ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Goodbye and Hello – Tim Buckley
Ήταν κάπου στα 1967, Ιούνιος μήνας, όταν ο μεγάλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός, Tim Buckley ολοκλήρωσε τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο. Tίτλος: “Goodbye and Hello”. Τα μουσικά αριστουργήματα είναι μια συγκυρία όμορφων συναισθημάτων που αποτυπώνονται στα αυλάκια του βινυλίου.. μας κάνουν να νιώθουμε περισσότερο άνθρωποι.. αφυπνίζουν τα συναισθήματά μας. Ένα τέτοιο αριστούργημα είναι και ο εν λόγω δίσκος.
Ο Buckley αναμφίβολα διαθέτει μια ιδιαίτερη ξεχωριστή φωνή με ένα απίστευτο tremolo, ίσως από τις πιο προικισμένες φωνές που είχα την ευτυχία να ακούσω. Και είναι ευτύχημα όταν μια τέτοια φωνή έχει την δυνατότητα να συνδυάζεται με μια αξιοζήλευτη άνεση του μουσικού να δημιουργεί υπέροχη μουσική. Φλερτάροντας με την folk-country, την χίππυ αισθητική, την ψυχεδελική παράνοια, αλλά και το σκληρό ροκ, ο Buckley δημιουργεί ένα ιδιαίτερο, μεστό, ολοκληρωμένο δίσκο που διαθέτει σε απόλυτη ισορροπία πολλά αντικρουόμενα στοιχεία. Η λύπη και η χαρά, η μελαγχολία και το χαμόγελο, η ένταση και η γαλήνη συνυπάρχουν, μην αφήνοντας περιθώρια στον ακροατή παρά να λατρέψει τον δίσκο.
Όσον αφορά την ενορχήστρωση, αυτή είναι αρκετά πλούσια, με αρκετούς φυσικούς ήχους, όπως ακουστικές κιθάρες (δωδεκάχορδες και εξάχορδες), ηλεκτρικές κιθάρες (Lee Underwood ), διάφορα πλήκτρα (αρμόνιο, harpsichord, πιάνο, όργανο), κρουστά όπως congas και percussion, kalimba και tambourine, ακόμη και φλάουτο και φυσαρμόνικες και φυσικά τα κλασσικά ντράμς και μπάσσα. Και σίγουρα αυτή η ενορχήστρωση συνεισφέρει, στο βαθμό που της αναλογεί, στο τελικό πολύ καλό αποτέλεσμα!
Πριν λίγο οι ήχοι της φυσαρμόνικας τραγουδούσαν μαζί με την μελωδική του φωνή το μελαγχολικό φολκορικό “Once I was”. Aκόμη πιο πριν, είχα σηκωθεί από το γραφειάκι μου και χόρευα, με τον άτσαλο τρόπο μου, στους ήχους του τρελαμένου “Never asked to be your mountain”. Ωστόσο τα κομμάτια που μπόρεσα να ξεχωρίσω και αγάπησα περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα είναι το “Pleasant street”, το “Phantasmagoria in two” καθώς και το ομώνυμο “Goodbye and hello”. “You don’t remember what to say, you don’t remember what to do…” μοιάζει να τραγουδάει ο Tim στο δυναμικό “Pleasant street” και πράγματι μας αφήνει σαστισμένους με τον τρόπο που ερμηνεύει τη μουσική του και με τον τρόπο που αυτή εντείνει το τελικό αποτέλεσμα. Κάθε φορά που το ακούω οι ίδιες αλλόκοτες, πολύπλοκες συνάψεις λειτουργούν στον ταλαιπωρημένο μου εγκέφαλο κάνοντας με να βιώνω υπέροχες συναισθηματικές εμπειρίες. Η αίσθηση που σου αφήνουν, η φωνή του κατ αρχήν και η υπόλοιπη ενορχήστρωση κατά δεύτερον, είναι πρωτόγνωρη και ακαταμάχητα ελκυστική. Όσον αφορά το “Phantasmagoria in two” τι άλλο να πω από το ότι είναι ένα από τα πιο μελωδικά, μελαγχολικά κομμάτια που έχω ακούσει, με τον Buckley σε μια ακόμη ερμηνεία που δεν γίνεται παρά να σε αγγίξει, να σε αναστατώσει και να σε κάνει να τρέμεις. Ένας ερωτικός μονόλογος του, που όμως τόσο, μα τόσο πολύ με εκφράζει και με κάνει να νιώθω ερωτευμένος. “Would you hide my tears and never say «tomorrow I must go»…”. Όσο για το ομώνυμο, λίγα μπορούν να ειπωθούν για αυτό το εννιάλεπτο έπος, με την σχεδόν θεατρική, οπερετική ερμηνεία του Buckley, που αποτελείται από πολλά αυτοτελή τμήματα και ακροβατεί μεταξύ της μελαγχολίας, της folk ανεμελιάς και της χίππικης παράνοιας . Απλά υπέροχο..
O Tim Buckley ήταν ένας προικισμένος άνθρωπος. Πέθανε γρήγορα. Όπως γρήγορα πέθανε και ο γιος του, ο επίσης μεγάλος, Jeff Buckley (αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα στο οποίο θα αναφερθούμε μία άλλη φορά, καθώς πολλά μπορούν να ειπωθούν). Ίσως μια μυστηριώδη κατάρα, που έχει χτυπήσει πολλούς χαρισματικούς ανθρώπους να έπληξε και τους Buckley. Αλλά αυτή η κατάρα είναι που επισφράγισε το μύθο της μεγάλης τους αξίας. Γιατί η μουσική τους θα βρίσκεται πάντα μέσα στις καρδούλες μας και θα μας κάνει να νιώθουμε την ζωή και να ρουφάμε το μεδούλι της..
“… if you tell me of all the pain you’ve had I’ll never smile again…”
 από PinkEmperor
Συμφωνώ απόλυτα, πρόκειται για έναν υπέροχο δίσκο. Από μουσικής άποψης είναι και φοβερό πάντρεμα πολύ διαφορετικών στυλ, αλλά κατ' εμέ αυτό που τον κάνει πραγματικά εκπληκτικό είναι ότι δεν έχει καμιά σχέση με το συνήθη και τότε μοδάτο folkie-whimsy μελαγχολικό λυρισμό, έχει μια φοβερή έξαρση, κατ' εμέ εφάμιλλη της αρχαίας τραγωδίας και είναι και η σειρά των κομματιών τέτοια που νομίζεις ότι μετέχεις σε μια διαδικασία ψυχικής κάθαρσης όταν τελειώνει ο δίσκος πέραν του ότι το κάθε κομμάτι χωριστά είναι πολύ όμορφο να το ακούς. Εγώ δε μπορώ να ξεχωρίσω κομμάτια που προτιμώ αλλά μεγάλη εντύπωση μου έκανε το εκτενές Hallucinations, το οποίο πραγματικά σε ταξιδεύει μουσικά αλλά και στιχουργικά. Δεν ξέρω αν ακούγονται κάπως υπερφίαλα όλα αυτά, αλλά έχεις την αίσθηση ότι αυτός ο δίσκος σου αφυπνίζει "μεγάλα" συναισθήματα πραγματικά
| | |
|
|
|
