Αυτοβιογραφική ταινία, το Almost Famous, φέρει παντού τις προσωπικές εμπειρίες του σκηνοθέτη και παραγωγού της Cameron Crowe.
Όπως ο 16χρονος τότε Crowe, σαν ο νεότερος ανταποκριτής του Rolling Stone ακολούθησε στις αρχές του '70 τους Led Zeppelin στην αμερικανική περιοδεία τους, έτσι και ο 15χρονος William Miller, σαν ανταποκριτής του ίδιου περιοδικού ακολουθεί την ανερχόμενη μπάντα Stillwater στην δική τους περιοδεία, καταγράφοντας τόσο στο μαγνητοφωνάκι, όσο και μέσα του, τα παρασκήνια, τις συγκρούσεις, την ερωτική ατμόσφαιρα, την έκσταση των συναυλιών και την σημασία που έχουν οι οπαδοί στους ίδιους τους μουσικούς.
Οι ερμηνείες των Patrick Fugit (William), Billy Crudup (Russell Hammond), Kate Hudson (Penny Lane), Jason Lee (Jeff Bebe) και Frances McDormand (Elaine) είναι πραγματικά εκπληκτικές. Από αυτή την ταινία δεν πρόκειται να φύγεις δίχως αγαπημένο χαρακτήρα. Είτε θα μπεις στη θέση του William βιώνοντας τον απόλυτο ενθουσιασμό και παρατηρώντας τα ιερά για αυτόν πλάσματα να γίνονται οικία, είτε θα ερωτευτείς αναπόφευκτα την μυστηριώδης Penny Lane, μία groupie διαφορετική από τις άλλες, που ακολουθεί σαν μούσα με τα κορίτσια της (τις Band Aids) το συγκρότημα, από αγάπη για τη μουσική. Το σίγουρο πάντως είναι ότι τόσο η ερμηνεία της εκκεντρικής μητέρας του William από την Frances McDormand (την θυμόμαστε στο Fargo), όσο και του παλιού μουσικοκριτικού Lester Bangs, ενσαρκωμένος με σεβασμό από τον Philip Seymour Hoffman, δίνουν εκπληκτικές στιγμές στην ταινία. Αποφεύγοντας αρκετά κλισέ των ταινιών που αναφέρονται σε rock groups (εγκαινιάζοντας ίσως καινούρια) και επιτυγχάνοντας να μην την μετατρέψει σε αυτοβιογραφικό παραλήρημα, ο Crowe παρουσιάζει τις groupies και τη σημασία που αυτές, σαν νέες μούσες., είχαν για την μπάντα, ενώ απεικονίζει γλαφυρά τους εύθραυστους δεσμούς ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος και τις συγκρούσεις, το ξεπούλημα των μουσικών σε μια βιομηχανία που θεριεύει και αυτό που μένει στο τέλος, the thing that makes the world spin: τη μουσική.
Παρόλα αυτά ο Crowe δεν αποφεύγει τις παγίδες του αμερικανικού happy end, καταφέρνοντας όμως να μας αφήσει μια πολύτιμη γλυκόπικρη γεύση, ενώ υπάρχουν αρκετές στιγμές εξιδανίκευσης, στιγμές θα έλεγα αναπόφευκτες στα αυτοβιογραφικά έργα όπου τόσο η ανάγκη για μαρτυρία αλλά και για κάθαρση είναι έντονη. Το Oscar πρωτότυπου σεναρίου που πήρε μοιάζει λίγο, καθώς και οι ερμηνείες είναι εκπληκτικές, αλλά και η σκηνοθεσία σε κάποιες στιγμές θα λέγαμε ότι θυμίζει περισσότερο εναλλακτική παραγωγή, παρά ταινία-όνειρο ζωής του αγαπημένου παιδιού του Hollywood, Cameron Crow...
Αλλά η ματιά του Crowe είναι αθώα, σε μια εποχή που η αθωότητα αρχίζει να ξεφτίζει και η βιομηχανία του lifestyle αρχίζει σιγά σιγά να αγκαλιάζει και να καταπίνει τη μουσική. Με μία φράση, το Almost Famous, είναι μία ταινία ικανή να κάνει όλους τους παλιοροκάδες να αναπολήσουν και όλους τους νεότερους οπαδούς να αναρωτηθούν γιατί γεννήθηκαν τόσο αργά…

18/1/2004, StrangeLiLLgirl