ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Αφιέρωμα στους Led Zeppelin
Βρισκόμαστε στην Αγγλια, το έτος 1967. Ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα της δεκαετίας του 60, είναι ένα βήμα πριν το τέλος. Πρόκειται για τους σπουδαίους Yardbirds από την τάξη των οποίων πέρασαν σπουδαίοι μουσικοί, όπως ο Eric Clapton, ο Jeff Beck και φυσικά ο Jimmy Page (James Patrick Page-9/1/1944). Στην μπάντα, απέμειναν ο τελευταίος και ο μπασίστας Chris Dreja, οι οποίοι και κατείχαν τα δικαιώματα του συγκροτήματος. Στη συνεχεία όμως, ο Chris Dreja αποφάσισε να ασχοληθεί με την φωτογραφία και έτσι ο Page αποφάσισε να αναγεννήσει τους Yardbirds από τις στάχτες τους και να ονομάσει το νέο γκρουπ, New Yardbirds.
Εκείνη την περίοδο, σε μια από τις session δουλείες του, ο Page γνώρισε τον μπασίστα John Paul Jones (John Baldwin-3/1/1946), ο οποίος του ζήτησε να συμπεριληφθεί σε οποιαδήποτε μελλοντικά πλάνα του Jimmy Page. Οι δυο τους λοιπόν, απευθύνθηκαν στον Terry Reid για τα φωνητικά και στον B.J. Wilson για τα drums (και οι δυο τους ήταν μέλη του εξίσου γνωστού συγκροτήματος Procol Harum). Όμως κανένας τους δεν ήταν διαθέσιμος. Πάραυτα, ο Terry Reid πρότεινε στον Page να ακούσουν έναν νεαρό τραγουδιστή, ο οποίος τραγουδούσε σε μια μπάντα του Birmingham, τους Hobbstweedle. Οι Page, Jones ενθουσιάστηκαν μόλις άκουσαν τον νεαρό Robert Plant (20/8/1948), ο οποίος λίαν συντόμως, έγινε το τρίτο μέλος του συγκροτήματος. Όσο για τη θέση του drummer, ο Robert Plant πρότεινε έναν γνωστό του από την βραχύβια συμμετοχή του στο συγκρότημα Band Of Joy, τον John Henry “Bonzo” Bonham (31/5/1948-25/9/1980) ο οποίος έμοιαζε να είναι ότι ακριβώς ζητούσε το συγκρότημα. Δυνατό, ογκώδες και σταθερό παίξιμο, με τρομερούς αυτοσχεδιασμούς στα live και πολλά αλλά στοιχεία έκαναν τον John Bonham να θεωρείται δικαίως ο καλύτερος drummer στην ιστορία του rock. Εκείνος, δέχτηκε να ακολουθήσει το συγκρότημα, παρόλο που άλλα γκρουπ του πρόσφεραν πολύ περισσότερα χρήματα.
Έτσι, συμπληρώθηκε η τετράδα που έμελλε να συγκλονίσει και να ταράξει συθέμελα τον κόσμο της μουσικής τα επόμενα 13 χρόνια. Ήταν η μοναδική σύνθεση στην ιστορία του γκρουπ γεγονός αξιοσημείωτο, αφού πολλά άλλα συγκροτήματα, άλλαζαν συνεχώς σχήματα. Ο Keith Moon, drummer των The Who (που σύμφωνα με μερικούς προσεγγίστηκε από τον Page για να αναλάβει τα καθήκοντα του drummer), σχολίασε πως το γκρουπ που ετοίμαζε ο Page, επρόκειτο να βουλιάξει "like a lead zeppelin". To "a" βγήκε για λόγους ευφωνίας και ο Moon, άθελα του έγινε ο νονός του νεου γκρουπ. Manager των Led Zeppelin, έγινε ο θηριώδης Peter Grant ο οποίος κάποιες φορές είχε ντουμπλάρει τον ηθοποιό Robert Morley, ενώ άλλες φορές, έκανε τον παλαιστή με το όνομα Bruno Alessio of Milan. Ο Grant συνεισέφερε τόσα πολλά, που θεωρείται ως το πέμπτο μέλος του συγκροτήματος. Έκλεισε συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Atlantic και εισέπραξε μια προκαταβολή 200.000 δολαρίων, το μεγαλύτερο ποσό που εισέπραξε ποτέ ένα καινούριο συγκρότημα. Έτσι, οι Led Zeppelin ξεκίνησαν τις περιοδείες τους στην Αμερική συνοδεύοντας τους Vanilla Fudge. Χαρακτηριστικές είναι άλλωστε οι δηλώσεις του drummer των Vanilla Fudge, Carmine Appice: "People can't believe it now, but when they came over, they were green. They were a brand new band, nobody knew Robert Plant, nobody knew John Paul Jones, nobody knew John Bonham. Their first date with us was Vanilla Fudge and Spirit, and we were already sold out when they were added to the show. When they went on, the audience was yelling, 'Bring on The Fudge.' It was hilarious. I remember telling Robert Plant he should move around more on the stage. In March (2004), we went to Europe, played England, and Robert came up to jam with The Fudge. We told that story on stage and we both had a chuckle about it. Then they became so big. I got John Bonham a Ludwig endorsement, the same drums that I had, which were big 26 base drums - a totally unique Ludwig kit that started all these crazy sizes. Bonzo saw it and loved it, so I got him the endorsement. Six months later when they came back to tour again, we toured together again, but this time it was equal bill. They got so big so fast, then they went on to become the biggest band in the world. We played with Hendrix, Cream, The Who, and at times, we blew everybody off the stage. We were a very hard act to follow, we were known for being very aggressive live and different from anyone else. We were wondering who was going to blow us off - it was Led Zeppelin." Στα πρώτα βήματα τους, διασκεύαζαν γνωστές επιτυχίες, αλλά επιτακτική φάνταζε η ανάγκη ηχογράφησης ενός δίσκου. Έτσι, τον Ιανουάριο του 1969, οι Zepps, μπήκαν στο studio για το πρώτο τους album, το λεγόμενο Led Zeppelin I. Ηχογραφήθηκε μόλις σε 30 ώρες, σε μια περίοδο 9 ημερών, σε εξωπραγματικό χρόνο δηλαδή. Παραγωγός ήταν ο Jimmy Page. Αν και ο Robert Plant έγραψε τους στίχους, έμεινε έξω από τα credits γιατί είχε ακόμα συμβόλαιο με την παλιά του δισκογραφική εταιρεία. Σ'αυτόν τον δίσκο, όπως και στον επόμενο άλλωστε, οι Zepps "έκλεψαν" τραγούδια του μεγάλου Willie Dixon. Διασκεύασαν τα τραγούδια του δηλαδή, καρπώθηκαν όμως αυτοί τον τίτλο του συνθέτη. Ακολούθησαν μηνύσεις και τελικά το ζήτημα διευθετήθηκε. Το εξώφυλλο του δίσκου, απεικονίζει ένα φλεγόμενο zeppelin κοντά στο New Jersey, ενώ τα πορτρέτα των μελών του γκρουπ, είναι δουλεία του γνωστού μας πλέον Chris Dreja. Ο δίσκος θεωρήθηκε ως ένα εξαιρετικό debut album και ανέβηκε στο top ten των ΗΠΑ. Τα πιο γνωστά κομμάτια του δίσκου, είναι το εμπορικό Good times, bad times, το -προορισμένο για τους Yardbirds- Dazed and Confused (όπου ο Page παίζει σόλο με δοξάρι βιολιού), το Babe I'm gonna leave you σε διασκευή από Joan Baez και φυσικά το Communication Breakdown. Το συγκρότημα έκανε περιοδείες προκείμενου να προμοτάρει τον καινούριο του δίσκο και κατά τη διάρκεια αυτών των περιοδειών, ηχογράφησαν σε τέσσερα διαφορετικά studio τον επόμενο τους δίσκο (Led Zeppelin II-Οκτώβριος 1969) ο οποίος έγινε αμέσως Νο1 σε Βρετανία και ΗΠΑ (όπου μάλιστα έμεινε στο Νο1 για 7 εβδομάδες, εκθρονίζοντας το Abbey Road των Beatles). Το εξώφυλλο βασίζεται σε μια φωτογραφία της γερμανικής αεροπορίας με τα μέλη των Led Zeppelin να έχουν προστεθεί ανάμεσα στους άλλους αεροπόρους. Τα πιο γνωστά τραγούδια του δίσκου αυτού, είναι φυσικά το whole lotta love, το heartbreaker, το ramble on και επίσης το απίστευτο solo του bonham, moby dick. Οι περιοδείες συνεχίστηκαν, και τον Οκτώβριο του 1970 το συγκρότημα απομονώθηκε σε μια αγροικία χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για να ετοιμάσει υλικό για τον τρίτο δίσκο. Αποτέλεσμα ήταν τα ακουστικά τραγούδια που σε συνδυασμό με τα ηλεκτρικά σόλο διαμόρφωσαν ένα στυλ που επηρέασε πολλά συγκροτήματα όπως οι Boston. Το εξώφυλλο ήταν εκπληκτικό και απεικόνιζε έναν περιστρεφόμενο δίσκο ο οποίος άλλαζε παραστάσεις στους κομμένους κύκλους του χαρτονιού. Το συγκρότημα επικρίθηκε πολύ για τον δίσκο αυτό, καθώς οι οπαδοί του θεώρησαν ότι πρόδωσε την ιστορία του με ένα τόσο ακουστικό album. Αυτό όμως δεν εμπόδισε το Led Zeppelin III να ανέβει στο Νο1 για ακόμα μια φορά. Τα τραγούδια, ήταν εμπνευσμένα από την folk και πολλά είχαν μυθολογικό χαρακτήρα. Μεγαλύτερες επιτυχίες του δίσκου, ήταν τα Immigrant Song, Since I've been loving you, με τη μεγαλειώδη ερμηνεία του Plant, το Friends και τέλος το Tangerine. Οι Led Zeppelin έμοιαζαν να έχουν φτάσει στο ζενίθ.
Κι όμως, το zeppelin μπορούσε να πετάξει ακόμα ψηλότερα...Το Νοέμβριο του 1971, το συγκρότημα κυκλοφορεί τον επόμενο του δίσκο, ο οποίος είναι ατιτλοφόρητος και πολλοί τον "βαφτίζουν" ως Led Zeppelin IV, άλλοι ως Four Symbols (αφού στο εσώφυλλο απεικονίζονται τα σύμβολα των τεσσάρων μελών) ή Zoso (το σύμβολο του Page). Χαρακτηριστική είναι η εικόνα του ερημίτη από τα ταρό στο εξώφυλλο. Ο δίσκος σημείωσε τεραστία επιτυχία, όντας ένας από τους πιο κλασσικούς στην ιστορία και πούλησε 16 εκατομμύρια κομμάτια. Όλα τα τραγούδια, ήταν ένα κι ένα. Το μόνο που ξεχωρίζει, είναι (το "masterpiece" σύμφωνα με τον Page ο οποίος είχε δηλώσει ότι τέτοιο τραγούδι ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να ξαναγράψει) το Stairway to heaven, για το οποίο λέγεται ότι τα μέλη του γκρουπ πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο. Rock n' roll, black dog, battle of evermore (με τα κελτικά στοιχεία στη μουσική, το μαντολίνο και τους στίχους που εξιστορούν τους πόλεμους της Σκότιας), και το χίπικο Going to California είναι ορισμένα άλλα αριστουργήματα. Συνδυάζονται άψογα η hard rock, το rock n roll, οι ακουστικές μπαλάντες, και φυσικά τα blues. Το 1973, εκδίδεται το νέο τους album, το περίφημο Houses of the holy με έναν συνδυασμό σχεδόν όλων των ειδών μουσικής. Το εξώφυλλο απεικονίζει γυμνά παιδία να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στην κορυφή ενός βράχου. Είναι ο πρώτος τους δίσκος, στον οποίο δίνουν όνομα ενώ είναι ο τελευταίος τους με την Atlantic. Τραγούδια που ξεχωρίζουν, είναι το the song remains the same που έδωσε το όνομα του στο ομώνυμο φιλμ που απεικονίζει τα κατορθώματα του γκρουπ στην σκηνή του Madison square garden, το Rain song όπου συνδυάζονται κλασσική μουσική, jazz, folk, rock και blues, το d'yer mak'er όπου κυριαρχεί η reggae(!) , το over the hills and far away και φυσικά το no quarter (έδωσε το όνομα του στην μετέπειτα συνεργασία Page-Plant) με το πέπλο μυστήριου που το καλύπτει. Κατά την διάρκεια αυτής της περιοδείας, το συγκρότημα έσπασε τα ρεκόρ εισπράξεων των Beatles. Οι Zepps, αποφάσισαν τότε να ιδρύσουν την δική τους δισκογραφική εταιρεία και το έκαναν με την Swan song, την οποία εγκαινίασαν με τον διπλό δίσκο Physical Graffiti το 1975. Ο δίσκος σημείωσε τεραστία επιτυχία και τους παραδέχτηκε ακόμα και το άκρως επιφυλακτικό απέναντι τους περιοδικό Rolling Stone. Με την κυκλοφορία αυτού του δίσκου, οι 5 προηγούμενοι ξαναμπήκαν στα charts. Είναι η μόνη φορά που έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Το ρεκόρ το έσπασαν οι ίδιοι με την κυκλοφορία του In through the out door. Το εξώφυλλο απεικονίζει δυο πολυκατοικίες, τα παράθυρα των οποίων είναι κομμένα έτσι, ώστε να εμφανίζονται εναλλάξ οι διάφορες φιγούρες του εσώφυλλου. Τα πιο γνωστά τραγούδια είναι το ανατολίτικο έπος Kashmir, το Trampled underfoot, το The rover, το Houses of the Holy (που προφανώς προορίζονταν για το προηγούμενο άλμπουμ) και το Ten years gone. Κι από το ζενίθ, στο ναδίρ...Η κακοτυχία χτύπησε την πόρτα του γκρουπ και έτσι, ο Plant τράκαρε στην Ρόδο, με αποτέλεσμα η κυκλοφορία του επόμενου δίσκου να καθυστερήσει ενώ ακυρώθηκαν πολλές περιοδείες τους. Τελικά ο επόμενος δίσκος ονόματι Presence κυκλοφόρησε το 1976 και περιείχε τα πασίγνωστα Achilles last stand και Nobody's fault but mine. Ο δίσκος αυτός παρότι δεν ήταν αντάξιος των προηγούμενων, κυμαίνονταν σε ικανοποιητικά επίπεδα. ¶λλωστε, ο John Paul Jones έλεγε πως "στα χειρότερα μας είμαστε καλύτεροι από πολλούς". Και η κακοτυχία συνεχίζεται, αφού ο 5χρονος γιος του Plant πεθαίνει από ίωση και ο περίλυπος πατέρας απομονώνεται ενώ χωρίζει και με την γυναίκα του, Maureen. Τελικά ο επόμενος δίσκος κυκλοφορεί το 1979 με τον τιτλο In through the out door. Ηχογραφήθηκε στο studio των ABBA στην Στοκχόλμη και θεωρήθηκε από άλλους πολύ καλό και από άλλους σημάδι επανάληψης. Όπως και να'χει, ανέβηκε και αυτό στο Νο1 όπως άλλωστε και όλοι οι προηγούμενοι δίσκοι (εκτός του πρώτου). Περιείχε και αρκετές συνθέσεις του John Paul Jones και ξεχωρίζουν τα In the evening, Fool in the rain και All my love. Επρόκειτο όμως να είναι το κύκνειο άσμα του συγκροτήματος, αφού στις 25/9/1980, ο σπουδαίος John Bonham βρέθηκε νεκρός λόγω αναρρόφησης (έγινε γνωστό ότι είχε πιει 40 σφηνάκια βότκας εκείνο το βράδυ) και φυσικά οι υπόλοιποι, μην μπορώντας να συνεχίσουν χωρίς τον φίλο τους, ανακοίνωσαν τον Δεκέμβριο ότι οι Led Zeppelin διαλύονται, βάζοντας έτσι τέλος σε μια ξέφρενη πορεία 13 ετών. Αργότερα (το 1982) κυκλοφόρησε το τελευταίο τους άλμπουμ, το λεγόμενο Coda, που περιείχε ότι έκοψαν από τους προηγούμενους τους δίσκους. Αυτό συνέβη, επειδή το συμβόλαιο τους με την Atlantic τους δέσμευε να κυκλοφορήσουν ακόμα έναν δίσκο. Ανάμεσα στα αλλά, περιέχει και ένα σόλο του αδικοχαμένου Bonham, το Bonzo's montreux. Λέγεται πως ο Page, μετά το τέλος του γκρουπ, δεν ξανάγγιξε την κιθάρα του για 2 χρόνια. Από τότε, πολλές προσπάθειες έχουν γίνει να ξαναενωθεί το γκρουπ με drummer τον γιο του John Bonham, Jason, αλλά καμία δεν καρποφόρησε.
Κάνοντας μια αποτίμηση, οι Led Zeppelin δίχασαν, αλλά αυτό συνέβη με όλους τους πραγματικά μεγάλους. Δεν έδιναν συνεντεύξεις, αντιθέτως εμφανίζονταν σε ραδιοφωνικούς σταθμούς διάσπαρτους στην Αμερική. Δεν εξέδιδαν κανένα από τα σπουδαία τους τραγούδια σε single, προφανώς γιατί δεν ήθελαν να βλάψουν τις πωλήσεις του άλμπουμ. Κατηγορήθηκαν ότι καρπώνονταν συνθέσεις άλλων, αλλά η αλήθεια είναι ότι κανένα από τα πραγματικά μεγάλα τους τραγούδια δεν ήταν σύνθεση άλλων. Κατηγορήθηκαν ως σατανιστές (Η αλήθεια είναι ότι ο Page είχε αγοράσει τον πύργο του μάγου και μέλους της Χρυσής Αυγής-καμία σχέση με την εθνικιστική οργάνωση- Aleister Crowley ενώ είχε γράψει και την μουσική για το έργο Lucifer rising, η οποία ήταν τόσο μακάβρια που ούτε ο σκηνοθέτης δεν ήθελε να την χρησιμοποιήσει.---άλλωστε πολλοί απέδωσαν την κακοτυχία του γκρουπ σ'αυτή την ενασχόληση του Page), μισογύνηδες ενώ γνωστά είναι τα όργια του γκρουπ (το ιδιωτικό τους αεροπλάνο, αποκαλούνται και ως "ιπτάμενο μπουρδέλο"). Τους κατηγόρησαν ότι δεν ήταν καλοί perfomers και ότι τα live τους ήταν στημένα, αλλά πολλοί ακόμα παραμιλάνε για τις ζωντανές εμφανίσεις του γκρουπ καθώς και για την εντυπωσιακή χημεία μεταξύ των μελών. Τους κατηγόρησαν ότι ήταν ένα κατασκεύασμα, αλλά κανένα κατασκεύασμα δεν επηρέασε τόσο κόσμο και δεν έκανε τόσο μεγάλο πάταγο. Συνδύαζαν στοιχεία από το art rock, την hard rock, τα blues, την reggae,την folk, την soul καθώς επίσης και από ανατολίτικες φόρμες. Οι στίχοι τους ήταν ένα κράμα σεξισμού, χίπικων ιδεολογιών, έντονου μυστικισμού και φυσικά επιθετικότητας. Το πόσο επηρέασαν τους "μετέπειτα" είναι γνωστό, άλλωστε οι μουσικοί του grunge, τους κατονομάζουν ως έμπνευση, ενώ μαζί με αλλά συγκροτήματα (όπως οι Sabbath π.χ.), έθεσαν τις βάσεις του metal. Είναι οι μόνοι μαζί με τους Beatles με 5 diamond albums, δηλαδή άλμπουμ που ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια πωλήσεις. Αποχώρησαν όταν έπρεπε, στο απόγειο της καριέρας τους, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις πίσω τους. Το μόνο αρνητικό, είναι ότι μας άφησαν παραπονεμένους, εμάς τους νεώτερους που δεν είχαμε την τύχη να τους ζήσουμε. Όπως και να'χει όμως, άφησαν ανεξίτηλη την σφραγίδα τους στην ιστορία της μουσικής. John Henry Bonahm, R.I.P.
 από StrangeLiLLGirl
plhres kai kalogrammeno:) elpizw na anebhke kai sto enjoy giati aksizei. Mia mikrh dior8wsoula monaxa, to album tou 1975 einai to Physical Graffiti (o daimon tou plhktrologiou ). Keep up the good job:-)
p.s. h tainia Almost Famous, basizete stis empeiries tou skhno8eth me tous Zeppelin
από led_zeppelin
εμ...νομιζω οτι πραγματι εγραψα οτι το album του 1975 ειναι το Physical Graffiti, εκτος κι αν το λαθος βρισκεται καπου αλλου και δεν το παρατηρω. κατα τ'αλλα, σ'ευχαριστω πολυ για οσα ειπες και θελω να σε ρωτησω γι'αυτη την ταινια. αν μπορεις να μου πεις μερικα πραγματα θα σου ημουν ευγνωμων.
από Dazed_and_confused
Έχει γράψει αρθράκι η Lilu για την συγκεκριμένη ταινία, μπορείς να το βρεις εδώ: http://www.rockarolla.gr/article69.html
από StrangeLiLLGirl
exeis apoluto dikio, mallon to prwi kala 8a kanw na bgazw tsimplitses prwta prin arxisw na diabazw:) diabasa oti egrapses duo fores to in throught the out door...
από led_zeppelin
δεν πειραζει μωρε, πως κανεις ετσι. αλλωστε, ανθρωποι ειμαστε, ολοι κανετε λαθη. δεν τιθεται θεμα. (θα μου το πληρωσεις αυτο μια μερα...) αληθεια, αν δε σε πειραζει, μου λες το ονομα σου, γιατι βαριεμαι να γραφω ολο το strangelillgirl καθε φορα?
από led_zeppelin
σ'ευχαριστω πολυ Παντελη, θα το ελεγξω.
| | |
|
|
|
