ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: HTP, σα να λες “inspiring”!
Είναι αστεία η ευκολία και η ταχύτητα με την οποία ορισμένα πράγματα έρχονται και φεύγουν. Θέλω να πω, περιμένεις καιρό να συμβεί κάτι και σε λίγες ώρες ό,τι έχει μείνει είναι η ανάμνηση. Και μένεις να αναρωτιέσαι τι ήταν αυτό που έζησες…γιατί υπάρχει η αμυδρή υποψία ότι ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό, αλλά πάλι ήσουν απροετοίμαστος, γι’αυτό και είναι δύσκολο να εκφραστείς. Τρέξε τώρα και ψάξε τρόπους να το κρατήσεις ζωντανό…
Αλματάκι στο κοντινό παρελθόν και βρίσκεσαι να πίνεις καφεδάκι στο café του Μύλου πριν τη συναυλία στην Πύλη Αξιού. Η συζήτηση περιστρέφεται περισσότερο γύρω από άλλα θέματα, παρά γύρω από το main event. ¶λλωστε, οι Hughes και Τurner έχουν προϋπηρεσία σε ιερές μπάντες όπως οι Deep Purple και Rainbow, αλλά έχουν και το δικό τους project πλέον. Συνεπώς όλα δείχνουν ότι η βραδιά θα κυλήσει νοσταλγικά, με rock ημερών που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Συμφωνείς, πίνεις την τελευταία γουλιά του απολαυστικού -διπλού- espresso και κατευθύνεσαι προς την Πύλη…
…Όπου αναγκάζεσαι να περιμένεις μια ώρα και δέκα λέπτα, γιατί για κάποιο λόγο δεν ανοίγουν οι πόρτες. “Patience is a virtue” σκέφτεσαι και διασκεδάζεις με σχόλια που κατευθύνονται προς τον Μr RockRadio κ. Βακάρο του στυλ «¶ντε χοντρέ, τελείωνεεε!». Οι πόρτες ανοίγουν επιτέλους και οι Ούννοι εισβάλλουν. Η αναμονή συνεχίζεται για κανένα τέταρτο ακόμα κι εσύ νομίζεις ότι μάλλον ήρθες στο λάθος μέρος, η συναυλία γίνεται κάπου αλλού και για πολλοστή φορά λες ότι πρέπει κάποτε να συμμαζέψεις το μυαλό σου, γιατί κάποια στιγμή θα σου βγει σε κακό.
Βγαίνουν οι Long Live και ανακουφίζεσαι… «εντάξει, εδώ είμαστε». Σχετικά γνωστό όνομα στη Θεσσαλονίκη παίζουν με πολύ κέφι, σφιχτό και γεμάτο ήχο και σκηνική παρουσία που δεν αργεί να τραβήξει την προσοχή του κοινού, αλλά και να ξεσηκώσει. Κι όλα αυτά παίζοντας μόνο δικά τους, καινούρια κομμάτια. ¶ψογοι και υποτιμημένοι δυστυχώς! Όμως εσύ έχεις αρχίσει να αισθάνεσαι το αίμα να βράζει στο βρυχηθμό της κιθάρας…
Ο χώρος γεμίζει από άτομα που θαρρείς κι έχουν ξεπηδήσει από τα 80’s. Και δεν μπορείς παρά να σκεφτείς ότι εκείνη η εποχή είχε ένα ξεχωριστό, ακατέργαστο vibe που όμως ήταν αληθινό παρ’ όλη τη γαρνιτούρα της ποζεριάς. Σκέψεις που διακόπτονται καθώς ανακαλύπτεις μια ευμεγέθη disco-μπάλα ακριβώς από πάνω σου (προβληματίζεσαι) και καθώς εμφανίζονται από το πουθενά οι ΗΤP. Από εκείνη τη στιγμή το παρόν κυριαρχείται από τη μουσική και ο χώρος μοιάζει ακατάλληλος να συγκρατήσει την ενέργειά της. Επάνω στο σανίδι δυο γερόλυκοι του rock διατυπώνουν ένα ηχητικό μανιφέστο που είναι αδύνατο να του αντισταθείς. Η καρδιά «ξεχνάει» το μυαλό και αφήνεσαι στο ρυθμό, σ’ένα συναρπαστικό ταξίδι. Την παράσταση όμως κλέβει ο Glenn Hughes. Μακάρι όταν φτάσεις στην ηλικία του να’χεις και συ το ίδιο φλογερό πάθος. Μακάρι όταν φτάσεις την ηλικία του να έχεις το θάρρος να κάνεις κατάθεση ψυχής μπροστά σε άγνωστο, ανηλεές κοινό, όπως έκανε αυτός στο “Mistreated”.
Αυτό που βλέπεις γύρω σου, ειδικά όταν παίζονται κομμάτια των Purple και Rainbow είναι απερίγραπτο! Κι ενώ νόμιζες ότι ο χρόνος έχει σταματήσει (πράγμα καλό γιατί αυτή η disco-μπάλα σα να κουνιέται πολύ) η μπάντα σταματάει…για να επιστρέψει μ’ένα μανιασμένο anchor που τίποτα δε θα το χαρακτήριζε καλύτερα, από το τελευταίο τραγούδι, το εκπληκτικό Burn. Τελευταίος σταθμός, εδώ κατεβαίνουν όλοι και μαζί τους κι εσύ…
Και κάθεσαι τώρα στον υπολογιστή σου για να μεταφέρεις την εμπειρία σου. Αλλά δεν είσαι σίγουρος αν θες να το μοιραστείς στ’αλήθεια. Δεν ξέρεις αν θα μπορέσεις έτσι κι αλλιώς. Τι να γράψεις; Ότι ο Hughes έδωσε σεμινάρια vocals; Ότι το rock ζει; Και ποιος σου λέει ότι ενδιαφέρει κανέναν άλλον; Εν πάσει περιπτώση, εσύ ξέρεις ότι είχες να νιώσεις έτσι πολύ καιρό. Ότι συμμετείχες με όλες σου τις αισθήσεις καθώς θυμόσουν ένα φιλί ή ένα χάδι στο “Keep on moving”. Δεν μπορεί…αυτό θα είναι αρκετό για να θυμάσαι αυτή τη βραδιά για πάντα.
Artist spotlight: σόλο φωνητικά στο τέλος του “Mistreated” από Hughes (αποθεώθηκε και δάκρυσε), Keep on moving, Stormbringer, Burn.
Απογοήτευση: Γιώργος Γάκης and the Troublemakers . Δεν είναι πια αυτοί που ήταν κάποτε. Ο κόσμος συμμετείχε αλλά όχι με την ψυχή του. Για τιμωρία δεν αφιέρωσα παράγραφο. Μμμ!
Εν κατακλείδι: any attempts to be more rock than HTP, may result in serious injury…
 από JoeDalton
Φίλε μου ένοιωσα ακριβώς τα ίδια πράγματα, αν και πειραιώτης ήμουν στη συναυλία της Θεσσαλονίκης, ο Glenn ήταν μαγικός!!!
| | |
|
|
|
