ΑΡΘΡΑ |
Μουσική: Dream Theater, ''Train of Thought''. Mια κριτική σε real-time.
Οι Dream Theater είναι πρώτοι μεταξύ ίσων στο χώρο του progressive rock/metal! Ορίστε, το είπα! Η αδυναμία μου είναι για την εν λόγω μπάντα είναι δεδηλωμένη και, φοβάμαι, ανίατη. Ωστόσο, κάθε φορά που ετοιμάζομαι για την πρώτη ακρόαση ενός νέου τους δίσκου, διστάζω για μερικές στιγμές. Τα συναισθήματα ανάμεικτα: περιέργεια για το «άγνωστο καινούριο», φόβος για μια πιθανή απογοήτευση αλλά και για ένα πιθανό…εγκεφαλικό! Αυτά συνδυασμένα με την αναμονή τόσων μηνών με αφήνουν κάθε φορά σκεπτικό μπροστά στο άδειο CD player…Γνωρίζοντας όμως ότι δε θα είναι η τελευταία φορά που θα συμβεί αυτό, παίρνω βαθιά ανάσα και σπρώχνω το πράσινο κουμπάκι…
 Η εισαγωγή γίνεται με το “As I am”, ένα κομμάτι απλό και σύντομο για τα δεδομένα των Τheater. Πατάω για λίγο το pause… Οι διαθέσεις του Μike Portnoy (drums) και της παρέας του είναι ακόμα κρυφές, αλλά δε μπορώ να αρνηθώ ότι για τα προηγούμενα επτάμιση λεπτά μια συγκρατημένη δύναμη να προσπαθούσε να ξεχυθεί. Σφιχτός ρυθμός, ογκώδης ήχος, πιασάρικo riff με πινελιές Metallica κι ένα πολύ τεχνικό σόλο, ευγενική χορηγία του κ. John Petrucci (κιθάρες). Μάλλον προσπαθούν να ζεστάνουν τον ακροατή. Μάλλον θέλουν να θέσουν το ηχητικό στίγμα του δίσκου. Μάλλον πρέπει να προχωρήσω στο επόμενο κομμάτι.
Ω, Θεέ μου! Ήταν ανέκαθεν παλαβοί, αλλά τώρα το’χουν χάσει τελείως! Στο “This Dying Soul” δε χάνουν χρόνο και ξεκινάνε με ανελέητο σφυροκόπημα. Ένα επιθετικό κομμάτι που ξεδιπλώνει τα θέματά του στα πρώτα λεπτά της εισαγωγής του. Από κει και πέρα η μπάντα χτίζει αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το πιο κολασμένο κομμάτι που έχουν γράψει ποτέ. Με θέμα τη μάχη με τον αλκοολισμό, το “This Dying Soul” αποτελεί τη μουσική και θεματική συνέχεια του “The Glass Prison” που άνοιγε το άλμπουμ “6 Degrees of Inner Turbulence” δύο χρόνια πριν. Επιπλέον, οι fans θα αναγνωρίσουν αναφορές και σε προηγούμενες δουλειές των Dream Theater.
“Endless Sacrifice” και το ταξίδι συνεχίζεται με μια βαριά, ακουστική, μελαγχολική μελωδία που ξεσπάει σ’ένα δυναμικό ρεφραίν. Οι Theater τραγουδούν και παίζουν για τους ανθρώπους τους. Οι ίδιοι λένε ότι το κομμάτι γράφτηκε για τις οικογένειες τους και τις θυσίες που κάνουν ώστε η μπάντα να πραγματοποιήσει το όνειρό της. Βεβαίως, όταν ένα τραγούδι φύγει από τα χέρια των δημιουργών του ανήκει σε όσους στρέψουν την προσοχή τους σ’αυτό και ταυτιστούν μαζί του. Ο ακροατής λοιπόν είναι ευπρόσδεκτος να ερμηνεύσει το κομμάτι κατά βούληση. Bonus εδώ είναι το ορχηστρικό μέρος, οικείο σαν Dream Theater και συνάμα φρέσκο και αυθεντικό.
Παρόλο που για πολλούς το ορόσημο του δίσκου είναι το “This Dying Soul”, το καταπληκτικό “Honor Thy Father” στο νούμερο τέσσερα είναι το αγαπημένο του, παντοτινά δικού σας, υποφαινόμενου. Ok, κέρδισαν την προσοχή μου ως εδώ, γι’αυτό και απρόσεκτα αφήνω το CD να προχωρήσει…για να πατήσω το repeat πολλές φορές (ας μου επιτραπεί το τελευταίον οξύμωρον). Δεύτερο κολαστήριο. Ισχυρό ατού το εθιστικό θέμα που δείχνει τα δόντια του στο ρεφραίν, ανεβάζει την ένταση και κορυφώνεται σ’ένα ξέφρενο δεύτερο μέρος, γεμάτο από ρυθμικές αλλαγές, σκληρά σόλο και μαρτυρικά samples. Κι αν νόμισε κανείς ότι αυτό θα περνούσε γρήγορα, λυπάμαι αλλά πλανήθηκε πλάνη οικτρή. Αυτά τα παιδιά (βρε!) αποφάσισαν να εξαντλήσουν κάθε αντοχή και άμυνα στις εκπλήξεις και σας βεβαιώ ότι είναι πολύ αποτελεσματικοί.
Διάλειμμα για ανασύνταξη και αποσυμπίεση. Πολλά πράγματα που πρέπει να μπουν σε τάξη. Η μπάντα δείχνει έλεος και χαρίζει μια σκοτεινή και παράξενη μπαλάντα. Οι John Myung (μπάσσο) και Jordan Rudess (πλήκτρα) συνθέτουν ένα πολύ εσωτεριστικό τραγούδι. Ευχάριστη και ευπρόσδεκτη έκπληξη η μελωδική γραμμή από τσέλο στοιχειώνει όλη τη σύνθεση, εύθραυστη όσο ο ψυχικός και διανοητικός κόσμος του/της ήρωα/ηρωίδας του “Vacant”. O λυρισμός του James LaBrie (φωνητικά) ολοκληρώνει αισθητικά και θεματικά ένα πολύ συναισθηματικό τραγούδι. Αλίμονο! Το διάλειμμα κρατάει μόνο 2:58! Οι εκκλήσεις για ένα στρογγυλό τρίλεπτο δεν εισακούγονται και οι αυστηροί Theater περνάνε στο νούμερο έξι.
Ααααα! Το απαραίτητο ορχηστρικό! Μα βέβαια, κάπου εδώ έπρεπρε να είναι! Γελάω με τον τίτλο: «Stream of Consciousness». Ξέρω ότι όταν «αυτοί» θέλουν μόνο να παίξουν ο όρος consciousness (=συναίσθηση, επίγνωση, συνείδηση) απλώς χάνει τη σημασία του, ενώ οι ακροατές χάνουν την ψυχική τους ηρεμία (πολύ θα ήθελα να μου έκαναν εγκεφαλογράφημμα την ώρα που ακούω ένα instrumental τους). Οι κακές συνήθειες δεν κόβονται, συνεπώς και εδώ η μπάντα ακολουθεί τη γνωστή συνταγή. Καθησυχάζει το αυτί με το κύριο θέμα και έπειτα από το πουθενά γυρίζει σε μια πραγματικά εμπνευσμένη σύνθεση, την οποία ο γράφων χαρακτηρίζει “latin metal”. For the record, αυτό είναι άλλο ένα αγαπημένο σημείο του δίσκου. Αν κάποιος δεν έχασε τον «ειρμό της συνείδησης» ακόμα, ας ετοιμαστεί. Το latin metal ακολουθεί ένα ψυχεδελικό groove που καταλήγει στο αρχικό μουσικό θέμα. Μη βιάζεστε…το τελευταίο έχει πάρει πλέον νεοκλασική φόρμα, γιατί οπωσδήποτε πρέπει να υπάρχει εξέλιξη. Απλώς πανέμορφο κι ας μην είναι το οργανωμένο χάος προηγούμενων ορχηστρικών (π.χ. “Dance of Eternity”).
Να και το φινάλε. «Τι progressive μπάντα θα είμασταν, αν δεν είχαμε κι ένα epic κομμάτι στο νέο παιδί μας;» μοιάζουν να λένε οι παράφρονες Theater. Σιωπώ, αλλά έχω μια απορία (και μια γυαλάδα στο μάτι): όλα τα προηγούμενα κομμάτια ΤΙ ΗΤΑΝ; Εν πάσει περιπτώση, θα συμφωνήσω ότι το “In The Name of God” κερδίζει το χαρακτηρισμό επάξια. Το ανατολίτικο ηχόχρωμα είναι πάλι παρόν όπως και σε προηγούμενα τραγούδια του δίσκου. Αυτή τη φορά όμως είναι πιο βαρύ και απειλητικό. Η μουσική άλλωστε βοηθά στην εξέλιξη μιας ιστορίας και αν κανείς διαβάσει τους στίχους θα κατανοήσει την επιλογή των ηχητικών τόνων και χρωμάτων. Κι αν τίποτα από αυτά δε σας ενδιαφέρει, θα αποζημιωθείτε με το…τσιφτετέλι στη μέση του κομματιού. Για τρελά κέφια! Highlight: η τελευταία συγχορδία από το πιάνο του μάγου των πλήκτρων Jordan Rudess που φέρνει το δίσκο σε ένα ομαλό, αλλά προβληματισμένο (ελλείψη καταλληλότερης λέξης) κλείσιμο. Μαγική!
Φαντάζομαι ότι ήρθε η ώρα για μια συνολική αξιολόγηση του άλμπουμ. Η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό είναι ότι το “Train of Thought” είναι ό,τι πιο βαρύ έχουν γράψει οι Dream Theater ως σήμερα. Ένα άλμπουμ ώριμο, μεστό και άρτια εκτελεσμένο. Μια αίσθηση που μου δημιουργήθηκε είναι ότι τα τραγούδια -αν και αγγίζουν την κορυφή- θα μπορούσαν να δουλευτούν λίγο περισσότερο, να έχουν ένα «φινίρισμα». Ωστόσο οι προθέσεις του γκρουπ ήταν να φτιάξουν έναν metal δίσκο και αυτό αντανακλάται στις συνθέσεις, στην εκτέλεση και στην παραγωγή (η οποία, σημειωτέον, έχει γίνει από τους κ.κ. Portnoy και Petrucci). Ευχάριστο το γεγονός ότι το μπάσσο είναι μπροστά σε σχέση με παλαιότερες δουλειές, αν και θα ήθελα ένα “player spotlight” με τον Μyung να σολάρει (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι γραμμές του μπάσσου είναι βαρετές. Κάθε άλλο!). Όλα τα μέλη είναι σε μεγάλες φόρμες. Μια ένσταση θα μπορούσε να γίνει στα σόλο του Petrucci, που είναι υπέρ το δέον τεχνικά, ενώ μας έχει συνηθίσει σε περισσότερες μελωδίες και συναίσθημα. Παρόλα αυτά τα εν λόγω σόλο τοποθετούνται άριστα στο γενικότερο metal πλαίσιο του άλμπουμ. Ο Rudess παίζει ρόλο πολύ διακριτικό, αλλά όταν βρίσκει χώρο…ξαμολιέται!!! Σ’αυτόν επίσης οφείλονται και οι latin στιγμές του δίσκου. Η δουλειά του Portnoy είναι υπεράνω σχολιασμού.
To “Train of Thought” είναι ένα καθαρόαιμο progressive metal άλμπουμ, αριστοτεχνικά δεμένο με το παρελθόν και τις επιρροές των δημιουργών του, αλλά και απόλυτα αυθεντικό σαν ξεχωριστή δημιουργία. Οι Dream Theatre είναι ένα γκρουπ που ξέρει μουσική και αυτό που κάνει το κάνει άριστα. Το σημαντικότερο όμως είναι ο σεβασμός και η απεριόριστη αγάπη γι’αυτό που κάνουν και προς αυτούς που απευθύνονται. Γι’αυτό και φροντίζουν ν’ανανεώνονται και να θέτουν νέα standards. Για κάποιον που είναι κανούριος σ’αυτό το είδος μουσικής θα σύστηνα κάποιο άλλο άλμπουμ των ίδιων ή άλλου συγκροτήματος. Για τον έμπειρο ακροατή όμως θα ήταν μια από τις πρώτες επιλογές. Κι όπως ρίσκαρα με την πρώτη φράση του -κάπως εκτενούς ;-p - κειμένου, θα ρισκάρω και με το κλείσιμο: οι Dream Theater είναι από τα σημαντικότερα γκρουπ της rock/metal σκηνής των τελευταίων ετών. Δεν πεισθήκατε; Πατήστε ξανά το play μαζί μου…
Rating: 4,5 στα 5
Εναλλακτικός τίτλος: «Έχασα το τραίνο, τσαντίστηκα και παίζω metal!»
Ηighlights: το latin metal στο “Stream of Consciousness”, το δεύτερο μέρος του “Honor Thy Father”, ο αρπισμός του πιάνου στο κλείσιμο του δίσκου.
Συγνώμη: για την έκταση του κειμένου.
Υπόσχεση: η επόμενη κριτική θα είναι λιγότερο αναλυτική, για να τη διαβάζει ο λαός μέχρι το τέλος. See you on the site!!!
 από Comfortably-numb
Μπράβο Θανάσαρε, πολύ προσωπικό review.. μου άρεσε και μου προκάλεσε την περιέργεια η περιγραφή σου. Που ξέρεις ίσως κάποια στιγμή προσπαθήσω να αποκτήσω το εν λόγω άλμπουμ!!!!
από Dazed_and_confused
Bravoo Θανάση, πολύ καλός, όντως λιγάκι μεγάλο μα δεν πειράζει :) keep writing
| | |
|
|
|
