ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Fly to the Rainbow – Scorpions (1974)
Με αφορμή την πρόσφατη συναυλία των Scorpions σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να κάνω μια αναφορά στο δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος, που μας γυρνάει πίσω στο μακρινό 1974. Τότε που οι Scorpions δημιουργούσαν το ένα ψυχεδελικό διαμάντι πίσω από το άλλο. Την χρονιά εκείνη ο μεγάλος Michael Schenker φεύγει για τους ¶γγλους UFO. Την θέση του παίρνει ο τουλάχιστον εξίσου σημαντικός Uli John Roth. Με τον Roth στη σύνθεση τους, οι Scorps παντρεύουν με υπέροχο τρόπο το hard με το art rock και την ψυχεδέλεια της προηγούμενης δεκαετίας. Και δημιουργούν ένα δίσκο-ορόσημο.
 Το “Fly to the Rainbow” είναι τόσο καλογραμμένος δίσκος, τόση έμπνευση συσσωρευμένη, τόση μαγεία και εικόνες συμπυκνωμένες σε νότες, που αναρωτιέμαι τι άλλαξε τόσο δραματικά από τον προηγούμενο δίσκο. Μήπως ήταν η πινελιά του Roth, που ανέβασε τους Scorps αρκετά επίπεδα ψηλότερα; Είναι γεγονός ότι ο δίσκος ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος πολύ ευχάριστα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι ότι καλύτερο έχουν δημιουργήσει ποτέ οι Scorps. Ο ήχος τους, παίρνει πλέον τη δικιά του ξεχωριστή μορφή, με την χαρακτηριστική, άλλοτε θλιμμένη, άλλοτε σκληρή, κιθάρα του Roth, καθώς και την κρυστάλλινη φωνή του Maine, να ξεχωρίζουν.
Το αποτέλεσμα, απλά είναι επιβλητικό. Οι Scorpions πειραματίζονται σε αργά αλλά και σε επιθετικά μοτίβα. Έτσι στο άλμπουμ τους συναντάμε άλλοτε μελαγχολικούς και σκοτεινούς, όπως στις υπέροχες μπαλάντες “Fly people fly” “Far away”, (ιδίως η πρώτη προμηνύει την χαρακτηριστική τεχνοτροπία που ακολούθησαν οι σκορπιοί στην συγγραφή αργών μελαγχολικών τραγουδιών), άλλοτε επιθετικούς και οργισμένους όπως στο εναρκτήριο “Speady is coming”.
Ωστόσο τα τραγούδια που κλέβουν την παράσταση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι το “They need a million”, μια πανέμορφη μελωδία στην ακουστική κιθάρα που εξελίσσεται σε ένα ηλεκτρικό όργιο (με λατιν επιρροές είναι η αλήθεια), το ηλεκτρικό hard rock του “Drifting sun” όπου ο Roth τα κάνει όλα, τραγουδώντας με την ιδιόρρυθμη φωνή του, σολάροντας με την wah παραμορφωμένη κιθάρα τουατελείωτα για περίπου 3,5 λεπτά δίνοντας μια υπέροχη παράσταση. Και ακόμη το μελωδικότατο ροκ “This is my song” (“…I tell you about the story of love”) με το κολλητικό ρεφρέν που σίγουρα περιλαμβάνεται στις καλύτερες στιγμές του δίσκου.
Ωστόσο ο βασικότερος λόγος ύπαρξης αυτού του άλμπουμ, είναι το ομώνυμο δεκάλεπτο ψυχεδελικό ποίημα και μια από τις πέντε καλύτερες συνθέσεις που έχω ακούσει ποτέ (όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό). Ξεκινώντας με απαλές, εύθυμες σχεδόν, ακουστικές κιθάρες, ο ύμνος αυτός στο progressive ροκ και στην ψυχεδέλεια, φτάνει σε καταιγιστικά καλπάζοντα drums με τις ηλεκτρικές κιθάρες σε υπέροχα μελωδικά ριφ. Μετά το ξέσπασμα, επέρχεται η ηρεμία. Το καθαρό wah του Schenker με την μελαγχολική φωνή του Roth, ξεκινούν μια νέα μελωδία , διηγούνται ένα μαγικό παραμύθι, που, κλιμακωτά, θα δώσει ένα από τα πιο ψυχεδελικά μελαγχολικά ξεσπάσματα που είχα την ευτυχία να ακούσω ποτέ μου. Η κιθάρα ουρλιάζει τόσο εκφραστικά, τα ντραμς ακούγονται τόσο παρανοϊκά ψυχεδελικά και η ανάγκη να βγάλω από μέσα μου ότι πιο υπέροχο υπάρχει με τρελαίνει.
Είναι σημαντικό να θυμούνται όλοι ποίοι είναι οι Scorpions και πόσο πραγματικά μεγάλες στιγμές είχαν. Όπως και είναι πολύ κρίμα οι ίδιοι να αδικούν τους εαυτούς τους. Όταν έχουν στο ενεργητικό τους τέτοια διαμάντια, γιατί δεν σταμάτησαν όταν έπρεπε; Γιατί αμαύρωσαν τον μύθο τους; Να είναι καλά, που μας χάρισαν τέτοια δημιουργήματα, μακάρι να προστάτευαν τον θρύλο τους…
…I lived in magic solitude,
With cloudy looking mountains,
The lake made out of crystal raindrops.
Run through space, 2000 years ago,
I've seen the giant city of Atlantis,
sinking into an eternal wave of darkness.
Shhh.
Somewhere in the blue distance,
Are those long forgotten trees of gold
Broken lives hidden down in the sand
Darkness everywhere, nothing
Symbols, strange symbols on a cold leaf
Painting torrid colours all sky green.
Candle painted white like the moon,
Faraway children bleed, God save them.
Drifting garish ghosts like shadows.
Save break to catch and kill time.
Echoes one round endless meadow.
Sublime...
 από StrangeLiLLGirl
sublime:)
pote 8a kanete kai ena analogws uperoxo review gia to Lonesome Crow?
από Dazed_and_confused
χεχ , αν το βρίσκαμε lil :D
Ενιγουέι: lyrics του album για να μην ψάχνετε , μπορείτε να τους δείτε στο:
http://www.rockarolla.net/modules.php?name=Lyrics&group=Scorpions
Ωραίο αρθράκι brooo, όποιος δεν έχει ακούσει τπτ απ' αυτόν όπωσδηποτε:
this is my song (αρέσει σε όλους)
fly to the rainbow (psychedelic rock)
drifting sun και they need a million ( ντακς στο τέλος θα πω όλα τα songia του δίσκου γι υατό σταματώ :P)
από StrangeLiLLGirl
to ar8ro h ton disko? giati an einai gia ar8ro mh koitas emena, kanw th moutrwmenh:) alla an einai gia disko me xara na sas to ferw... einai psuxedeleia...
από Dazed_and_confused
χαχαχχα, ναι για τον δίσκο μιλούσα :)
είχα ψάξει πριν καιρό, όταν ακόμα ήμουν τρελός για scorps και δεν έβρισκα τπτ. πάμε πάλι :P
από Comfortably-numb
Και για μένα μπρο αυτά τα 4 είναι τα καλύτερα, και εγώ αυτά ξεχώρισα!
από Comfortably-numb
Αντε λιλι8άκιους περιμένουμε!!!!:)
από StrangeLiLLGirl
8a sas to grapsw;-)
από JoeDalton
Είσαι λίγο σκληρός στο τέλος, είναι δύσκολο για έναν καλλιτέχνη να παραδεχτεί ότι έχει φάει τα ψωμιά του
| | |
|
|
|
