ΑΡΘΡΑ |
Διάφορα: Γιατί δε μ’αρέσουν τ’αεροπλάνα
Το παρακάτω κείμενο είναι προϊόν φαντασίας, σκέψεων εν ώρα πτήσης – πραγματικής και όχι ονειρικής ή της περιστασιακής αιθεροβασίας – καθώς και μικρών ωρών, όταν δεν μπορείς να πιεις, να βγεις ή να γ******ς δυνατά («γελάσεις» ρεμάλια!). Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα υπαρκτά ή ανύπαρκτα είναι εσκεμμένα συμπτωματική, γι’αυτό και δε θα πρέπει να γίνονται παραλληλισμοί, παρά μόνο όταν υπάρχει πρόθεση για ανηλεές δούλεμα. Ή, εν προκειμένω, αν βρεθείτε σε κενό αέρος. Για άλλη μια φορά ο υπογράφων ζητάει συγνώμη για την έκταση του κειμένου. Σκασίλα του κιόλας, γιατί άντλησε μεγάλη, ωστόσο απρόσμενη, ευχαρίστηση όταν το έγραφε. Θα του άρεσε να το διαβάσετε, αλλά αν βαρεθείτε δεν τρέχει κάστανο. Έτσι κι αλλιώς ο καλλιτέχνης αναγνωρίζεται μετά θάνατο, συνεπώς μην υπερβαίνετε τα όρια ταχύτητος.
Enjoy!
Γιατί δε μ’αρέσουν τ’αεροπλάνα
Χαζεύω τη θέα από το μπαρ του αεροδρομίου, λίγο πριν την πτήση. Προσπαθώ να μην δίνω σημασία στους υπόλοιπους ταξιδιώτες. Για την ακρίβεια, προσπαθώ να πεισθώ ότι δεν υπάρχουν. Έχω ένα σωρό να τακτοποιήσω στο ξυπόλυτο κεφάλι μου, δε ζήτησα υπερωρίες!
«Κοίτα μπαμπά, κοίτα! Με τέτοιο θα πετάξουμε; Ουάου, τέλειοοο!». Κοιτάζω τον μπόμπιρα που έχει κολλήσει τη μουτσούνα του στο τζάμι και κοιτάζει την πίστα. Έχει εντυπωσιαστεί τόσο, ώστε αδιαφορεί πλήρως για τις παρατηρήσεις του μπαμπά: «Έλα Μιμάκο, μη λερώνεις το τζάμι!». Κι αυτός βέβαια δε δείχνει ιδιαίτερο ζήλο να ησυχάσει τον κανακάρη του – ο οποίος εχει χύσει ήδη έναν καφέ κι έχει γεμίσει τον τόπο σπανακόπιτα. Εγώ απομακρύνομαι, μια που η κοπέλα στο ταμείο με τα ωραία, αλλά κουρασμένα μάτια μοιάζει να υπολογίζει πως θα πετύχει καλύτερα μπαμπά και γιο με το – αμφιβόλου ποιότητος – ζελέ που τακτοποιεί στο ψυγείο.
- Κι άμα πέσει μπαμπά; Κι άμα πέσει;
- Δεν πέφτει το αεροπλάνο Μιμάκο. Είναι το πιο ασφαλές μέσο μεταφοράς.
Σε γελάσανε Μιμάκο! Ή, μάλλον, δε σου λένε όλη την αλήθεια. Πράγμα με το οποίο διαφωνώ κάθετα, όπως και με το ότι ο (κοίτα-)μπαμπάς σου σε φωνάζει Μίμη. ¶κου όνομα… Το ρώτησες ρε το παιδί αν του αρέσει; Αλλά έτσι είναι, «οι μεγάλοι ξέρουν καλύτερα!».
Αμ δε, που ξέρουν! Το ταξίδι με το αεροπλάνο έχει περισσότερα μειονεκτήματα εκτός από τον φόβο του ατυχήματος. Ο οποίος είναι αδικαιολόγητος εκ προοοιμίου. Υποτιθέστο δηλαδή, ότι το αεροπλάνο αρχίζει να πέφτει. Τι κάνεις; Πατάς το μπουτόν και λες στην αυτο-ξεμαλλιασμένη αεροσυνοδό «μήπως είναι εύκολο να σταματήσετε για να κατέβω;». Πέφτεις κύριε! Αυτό που θα έπρεπε να σε ανησυχεί είναι αν έσβησες το φούρνο πριν φύγεις απ’το σπίτι σου. Γιατί εσύ ό,τι ψωμί ήταν να φας το ’φαγες! Οι υπόλοιποι που μένουμε πίσω τι φταίμε;
Μ’ αυτά και μ’αυτά, ούτε που έχω καταλάβει πως μπήκα στο σκάφος. Βρίσκω τη θέση μου και κάθομαι. ¶λλο κακό οι θέσεις. Πυγμαίους είχαν στο νου τους όταν τις σχεδίαζαν; Γιατί κανονικοί άνθρωποι όπως εσείς κι εγώ (καλά, ίσως όχι όπως εγώ) μια φορά δε χωράνε. Πάντως είμαι πιο άνετα από τον ψηλό στην θέση μπροστά. Αν είχα το μπόι του βέβαια, μπορεί να τα είχα καταφέρει μ’ εκείνη τη νοστιμούλα που γνώρισα προχτές και...
«Ωχ!». Γυρνάω να δω τι με χτύπησε διακόπτωντας το δίλημμά μου περί ύψους. Η κυρία που προσπαθεί να χωρέσει την επικίνδυνα φουσκωμένη τσάντα της στο ντουλαπάκι κοντεύει να σκάσει από την προσπάθεια...ωραία, μπορεί να έχουμε θέαμα...έλα...έλα...λίγο ακόμα...όχι ρε γαμώτο τα κατάφερε!
- Αχ, με συγχωρείς βρε αγόρι μου, να περάσω λίγο!
- Ναι βεβαίως (Τι να σε συγχωρήσω που με το καρούμπαλο που έχω θα πιάσω Deutsche Welle σε λίγο…).
- Όχι, μη σηκώνεσαι, χωράω άνετα! (Σαν πολύ σίγουρη δεν είναι;)
- Μα δεν πειράζει (Θεέ μου δεν πρόλαβα να βγω! Μα...υπάρχουν ακόμα τέτοιες κιλόττες?).
- Αααχ, ωραία! (στον εαυτό της:) Πρέπει να έχασα κι άλλο βάρος! Ας είναι καλά το γυμναστήριο!
- Εχμ...(θα είν’ αυτό που άλλαξε διεύθυνση και ανακαινίζεται...). ΕΧΜ (τι μ’έπιασε τώρα κι ο λαιμός μου;)!
Ένα καλό πάντως το έχει το αεροπλάνο: την απογείωση. Αυτό μάλιστα, το ευχαριστιέμαι. Όλα τα καλά κρατάνε λίγο φυσικά. Και μετά, μέχρι να πατήσει έδαφος το σιδερένιο πουλί (Επ! Ησυχία εκεί πίσω, σας είδα!) το χάος. Καταρχήν το βουητό των κινητήρων. Να σου τρυπάει το μυαλό! ‘Εχω πληρώσει εισητήριο (το οποίο ακριβαίνει ενώ το μέγεθος των αποσκευών και του φαγητού μικραίνει, post-it: να θυμηθώ ν’ αρχίσω να πιστεύω στη θεωρία του χάους), κάντε κάτι με τη μόνωση επιτέλους! Για να μη μιλήσω για αυτό το σκασμένο που έχει πλαντάξει στο κλάμα κάπου μπροστά.
Μετά είναι αυτή η αίσθηση ότι όσο είμαι «εναέριος» δεν ανήκω πουθενά. Γιατί, που είναι το παράλογο; Σηκώθηκα από ένα μέρος, πάω κάπου αλλού και στο ενδιάμεσο αιωρούμαι. Αφήστε που στο τέλος μπορεί και να μην καταλήξω στον προορισμό μου, αλλά air-mail σε κάνα γραφείο πολυεθνικής. Το γελάτε; Ποιος είπε ότι ο Οσάμα ήταν τρομοκράτης; Ταχυδρόμος ήταν ο άνθρωπος! Απλά απέτυχε το πείραμά του, επειδή εκείνη τη μέρα φυσούσε. Οk, bad joke…
Αποφασίζω να κοιμηθώ. Έχω αναπτύξει αυτόν τον μηχανισμό (έλα Κάρολε, πες μου κι άλλα για την εξέλιξη των ειδώνε!) προς αποφυγήν βαρεμάρας και επειδή δεν μπορώ να διαβάσω. Κι άλλα προβλήματα στο αεροπλάνο δηλαδή. O θόρυβος των μηχανών με νανουρίζει. Λογαριάζω όμως χωρίς τη...λεπτούλα δίπλα μου.
- Πως μ’αρέσουν τα ταξίδια! (τα ταξίδια μάλλον δεν τα ρώτησε...)
Σε τέτοιες περιπτώσεις κάνω ότι δεν ακούω, αλλά είναι μάλλον καλύτερα ν’αρχίσω να προσποιούμαι ότι δεν μιλάω ελληνικά. Ξέρετε...«καπούτσνικ ντόιζντομπρόσκι» ή «Με γιάμας Καταρίνα». Εδώ όμως είναι αδύνατο να ξεφύγω.
- Λονδίνο πάτε; (Μπα; Το γυρίσαμε στον πληθυντικό;).
- Μάλιστα (Ναι, Λονδίνο, αλλά λέω να πάω από άλλο δρόμο).
Εν τω μεταξύ έρχεται το φαγητό. Το σκασμένο ακόμα κλαίει. Που τη βρίσκει τόση τσαντίλα;
- Αχ, πάνω στην ώρα! Κι ότι είχα μια λιγούρα! (...και το γυμναστήριο; Σιγά μωρή, αυτό είναι η ζώνη!). Κφέρ’τε, πά’ ν’ δ’ τθο χιο μο’! (Ε;)
- I beg your pardon? (όχι εσένα ρε ¶γγλε, σ’εμένα κάτι λέει, αλλά θέλω υπότιτλους).
- ...γκλουπ!... Ξέρετε, πάω να δω το γιο μου! (Αααα...έτσι πες. Μια μια τις πατάτες λέμε!!!)
- Σπουδάζει; (α ρε μάνα, μ’έκανες και ευγενικό).
- Φποβάδει τ’πο’λκι μο...τσομπ!...αροναπική! (Εσείς κάτι μου λέτε τώρα...)
- ¿Que? (να κι ο Ισπανός στην κουβέντααα!).
- ...χγρτς!...Σπουδάζει το πουλάκι μου, αεροναυτική! (τι μου λες! Πες του να κάνει κάτι γιατί το αεροπλάνο σου έρχεται λίγο στενό). Βέεεβαια! Μυαλό! Πήρε από τον πατέρα του. Θετικές επιστήμες. Ενώ εγώ ήθελα να γίνω ηθοποιός, αλλά βλέπετε...σλλλουρρπ! Γλούικ!...(Σ.τ.Ε.: το κρασί είναι αυτό) παιδιά, σπίτι, δεν τα κατάφερα (Συμφορά μου! Χάσαμε ολόκληρο θίασο! Ώπ...περάσαμε στο γλυκό). Εφείφ βεν τ’ώτε (hang on! Εύκολο είναι αυτό...κάτσε να δεις);
- Εεε, δεν πολυπεινάω (Γιες! Χαραμίζομαι ρε στη Γενετική, έχω έφεση στις ξένες Γλώσσες τελικώς)...
Και ενώ σκέφτομαι ότι «Πώς να φάω κυρία femme φακλάν μου, που με την πληθωρική σας προσωπικότητα μ’έχετε εκτοπίσει...» έρχεται ένα φονικό μυγδαλάκι και σφηνώνεται στην «καταπιώνα» της κυρίας. Βαράτε βιολιτζήδες! Γουρλώνει τα μάτια, προσπαθεί να μπήξει τις στριγγλιές, δεν τα καταφέρνει και βουτάει εμένα.
- Βήξτε! ΒΗΞΤΕ! Μην με τραβάτε! Αφήστε την αεροσυνοδό! Σκύψτε και ΒΗΞΤΕ!
¶δικος κόπος (πού να κάνεις λαβή Heimlich σε βουνό!). Στην καμπίνα επικρατεί αναστάτωση. Η χοντρή πνίγεται (για δες...δεν ήξερα ότι μπορεί ένας άνθρωπος να γίνει τόσο μπλε!), ξεχαρβαλώνει εμένα και πνίγει την αεροσυνοδό τραβώντας την από το φουλάρι. Το σκασμένο τσιρίζει. Φονικό δηλαδή. Και τότε ένα χέρι προσγειώνεται στην πλάτη της παθούσης. Το μυγδαλάκι εκσφενδονίζεται, η πνιγμένη σωριάζεται στη θέση και ο σιτεμένος ¶γγλος που έσωσε τη μέρα δηλώνει με φλέγμα “Extreme situations, require extreme measures!”. Θα’λεγα τώρα και για σένα και για τον Νταλάρα, αλλά ας όψεται...
Επιτέλους προσγειωνόμαστε. Κι έχω κι άλλη πτήση. Έχουν παρεκκλήσια τα αεροδρόμια; Σηκώνομαι και παίρνω τα πράγματα μου. Η χοντρή σηκώνεται κι αυτή - τώρα βλέπω ότι η τσάντα της είναι σαν το μικρό της αδερφάκι - και αφού λέει στον σωτήρα της «Αχ, θενκ γιου βέρυ ματς, μίστερ! Γιου σέιβ μάι λάιβ!» γυρνάει σ’εμένα:
- Αχ, θα το’χω να το λέω, αυτή η πτήση ήταν πολύ περιπετειώδη (ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΣ ΑΠΟ ΜΕΝΑ; ΤΙ;)!
- Ναι... (¶ει στο γιο σου ρε...μη δεις εγώ τι «περιπετειώδη» μπορώ να γίνω...άσχετη!)
- Ευχαριστώ και...με συγχωρείτε για την ενόχληση!
- Μα σας παρακαλώ, η ενόχληση δική μου...
Πριν βγω από το σκάφος, το βλέμμα μου πέφτει στο σκασμένο που δεν κλαίει πια. Κοριτσάκι είναι! Τα μωρά μοιάζουν ίδια οπότε συμπεραίνω από τα ροζ. Μου χαμογελάει και μεμιάς καταλαβαίνω...και παίρνω πίσω ό,τι άσχημο είχα σκεφτεί γι’αυτό. Τι να πω ρε μωρό...αν δεν βιαζόμουν να προλάβω το άλλο πουλί, θα σε κερνούσα μια φρουτόκρεμα....
Νάσος
 από seekerwh
Ελεος, δεν με κρατανε τα ποδια μου
από StrangeLiLLGirl
ti sxolia kai ti asterakia... paw na to dwsw se OLOUS na tous ftiaksw ti mera:) xaramizese telika sth genetikh..
από Comfortably-numb
χεχεεχεεε όλα τα λεφτά οι σκέψεις σου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού! Απολαυστικο!
από deadend
πολύ καλό :)
από Dazed_and_confused
indeed :D
από Novak
axaxax :)P polu wraio naso
από headless_girl
ta sygxarhthria mou!!!!!!!!!!!!!!!me ekanes kai gelasa pali...hahahaha....thes kai thn apopsh mou?en merei simfwnw oso afora ayta ta "aeroplana".....enw an hsoyn se polemiko????ohi pes mou,de tha htan teleia???h se ena diko sou telsopantwn...lol...tha soy kanw ena dwro stha genethlia sou gia na mhn pathaineis ola ayta kathe fora pou theleis na pas....kapou makria...!!!makiaaaaaa.....
από Eagleman2005
symboylh : kalytera na mhn to diabasei ayto h marinaa ... pantws ... se olh thn upo8esh ... uparxei ena kako .... den prolabaineis na thn peseis se kammia. prepei na ka8esai synexeia sthn 8esh sou .... :>
από Downward_Spiral
Πως και δεν εκατσε η χοντρη πανω σου ηθελα να ξερα... :p
| | |
|
|
|
