ΑΡΘΡΑ |
Κινηματογράφος: King Arthur - Αντουαν Φουκουά
Λίγο πολύ από τα τρέιλερ αυτής της ταινίας καταλαβαίνουμε πως δεν πάμε να δούμε άλλη μια έκδοση του γνωστού μύθου του Βασιλιά Αρθούρου με το μαγικό του σπαθί και τον πιστό του μάγο Μέρλιν. Τα γεγονότα της ταινίας, αν και κανείς δεν μπορεί να αποδείξει την αυθεντικότητά τους, στηρίζονται σε ιστορικά στοιχεία, τα οποία όμως είναι πολύ συγκεχυμένα και πονοκεφαλιάζουν όλους ανεξαιρέτως τους ιστορικούς.
Η πραγματική ιστορία:
Γύρω στα 500 μ.Χ., και ενώ η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία βρισκόταν στην διάλυσή της, πιστεύεται πως έζησε ένας ‘‘ήρωας’’, για τον λαό, με το όνομα Αρτόριους Κάστους. Ήταν Ρωμαίος στρατηγός και μαζί με τους ιππότες του βοήθησε την Αγγλία στις εισβολείς των Σαξόνων. Οι μάχες στις οποίες πήρε μέρος (πόσες ήταν, ποιες κλπ) δεν έχουν εξακριβωθεί. Σ’αυτό όμως που συμφωνούν οι ιστορικοί είναι ότι οι νίκες του ενέπνευσαν τον λαό για την δημιουργία μιας φήμης γύρω από το όνομά του, που αργότερα έγινε μυθοπλασίες, και έτσι δημιουργήθηκε ο βασιλιάς Αρθούρος.
Το σενάριο:
Η ιστορία της ταινίας διαδραματίζεται στα 300 μ.Χ. Ο Αρθούρος και οι ιππότες του υπηρετούν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έχοντας ο καθένας 15 χρόνια θητεία. Η ομάδα των ιπποτών είναι άντρες που συγκεντρώθηκαν από μικρή ηλικία και ανήκαν σε αποικίες της αυτοκρατορίας. Αντίθετα ο Αρθούρος είναι Ρωμαίος και χριστιανός. Ζει σε αρμονία με τους παγανιστές ιππότες του και τις άλλες τοπικές φυλές. Αντίθετα με τους αρχηγούς της χριστιανικής εκκλησίας, που σωστά τους δείχνει, να έχουν πάρει τα μυαλά τους αέρα και κακομεταχειρίζονται τους άπιστους. Τα 15 χρόνια έχουν περάσει λοιπόν και έχει φτάσει η ώρα οι ιππότες να πάνε στα σπίτια τους. Μόνο που η Ρώμη τους κρατάει πισινή... Εκτός του ότι οι περιοχές που φυλούσαν μέχρι τότε θα παραχωρηθούν σε όποιον λαό θελήσει να τις διεκδηκήσει (οπότε τρώνε την πρώτη κρυάδα) πρέπει να εκπληρώσουν και μια αποστολή, σχεδόν αυτοκτονίας. Τι ιπποσύνες και τι ανδρείες... Φαίνεται καθαρά πως κανένας δεν δίνει δεκάρα για αυτούς και είναι απλά πιόνια σε μια παρτίδα σκάκι που έστησαν κάποιοι ισχυροί. Όσο ζήλευες εκείνη την εποχή ακούγοντας τους μύθους, άλλο τόσο σε πιάνει μια κατάθλιψη βλέποντας ότι όλες οι πόλεις δεν είναι παρά πεδία μάχης και συνεχής πόλεμος για την διατήρηση τους. Αυτός είναι ένας απ’τους λόγους που η ταινία με πείθει.
Μέσα από αυτήν την αποστολή λοιπόν(καθαρά συμβολική), ο Αρθούρος θα ανακαλύψει, ύστερα από μια εσωτερική διαμάχη (που δεν φαίνεται φυσικά, αλλά εμείς την υποθέτουμε) ποιο είναι το σπίτι του, τι θέλει από την ζωή του, ποιος είναι ο σκοπός του και άλλα τέτοια. Τελικά καταλήγουμε να εξυμνούμε τον Αρθούρο ως λογικό, τίμιο, και γενναίο ιππότη, όπως ακριβώς επέζησε η φήμη του στις ιστορίες των λαών την Αγγλίας. Όλα καλά ως εκεί. Αυτό που με εξέπληξε είναι ο τρόπος που τελειώνει η ταινία και θυμίζει παλιό καλό ελληνικό σινεμά (πόσο πιο κλισέ θα μπορούσε να γίνει;!)
Τι ήθελαν να πετύχουν και τι πέτυχαν:
Ο σκηνοθέτης Antoine Fuqua θέλοντας να δημιουργήσει μία επική ταινία ισάξια των παλιών ιστορικών που βλέπουμε στην TV κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, ή μια πιο πρόσφατη όπως το Braveheart, χρησιμοποίησε πολύ λίγη επεξεργασία στον υπολογιστή για τις σκηνές ώστε όλα να δείχνουν φυσικά. Το αποτέλεσμα προσωπικά μου άρεσε. Εκεί που γέλασα ήταν στις στιλιστικές επιλογές της Penny Rose (οι πειρατές της Καραϊβικής). Να βλέπεις την Γκουίνιβερ να κάνει πασαρέλα την ανοιξιάτικη κολεξιόν του 3ου μΧ αιώνα μέσα στο χιόνι και τ’αγιάζι ή γεμάτη χένα και πολύ λίγα ρούχα στη μάχη, ε, σε εκτροχιάζει λίγο απ’την πραγματικότητα. Δείχνουν όμως πολύ ωραία όλα, αυτό πρέπει να το ομολογήσω.
Οι ηθοποιοί δεν με απογοήτευσαν πουθενά. Είναι πειστικοί και ορισμένοι μάλιστα περισσότερο επιβλητικοί από όσο περιμένεις από μια ταινία χωρίς ηλεκτρονική επεξεργασία. Εκεί που τα χαλάμε είναι στους διαλόγους. Ώρες ώρες είναι υπερβολικά πομπώδεις ή ξεκάρφωτοι.
Ο Αρθούρος(Clive Owen) σηκώνει το βάρος τη στρατηγίας του. Καλείται πολύ συχνά να πάρει αποφάσεις, οι οποίες φυσικά είναι πάντα δίκαιες. Λιγάκι σκοτεινός χαρακτήρας, η ερμηνεία δεν απογοητεύει. Ο Λάνσελοτ βαρέθηκε να υπηρετεί την αυτοκρατορία μακριά απ’το σπίτι του. Ο Ioan Gruuffudd αποδίδει με στόμφο τον ρόλο του μπαϊλντισμένου ανθρώπου. Δεν εγκαταλείπει όμως ποτέ τον φίλο και αρχηγό του. Ερωτεύεται την Γκουίνεβερ, χωρίς να κάνει τίποτα γι’αυτό (μεταξύ κολλητών, αλληλεγγύη). Η τελευταία (Keira Knightley) είναι μια δυναμική τοξότρια που συντροφεύει τον Αρθρούρο στις μάχες. Θα υπήρχε πιο ταιριαστό ζευγάρι; Οι Σάξονες τέλος είναι οι κακοί και διοικούνται από έναν τρομακτικότατο και αυταρχικό πατέρα με έναν γιο που ελπίζει κάποτε να του μοιάσει.
Οι σκηνές μάχης είναι κι αυτές αρκετά καλές. Εγώ βέβαια μπορεί να αφαιρέθηκα πολλάκις , αφού δεν είναι το φόρτε μου, ομολογώ όμως ότι είχαν κάποια αρμονία και ότι σε καθήλωναν. Κι αυτό γιατί η παρέα που καθόταν πίσω μου και που δεν έβαλε γλώσσα μέσα σε όλη την διάρκεια της ταινίας, στις μάχες γίνονταν αρνάκια. Η μουσική έδενε ωραία με όσα έβλεπα και όλα ΟΚ.
Όταν πρωτοείδα την αφίσα της ταινίας στα προσεχώς δεν περίμενα πως κάποτε θα την πρότεινα, να όμως που το κάνω! Περιορίστηκα σε ένα απλό ‘‘όχι άλλη μία αμερικανική χαζομαρίτσα!’’. Ακόμη όμως πιστεύω πως υπάρχουν πολύ καλύτερες προτάσεις για ταινίες που έχουν πολύ περισσότερα να προσφέρουν. Εκτός βέβαια αν είσαι λάτρης του είδους, οπότε θα την έχεις δει ήδη!
 από seekerwh
Εχω την εντυπωση οτι μονο σε εμας τους δυο αρεσε η ταινια!
από
Η ταινία βλεπόταν ευχάριστα.
Σαν πόλεμος μεταξύ dwarves-human-elves ήταν...
από Dazed_and_confused
Ευχαρίστα βλέποταν όντως :)
Εμένα με χάλασαν οι πρωταγωνίστες Lancelot και Arthur.
Ειδικά ο Αρθούρος κοιμόταν σε όλη την ταίνια (βλ. στον γάμο του).
causa causa πολύ ωραίο αρθράκι :D
από Comfortably-numb
Όταν η Ελένη αποφασίσει να το ψάξει, κάνει απίστευτα άρθρα!
από Aragorn23
Opoios thelei na parei kai alli mia geusi apo ayton ton mutho,as diavasei thn "Teleutaia Legewna" tou Manfredi...
| | |
|
|
|
