Από την ποσότητα των γραμμάτων που λαμβάνω κάθε εβδομάδα, φαίνεται ότι όλοι επιθυμούν να γίνουν σχεδιαστές μοτοσυκλέτας. Στο παρελθόν, προσπαθούσα πάντα να δώσω στον καθένα μία σύντομη απάντηση.
Όμως όταν γινόταν αυτή η πρώτη επαφή, έφταναν στο γραφείο μου ατελείωτα σκίτσα μαζί με την παράκληση να τα σχολιάσω λεπτομερώς. Οι εικόνες στέλνονταν με τη μορφή αρχείων Bitmap ή TIFF, με αποτέλεσμα να μπλοκάρουν οι τηλεφωνικές γραμμές για μισή ώρα –και στο τέλος αυτό που εμφανιζόταν, ήταν ένα κακοσχεδιασμένο σκίτσο με μολύβι, στο μέγεθος γραμματόσημου. Οποιοσδήποτε είχε ανακαλύψει το θαύμα των JPEG, συνήθως έστελνε τόσο μεγάλες εικόνες που μπορούσαν να καλύψουν διαφημιστικές πινακίδες. Μόλις αυτές οι εικόνες άνοιγαν, τις περισσότερες φορές αποκαλυπτόταν ένα άσχημο και φανταχτερό σχέδιο, ή κάτι που έμοιαζε με τρακαρισμένη MV Agusta.
Σπάνια ο ενθουσιασμός αυτών των ελπιδοφόρων νέων, συνοδευόταν από το παραμικρό ίχνος ταλέντου. Για τους περισσότερους, θα ήταν καλύτερο να ασχοληθούν με το ψάρεμα, παρά να παλεύουν ενάντια στους οιωνούς για να γίνουν επαγγελματίες σχεδιαστές μοτοσυκλέτας. Φυσικά όμως, κανένας δε θέλει να ακούσει κάτι τέτοιο. Παρόλο που αυτοί οι απρόσκλητοι ανταποκριτές ζητούν μία κριτική, αυτό που θέλουν στην πραγματικότητα, είναι ένας έπαινος. Οποιαδήποτε υπόδειξη από την οποία μπορεί να ωφεληθεί ένας τομέας της δουλειάς τους, θεωρείται ως προσωπική προσβολή -κι αμέσως μετά, ακολουθεί μία μακρά και πεισματώδης αιτιολόγηση κάθε σχεδιασμένης γραμμής και αισθητικής απόφασης. Σίγουρα μπορώ να ζήσω χωρίς όλα αυτά. Εάν θέλω διαφωνίες, θα καλέσω απλώς την πρώην γυναίκα μου.
Το ποτήρι ξεχείλισε όταν ένας ευγενικός νεαρός από την Ινδία, τον οποίο είχα συμβουλεύσει να υποβάλλει αίτηση στο πανεπιστήμιο του Coventry, μου έστειλε ένα e-mail και ανέφερε ότι έγινε δεκτός. Δυστυχώς, στη συνέχεια του e-mail, έλεγε ότι η οικογένειά του δε μπορούσε να πληρώσει τα δίδακτρα και γι’ αυτόν το λόγο, μου ζητούσε να του δώσω το ποσό των $40.000 καθώς με θεωρούσε υπεύθυνο για την επιτυχία του. Μπήκα στον κόπο να το εκτυπώσω, μονάχα για την ευχαρίστηση που πήρα όταν το έσκισα. Περιττό να πω ότι μετά από αυτό το επεισόδιο, έχω γίνει αρκετά επιλεκτικός σχετικά με το ποια γράμματα θα λάβουν απάντηση. Γι’ αυτόν το λόγο, σας παραθέτω μία λίστα με τις κινήσεις που πρέπει να κάνετε, εάν επιθυμείτε να μπείτε στον κόσμο της σχεδίασης μοτοσυκλετών.
Πρώτα απ’ όλα, ρωτήστε τον εαυτό σας εάν το έχετε μέσα σας. Ακόμα κι αν οι μαμάδες, οι πατεράδες, οι φίλοι και οι δάσκαλοι του σχολείου λένε ότι έχετε ταλέντο, θυμηθείτε ότι όλα αυτά, έχουν σχέση με το δικό τους επίπεδο και για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι απίθανο να γνωρίζουν το παραμικρό για τη σχεδίαση μοτοσυκλετών. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε μπορούν να ζωγραφίσουν -και γι’ αυτό, δε σημαίνει κάτι ιδιαίτερο το ότι εσείς μπορείτε. Μάθετε να κάνετε την αυτοκριτική σας και θα γλιτώσετε από πολλές απογοητεύσεις στο μέλλον. Εάν νιώθετε την ανάγκη να ρωτήσετε ποιο πρόγραμμα υπολογιστή κάνει ωραία σχήματα επειδή αυτά που φτιάξατε εσείς είναι άσχημα, όπως πρόσφατα μου ζήτησε κάποιος, τότε κάντε μία χάρη στον εαυτό σας και ξανακοιτάξτε την επιλογή του ψαρέματος.
Εάν τελικά αποφασίσετε να κυνηγήσετε το όνειρό σας, ετοιμαστείτε για πολλά χρόνια επίπονης δουλειάς, ένα μεγάλο ποσό για τις σπουδές σας και την πιθανότητα της αποτυχίας στο τέλος. Ο σχεδιασμός οχημάτων είναι μία εξαιρετικά ανταγωνιστική δουλειά και η εξειδίκευση στις μοτοσυκλέτες, προσθέτει μία επιπλέον δυσκολία. Από την οπτική των ψυχρών αριθμών, είναι πιο εύκολο να πρωταγωνιστήσεις σε μία ταινία, από το να γίνεις σχεδιαστής μοτοσυκλετών -γι’ αυτόν το λόγο, μην υποθέσετε ότι τα προσόντα από μόνα τους, θα εγγυηθούν την επαγγελματική σας αποκατάσταση. Τα κολέγια υπάρχουν για να βγάζουν χρήματα καθώς και για να προσφέρουν ένα επίπεδο μόρφωσης -και φυσικά δεν είναι πρόβλημά τους, εάν καταλήξετε να ψήνετε μπιφτέκια μετά την αποφοίτηση.
Στο τέλος ωστόσο, υπάρχουν λίγες επιλογές, καθώς οι εταιρείες θα περιμένουν να έχετε πτυχίο κολεγίου σε κάποιον κατάλληλο τομέα. Ένα πτυχίο στον Βιομηχανικό Σχεδιασμό είναι καλό, αλλά ένα στον Σχεδιασμό Οχημάτων είναι ακόμα καλύτερο. Κανένα κολέγιο δεν ειδικεύεται στην πραγματικότητα στο σχεδιασμό δίτροχων. Εάν προσπαθήσουν να το ισχυριστούν, ρωτήστε απλώς ποια είναι τα πιστοποιητικά των καθηγητών που δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Ένας καθηγητής μεταλλουργίας ο οποίος κάποτε κόλλησε ένα sissy-bar στην BSA του, είναι απίθανο να σας βοηθήσει να κανονίσετε μία κορυφαία συνεργασία με την Ducati.
Πάντως, το καλύτερο που θα καταφέρετε είναι να πάρετε ένα μάθημα σχεδιασμού οχημάτων, μέσα στα όρια του οποίου θα σας επιτραπεί να σχεδιάσετε μία μοτοσυκλέτα ως πτυχιακή εργασία. Κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά σημαντικό, γιατί αποτελεί το εισιτήριό σας για συνεντεύξεις. Επίσης, μοντέλα πλήρους μεγέθους δημοσιεύονται συχνά από τα έντυπα μοτοσυκλέτας, προσφέροντας δωρεάν δημοσιότητα. Παρόλα αυτά, οι συμβουλές και η υποστήριξη από το διδακτικό προσωπικό θα είναι σε γενικό επίπεδο, καθότι είναι εξαιρετικά απίθανο κάποιος καθηγητής να έχει πραγματική εμπειρία με μοτοσυκλέτες.
Εάν έχετε ήδη πτυχίο σε κάποιον σχετικό τομέα, όπως στην αρχιτεκτονική ή στη μηχανολογία, μπορεί να φανεί χρήσιμο ώστε να μπορέσετε να κάνετε ένα Master στο σχεδιασμό, το οποίο με τη σειρά του θα επιτρέψει να εξειδικευτείτε στις μοτοσυκλέτες. Παρομοίως, οι σχεδιαστές προϊόντων μπορεί να επωφεληθούν, αποκτώντας σε έναν επιπλέον χρόνο ένα M.DES στο σχεδιασμό οχημάτων. Βέβαια, όποιος έχει σκοπό να προχωρήσει σε τέτοιου είδους σπουδές, πρέπει να αναρωτηθεί αν αξίζουν τον κόπο ένα ή δύο χρόνια, μέχρι να πάρει το Master. Καθώς αυξάνεται το επίπεδο ανταγωνισμού, ένα Master γίνεται γρήγορα κανόνας -αλλά ίσως να αποδειχτεί και υπερβολικό. Τελικά, όλα καταλήγουν στις δυνατότητές σας. Αν διαθέτετε στ’ αλήθεια ταλέντο που να ξεχειλίζει από παντού, οι εταιρείες θα σας αρπάξουν ακόμα κι αν δεν έχετε κανένα πτυχίο –μολονότι μπορεί να προτιμήσουν να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές σας, προτού πιάσετε δουλειά.
Τα πιο αναγνωρισμένα κολέγια στο σχεδιασμό οχημάτων είναι το Royal College of Art στο Λονδίνο, το Coventry University, το Art Center College of Design στην Pasadena και το Pforzheim Fachhochschule, παρόλο που νέα μαθήματα σχετικού περιεχομένου δημιουργούνται διαρκώς. Πολλές χώρες προσφέρουν τώρα κάποια μορφή μαθημάτων σχεδιασμού μεταφορικών μέσων. Μερικά λεπτά ψαξίματος στο Google θα αποβούν χρήσιμα και θα βρείτε μία λίστα με κολέγια στην περιοχή σας. Φυσικά, πολλά έχουν links στο website του MDA (www.motorcycledesign.com).
Όσον αφορά τις δουλειές, η καλύτερη στρατηγική είναι να προσεγγίσετε τις εταιρείες λίγο πριν τον τελευταίο χρόνο σπουδών. Πιθανώς να δείξουν ενδιαφέρον για την πτυχιακή σας εργασία και να προσφερθούν να σας προμηθεύσουν με ανταλλακτικά ή συμβουλές εάν εργάζεστε σε ένα μοντέλο με κλίμακα 1:1. Το πιο σημαντικό είναι, ότι θα κάνετε επαφές και το όνομά σας θα σημαίνει κάτι, όταν δουν το μοντέλο σας σε κάποια έκθεση ή στον Τύπο. Δεν υπάρχει κάποιο κόλπο, για να πλησιάσετε τις εταιρείες. Πρέπει απλώς να κάνετε την κατάλληλη έρευνα. Πάντοτε όμως να στέλνετε κάτι οπτικό (σχέδια ή φωτογραφίες του μοντέλου σας) ώστε ο παραλήπτης να έχει κάτι για να σας κρίνει. Εάν η δουλειά σας δεν έχει πολλές πιθανότητες να πάρει μία θετική απάντηση, περιμένετε λίγο μέχρι να βελτιωθεί το επίπεδό σας. Το να κάνετε νωρίς μία αίτηση, μπορεί να εξαφανίσει μία μελλοντική ευκαιρία για κάτι καλύτερο. Απαραίτητα κάντε έναν ορθογραφικό έλεγχο στο κείμενό σας, ή βάλτε κάποιον ειδικό να το κάνει για σας. Ένα κακογραμμένο γράμμα δεν αντανακλά ωραία τις ικανότητές σας -και όπως λένε, έχεις μόνο μία ευκαιρία για να δημιουργήσεις την πρώτη εντύπωση.
Όταν γράφετε γράμμα σε έναν μεγάλο κατασκευαστή, είτε για πρακτική εκπαίδευση είτε για μόνιμη συνεργασία, προσπαθήστε να βρείτε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο για να απευθυνθείτε. Με το να στείλετε απλώς ένα γράμμα στην Honda, είναι απίθανο να πετύχετε τον στόχο σας. Έτσι λοιπόν, όσο ακριβέστερα μπορείτε να κατευθύνετε το γράμμα ή το e-mail σας, τόσο περισσότερες είναι και οι πιθανότητες να φτάσει στο κατάλληλο άτομο. Εάν δεν έχετε υπόψη σας κάποιο όνομα, μπορείτε απλά να το στείλετε στο τμήμα “Σχεδιασμού” ή “Styling”. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από την επιμονή σας.
Αν το έκανα να μοιάζει ακατόρθωτο, μην αποθαρρύνεστε. Οι καλύτεροι θα τα καταφέρουν, μαζί με μερικούς μέτριους που έχουν την τύχη με το μέρος τους ή το χάρισμα της φλυαρίας. Αφού εγώ τα καταφέρνω εδώ και είκοσι χρόνια, τότε υπάρχουν ανάλογες πιθανότητες να τα καταφέρετε κι εσείς. Εάν δεχτείτε την πρόκληση, σας εύχομαι καλή τύχη, αλλά σας παρακαλώ να μη μου γράψετε για να το πείτε. Θα είμαι πολύ απασχολημένος να υποθηκεύω το σπίτι μου, ώστε να πληρώσω τις σπουδές ανθρώπων που δεν έχω γνωρίσει ποτέ.
Tu me estαs dando mala vida
Yo pronto me voy a escapar
Gitana mνa por lo menos date cuenta
Gitana mνa por favor tu no me dejas ni respirar
Tu me estαs dando mala vida
Cada dνa se la traga mi corazσn
Dime tu porque te trato yo tan bien
Cuando tu me hablas como a un cabrσn
Gitana mνa mi corazon estα sufriendo
Gitana mνa por favor sufriendo malnutriciσn
Me estαs dando m'estαs dando mala vida
Cada dνa se la traga mi corazσn
Dime tu porque te trato yo tan bien
Cuando tu me hablas como a un cabrσn
Me estαs dando m'estαs dando Chι
mi corazσn
soleil
Tu me estαs dando mala vida
Yo pronto me voy a escapar
Gitana mνa por lo menos date cuenta
Gitana mνa por favor tu no me dejas ni respirar
Tu m'estαs dando m'estαs dando mala vida
We think we're heroes, we think we're kings
We plan all kinds of fabulous things
Oh look how great we have become
Key in the door, the moment I've been longing for
Before my bag hit the floor
My adorable children rush up screaming for a kiss
And a story they're a gift to this world
My only claim to glory
I surely never knew sweeter days
Blows my mind like munitions
I'm amazed
So much heaven, so much hell
So much love, so much pain
So much more than I thought this world could ever contain
So much war, so much soul
One mans loss, another mans gold
So much more than I thought this world can ever hold
We're just children, we're just dust
We are small and we are lost
And we're nothing, nothing at all
One bomb, the whole block gone
Can't find me children and dust covers the sun
Everywhere is noise, panic and confusion
But to some another fun day in Babylon
I'm gonna bury my wife and dig up my gun
My life is done so now I got to kill someone
So much heaven, so much hell
So much love, so much pain
So much more than I thought this world could ever contain
So much war, so much soul
Moments lost, moments go
So much more than I thought this world could ever hold
So much more than I thought this world could ever hold
So much more than I thought this world could ever hold
So much heaven, so much hell
So much love, so much pain
So much more than I thought this world could ever contain
So much war, so much soul
Moments lost, moments go
So much more than I thought this world could ever hold
I thought I saw a man brought to life
He was warm, he came around like he was dignified
He showed me what it was to cry
Well you couldnt be that man I adored
You dont seem to know, dont seem to care what your heart is for
But I dont know him anymore
Theres nothing where he used to lie
My conversation has run dry
Thats whats going on, nothings fine Im torn
Im all out of faith, this is how I feel
Im cold and I am shamed lying naked on the floor
Illusion never changed into something real
Im wide awake and I can see the perfect sky is torn
Youre a little late, Im already torn
- Αυτό που είναι σημαντικό, δεν το βλέπουμε ...
- Σίγουρα ...
- Είναι όπως και με το λουλούδι. Αν αγαπάς ένα λουλούδι που βρίσκεται σε κάποιο αστέρι, είναι γλυκό τη νύχτα να κοιτάζεις τον ουρανό. Όλα τ' αστέρια τότε είναι ανθισμένα.
- Σίγουρα ...
- Είναι όπως με το νερό. Ότι μου είχες δώσει να πιω
ήταν όπως μια μουσική, εξαιτίας του ήχου που έκανε το μαγκάνι και το σχοινί ... θυμάσαι ... ήταν πολύ ωραίο.
- Και βέβαια ...
- Θα κοιτάζεις τη νύχτα τ' αστέρια. Το δικό μου είναι πολύ μικρό για να σου δείξω που βρίσκεται. Έτσι είναι καλύτερα. Το αστέρι μου θα είναι για σένα ένα από τ' αστέρια. Τότε, θα σ' αρέσει να κοιτάζεις όλα τα αστέρια... Όλα θα είναι φίλοι σου. Κι ύστερα, θα 'θελα να σου κάνω ένα δώρο ...
Γέλασε πάλι.
-Α! μικρό μου ανθρωπάκι, μικρό μου ανθρωπάκι, μου αρέσει να σ' ακούω να γελάς!
- Ακριβώς αυτό θα 'ναι το δώρο μου... αυτό θα 'ναι όπως με το νερό ...
- Τι θέλεις να πεις;
- Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια. Για κείνους που ταξιδεύουν, τ' αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. Για άλλους, τους σοφούς, είναι προβλήματα. Για τον μπίζνεσμαν μου, ήταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ' αστέρια σωπαίνουν. Εσύ, θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει ...
- Τι θέλεις να πεις;
- Αφού εγώ θα 'μαι σ' ένα απ' αυτά, κι αφού θα γελάω σ' ένα απ' αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ' αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε!
Και γέλασε πάλι.
- Κι όταν θα 'χεις παρηγορηθεί (πάντα παρηγοριέται κανείς ), θα είσαι ευχαριστημένος που μ' έχεις γνωρίσει.
Θα είσαι πάντα φίλος μου. Πάντα θα θέλεις να γελάς με μένα. Και θ' ανοίγεις καμιά φορά το παράθυρο, έτσι, για την ευχαρίστηση... Και οι φίλοι σου θα σε κοιτάζουν κατάπληκτοι να γελάς, κοιτάζοντας τον ουρανό. Τότε, εσύ θα τους λες: «Ναι, τ' αστέρια με κάνουν πάντα να γελάω!» και θα σε περνάνε για τρελό. Σου σκάρωσα ένα πολύ πονηρό παιχνίδι ... Και γέλασε ξανά.
- Θα είναι σαν να σου έχω δώσει αντί γι' αστέρια, μικρά κουδουνάκια που ξέρουν να γελούν ...
Και γέλασε πάλι. Ύστερα σοβαρεύτηκε ξανά:
- Απόψε ... ξέρεις ... μην έρθεις.
- Δεν θα σ' αφήσω καθόλου.
Όμως έδειχνε βυθισμένος σε σκέψεις .
- Θα μοιάζω σαν να έχω αρρωστήσει ... Θα μοιάζω σαν να 'μαι ετοιμοθάνατος. Κάπως έτσι θα είναι. Μην έρθεις να με δεις έτσι, δεν θ' αξίζει τον κόπο ...
- Δεν θα σ' αφήσω καθόλου. Μα έδειχνε σκεφτικός.
- Στο λέω αυτό ... είναι εξαιτίας του φιδιού. Δεν πρέπει να σε δαγκώσει ... τα φίδια είναι κακά. Αυτό μπορεί να σε δαγκώσει έτσι, για ευχαρίστηση.
- Δεν θα σ' εγκαταλείψω καθόλου. Όμως κάτι τον καθησύχασε:
- Είναι αλήθεια πως δεν τους έχει πια απομείνει δηλητήριο για το δεύτερο δάγκωμα ...
Κείνη τη νύχτα δεν τον είδα να μπαίνει στο δρόμο. Είχε φύγει αθόρυβα. Όταν μπόρεσα να τον προλάβω περπατούσε αποφασισμένος, με γρήγορο βήμα. Μου είπε μονάχα:
- Α! εδώ είσαι ...
Και μ' έπιασε απ' το χέρι. Όμως ανησυχούσε ακόμη:
- Έχεις κάνει λάθος. Θα πονέσεις. Θα μοιάζω με νεκρό, μα δεν θα 'μαι πραγματικά ...
Εγώ σώπαινα.
- Καταλαβαίνεις. Είναι πολύ μακριά. Δεν μπορώ να κουβαλάω τούτο 'δω το σώμα. Είναι πολύ βαρύ!
Εγώ σώπαινα.
- Όμως, θα 'ναι σαν κάποιος να 'χει παρατήσει ένα κουφάρι, μια παλιά δεντρόφλουδα. Δεν νιώθεις θλίψη βλέποντας παλιά δεντρόφλουδα ...
Εγώ σώπαινα.
Έχασε για λίγο το κουράγιο του. Όμως έκανε ακόμη μια προσπάθεια:
- Θα 'ναι όμορφα, ξέρεις. Κι εγώ το ίδιο θα κοιτάζω τ' αστέρια. Όλα τ' αστέρια θα 'χουν πηγάδια μ' ένα σκουριασμένο μαγκάνι. Όλα τ' αστέρια θα μου ρίχνουν νερό να πιω ...
Εγώ σώπαινα.
- Θα 'ναι τόσο όμορφα! Θα 'χεις πεντακόσια εκατομμύρια κουδουνάκια, θα 'χω πεντακόσια εκατομμύρια πηγές ...
Και σώπασε κι εκείνος, γιατί έκλαιγε ...
- Να εκεί είναι. ¶φησέ με να κάνω ένα βήμα μόνος μου.
Και κάθισε γιατί φοβόταν. Είπε πάλι:
- Συ ξέρεις ... το λουλούδι μου. Είμαι υπεύθυνος γι' αυτό! Κι είναι τόσο αδύναμο. Κι είναι τόσο αθώο. Έχει τέσσερα αγκάθια όλα κι όλα για να προστατεύεται ενάντια σ' όλον τον κόσμο.
Κάθισα κι εγώ γιατί δεν μπορούσα πια να στέκομαι όρθιος. Είπε:
- Να ... Αυτό είν' όλο ...
Δίστασε λίγο ακόμη, ύστερα σηκώθηκε. Έκανε ένα βήμα. Ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα.
Δεν έγινε τίποτε. Το μόνο που είδα, ήταν μια λάμψη κίτρινη κοντά στον αστράγαλό του. Για μια στιγμή απόμεινα ασάλευτος. Δεν φώναξε. Έπεσε απαλά, όπως πέφτει ένα δέντρο. Κι ούτε έκανε κάποιο θόρυβο, καθώς είχε πέσει πάνω στην άμμο.
…τραλαλάμ… τραλαλάμ τι ώρα να ’ναι
όλη τη νύχτα χτύπαγα το κουδούνι σου
μα δεν ήσουνα πάνω.
Μη σε νοιάζει… όταν ο κόσμος περνούσε
έκανα πως ψάχνω την τσάντα μου. Ξέρω ’γώ…
έτσι έκανα πάντα
Δεν ήτανε τίποτα σοβαρό δεν ήθελα να σε τρομάξω πάλι
ήθελα μονάχα να σου πω να πάμε να παίξουμε.
Από την άλλη μεριά δεν περνάν αυτοκίνητα
αλήθεια σου λέω
μονάχα καρότσια την πρωτομαγιά κι ακόμα
είναι Νοέμβρης
πάρε αν θες και τ’ άλλα παιδιά μην τους αφήσουμε γέρους
πίσω απ’ το ταχυδρομείο – σκύψε να σου πω –
είναι μια ξύλινη γέφυρα που ενώνει τ’ αστέρια
άμα με πάρεις καβάλα στους ώμους σου
θα κατεβάσω μερικά.
Αν έχεις δουλειά αυτό τον καιρό δεν πειράζει.
Πάμε μια άλλη φορά.
Μόνο μη βγεις, να κοιμηθείς νωρίς
να ξεκινήσουμε πρωί
πριν βγει ο ήλιος
Πριν, πιο πριν, τότε που βγαίνουνε οι αθλητικές
εφημερίδες
Αν θες είναι καλύτερα – καλύτερο –
να κοιμηθούμε αγκαλιά
δε θα βήχω τη νύχτα
δε θα τραβάω τα σεντόνια
θα λουστώ
θα ’μια φρόνιμη
ακούνητη
θα ’μαι σαν πεθαμένη
μη με ξεχάσεις όμως το πρωί
γιατί έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους έτσι
που το ’καναν για να μην ενοχλούν τους δίπλα
ή κι έτσι γι’ αστείο
και δεν ξαναξυπνήσανε
κι ούτε που παίξανε
ποτέ.
"Καθε ανασα που παιρνουμε απωθει τον θάνατο που συνεχώς μας πολιορκεί.. Στο τέλος ο θάνατος πρέπει να θριαμβεύσει, γιατί ορίστηκε για μας από τη γέννησή μας και παίζει με το θύμα του μόνο για λίγο, πριν το καταβροχθίσει. Κι όμως, συνεχίζουμε με μεγάλο ενδιαφέρον και με πολλή φροντίδα τη ζωή μας για όσο μεγαλύτερο διάστημα γίνεται, όπως θα φτιάχναμε μια σαπουνόφουσκα, όσο μεγαλύτερη μπορούμε, παρά την απόλυτη βεβαιότητά μας πως στο τέλος θα σκάσει."
Love me, love me, love me, love me, say you do
Let me fly away with you
For my love is like the wind, and wild is the wind
Wild is the wind
Give me more than one caress, satisfy this hungriness
Let the wind blow through your heart
For wild is the wind, wild is the wind
You touch me, I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me, all things to me
Don't you know, you're life itself!
Like the leaf clings to the tree,
Oh, my darling, cling to me
For we're like creatures of the wind, wild is the wind
Wild is the wind
You touch me, I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me, all things to me
Don't you know, you're life itself!
Like the leaf clings to the tree,
Oh, my darling, cling to me
For we're like creatures in the wind, and wild is the wind
Wild is the wind
Wild is the wind
Wild is the wind
Wild is the wind
It is Zeus' anathema on our epoch for the dynamism of our economies and the heresy of our economic methods and policies that we should agonise between the Scylla of numismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.
It is not my idiosyncrasy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize numismatic plethora, energize it through their tactics and practices.
Our policies have to be based more on economic and less on political criteria.
Our gnomon has to be a metron between political, strategic and philanthropic scopes. Political magic has always been antieconomic.
In an epoch characterised by monopolies, oligopolies, menopsonies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological. But this should not be metamorphosed into plethorophobia which is endemic among academic economists.
Numismatic symmetry should not antagonize economic acme.
A greater harmonization between the practices of the economic and numismatic archons is basic.
Parallel to this, we have to synchronize and harmonize more and more our economic and numismatic policies panethnically.
These scopes are more practical now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic.
The history of our didymous organisations in this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economics. The genesis of the programmed organisations will dynamize these policies. I sympathise, therefore, with the aposties and the hierarchy of our organisations in their zeal to programme orthodox economic and numismatic policies, although I have some logomachy with them.
I apologize for having tyrannized you with my hellenic phraseology.
In my epilogue, I emphasize my eulogy to the philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie, and the stenographers.''
The way you're bathed in light
reminds me of that night
god laid me down into your rose garden of trust
and I was swept away
with nothin' left to say
some helpless fool
yeah I was lost in a swoon of peace
you're all I need to find
so when the time is right
come to me sweetly, come to me
come to me
love will lead us, alright
love will lead us, she will lead us
can you hear the dolphin's cry?
see the road rise up to meet us
it's in the air we breathe tonight
love will lead us, she will lead us
oh yeah, we meet again
it's like we never left
time in between was just a dream
did we leave this place?
this crazy fog surrounds me
you wrap your legs around me
all I can do to try and breathe
let me breathe so that I
so we can go together!
love will lead us, alright
love will lead us, she will lead us
can you hear the dolphin's cry?
see the road rise up to meet us
it's in the air we breathe tonight
love will lead us, she will lead us
life is like a shooting star
it don't matter who you are
if you only run for cover, it's just a waste of time
we are lost 'til we are found
this phoenix rises up from the ground
and all these wars are over
Τιμωρουμαστε για τις αρνησεις μας. Καθε παρορμηση που πολεμαμε να καταπνιξουμε μενει κρυμμενη και δουλευει μεσα στο μυαλο και μας δηλητηριαζει. Το σωμα αμαρτανει μια φορα και ξεμπερδευει γιατι η πραξη ειναι ενας τροπος εξαγνισμου. Δε μενει τιποτα αλλο παρα η αναμνηση μιας απολαυσης ή η πολυτελεια της μεταμελειας. Ο μονος τροπος να ξεφορτωθεις εναν πειρασμο ειναι να ενδωσεις σ'αυτον. Αν του αντισταθεις η ψυχη σου θα αρρωστησει απο τη λαχταρα για τα πραγματα που η ιδια απαγορευσε στον εαυτο της απο την επιθυμια για οσα η τερατωδης γνωμη της εχουν κυρηξει τερατωδη και παρανομα. Καποιος ειπε οτι τα πιο σημαντικα γεγονοτα του κοσμου συντελουνται μεσα στο μυαλο. Στο μυαλο λοιπον, και μονο σ'αυτο γινονται οι μεγαλυτερες αμαρτιες του κοσμου.
Σημερα ακουσα ενα τραγουδι που ειχα κατι μηνες να το βαλω.. Υπεροχοι στιχοι, enjoy:
Οταν ημουνα μικρος μου ειχαν πει ενα παραμυθι, οτι αυτο που λεγεται φιλια υπαρχει και ζει σ'αυτον τον πλανητη, μου ειχαν πει για κατι σπουδαιο που το λεγαν ιδεολογια, και να μαι πιστος σε ιδανικα οπως πατριδα-οικογενεια-θρησκεια. Μου ειχαν πει για μια γενια εκει γυρω στο 60 με 70, κι οποια επανασταση κι αν χρειαζοταν η γενια μου θα εκανε τα ιδια. Μου ειχαν πει και για κατι παραξενους με καπελο και μπλε στολη, αυτοι θα μ'εσωζαν αν καποιος κλεφτης στο σπιτι μου μεσα ειχε μπει. Μου ειχαν πει για μια χουντα και για μια αριστερα, μου ειπαν για καποιες χαμενες πατριδες και 400 χρονια σκλαβια. Μου ειπαν οτι ημουν τυχερος γιατι τωρα εχουμε δημοκρατια, για κατι που το λεγαν σοσιαλισμο κι εμοιαζε με ελευθερια. Μου ειπαν τα πραγματα εχουν αλλαξει για τη δικη μου τη γενια, κι αφου εχουμε ενα πιατο να φαμε ολα ειναι μια χαρα. Μου ειπαν να βαλω γρηγορα μυαλο και να συμβιβαστω γιατι καπου εκει ειναι το νοημα της ζωης - αν το ψαχνω θα το βρω..
Οταν ημουνα μικρος μου χαν πει ενα παραμυθι μα ειχε ασχημο τελος, και αυτο το ξερω ηδη. Οταν ημουν μικρος μου χαν διδαξει μια ιστορια, τωρα μου τη λεν αλλιως μα εγω μαθαινω στην πορεια.
Τωρα ομως που μεγαλωσα το παραμυθι εχει αλλαξει, δε φοβαμαι τους εχθρους μου γιατι οι φιλοι μ'εχουνε καψει. Κι εκεινο το σπουδαιο που το λεγαν ιδεολογια εχει καταντησει γραφικο κι ανηκει
πια στην ιστορια. Οσο για την επανασταση που θα εκανε η δικη μου η γενια-την κανει μεσα απο ακριβα αμαξια, ρουχα, μοδα και λεφτα. Κι αυτοι οι παραξενοι που λεγονται αστυνομικοι ειναι οι περισσοτεροι οι ιδιοι κλεφτες κι ειναι επικινδυνα κομπλεξικοι. Τωρα ολες οι πολιτικες παραταξεις εχουνε γινει ενα - η εξουσια ειναι γλυκια κι ελκυστικη για τον καθενα. Εμεις δε βιωσαμε τον πολεμο, ουτε τη δικτατορια, μηπως φταιει τελικα αυτο που ακομα δε νιωθω ελευθερια? Κι αμφισβητω οτι τα πραγματα ειναι καλυτερα για μας, εχουμε υλικα αγαθα αλλα μας λειπουν αλλα πολλα. Μου λειπει κατι αληθινο να μπορω να πιστεψω αφοβα σε αυτο, νιωθω πως εχω γερασει πριν να μαθω να ζω.
Οταν ημουνα μικρος μου χαν πει ενα παραμυθι μα ειχε ασχημο τελος, και αυτο το ξερω ηδη. Οταν ημουν μικρος μου χαν διδαξει μια ιστορια, τωρα μου τη λεν αλλιως μα εγω μαθαινω στην πορεια.
Δωσε μου φωτιση Θεε μου, υπαρχει εθνικη συσκωτιση, χιλιαδες τα χτυπηματα σε καθε μου ανορθωση. Ή ο κοσμος εχει αλλαξει, ή δεν τον εμαθα ποτε, πουτανια, ψεμα, κι απατη θεωρουνται κυριλε. Καποτε πιστεψα σε κατι, σε μια ιδεολογια, πιστεψα στη μουσικη μου σαν να ητανε θρησκεια. Τωρα πια με το χιπ χοπ κανουν στριπτιζ μες στα πορνεια. Ζουσα χρονια μεσα στο ψεμα, τωρα νιωθω αηδια. Ενα ματσο εγωπαθεις, κι επιεικως κωλοπαιδα, μια παρασταση κλισε, αρνητικα ολα τα προτυπα. Αμα κατι δε μου κανει, απλως φευγω μακρια, δεν ανηκω σε κανεναν, δεν ανηκω πουθενα. Ο κοσμος εχει μολυνθει, δεν τον νοιαζει πια η αληθεια-ειναι λεξη ντεμοντε, η ψευτια του εγινε συνηθεια. Η παραδοση πεθαινει, η Ελλαδα που να ζει? Βαλανε στο φερετρο της ευρωπαικη επιγραφη. Η Μασσωνια αλωνιζει μεσα στην ελληνικη βουλη, σοσιαλισμος και χουντα τωρα γιναν ασορτι. Ψευτικες δημοσκοπησεις, κι αλλοδαποι σ'απογραφη, μα η κυβερνηση θελει ψηφους, θελει απο καπου να τις βρει. Σαπια λογια και ιδεες, η πουτανια σαν αρετη, και μετα τα 15 η παρθενια ειναι ντροπη. Τι πειραζει ομως αυτο? Τωρα ειμαστε Ευρωπαιοι, ψαξε να βρεις τον ανδρισμο σου σ'ενα αμαξι που να λεει. Βρες κι ενα καλο τσουλι για να συμπληρωσει την εικονα, γινε λιγο κουνιστος-στην Ευρωπη ειναι μοδα. Ας χαρουμε χωρις λογο εχουμε 21ο αιωνα, αν το ηξερε ο Σωκρατης τοτε θα ειχε αλλαξει χωρα..
