ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: James - Pleased to meet you
Eίναι φορές που η μουσική καταφέρνει να ξαφνιάσει τον υποφαινόμενο. Πως είναι δυνατόν ορισμένοι ήχοι, απλοί ή περισσότερο σύνθετοι (τα πάντα είναι νότες), να προκαλούν την ενεργοποίηση πολύπλοκων διαδικασιών στο νευρικό μας σύστημα ώστε να μας κάνουν να βιώνουμε μια απίστευτη, αληθινή συναισθηματική εμπειρία που μας συγκινεί και μας καθηλώνει; Kαι κάτι τέτοιο συμβαίνει αρκετά συχνά. Κάθε λίγο και λιγάκι ένα νέο χτύπημα μου υπενθυμίζει ότι η μουσική τελικά έχει ένα μοναδικό σκοπό (στα μάτια του γράφοντα): να αφυπνίζει τις αισθήσεις, τα συναισθήματα μας και να μας θυμίζει κάτι που συχνά ξεχνάμε: ότι είμαστε άνθρωποι.
Σε τέτοιες σκέψεις οδηγήθηκα, αφοπλιστικά αυθόρμητα, κατά την διάρκεια της ακρόασης του δίσκου των σημαντικών James : “Pleased to meet you”. H καριέρα τους ξεκινάει πολύ πίσω, κάπου στα 1983, όπου ο ιδρυτής του ομώνυμου γκρουπ, James, έκανε τις πρώτες καλλιτεχνικές του προσπάθειες. Η καταξίωση για τους James ήρθε αρκετά αργότερα, κάπου στα μέσα των 90ς. ¶λμπουμ όπως το Laid (1993, σπουδαία συνεργασία με τον Brian Eno), Millionaires (1999), καθιέρωσαν τους James στην κορυφή της pop.
Πολλοί θα θεωρούσαν ότι κάπου εκεί οι James έφτασαν στα καλλιτεχνικά τους όρια. Μεγάλο λάθος. 7/1/2001. To καινούριο άλμπουμ των James, “Pleased to meet you”, (με την πινελιά στην παραγωγή του μεγάλου Brian Eno) είναι ένα δημιούργημα από εκείνα τα λιγοστά εκλεκτά που έχουν την στόφα του κλασσικού. Μεγαλοστομίες; Δεν θα το έλεγα. Πρόκειται για ένα πανέμορφο πάντρεμα σύγχρονης ποπ αισθητικής, ηλεκτρονικών στοιχείων, ροκ αμεσότητας, με ψυχεδελικότατες ατμοσφαιρικές πινελιές. Αν μη τι άλλο ακούγεται ενδιαφέρον. Και πιστέψτε με, η ακρόασή του είναι εμπειρία που ξεφεύγει από συμβατικούς χαρακτηρισμούς.
Το πρώτο κομμάτι, “Space” προετοιμάζει για το τι θα ακολουθήσει, ξεκινώντας με ψυχεδελικά πλήκτρα τα οποία διαδέχονται ηλεκτρονικά samples και μια αξέχαστη ερμηνεία από τον υπέροχο Tim Booth (vocalist). “Falling down” και βυθιζόμαστε σε ένα ταξίδι που μόνο η pop των James μπορεί να προσφέρει. Έγχορδοι πειραματισμοί σε electro background, με ένα ακόμη διαμάντι (“English Beefcake”) και τον Booth να ξανακερδίζει τις εντυπώσεις. Τι καταιγισμός είναι αυτός.. Ακόμη ούτε ένα αδύναμο σημείο. Ακολουθεί ένα από τα ομορφότερα κομμάτια του δίσκου το “Junkie”. Τόσο ηλεκτρισμένα μελαγχολικά συναισθήματα από την ηλεκτρισμένη φωνή του μεγάλου ερμηνευτή και παράλληλα μια εναλλαγή συγχορδιών που επιδρά στα συναισθηματικά κέντρα μας. Η κλιμάκωση που τόσο λατρεύω στην μουσική κάνει εδώ πολύ έντονα την εμφάνιση της προκαλώντας μου ευδαιμονία.
Το μελαγχολικό ριφ του μπάσου που συνοδεύεται από τους ήχους της ηλεκτρικής κιθάρας και του ηλεκτρικού πιάνου είναι το κεντρικό θέμα του ομώνυμου “Pleased to meet you”. Ίσως η πιο εμπνευσμένη σύνθεση των James; Η μελαγχολία των James στην καλύτερη της στιγμή. Το φινάλε του με κάνει να τρέμω. Αργόσυρτο, δυναμικό, μελαγχολικό, έντονο.. τόσο ανθρώπινο. “..Pleased to meet you, where you’re from, what’s your name..?”
H μπαλάντα που ακολουθεί (“The shining”), είναι ίσως η πιο αδύναμη στιγμή του άλμπουμ, αλλά και μόνο το ότι υπάρχει σε αυτό το άλμπουμ την κάνει αξιόλογη. ¶λλωστε ακολουθεί το ένα από τα δυο μεγάλα hit του άλμπουμ, Στα ηχεία μου ακούγονται οι οικείες νότες του “Senorita”, με την παθιασμένη ερμηνεία του Booth να καθηλώνει τον ακροατή: “..I’m addicted to you, you’re my love, my senorita..”. Λίγα λόγια μπορούν να ειπωθούν για το συγκεκριμένο τραγούδι. Τρία τραγούδια αργότερα συναντάμε και το δεύτερο μεγάλο hit, to πασίγνωστό “Getting away with it”. Ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια της καινούριας δεκαετίας, με το κολλητικό ρεφρέν που ενώ αφομοιώνεται απευθείας δεν καταλήγει ένα φτηνό εμπορικό τρικ αλλά μια πανέμορφη διαχρονική στιγμή του γκρουπ.
Για να φτάσουμε στον επίλογο ενός μελαγχολικού αλλά ευτυχισμένου άλμπουμ. Το “Αlaskan pipeline” κλείνει ένα υπέροχο άλμπουμ με υπέροχο τρόπο. Κάθε νότα στάζει μελαγχολία στην καρδιά του τυχερού μπαγασάκου που σας διηγείται το υπέροχο αυτό ταξίδι.
Να σημειώσω ότι η ακρόαση αυτού του άλμπουμ ολοκληρώθηκε για πρώτη φορά μόλις πριν λίγα λεπτά. Μέχρι τώρα άκουγα μεμονωμένα κομμάτια ενός άλμπουμ που έχει προλάβει κιόλας να γίνει κλασικό. Συνεπώς οι αντιδράσεις μου στα μουσικά ερεθίσματά του ήταν πέρα για πέρα αυθόρμητες. Όσο σκέφτομαι τι θα συμβεί όταν αφομοιώσω όσα θέλει να εκφράσει ο εκκεντρικός αλλά, αδιαμφισβήτητα πολυτάλαντος κύριος James (ο ίδιος λέει: “I think it's time people finally met the real me"), αισθάνομαι τυχερός που τους συνάντησα στο δρόμο μου. Καλή ακρόαση...
“..Pleased to meet you, where you’re from, what’s your name..?”
 από The_strange_mind_of
Πολυ καλο αρθρακι comfi,κατα ενα περιεργο λογο ενιωσα τα ιδια συναισθηματα οταν πρωτοακουσα το pleased to meet you!αν και δεν ειμαι πολυ fun του ποπ ροκ,αυτο το κομματι μονο ποπ δεν μου φανηκε!αμιτη αλλου μου ξυπνησε συναισθηματα απο ψυχεδελικο ροκ του 70.Κατι που ειχα να νιωσω καιρο.Ισως να πρεπει να εξερευνησω τη πιο alternative πλευρες μου.Μπορει να βρω κατι που να αξηζει!!!
από Comfortably-numb
Μιμάκι μ! Σίγουρα αξίζει.. από τον δίσκο ακόμη άκουσε το space το junkie, alaska pipeline!! Yπέροχα
| | |
|
|
|
