As everyone knows, graphic designers are the reason
there are so many wars in this world. They get inside
our heads with their subliminal advertising, force us
against our will to spend money on the worst pieces of
shit, and eventually, drive us to depression and
random acts of violence. And of course, most of them
are communists.
So to do my part to save the world from them, i made a
list of things you can do when working with a graphic
designer, to assure that they have a burn-out and
leave this business FOREVER.
1. Microsoft Office
When you have to send a graphic designer a document,
make sure it's made with a program from Microsoft
Office. PC version if possible. If you have to send
pictures, you'll have more success in driving them mad
if, instead of just sending a jpeg or a raw camera
file, you embed the pictures inside a Microsoft Office
document like Word or Powerpoint.
Don't forget to lower the resolution to 72 dpi so that
they'll have to contact you again for a higher quality
version. When you send them the "higher" version, make
sure the size is at least 50% smaller. And if you're
using email to send the pictures, forget the
attatchment once in a while.
2. Fonts
If the graphic designer chooses Helvetica for a font,
ask for Arial. If he chooses Arial, ask for Comic
Sans. If he chooses Comic Sans, he's already
half-insane, so your job's half done.
3. More is Better
Let's say you want a newsletter designed. Graphic
designers will always try to leave white space
everywhere. Large margins, the leading and kerning of
text, etc. They will tell you that they do this
because it's easier to read, and leads to a more
clean, professional look. But do not believe those
lies. The reason they do this is to make the document
bigger, with more pages, so that it costs you more at
the print shop. Why do they do it? Because graphic
designers hate you. They also eat babies. Uncooked,
raw baby meat.
So make sure you ask them to put smaller margins and
really, really small text. Many different fonts are
also suggested (bonus if you ask for Comic Sans, Arial
or Sand). Ask for clipart. Ask for many pictures (if
you don't know how to send them, refer to #1). They
will try to argument, and defend their choices but
don't worry, in the end the client is always right and
they will bow to your many requests.
4. Logos
If you have to send a graphic designer a logo for a
particular project, let's say of a sponsor or partner,
be sure to have it really really small and in a
low-res gif or jpeg format. Again, bonus points if you
insert it in a Word document before sending it. Now
you might think that would be enough but if you really
want to be successful in lowering the mental stability
of a graphic designer, do your best to send a version
of the logo over a hard to cut-out background. Black
or white backgrounds should be avoided, as they are
easy to cut-out with the darken or lighten layer style
in photoshop.
Once the graphic designer is done
working on that bitmap logo, tell him you need it to
be bigger.
If you need a custom made logo, make your own sketches
on a napkin. Or better yet, make your 9 year old kid
draw it. Your sketch shouldn't take more than 5
minutes to make. You don't want to make something
that's detailed and easy to understand, because the
less the designer understands what you want, the more
you can make him change things
afterwards. Never accept the first logo. Never accept
the 9th, make him do many changes, colors, fonts &
clip art. Ask him to add a picture in the logo.
Bevels. Gradients. Comic Sans. And when he's at his
10th attempt, tell him that you like the 2nd one the
most. I know, it's mean but remember: graphic
designers are the cause of breast cancer among
middle aged women.
5. Choosing your words
When describing what you want in a design, make sure
to use terms that don't really mean anything. Terms
like "jazz it up a bit" or "can you make it more
webbish?". "I would like the design to be beautiful"
or "I prefer nice graphics, graphics that, you know,
when you look at them you go: Those are nice
graphics." are other options. Don't feel bad about it,
you've got the right. In fact, it's your duty because
we all know that on fullmoons, graphic designers
shapeshift into werewolves.
6. Colours
The best way for you to pick colors (because you don't
want to let the graphic designer choose) is to write
random colors on pieces of paper, put them in a hat
and choose. The graphic designer will suggest to stay
with 2-3 main colors at the most, but no. Choose as
many as you like, and make sure to do the hat thing in
front of him. While doing it, sing a very annoying
song.
7. Deadlines
When it's your turn to approve the design, take your
time. There is no rush. Take two days. Take six. Just
as long as when the deadline of the project
approaches, you get back to the designer with more
corrections and changes that he has time to make.
After all, graphic designers are responsible for the
911 attacks.
8. Finish Him
After you've applied this list on your victim, it is
part of human nature (although some would argue
weather they're human or not) to get a bit insecure.
As he realises that he just can't satisfy your needs,
the graphic designer will most likely abandon all
hopes of winning an argument and will just do whatever
you tell him to do, without question.
You want that in purple? Purple it is. Six different
fonts? Sure!
You would think that at this point you have won, but
don't forget the goal of this: he has to quit this
business. So be ready for the final blow: When making
final decisions on colors, shapes, fonts, etc, tell
him that you are disappointed by his lack of
initiative. Tell him that after all, he is the
designer and that he should be the one to put his
expertise and talent at work, not you. That you were
expecting more output and advices about design from
him.
Tell him you've had enough with his lack of creativity
and that you would rather do your own layouts on
Publisher instead of paying for his services. And
there you go. You should have graphic designer all
tucked into a straight jacket in no time!
Από την ποσότητα των γραμμάτων που λαμβάνω κάθε εβδομάδα, φαίνεται ότι όλοι επιθυμούν να γίνουν σχεδιαστές μοτοσυκλέτας. Στο παρελθόν, προσπαθούσα πάντα να δώσω στον καθένα μία σύντομη απάντηση.
Όμως όταν γινόταν αυτή η πρώτη επαφή, έφταναν στο γραφείο μου ατελείωτα σκίτσα μαζί με την παράκληση να τα σχολιάσω λεπτομερώς. Οι εικόνες στέλνονταν με τη μορφή αρχείων Bitmap ή TIFF, με αποτέλεσμα να μπλοκάρουν οι τηλεφωνικές γραμμές για μισή ώρα –και στο τέλος αυτό που εμφανιζόταν, ήταν ένα κακοσχεδιασμένο σκίτσο με μολύβι, στο μέγεθος γραμματόσημου. Οποιοσδήποτε είχε ανακαλύψει το θαύμα των JPEG, συνήθως έστελνε τόσο μεγάλες εικόνες που μπορούσαν να καλύψουν διαφημιστικές πινακίδες. Μόλις αυτές οι εικόνες άνοιγαν, τις περισσότερες φορές αποκαλυπτόταν ένα άσχημο και φανταχτερό σχέδιο, ή κάτι που έμοιαζε με τρακαρισμένη MV Agusta.
Σπάνια ο ενθουσιασμός αυτών των ελπιδοφόρων νέων, συνοδευόταν από το παραμικρό ίχνος ταλέντου. Για τους περισσότερους, θα ήταν καλύτερο να ασχοληθούν με το ψάρεμα, παρά να παλεύουν ενάντια στους οιωνούς για να γίνουν επαγγελματίες σχεδιαστές μοτοσυκλέτας. Φυσικά όμως, κανένας δε θέλει να ακούσει κάτι τέτοιο. Παρόλο που αυτοί οι απρόσκλητοι ανταποκριτές ζητούν μία κριτική, αυτό που θέλουν στην πραγματικότητα, είναι ένας έπαινος. Οποιαδήποτε υπόδειξη από την οποία μπορεί να ωφεληθεί ένας τομέας της δουλειάς τους, θεωρείται ως προσωπική προσβολή -κι αμέσως μετά, ακολουθεί μία μακρά και πεισματώδης αιτιολόγηση κάθε σχεδιασμένης γραμμής και αισθητικής απόφασης. Σίγουρα μπορώ να ζήσω χωρίς όλα αυτά. Εάν θέλω διαφωνίες, θα καλέσω απλώς την πρώην γυναίκα μου.
Το ποτήρι ξεχείλισε όταν ένας ευγενικός νεαρός από την Ινδία, τον οποίο είχα συμβουλεύσει να υποβάλλει αίτηση στο πανεπιστήμιο του Coventry, μου έστειλε ένα e-mail και ανέφερε ότι έγινε δεκτός. Δυστυχώς, στη συνέχεια του e-mail, έλεγε ότι η οικογένειά του δε μπορούσε να πληρώσει τα δίδακτρα και γι’ αυτόν το λόγο, μου ζητούσε να του δώσω το ποσό των $40.000 καθώς με θεωρούσε υπεύθυνο για την επιτυχία του. Μπήκα στον κόπο να το εκτυπώσω, μονάχα για την ευχαρίστηση που πήρα όταν το έσκισα. Περιττό να πω ότι μετά από αυτό το επεισόδιο, έχω γίνει αρκετά επιλεκτικός σχετικά με το ποια γράμματα θα λάβουν απάντηση. Γι’ αυτόν το λόγο, σας παραθέτω μία λίστα με τις κινήσεις που πρέπει να κάνετε, εάν επιθυμείτε να μπείτε στον κόσμο της σχεδίασης μοτοσυκλετών.
Πρώτα απ’ όλα, ρωτήστε τον εαυτό σας εάν το έχετε μέσα σας. Ακόμα κι αν οι μαμάδες, οι πατεράδες, οι φίλοι και οι δάσκαλοι του σχολείου λένε ότι έχετε ταλέντο, θυμηθείτε ότι όλα αυτά, έχουν σχέση με το δικό τους επίπεδο και για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι απίθανο να γνωρίζουν το παραμικρό για τη σχεδίαση μοτοσυκλετών. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε μπορούν να ζωγραφίσουν -και γι’ αυτό, δε σημαίνει κάτι ιδιαίτερο το ότι εσείς μπορείτε. Μάθετε να κάνετε την αυτοκριτική σας και θα γλιτώσετε από πολλές απογοητεύσεις στο μέλλον. Εάν νιώθετε την ανάγκη να ρωτήσετε ποιο πρόγραμμα υπολογιστή κάνει ωραία σχήματα επειδή αυτά που φτιάξατε εσείς είναι άσχημα, όπως πρόσφατα μου ζήτησε κάποιος, τότε κάντε μία χάρη στον εαυτό σας και ξανακοιτάξτε την επιλογή του ψαρέματος.
Εάν τελικά αποφασίσετε να κυνηγήσετε το όνειρό σας, ετοιμαστείτε για πολλά χρόνια επίπονης δουλειάς, ένα μεγάλο ποσό για τις σπουδές σας και την πιθανότητα της αποτυχίας στο τέλος. Ο σχεδιασμός οχημάτων είναι μία εξαιρετικά ανταγωνιστική δουλειά και η εξειδίκευση στις μοτοσυκλέτες, προσθέτει μία επιπλέον δυσκολία. Από την οπτική των ψυχρών αριθμών, είναι πιο εύκολο να πρωταγωνιστήσεις σε μία ταινία, από το να γίνεις σχεδιαστής μοτοσυκλετών -γι’ αυτόν το λόγο, μην υποθέσετε ότι τα προσόντα από μόνα τους, θα εγγυηθούν την επαγγελματική σας αποκατάσταση. Τα κολέγια υπάρχουν για να βγάζουν χρήματα καθώς και για να προσφέρουν ένα επίπεδο μόρφωσης -και φυσικά δεν είναι πρόβλημά τους, εάν καταλήξετε να ψήνετε μπιφτέκια μετά την αποφοίτηση.
Στο τέλος ωστόσο, υπάρχουν λίγες επιλογές, καθώς οι εταιρείες θα περιμένουν να έχετε πτυχίο κολεγίου σε κάποιον κατάλληλο τομέα. Ένα πτυχίο στον Βιομηχανικό Σχεδιασμό είναι καλό, αλλά ένα στον Σχεδιασμό Οχημάτων είναι ακόμα καλύτερο. Κανένα κολέγιο δεν ειδικεύεται στην πραγματικότητα στο σχεδιασμό δίτροχων. Εάν προσπαθήσουν να το ισχυριστούν, ρωτήστε απλώς ποια είναι τα πιστοποιητικά των καθηγητών που δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Ένας καθηγητής μεταλλουργίας ο οποίος κάποτε κόλλησε ένα sissy-bar στην BSA του, είναι απίθανο να σας βοηθήσει να κανονίσετε μία κορυφαία συνεργασία με την Ducati.
Πάντως, το καλύτερο που θα καταφέρετε είναι να πάρετε ένα μάθημα σχεδιασμού οχημάτων, μέσα στα όρια του οποίου θα σας επιτραπεί να σχεδιάσετε μία μοτοσυκλέτα ως πτυχιακή εργασία. Κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά σημαντικό, γιατί αποτελεί το εισιτήριό σας για συνεντεύξεις. Επίσης, μοντέλα πλήρους μεγέθους δημοσιεύονται συχνά από τα έντυπα μοτοσυκλέτας, προσφέροντας δωρεάν δημοσιότητα. Παρόλα αυτά, οι συμβουλές και η υποστήριξη από το διδακτικό προσωπικό θα είναι σε γενικό επίπεδο, καθότι είναι εξαιρετικά απίθανο κάποιος καθηγητής να έχει πραγματική εμπειρία με μοτοσυκλέτες.
Εάν έχετε ήδη πτυχίο σε κάποιον σχετικό τομέα, όπως στην αρχιτεκτονική ή στη μηχανολογία, μπορεί να φανεί χρήσιμο ώστε να μπορέσετε να κάνετε ένα Master στο σχεδιασμό, το οποίο με τη σειρά του θα επιτρέψει να εξειδικευτείτε στις μοτοσυκλέτες. Παρομοίως, οι σχεδιαστές προϊόντων μπορεί να επωφεληθούν, αποκτώντας σε έναν επιπλέον χρόνο ένα M.DES στο σχεδιασμό οχημάτων. Βέβαια, όποιος έχει σκοπό να προχωρήσει σε τέτοιου είδους σπουδές, πρέπει να αναρωτηθεί αν αξίζουν τον κόπο ένα ή δύο χρόνια, μέχρι να πάρει το Master. Καθώς αυξάνεται το επίπεδο ανταγωνισμού, ένα Master γίνεται γρήγορα κανόνας -αλλά ίσως να αποδειχτεί και υπερβολικό. Τελικά, όλα καταλήγουν στις δυνατότητές σας. Αν διαθέτετε στ’ αλήθεια ταλέντο που να ξεχειλίζει από παντού, οι εταιρείες θα σας αρπάξουν ακόμα κι αν δεν έχετε κανένα πτυχίο –μολονότι μπορεί να προτιμήσουν να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές σας, προτού πιάσετε δουλειά.
Τα πιο αναγνωρισμένα κολέγια στο σχεδιασμό οχημάτων είναι το Royal College of Art στο Λονδίνο, το Coventry University, το Art Center College of Design στην Pasadena και το Pforzheim Fachhochschule, παρόλο που νέα μαθήματα σχετικού περιεχομένου δημιουργούνται διαρκώς. Πολλές χώρες προσφέρουν τώρα κάποια μορφή μαθημάτων σχεδιασμού μεταφορικών μέσων. Μερικά λεπτά ψαξίματος στο Google θα αποβούν χρήσιμα και θα βρείτε μία λίστα με κολέγια στην περιοχή σας. Φυσικά, πολλά έχουν links στο website του MDA (www.motorcycledesign.com).
Όσον αφορά τις δουλειές, η καλύτερη στρατηγική είναι να προσεγγίσετε τις εταιρείες λίγο πριν τον τελευταίο χρόνο σπουδών. Πιθανώς να δείξουν ενδιαφέρον για την πτυχιακή σας εργασία και να προσφερθούν να σας προμηθεύσουν με ανταλλακτικά ή συμβουλές εάν εργάζεστε σε ένα μοντέλο με κλίμακα 1:1. Το πιο σημαντικό είναι, ότι θα κάνετε επαφές και το όνομά σας θα σημαίνει κάτι, όταν δουν το μοντέλο σας σε κάποια έκθεση ή στον Τύπο. Δεν υπάρχει κάποιο κόλπο, για να πλησιάσετε τις εταιρείες. Πρέπει απλώς να κάνετε την κατάλληλη έρευνα. Πάντοτε όμως να στέλνετε κάτι οπτικό (σχέδια ή φωτογραφίες του μοντέλου σας) ώστε ο παραλήπτης να έχει κάτι για να σας κρίνει. Εάν η δουλειά σας δεν έχει πολλές πιθανότητες να πάρει μία θετική απάντηση, περιμένετε λίγο μέχρι να βελτιωθεί το επίπεδό σας. Το να κάνετε νωρίς μία αίτηση, μπορεί να εξαφανίσει μία μελλοντική ευκαιρία για κάτι καλύτερο. Απαραίτητα κάντε έναν ορθογραφικό έλεγχο στο κείμενό σας, ή βάλτε κάποιον ειδικό να το κάνει για σας. Ένα κακογραμμένο γράμμα δεν αντανακλά ωραία τις ικανότητές σας -και όπως λένε, έχεις μόνο μία ευκαιρία για να δημιουργήσεις την πρώτη εντύπωση.
Όταν γράφετε γράμμα σε έναν μεγάλο κατασκευαστή, είτε για πρακτική εκπαίδευση είτε για μόνιμη συνεργασία, προσπαθήστε να βρείτε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο για να απευθυνθείτε. Με το να στείλετε απλώς ένα γράμμα στην Honda, είναι απίθανο να πετύχετε τον στόχο σας. Έτσι λοιπόν, όσο ακριβέστερα μπορείτε να κατευθύνετε το γράμμα ή το e-mail σας, τόσο περισσότερες είναι και οι πιθανότητες να φτάσει στο κατάλληλο άτομο. Εάν δεν έχετε υπόψη σας κάποιο όνομα, μπορείτε απλά να το στείλετε στο τμήμα “Σχεδιασμού” ή “Styling”. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από την επιμονή σας.
Αν το έκανα να μοιάζει ακατόρθωτο, μην αποθαρρύνεστε. Οι καλύτεροι θα τα καταφέρουν, μαζί με μερικούς μέτριους που έχουν την τύχη με το μέρος τους ή το χάρισμα της φλυαρίας. Αφού εγώ τα καταφέρνω εδώ και είκοσι χρόνια, τότε υπάρχουν ανάλογες πιθανότητες να τα καταφέρετε κι εσείς. Εάν δεχτείτε την πρόκληση, σας εύχομαι καλή τύχη, αλλά σας παρακαλώ να μη μου γράψετε για να το πείτε. Θα είμαι πολύ απασχολημένος να υποθηκεύω το σπίτι μου, ώστε να πληρώσω τις σπουδές ανθρώπων που δεν έχω γνωρίσει ποτέ.
Tu me estαs dando mala vida
Yo pronto me voy a escapar
Gitana mνa por lo menos date cuenta
Gitana mνa por favor tu no me dejas ni respirar
Tu me estαs dando mala vida
Cada dνa se la traga mi corazσn
Dime tu porque te trato yo tan bien
Cuando tu me hablas como a un cabrσn
Gitana mνa mi corazon estα sufriendo
Gitana mνa por favor sufriendo malnutriciσn
Me estαs dando m'estαs dando mala vida
Cada dνa se la traga mi corazσn
Dime tu porque te trato yo tan bien
Cuando tu me hablas como a un cabrσn
Me estαs dando m'estαs dando Chι
mi corazσn
soleil
Tu me estαs dando mala vida
Yo pronto me voy a escapar
Gitana mνa por lo menos date cuenta
Gitana mνa por favor tu no me dejas ni respirar
Tu m'estαs dando m'estαs dando mala vida
Στην αρχη σου προσφερονται ολα ελευθερα, δεν παιρνεις λογαριασμο, δε δινεις λογαριασμο. Καταναλωνεις ο,τι θελεις και το πολυ πολυ να ακουσεις "οχι" σε καμια παραλογη κατα οδοντιατρο απαιτηση τυπου "γλυφιτζουρι" (ή γλΕΙφιτζουρι?).
Αργοτερα τα καθημερινα σου εξοδα πιανουν τα 2 κατοσταρικα (~60 λεπτα για τους νεους), οσο δηλαδη και η αξια της τυροπιτας στο κυλικειο του σχολειου. Το μονο που πρεπει να κανεις για να τα εισπραξεις ειναι να φυγεις για την ταξη σου.
Στη συνεχεια μαζι με τα 60 λεπτα (που πλεον, ποσο κανουν οι τυροπιτες στα σχολια? ~υφος Αυτια, οριστε!~) ερχεται καθε Χριστουγεννα και Πρωτοχρονια προσκαιρη οικονομικη ανεξαρτησια που αν εισαι ανησυχο πνευμα θα καταναλωθει σε καμια μπαρμπι η αν εισαι απο παντα χαζοβιολης θα τα δωσεις στον μπαμπα να "τα βαλει στην τραπεζα να παιρνουν τοκους"..(βλημα).
Μετα παιρνεις αυξηση γιατι εχεις εξοδους το Σαββατο, σινεμα και γκουντιζ, αρα παμε αισιως στο 20ευρω καθε σουκου, που αυξανεται συνεχως, αναλογα με την παραταση της ωρας επιστροφης.
Μετα-μετα, ως φοιτητης παιρνεις τα τριπλα(στη χειροτερη, αν τα παιρνεις οντως μαθε οτι σε κοροιδεψανε), κι αν σε πιασει καμια κριση ανεξαρτησιας μοιραζεις κανα φυλλαδιο η παιρνεις κανενα τηλεφωνο για να ενημερωσεις για το καταπλιεκτικο πακετο της ταδε εταιριας σταθερης τηλεφωνιας, μεχρι να συνειδητοποιησεις οτι "δεν αξιζει τοσο κουραση και τοσο βρισιμο για τοσα λιγα λεφτα".
Και μετα ερχεται η χρονικη περιοδος που αρχιζεις να τσιφουτευεις και να μεταφραζεις καθε μπλουζα και καθε κολιεδακι που θα σου γυαλισει σε 8ωρα και κουραση(1,5 οχταωρο για το παλιοκολιεδακι!). ΚΑΤΑΡΑ!
11:00: Στην καλυτερη 11, προσελευση των αγαπητων εργαζομενων στον χωρο εργασιας με χαμογελα και χαζοχαρες. Καλημερες ακουγονται απο παντου, ανθρωποι κανουν τους κοινωνικους και ξυπνησα-με-διαθεση-για δουλεια. Με deadline..
12:00: Ωρα να φτιαξω τον πρωτο μου καφε. Πηγαινω στον διαδρομο, ψαχνω καθαρο ποτηρι, ψαχνω τα καλαμακια, δεν τα βρισκω, μια χαρα ειναι και χωρις καλαμακι.
13:00: Μπαινοβγαινει πια ΠΟΛΥΣ κοσμος και με λιγο εχθρικοτερη διαθεση. Δινει εντολες και θελει πραγματα χθες. ΤΡΕΧΑΤΕ!
14:00: Τα πραγματα ηρεμουν καπως. Ξεμυτιζουν κουλουρια και ταπερακια, οταν τρωμε δε μιλαμε και δεν αναθετουμε δουλειες, χελοου!
15:00: Επιτηδες δεν κοιταω την ωρα πανω δεξια στην οθονιτσα και παω στοιχημα οτι οταν το κανω θα ναι τουλαχιστον 17:00. ΧΑ! Παρτα χαζοβιολα.
16:00-17:00: Ωρες που απ'το τρεξιμο δεν καταλαβαινεις πως φευγουν. Οταν παει 17.00 σκεφτομαι τις δυο ωριτσες που εμειναν και ανεβαινει προσωρινα η διαθεση.
18:00: Καθε διαθεση για υποκρισια εχει φυγει, τα χαμογελα εχουν κοψει περα, και ολοι σκουζουν "γαμω την πουτανα του, σε τιφ του ειπα να το στειλει", "ρε τη μαλακισμενη μας τα κανε να", "δεν αλλαζω τιποτα, ετσι ειναι κι αν σ'αρεσει", "κοψε το λαιμο σου, το θελω σε 10 λεπτα".
18:40: YE! YE! YEY που σου λενε, 20 λεπτα, παω να αφησω τα ποτηρια του καφε κι εφυγα!
18:41: Αφησες τα ποτηρια του καφε? Ωραια, το χεις να κανεις μια αγγαροδουλιτσα στην ξεπετα? Ενα μισαωρακι θα σου παρει. (Το χω, καπου βαθια θαμμενο και πιστευα πως δε θα χρειαστει να σκαψω τετοια ωρα..)
19:50: Περιεργα πραγματα, δεν ηταν τελικα του μισαωρου! Νευρα στο κατακορυφο, γαμουν πουτανες αβερτα τριγυρω, εχω αρχισει να εχω ΕΞΑΛΛΗ ταση φυγης..
20:05: Το χαμογελο επιστρεφει προσωρινα και μονο για να καληνυχτισει.
....
(Ωρα "συγ"γραφης ανοητου μπλογκ: 10:08, τουτ'εστιν αν φυγω στις 9 σημερα να πω κι ευχαριστω.)
Παρ'ολ'αυτα:
np ITS FRIDAY, IM IN LOVE.
(Καλημερα, ε οχι και πολυ χαρουμενη, παιζουν κατι οθονες μεταξυ μας, ας μην υποκρινομαστε!)
