. Τα επόμενα άλμπουμ επιβεβαίωσαν την παραπάνω υποψία. Τα υπέροχα Led Zeppelin II και III είναι δύο από τους πιο ... ολοκληρωμένους δίσκους της ροκ μουσικής.. συγκίνησαν, συγκλόνισαν και επηρέασαν βαθιά τόσο την μουσική την ίδια, όσο και γενιές νέων που τους αγάπησαν πολύ και τους ακολούθησαν στο ροκ ταξίδι τους.
 8 Νοεμβρίου 1971. Το τέταρτο άλμπουμ των Zeppelin είναι γεγονός.. Η προσμονή για το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν τεράστια (λογικό αν αναλογιστεί κανείς το πρόσφατο παρελθόν τους). Αλλά το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία!! Οι Zepps για άλλη μια φορά ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Η δημιουργική τους έξαρση όχι μόνο δεν είχε κοπάσει αλλά είχε φτάσει στην κορύφωσή της. Το "Led Zeppelin IV" ή "Four Symbols" ή "Zoso" ή "The Runes Album" έφτασε στο νο 1 στην Αγγλία και νο 2 στην Αμερική! Η εμπορικότητα είναι κάτι που συνήθως δεν συμβαδίζει με την καλλιτεχνική αρτιότητα! Υπάρχουν όμως μερικές μαγικές συγκοιρίες που μπορούν να οδήγησουν στην συνύπαρξη των δύο αυτών στοιχείων. Μια τέτοια ήταν και το "Led Zeppelin IV". Οι Zeppelin κατάφεραν να ακούγονται προσιτοί χωρίς να συμβιβάσουν τις καλλιτεχνικές τους ορμές και εμπνεύσεις και αυτό αν μη τι άλλο είναι αξιοσημείωτο! Η ακρόαση του δίσκου αναμοχλεύει αντιφατικά, μεταξύ τους, συναισθήματα! Χαρά, λύπη, μελαγχολία, ακόμη και ευτυχία.. Και όταν η ακρόαση μουσικής σου δημιουργεί τόσο έντονα και αντικρουόμενα συναισθήματα τότε ο δημιουργός του έχει πετύχει τον στόχο του! Σε έχει κερδίσει ολοκληρωτικά!
Τα κομμάτια του δίσκου είναι όλα σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο! Ωστόσο δεν θα μπορούσε κανείς παρα να ξεχωρίσει το μνημειώδες "Stairway to heaven"! Ίσως η τελειότερη σύνθεση του μολυβένιου zeppelin? Αυτό δεν έχει και πολύ σημασία. Δεν υπήρχε πάρτυ στην δεκαετία του ΄70 που να μην στοιχειωνόταν από τις υπέροχες νότες του συγκεκριμένου τραγουδιού. Ξεκινώντας με απαλές ακουστικές κιθάρες (πρέπει να δείτε τον Page με την δωδεκάχορδή, πόσο εντυπωσιακός είναι και πόσο όμορφους αρμονικούς ήχους εκπέμπει), που συνοδεύονται από τα γλυκερά φωνητικά του Robert Plant και τους ήχους από το μέλλοτρον (αρχαίο συνθεσάιζερ) του Jones εξελίσσεται σε ένα ηλεκτρικό αριστούργημα. Οι ηλεκτρικοί κιθαρισμοί του Page, το στρίγγλισμα του Plant, τα καταιγιστικά ντραμς του Bonham με την αρωγή του Jones αναπτύσσουν μια τόσο έντονη ατμόσφαιρα που γεννάει πρωτόγνωρα συναισθήματα. Η όλη ένταση εκτονώνεται στο φινάλε με τον Plant σχεδόν ευλαβικά να τραγουδάει: "... and she's buying a stairway to heaven...". Θα ήταν όμως άδικο ένα τέτοιο τραγούδι να επισκιάσει τις υπόλοιπες δημιουργίες. Από τα καταιγιστικά Rock 'n roll (ροκ 'ν ρολ από τα καλύτερα με τον Plant να δίνει ρεσιτάλ), Black dog ( …gonna make you sweat, gonna make you groove...) μέχρι και το φολκλορικό The battle of Evermore (με υπέροχο ντουέτο του Plant με την Sandy Denny ενώ ο Jones προσφέρει την δικιά του πινελιά με τους ήχους του μαντολίνου του), οι συνθέσεις των Zeppelin στέκονται σε ασύγκριτα υψηλό επίπεδο, στοιχειοθετώντας την άποψη ότι η εν λόγω δημιουργία αξίζει τον τίτλο της κορυφαίας.
Έπειτα από τον συγκεκριμένο δίσκο οι Zeppelin συνέχισαν την καλλιτεχνική τους επιτυχία με άλλους πολύ καλούς δίσκους. Για να φτάσουμε στην καταραμένη 24η Σεπτεμβρίου 1980. Ο drummer και σημαντικότατο μέλος των Zepps Joe Bonham πεθαίνει από ακατάσχετη κατανάλωση αλκοολ σε συνδυασμό με κάποια φάρμακα που τον έριξαν σε λήθαργο με αποτέλεσμα να πνιγεί από τον ίδιο του τον εμετό. Τι άδικο τέλος για ένα τόσο σημαντικό μουσικό.. Αδίκησε τόσο τον εαυτό του όσο και τους Zepps! Έπειτα από αυτό οι Zepps ανακοίνωσαν την διάλυσή τους, θέτοντας τέλος στην ένδοξη πορεία τους. Όμως στο μυαλό μου έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα η πρώτη φορά που άκουσα το "Stairway to heaven". Πρέπει να ήμουν 16 χρονών τότε.. θυμάμαι ότι αναρωτήθηκα : "Θεέ μου είναι δυνατόν μια μελωδία να σε κάνει τόσο ευτυχισμένο..." Και όμως ήταν... και η καρδούλα έκλαιγε πάλι...
"... there's a feeling i get when i look to the west
and my spirit is crying for freedom..."
| | |
|
|
|
