Με παίρνει τις προάλλες τηλέφωνο ενα φιλαράκι και με ρωτάει αν είμαι μέσα να πάμε για μπύρες, ξεχνώντας φυσικά ότι το αμέσως προηγούμενο - αν θυμαμαι καλά βέβαια - βράδυ ήμασταν στα πατώματα μετρώντας τα πλακάκια. Επειδή όμως με είχανε μάθει από μικρό ότι είναι αγένεια και μάλιστα πολυ μεγάλη να κρεμάς και να αρνείσαι σε ένα φίλο ο οποίος μάλιστα εχει ανάγκη και τι ανάγκη, μπυροανάγκη, μάλιστα κύριοι, δε γίνεται να αρνηθείς, αλλά ακολουθείς τους κανόνες και λες ναι. Εγώ βέβαια δεν ήθελα, με τραβάγανε με το ζόρι και κρατιόμουνα να μην ενδώσω γιατί είχα δουλειές με φούντες, είναι αυτη η ρημάδα η διπλωματική στη μέση που παραδόξως τελευταία είναι στα ντουζένια της. Αυτά τα ντουζένια πάντα είχα μια απορία από που βγαίνει η λέξη. Προχθές το σκεφτόμουνα για μια ώρα με το ρολόι και κατέληξα ότι μάλλον βγαίνει από τη λέξη ντου, επειδή είναι μεγέθους και έντασης υπερθετικό οπότε είναι ηχοπαράγωγο. Μην αναρωτιέστε πως μπορώ και σκέφτομαι τόσο περίπλοκα και μιλάω τόσο ωραία, η μάνα μου μικρή με έβαζε να μαθαίνω ιστορία και αρχαία. Ιστορία έγραψα 13,7 αλλά δεν έφταιγα εγώ, πήγε σε τρίτο εξεταστή το γραπτό κι επειδή δεν τα είχα γράψει παπαγαλία και έγραφα με κρίση, με έβαλε χαμηλό βαθμό και από τότε τον βρίζω.
Για να μην ξεφεύγω όμως από το θέμα και μακρυγορώ και γίνομαι κουραστική, (’ρης - Πάοκ 0-0 στο Β΄, ακόμη την παλεύουμε) είπα λοιπόν ναι για μπύρες αλλά με τον όρο όχι πολύ, μόνο για μία γρήγορη μπύρα και μετα σπίτι γιατί αύριο έχω να σηκωθώ νωρίς και να διαβάσω. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να κοιτάω το ρολόι μου και ήταν 5. Το πρωί. Και είπα όχι δεν θα το ξανακάνω ποτές γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να το ξανακολουθήσω. Αυτό ξανάγινε κάπου 4 φορές από εκείνη τη φορά η οποία φορά ήταν την περασμένη εβδομάδα και τώρα έχουμε αυτή την εβδομάδα δηλαδή 4 φορές σε μια βδομάδα. Ο συνειρμός μου με μπέρδεψε, νομίζω ότι σήμερα πρέπει να πάω να πιο άλλη μία γρήγορη μπύρα να συνέλθω. Και έκανα και λάθος γιατι το πιο γράφεται κανονικά με ωμέγα, αλλά αυτό δεν ήταν ύλη στην Ιστορία.
Αχ πάει πέρασε κι αυτός ο μήνας.
Είμαστε ήδη στα μέσα προς τέλη της άνοιξης, πέρασε ο χειμώνας, πέρασε το Πάσχα, ο κόσμος γιόρτασε την Ανάσταση όπως θά πρεπε, δηλαδή με κρέατα, αρνιά, κατσίκια, γουρουνάκια, και συνεπώς, πολύ συχνές επισκέψεις στο μέρος καθώς και στα δημόσια αποχωρητήρια - άλλωστε αυτό είναι και το νόημα έτσι;;;; - και μετά πανηγύρισε για το θαύμα στα μπουζούκια παρέα με τον Βέρτη και τον Κιάμο - ο οποίος, είναι επισήμως, πολύ καλύτερος πλέον ΚΑΙ από τις πλαστικές της λαίδης ’ντζελας. Τρόμαξα να τον αναγνωρίσω στις καινούριες ψηφιακά επεξεργασμένες αφίσες, νόμιζα ότι η Rollman έβγαλε νέα διαφήμιση για κοστούμια και ο Νικός - Τάκης για τις νέες τάσεις της μόδας στα ανδρόγυνα κουρέματα.
Αύριο λοιπόν είναι πρωτομαγιά. Το λέω και ανατσουτσουρώνει η τρίχα μου από την ατέρμονη προσμονή. Αύριο ο κόσμος θα περάσει ωραία. Θα συνεχίσει την πεφωτισμένη και ευβλαβική κραιπάλη των προηγούμενων ημερών, θα ξεχυθεί στις εξοχές και στην πανέμορφη ελληνική φύση - η οποία πότε πότε στολίζεται με σκουπίδια και πλαστικά σε θάλασσες κι ακτές, αλλά δεν έχει να λέει πάλι είναι η καλύτερη, η καλύτερη - θα πάρει μαζί του όλα τα απαραίτητα, όπως η τελευταία λέξη της μόδας στις ψησταριές, θα φορτώσει το αμάξι, θα ξεκινήσει, θα γυρίσει πίσω γιατί ξέχασε το παιδί στο σπίτι, θα το πάρει, θα ξαναγυρίσεί γιατί ξέχασε το ψυγείο με τις μπύρες, θα ξαναξεκινήσει, θα κολλήσει αναγκαστικά στην κίνηση γιατί άργησε να ξκινήσει και θα αρχίσει να βρίζει χρονιάρες μέρες, θα ξεχάσει κοντολογίς ότι είναι Πάσχα, και λόγω αγίων ημερών δεν πρέπει να βρίζει και κατά το μεσημέρι θα φτάσει στις ελληνικές εξοχές, οι οποίες ω του θαύματος είναι επίσης προορισμός για 15000 διαφορετικές ελληνικές - και μη - οικογένειες και ξαφνικά η ωραία ελληνική φύση δε θα του φαίνεται πια και τόσο ωραία και πανω στο δύωρο και πριν ακόμα γίνουν οι μπριζόλες, θα αρχίσει να σκέφτεται το ευρύχωρο σπιτάκι του των 50 τετραγωνικών και των 450 στην πόλη και το ακόμα πιο ευρύχωρο μπαλκονάκι του ευρύχωρου σπιτιού του που, αν και είναι όπως είναι τελοσπάντων, τουλάχιστον εκεί με λίγη προσπάθεια μπορεί να ψήσει με την ησυχία του και όχι να ανησυχεί μην πέσει η μπαλα των κουτσούβελών του πάνω στις πανάκριβες εισαγόμενες μπριζολίτσες του.
Δεν έχει ούτε μηνα από τα δύο απανωτά format που έκανα στο pc, και με μεγάλο και αδιανόητό μου τρόμο ανακαλύπτω σιγά σιγά τον σκληρό και άπονο τούτο κόσμο. Τουτέστιν, το ξέρω, έχει ριζώσει βαθιά (πολυ βαθιά όμως, πάτο κοντεύει να πιάσει) η αίσθηση ότι πριν φύγω για Πάσχα, θα το περάσω ΠΑΛΙ ένα χεράκι, γιατί κάθε φορά που μπαίνω γίνεται τέτοιος πανικός από popups και ads (και να ήταν μία στις τόσες καλά θα ήταν, εδώ μιλάμε για μεσοδιαστήματα του δευτερολέπτου) που δε γίνεται, κάτι ριζικο πρέπει να γίνει.
Και εντάξει, καλά να πετιώνται καζίνα και τέτοια. Σήμερα το μεσημέρι εκεί που δούλευα αμέριμνη και ανέμελη (ε, ήταν και μετα το μεσημεριανό ΚΑΙ το γλυκό, μία κάποια νύστα την είχα, σαν παιδί κι εγώ), εκεί λοιπόν που δούλευα, κανω μία εεετσι να δω γιατί νόμιζα κάποιος με φώναζε (τελικά δε με φωνάζανε, οπότε τζάμπα γύρισα), κι εκεί που κάνω ναααα να δω πάλι την οθόνη, είδα κάτι που όταν καταλάθος το πετυχαίνει η μάνα μου στην τηλεόραση το βράδυ που βάζει να χαζοδει για να την πάρει ο ύπνος, ξεκινά έναν εξάψαλμο συνοδευόμενο με μία ποικιλία επιφωνημάτων, θρήνων και οδυρμών για το "που πάει αυτή η κοινωνία" και "σα δε ντρέπονται λίγο" και "κρέας τον έχουν κάνει τον άνθρωπο" και μία φορά μου φάνηκε ότι την άκουσα να λέει κάτι σαν "καργιόλες" αλλά δεν είμαι σίγουρη γιατί ήμουν μέσα και λαγοκοιμόμουνα.
Πετιέται λοιπόν σαν να μην πω τι αυτό το πράγμα και έπιανε ολόκληρη την οθόνη, όχι μόνο μία ακρούλα στην άκρη, όπως όλα τα κανονικά πράματα που πετιώνται. Αλλά έτσι είναι, άμα είναι να σου τύχει σου τυχαίνει στο μεγαλύτερο βαθμό, έτσι για να περάσεις κι εσύ μία φορά στη ζωή σου τη διαδικασία αναστοχασμού του τύπου "τώρα βρήκε να συμβεί, εγώ δεν έκανα τίποτα, γιατί σε μένα, γιατί ΤΩΡΑ";
Εγώ με το που το είδα με βγήκαν τα μάτια έξω και αηδίασα πάρα πολύ γιατί δε βλέπω τέτοια και δεν έχω συνηθίσει, μόνο παιδικά τα πρωινά του Σαββατοκύριακου βλέπω και τέτοια δεν έχει μέσα (εκτός από τον Μπομπ Σφουγγαράκη που μερικές φορές έχει χειρότερα, αλλά αυτόν δεν τον μετράμε) και κοίταξα πίσω να δω αν με βλέπει κανένας και μετά το έκλεισα.
Αν με βλέπανε θα με κοροιδεύανε και θα με λέγανε ότι όλο σε τέτοια site μπαίνω, αλλά κάνουν τεράστιο λάθος, εγώ δεν μπαίνω σε τέτοια από τη δουλειά. Μόνο από το σπίτι. Και στο κάτω κάτω σκασίλα μου που με κοροιδεύουν, γιατί ξέρω πάρα πολύ καλά ότι και αυτοί κάνουν τα ίδια και χειρότερα (όχι σαν τον Μπομπ), αλλά παραπλήσια τελοσπάντων.
Γι αυτό και θα το καθαρίσω πάλι το ΠιΣι να γίνει καθαρό σαν μωράκι (μου φαίνεται το έχω ξαναπει κάπου αυτό, αλλά μην το μετρήσετε, δεν με αρεσει να επαναλαμβάνομαι) και άμα ξαναγίνει κανένα τέτοιο έκτροπο πάλι θα φέρω πολιτσμάνο που λέει και η γιαγιά μου γιατί δε γίνεται, στάνταρ κάποιος μου έχει στήσει παγίδα γιατί με ζηλεύει.
Και κολλάει και το πληκτρολόγιο.
Τεχνολογία σου λέει ο άλλος μετά.
Πφ.-
Αγνώστου Συγγραφέως, παρακαλείται ο κάτοχος του να μου τα χώσει για να τον βάλω στα credits.
Σε όσους είναι άνω των 25 και διαßάζουν Χάρι Πότερ. Θα το πω ΅ια φορά: ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ! Την άλλη φορά που θα διαßάσεις Χάρι Πότερ, φόρα κι αυτό το καπελάκι που 'χει ΅ια προπέλα πάνω. Στα 25 σου δε διαßάζεις Χάρι Πότερ. Στα 25 σου κάθεσαι στο τρένο και αναρωτιέσαι τι σκατά απέγινε η ζωή σου ΅αζί ΅ε ΅ας τους υπόλοιπους.
Στους πιτσιρικάδες ΅ε κοντό ΅αλλί και κοτσιδάκι πίσω στο σßέρκο. Απλά: για τα σκουπίδια! Εκτός κι αν είσαι Ιταλός ποδοσφαιριστής ή ΅αθητευό΅ενος Ιππότης Τζεντάι. Τότε ΟΚ.
Σε όσους δεν έχουν λεφτά να κωλοφτιάξουν α΅άξι αλλά παρόλα αυτά προσπαθούν. Είναι που είναι αυτή η ασχολία για τον πούτσο. Τουλάχιστον κάντο σε α΅άξι που να αξίζει την αναßάθ΅ιση. Αν σ' αφήνα΅ε, εσύ θα 'ßαζες ζάντες και στην τοστιέρα σου! Ή κάνεις κάτι ολοκληρω΅ένα ή δεν το κάνεις καθόλου. Και όχι, το Σταρλετάκι των 900 κυßικών της ΅α΅άς ΅ε τα ΅πλε φωτάκια στα ΅πεκ των υαλοκαθαριστήρων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΩΛΟΦΤΙΑΓΜΕΝΟ!
Σε όσους δεν ξεκολλάνε το διάφανο αυτοκολλητάκι απ' την οθόνη καινούργιου κινητού. Αν ο κατασκευαστής δεν ήθελε να το ßγάλεις, το αυτοκόλλητο δε θα είχε αυτή την ακρούλα που ξέχει λίγο! Στην ίδια κατηγορία ανήκουν αυτοί που δεν ßγάζουν τελείως το χρυσόχαρτο απ' το ßούτυρο. Δεν είναι δεύτερο προστατευτικό καπάκι! Είναι ΅ια αηδία που όσο την κρατάς, τόσο πασαλείφεται ΅ε ßούτυρο και ΅ου κόßει την όρεξη!
Στους χορτοφάγους. Δε ΅ιλάω για τα 5-10 άτο΅α που τους λείπει το τάδε ένζυ΅ο. Μιλάω για τους κλασικούς «΅πλιαξ πως το τρώτε αυτό αφού κάποτε ήταν ζωντανό κι εγώ εί΅αι ευαίσθητος και τρώω ΅όνο κορ΅ούς δέντρων». Λύστε ΅ου 3 απορίες: 1) Γιατί το 95% των χορτοφάγων είναι γυναίκες; 2) Που ήταν όλοι οι χορτοφάγοι στην Κατοχή; και 3) Δίπλα απ' τους κοπτήρες έχου΅ε κάτι ΅υτερά δοντάκια, τους κυνόδοντες. Γιατί άραγε;
Στους περιπτεράδες που σου σπρώχνουν το χέρι ΅ε τα ρέστα προς τα κάτω. Έχω δάχτυλα. Και ξέρω πώς να τα κλείνω. Δε θα ΅ου πέσει τίποτα! ΟΚ;!;!;
Σε όσους είδαν το Βασικό Ένστικτο επειδή ακούσαν ότι φαίνεται το ΅ουνί της Σάρον Στόουν. Είδες ΅ιά΅ιση ώρα παπαρο-ταινία ΅ε υπόθεση ΅πετό για να δεις ένα ΅ουνί για 1/8 του δευτερολέπτου. Ωραίος! Δεν ξέρω αν το ξέρεις, αλλά υπάρχουν κάτι ταινίες που είναι ανάποδα! 1/8 του δευτερολέπτου υπόθεση και ΅ιά΅ιση ώρα ΅ουνί! Μεγάλο ΅ουνί, ΅ικρό ΅ουνί, ξυρισ΅ένο ΅ουνί, ΅ουνί πάνω σε ΅ουνί. Ψάξτο.
Στους σουßλατζίδες που σου δίνουν το τελευταίο κο΅΅άτι γύρο κοτόπουλο που έχει ΅είνει. Δεν είναι γύρος. Είναι ΅ια πίτα ΅ε ένα ΟΛΟΚΛΗΡΟ κοτόπουλο ΅έσα! Και είναι και σα ßραστό. Φάτο εσύ!
Στις διαφη΅ίσεις που δεν έχουν κα΅ία σχέση ΅ε το προϊόν που διαφη΅ίζουν. Τρεις λαγοί κάθονται πάνω σ' ένα φράχτη και ένας πάει σπίτι και κόßει τις φλέßες του!. Πιες Μίλκο! Έλεοοοοοος!!!
Στις τύπισσες που έχουν ΅ία ή περισσότερες παύλες ΅έσα στο ονο΅ατεπώνυ΅ο τους. Μαρία-Λουίζα Αντωνίου-Μιχαλακοπούλου, σου 'χω νέα: Τα δέκα επίθετα δε σε κάνουν φε΅ινίστρια. Φε΅ινίστρια είναι αυτή που ευνουχίζει τον άντρα της ΅ες στο σινε΅ά ΅ε ένα καπάκι κόκα κόλας επειδή δεν ήθελε τη Ντόρα για δή΅αρχο. Προσπάθησε περισσότερο.
Στους τύπους ΅ε ΅ικρά δόντια και ΅εγάλα ούλα. Ναι, το είπα! Μη ΅ου το παίζετε άγιοι. Όλοι το 'χετε σκεφτεί!
Σε όσους έχουν hands-free και ΅ιλάνε κρατώντας το κινητό στο ύψος του στήθους ΅ε το ένα χέρι και το ΅ικρόφωνο του hands free κοντά στο στό΅α ΅ε το άλλο χέρι. Για να καταλάßω: ΅έχρι χθες χρησι΅οποιούσες ένα ΅όνο χέρι για να ΅ιλάς στο κινητό. Οπότε παίρνεις hands free για να ΅η χρησι΅οποιείς κανένα. Και τελικά καταλήγεις να χρησι΅οποιείς και τα δύο. ΟΚ. Λογικό.
Στις σκυλούδες που ακούνε Χατζηγιάννη και το θεωρούν ροκ ξεκάρφω΅α. Α, ναι! Κι ο Κοργιαλάς είναι γκοθάς, σωστά; Δεν ξεγελάς κανέναν Γωγώ, Φωφώ, Ζωζώ. Λυπά΅αι.
Στους ναζί του καναπέ. Φίλε. Μένεις στην Ελλάδα και έχου΅ε 2008. Ο πληθυσ΅ός των Εßραίων είναι. ένας: Ο Τέρενς Κουίκ. Είσαι φλώρος! Γι' αυτό ßγάλε τη σßάστικα από φόντο στο κινητό σου και ßρες άλλο τρόπο να εντυπωσιάσεις τη ΅εταλού γκό΅ενα που θέλεις να ρίξεις.
Σ' αυτούς που το τηλεκοντρόλ το λένε «κο΅πιούτερ». Το κο΅πιούτερ είναι ή ο υπολογιστής ή το κο΅πιουτεράκι τσέπης ή αυτό που έχουνε στη ΝΑΣΑ και πιάνει 3 δω΅άτια. Αν αλλάζεις κανάλι ΅ε ένα απ' τα παραπάνω, πες ΅ου κι ε΅ένα πώς το κάνεις.
Σε όσους τρώνε κους κους. Κοίτα. Καταλαßαίνω ότι σ' αρέσει η λέξη κους κους. Και ξερώ ότι αν ΅πορούσες, θα αποκαλούσες κους κους ΟΛΑ τα φαγητά. ’κου τι γίνεται ό΅ως. Πρώτον: ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΙΣΙΟ! Οι κόκκοι του είναι πολύ χοντροί για να τους καταπιείς και πολύ ψιλοί για να τους ΅ασήσεις. Και δεύτερον: Δε λέγεται κους κους. Λέγεται ΠΛΗΓΟΥΡΙ! Ξενέρωσες;
Σε όσους έχουν στο α΅άξι ΅ούφα ηχοσύστη΅α και παρόλα αυτά το παίζουν στη διαπασών. Τα ΅α΅ίσια ηχεία που έχεις φτιαχτήκαν για να παίζουν Μελωδία FM, όχι σαϊκεντέλικ! Από ΅ια ένταση και πάνω ψαλιδίζουν τον ήχο, οπότε ούτε εσύ ακούς τίποτα, ούτε ε΅είς. Δε σπας αυτιά, σπας αρχίδια! Χα΅ήλωσέ το.
Στους τύπους που λένε ότι δεν τους αρέσουν οι πατάτες τηγανιτές ή/και η σοκολάτα. Πω πω φίλε είσαι πολύ ξεχωριστός τελικά! Όχι, αλήθεια, διαφέρεις! Οπότε, αν παγιδευτού΅ε ποτέ οι δυο ΅ας σε ένα ερη΅ονήσι και ΅ετά από 3 ΅ήνες ασιτίας ßρού΅ε ένα σεντούκι και το σεντούκι έχει ΅έσα ένα πιάτο πατάτες τηγανιτές κι ένα πιάτο σκατά, ξέρω από τώρα πώς θα τα ΅οιράσω. Να 'σαι καλά!
Σ' αυτούς που αντί για «καρτούν» ή «παιδικά» λένε «΅ίκι ΅άους». Όποιον ξανακούσω να λέει «ο ΅ικρός ßλέπει ΅ίκι ΅άους» ή «Σάßßατο πρωί το Σταρ ßάζει ΅ίκι ΅άους» και είναι κάτω των 70, οπότε ΞΕΡΕΙ ότι ßγήκαν κι άλλα καρτούν ΅ετά το Μίκι Μάους, θα τον καρφώσω στο ΅ήλο του Αδά΅ ΅ε ΅πετόßεργα!
Στους παπάρες που τους ζητάς να σε ßγάλουν ΅ια φωτογραφία και σε κοιτάνε σα να τους ζήτησες να εξουδετερώσουν ßό΅ßα. «Ποιο πατάαααωωωωωωωωω;». Πατάς το κου΅πί που δεν έχει αλλάξει ΠΟΤΕ θέση από τότε που εφευρέθηκε η φωτογραφία! ΠΑΝΩ ΔΕΞΙΑ! ’χρηστε! Να αγοράζεις κινητό ΅ε 3 κά΅ερες πάνω ξέρεις ό΅ως. Μπούρτζο ΅αλάκα στρουγκανόßλαχε!
Στους κωλο-σπασίκλες που πέρασαν πρώτοι Ιατρική και λένε ότι δε διάßαζαν συνέχεια. Κλασικά, συνέντευξη στις ειδήσεις: «Διάßαζα, αλλά έßγαινα κι έξω.». Ναι, έßγaινες. Έßγαινες απ' το δω΅άτιο να δώσεις στη ΅άνα σου τον κουßά ΅ε τα σκατά για να στον αδειάσει.
Σε όσους ψάχνουν τα κανάλια ένα-ένα και χρησι΅οποιούν τα κου΅πιά ΅ε τα νού΅ερα αντί για το πάνω-κάτω. Κλασική ΅άνα ΅ου: 1, 12, 2, 23, 3, 34, 4. Οπότε κάθο΅αι εγώ δίπλα και ßλέπω: ΕΤ1, Extra 3, ET2, Τηλεφώς, Mega, Blue Sky, ΑΝΤ1, TV Magic. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
Στους ΅παϊσέξουαλ. Στρέιτ εντάξει. Γκέι εντάξει. Αλλά ΅πάι όχι! Δεν είσαι αναποφάσιστος, είσαι πλεονέκτης και ποζεράς. Διάλεξε τρύπα και ΅είνε σ' αυτή! Αλλιώς άντε γα΅ήσου. Ή άντε γά΅α. Δεν ξέρω, ΅περδεύτηκα.
Στους φίλους που κάνουν «δικιά τους» περίπλοκη χειραψία. Δεν έχου΅ε 1992! Ο Tupac πέθανε, ο Biggie πέθανε κι εσύ είσαι λευκός! Δεν έχεις κα΅ιά σύνδεση ΅' αυτήν την κουλτούρα. Είναι σα να ßγαίνεις έξω ντυ΅ένος πειρατής. ΑΑΑΡΡΡ!
Στις διαφη΅ίσεις που δε ΅ας λένε τι διαφη΅ίζουν. Κλασικά: ΅αύρο φόντο ΅ε ΅εγάλα άσπρα γρά΅΅ατα που έρχονται προς την οθόνη αργά-αργά και λένε ΅ια πανηλίθια ατάκα του στυλ: «Ποιος έρχεται στον ’λφα;» ή «Που θα πας ßόλτα;» και από πίσω ένα τεράστιο ερωτη΅ατικό και ΅ετά η διαφή΅ιση τελειώνει! ΟΚ! Με κέρδισες! Τώρα πάω να ßάλω ορό και καθετήρα, και θα κάτσω εδώ για ένα ΅ήνα ΅έχρι να ΅άθω την απάντηση! Να 'σαι σίγουρος, ιδιοφυία του ΅άρκετινγκ.
Σ' αυτούς που κόßουν το ßούτυρο κάθετα και δεν το ξύνουν παράλληλα στην επιφάνεια. Δεν είναι παγωτό. Είναι ßούτυρο! Κι εσύ είσαι σιχα΅ένος.
Στους τύπους που κάνουν ΅ηνύσεις για ψυχική οδύνη. Ξαφνικά γε΅ίσα΅ε από «Αλέξης Κούγιας» wannabes! Δεν γουστάρεις κάτι που σου συνέßη και δεν έχεις να προσάψεις τίποτα σε κανέναν; Τσουπ! Ψυχική οδύνη! Επειδή οι γονείς σου ήταν κλασικοί Έλληνες ΅αλάκες και σου έκαναν όλα τα χατίρια, δε ση΅αίνει θα κάνου΅ε το ίδιο κι ε΅είς! Είσαι ενήλικας. Φτύσε επιτέλους το ΅αστάρι της ΅άνας σου και ΅άθε να δέχεσαι κα΅ιά προσßολή που και που. Κατά 99% την αξίζεις. (ΥΓ: σε παρακαλώ, ΅η ΅ου κάνεις ΅ήνυση!)
Σε όσους σηκώνουν το γιακά του Λακόστ. Ο ΅όνος που το 'κανε πριν γίνει ΅όδα ήταν ο Κό΅ης Δράκουλας και όλοι ξέρου΅ε πως κατέληξε αυτή η ιστορία.
Στους φανατικούς ΅η-καπνιστές.. Ναι, ßρω΅άει, όλοι το ξέρου΅ε. Αν πιστεύεις ό΅ως ότι θα πεθάνεις από «παθητική» έκθεση σε καπνό, κοίτα λίγο καλύτερα τον κόσ΅ο που ζεις και ßγάλε το σκασ΅ό! Πλέον υπάρχουν και ΅αλάκες που κάνουν ότι ßήχουν δίπλα σε καπνιστές στην πλατεία Ο΅ονοίας! ΟΚ! Μισό λεπτό να το σßήσω ΅έσα σ' αυτήν την κουράδα άστεγου εδώ δίπλα. Αρκετά χάλασε το τσιγάρο ΅ου την ευαίσθητη φυσική ισορροπία του κέντρου της Αθήνας.
Σ' αυτούς που σου περιγράφουν κάθε τηλεφωνική συνο΅ιλία που έχουν, κάνοντας το ακουστικό ΅ε το χέρι τους. Η κλασική ΅αλακία ΅ε τον αντίχειρα και το ΅ικρό δαχτυλάκι. Και ΅άλιστα όταν λένε ότι το 'κλεισαν, κατεßάζουν και το χέρι τους! Ξέρου΅ε πως λειτουργεί το τηλέφωνο ΅ί΅ε!
Στις γκό΅ενες που φοράνε κολλητό παντελόνι ΅ε κιλότα από ΅έσα, αντί για στριγκ. Βρε καλή ΅ου. Βρε χρυσή ΅ου. Μια χαρά κώλο έχεις. ΓΙΑΤΙ ΅ας αναγκάζεις να ßλέπου΅ε ένα πρά΅α που ξέχει δεξιά και αριστερά απ' τα δυο λάστιχα του περιοδόßρακου;
Σε όσους δεν πετάνε τίποτα. Ποτέ. Όταν συγυρίζεις το γραφείο σου και δεν πετάς σαßούρα, κι απλά της αλλάζεις θέση, είσαι ψυχωτικός! Υπάρχουν πράγ΅ατα που αντικει΅ενικά είναι άχρηστα. Ο τσαλακω΅ένος έλεγχος της 2ας δη΅οτικού που στοιχειώνει τα συρτάρια σου εδώ και 28 χρόνια ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΠΟΤΕ! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον!
Στα ζευγάρια που στέλνουν ευχετήριες κάρτες ΅ε φωτογραφίες των παιδιών τους. Φωτογραφίες που ποτέ δε ζήτησα και ποτέ δεν κρατάω. Και από πίσω γράφουν και πληροφορίες: «Η Νεκταρία έκλεισε τα 8 φέτος». Στον πούτσο ΅ου λουλούδια και γύρω γύρω ΅έλισσες! Δε ΅ε νοιάζει πόσο είναι η Νεκταρία! Βυζιά έßγαλε; Όταν ΅ου στείλεις τα ßυζιά της Νεκταρίας, θα 'χω καλά Χριστούγεννα ΚΑΙ καλή χρονιά!
Στους δισεκατο΅΅υριούχους που γυρνάνε τον κόσ΅ο ΅ε αερόστατα. Τι σκατά; 1850 έχου΅ε; Πάρε το αεροπλάνο όπως όλος ο κόσ΅ος, ΅αλάκα αλαζόνα! Κανείς δε νοιάζεται για έναν πλούσιο κατακαργιόλη που ßαριέται τη ζωή του! Ελπίζω στο επό΅ενο ταξίδι να σου χτυπήσει το αερόστατο κεραυνός! Και να γυρνάει στον αέρα σα σκασ΅ένο ΅παλόνι κάνοντας «ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!». Να ένα διαφη΅ιστικό stunt που θα κάτσω να δω!
Στις γκό΅ενες που ßάζουν σκούρο lip-liner. Μακράν η χειρότερη ΅αλακία που έχει ßγάλει ο κόσ΅ος της ΅όδας. Κοπελιά, ΅πορεί να το θεωρείς σέξι, αλλά κάνει τα χείλη σου να ΅οιάζουν ΅ε κωλοτρυπίδα!
Στους καλλιτέχνες ΅ε ένα όνο΅α. Νίνο, Sting, Bono, Σα΅πρίνα. Αν δε ßρεις ένα επώνυ΅ο ΅έσα στις επό΅ενες 2 ΅έρες θα σου ßγάλω τα ΅άτια! Δε φτάνει που η ΅ουσική τους είναι για το ßόθρο. Χωρίς επώνυ΅ο δε ΅πορώ να ßρω και που ΅ένουν για να ßάλω τη ßό΅ßα!
Στους ταχυδακτυλουργούς που εξαφανίζουν πρά΅ατα και δε σου λένε πως το κάνουν. Το ότι δεν ξέρου΅ε το τέχνασ΅α που χρησι΅οποιείς, δε ση΅αίνει πως αυτό΅ατα υποθέτου΅ε ότι ήταν ΅άγια! Αν ήταν ΅άγια, δε θα χρησι΅οποιούσες τη ΅αύρη κουρτίνα πριν το εξαφανίσεις. Απλά λύσε ΅ας την απορία και πήγαινε ßρες κανονική δουλειά. Α! Και στα΅άτα να ντύνεσαι σα γκέι ταυρο΅άχος!
Σ' αυτούς που για nickname στο MSN, στο Counter Strike κλπ ßάζουν ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ! Φίλε! Το nickname έχει ένα σκοπό ΅όνο: να σε ξεχωρίζω απ' τους υπόλοιπους. Δε θέλω να ξέρω: ούτε πόσο αγαπάς τη γκό΅ενά σου, ούτε το emo στιχάκι που άλλαξε τη ζωή σου αυτή την εßδο΅άδα, ούτε την ηλίθια ατάκα που σκέφτηκες χθες το ßράδυ όταν ßάραγες ΅αλακία!
Σε όσους ξέρουν τα κάλαντα ΅ετά το «και ποιητής των όλων». Δε ΅πορώ να το προσδιορίσω ακριßώς, αλλά υπάρχει κάτι το πολύ αρρωστη΅ένο στις οικογένειες που ΅αθαίνουν στα παιδιά τους ολόκληρο το τραγούδι.
Μόλις τελειωσαμε εργασια για άλλη μία φορά (ω ναι μετά από τόσο καιρό, πάλι συνταρακτικά και συναρπαστικά νέα έχω, τι ωραια τι ωραία χαίρομαι), έβαλα ένα από τα lives των Rammstein να παίζει στην playlist, και για μια ακόμη φορά, πολεμάω να ξε-αποβλακωθώ.
Οποία ανθρώπινη κατάπτωσις, όλη σου η ζωή και η επιβίωση μη σας πω να εξαρτάται από αυτά τα βρομομηχανήματα. Θα μου πειτε, μα το ήξερες, δεν το ήξερες;
Το ήξερα μάλλον.
Ορίστε τα αποτελέσματα. Ένα καθόλα ανούσιο blog, έτσι για να μην κοιτάω τα entries στο πλάι και απογοητεύομαι με την απίστευτη κινητικότητά μου, και για άλλη μία φορά (πραγματικά έχω χάσει πλέον το μέτρημα) να αναρωτιέμαι "μήπως έκανα λάθος τελικά;"
Εάν δεν έκανα, γιατί δεν είναι τα πράγματα όπως ήθελα και φανταζόμουνα να είναι;
Και εάν έκανα (που φαντάζει πιο πιθανό), γιατί δεν κάνω κάτι γι αυτό και απλά περιμένω μπας και έρθει κάτι καλύτερο;
Ένας φίλος μου με είπε πως δεν την παλεύω και καλά θα κάνω να ξεκινήσω να παίρνω βιταμίνες, να πίνω πράσινο τσάι και να δοκιμάσω να πάρω και βασιλικό πολτό, μπας και στανιάρω λιγουλάκι. Το σκέφτομαι σοβαρά.
Ένας άλλος φίλος μου με είπε να πάω να δω ψυχολόγο γιατί είμαι για δέσιμο και δεν την παλεύω ούτε εγώ ούτε και οι υπόλοιποι. Μπαχαχαχα αυτό το σκέφτομαι πολύ σοβαρά.
Λέω να βγω έξω, μπας και συνέλθω λίγο.
Αφού πρώτα περιμένω να ξεθολώσουν οι φακοί μου για να μπορώ να δω στα δυο μέτρα απόσταση μπροστά μου.
Τσίου./p>
Σήμερα ξύπνησα με έναν υπέροχο πονοκέφαλο και τη νύστα να μου βαραίνει τα βλέφαρα τόσο πολύ που σε κάποιες στιγμές έπαιρνα όρκο πως ανάμεσα στους κώδικες, τα γραφικά και τα άλλα, έβλεπα και όνειρα. Και έβλεπα κάτι περίεργα όνειρα, πολύ επιθετικά, δεν τα πολυθυμάμαι, αλλά θυμάμαι ότι είχαν πολλή ένταση και καυγάδες και μαλώματα και κάπου εκεί τσουπ θυμάμαι έναν μεγάλο κούνελο, σαν εκείνο στο Donnie Darko. Τώρα δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να είναι καλό αυτό (θυμάστε τι είχε γίνει στην ταινία από τότε που ο Donnie ξεκίνησε να βλέπει τέτοια).
Αλλά ξέρω ότι δεν είναι τρελός ο Donnie. Γιατί εάν ήταν θα ήμουνα κι εγώ (εδώ δε θέλω κανένα κακεντρεχές σχόλιο), γιατί τελευταία πολύ φοβάμαι ότι ταυτίζομαι αηδιαστικά πολύ μαζί του σε ορισμένα καίριας σημασίας σημεία. Κι εμείς οι Donnηδες, ε, είμαστε λίγο ιδιάζουσες περιπτώσεις (όχι πολύ, μη με πείτε και ψωνάρα). Βλέπουμε λίγο πράγματα που μπορεί να μην υπάρχουν, πετάμε λίγο στα σύννεφα, αισθανόμαστε πολλά, ε, και εάν γυρίσει η τύχη μας και αποκαλυφθεί η σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα μας, οι μεγάλοι αηδιαστικοί και τρομακτικοί κούνελοι είναι το λιγότερο, πιστέψτε με.
Χμ όχι η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται για κάποιον κραυγαλέο και δήθεν τίτλο. Είναι απλά το κομμάτι που μόλις μπήκε, τη στιγμή αυτή που, μετά από αρκετό καιρό, βρήκα μία κάποια όρεξη και κουράγιο να γράψω κάποια μάλλον ανούσια λόγια, αφού τελευταία δεν έχω γενικά όρεξη.
Αυτή η εβδομάδα μάλλον δεν ξεκίνησε και πάρα πολύ καλά. Δηλαδή, εντάξει εκτός από το θέμα Υγεία, παράπονο δεν έχω, έγιναν απίθανα και συνταρακτικά γεγονότα όπως ας πούμε...χμ...(?) ερμ...ελα εδώ το είχα, μα το ξέρω το θυμόμουνα πριν, δε γίνεται να το ξέχασα! Ε για να το ξέχασα, μάλλον δεν ηταν και τόσο σημαντικό πια εν τέλει.
Έτσι λοιπόν. ’ρρωστη. Όχι του θανατά, αλλά θυμάμαι αυτό το rotten feeling σήμερα το πρωί στη δουλειά και με πιάνει σύγκρυο. Να μου το θυμηθείτε, τα σκουπίδια φταίνε. Θα κόλλησα τίποτα περίεργο και προβλέπω σε καμιά βδομάδα να μου κάνετε κηδεία το άβαταρ, όπως σε έναν καμένο στο WoW. Σήμερα όταν ερχόμουνα, αλήθεια σας λέω, είδα έναν ποντικό μεγάλο σαν το κεφάλι του ψιλικατζή της γειτονιάς να τρέχει καταμεσής στο δρόμο. Ακόμα και οι ψιψινες της γειτονιας δεν τολμήσαν να πειράξουν αυτό το θηρίο.
Υπομονή λοιπόν. Ίωση είναι, θα περάσει. Επιστρέφω στο πάρα πολύ (yawn) ενδιαφέρον paper που έχω να διαβάσω (α ναι δε σας το είπα, ξεκίνησε το εξάμηνο, οπότε τον π***ο, πάλι να χάνομαι με βλέπω) γιατί ειναι περίπου 9 και έτσι όπως το πάω, πάλι στράφι θα πάει η εποικοδομητική βραδιά μου. Και θέλω να τελειώσω και τα Prison Break.
Από το blog του Trent Reznor, κάπου στις 5 η ώρα το πρωί (ώρα Ελλάδος):
"02 March 2008: ghosts I - IV
The new Nine Inch Nails record is available RIGHT NOW.
Update: The response to this album has been overwhelming, causing our
website to slow to a crawl. We THOUGHT we were ready, but...
We've been adding more servers to accommodate the unexpected demand and we expect to be running smoothly in the next few hours. In the meantime, if you've had any problems with downloads from the Ghosts site, don't worry - you'll be able to use your download link again when the site is more stable. Thanks everyone for making this such an immediate success.
posted by Trent Reznor at 5:47 PM pst, from hong kong."
Δυστυχώς, επειδή δεν κατάφερα να το παραγγείλω ακόμα, το πρώτο άκουσμα είναι γεγονός από τον online flash player που μπορεί να βρει κανείς μέσα στο ghosts.nin.com.
Οι πρώτες μου αντιδράσεις όταν είδα το νέο blog posts ήταν μάλλον διχασμένες. Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι ΝΙΝ fans περιμέναμε μία νέα κυκλοφορία, αλλά όχι τόσο σύντομα και φυσικά όχι τοσο υποχθόνια. Και λέγοντας υποχθόνια, εννοώ, με τόση μυστικότητα, κάτω από τέτοιες συνθήκες. Το νέο album ήταν ίσως το μόνο το οποίο συνάντησε το μικρότερο πρόμο από πλευράς ΝΙΝ (κάτι που έρχεται σε αντιπαραβολή με το πρόσφατο Year Zero, το οποίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλη).
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Το Ghosts Ι-ΙV είναι ένα καθαρά Instrumental album, έντονα διαφορετικό από ότι όλα τα υπόλοιπα albums που έχει κυκλοφορήσει ο Reznor μέχρι τώρα. Θα μπορούσα να πώ, ότι στο λίγο που το άκουσα, έχει συμπεριλάβει μέσα όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία όλων των προηγούμενων albums του, σε διάστημα 20 περίπου ετών. Υπόκωφοι ενδόμυχοι θόρυβοι, κρυφές μελωδίες, απότομα ξεσπάσματα, μία μάλλον ασυνάρτητη αρμονία, και ανάμεσα σε όλα αυτά η παράνοια των ΝΙΝ σε όλο της το μεγαλείο.
Μπερδεμένοι ήχοι από πιάνο και παραδοσιακά ινδικά όργανα (σιτάρ, tanpura), όλα αυτά πλεγμένα με προσοχή, κάπου χάνονται και σε χαώνουν, αλλά στην πορεία νοιώθεις ότι όλο αυτό κάπου σε βγάζει. Ίσως ήταν και ιδέα μου, αλλά αισθάνθηκα ότι ακόμα και χωρίς λόγια, ο δίσκος κρύβει μέσα του ένα μήνυμα, ένα υποβόσκον concept. Δίνει την αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται, ότι κάτι κρύβεται από πίσω.
Τεχνικά, το Ghosts χωρίζεται σε 4 δίσκους (I, II, III, IV), ως εξής:
Total: 1:50:09 - μέσος ορος κάθε κομματιού: 3:03
Ghosts I: 27:00 - μέσος ορος κάθε κομματιού: 3:00
Ghosts II: 25:32 - μέσος ορος κάθε κομματιού: 2:50
Ghosts III: 23:51 - μέσος ορος κάθε κομματιού: 2:39
Ghosts IV: 33:46 - μέσος ορος κάθε κομματιού: 3:45
Πρόκειται δηλαδή για 4 ολοκληρωμένα albums, τα οποία οι fans μπορούν να κατεβάσουν free ή με 5$ χρέωση (κάτι που έγινε πρόσφατα και στο Niggy Tardust, το νέο album του Saul Williams, του οποίου την παραγωγή επιμελήθηκε ο ίδιος ο Reznor), όλα αυτά μέσα από την ίδια την Official Page των ΝΙΝ. Την σφραγίδα του στο album ανάμεσα σε άλλους έχει βάλει και ο Adrian Belew (πρωήν King Crimson).
Η όλη παραγωγή φαίνεται αρκετά υποσχόμενη και αν μη τι άλλο ασυνήθιστη. Σειρά έχει τώρα να δούμε όλοι τι θα γίνει στη συνέχεια και τι σημαίνουν όλα αυτά.
BTW στο Echoingthesound.org έχουνε λυσσάξει με τις εξελίξεις. Πάω στοίχημα ότι θα κάτσουνε να ψάξουν ένα ένα τα κομμάτια, μη σας πω θα τα περάσουνε ακόμα και από φασματογράφο μπας και βρουν τι μπορεί να κρύβεται από πίσω.
Όσο για μένα, συνεχίζω το πρώτο άκουσμα και επανέρχομαι σύντομα με περισσότερες πληροφορίες.
Πάνε οι θρυλικές μέρες στη βιβλιοθήκη, περάσανε γι αυτό το εξάμηνο κι εγώ νοιώθω μέσα μου ένα ατέρμονο κενό...Κρίμα γιατί είχα περάσει πάρα πολύ ωραία, αυτή η εξεταστική όλα τα είχε, σεχ, βία, γυμνό, ξύλο, ποζεριές, ανταγωνισμούς, ατέρμονες εσωτερικές αναζητήσεις (του τύπου που πάω, τι κανω σε αυτή τη ζωή, άντε πάμε για κανέναν καφέ;) και άλλα τέτοια όμορφα, αχ πολύ θα μου λείψουν, αλλά δεν πειράζει θα κάνω υπομονή, γιατί το επόμενο εξάμηνο θα έχω πολύ περισσότερα να διαβάσω, οπότε θα ξαναπάω βιβλιοθήκη με το laptop κι ας με λένε ψώνιο, γιατί μόνο εγώ είμαι, είναι πάρα πολλοί που το φέρνουν εκεί, ειδικά στην είσοδο που έχει δύο τραπέζια γεμάτα χακεράδες που μοιάζουν λες και παίζουν όλη μέρα WoW.
Σήμερα λοιπόν πήγα στο ολοκαίνουριο μάθημα του εξαμήνου. Αυτό μας το κάνει καθηγήτρια αλλά επειδή δεν είναι της κατεύθυνσής μας, μας μίλαγε λες και είμασταν τσομπάνηδες που κατεβήκαμε από τα βουνά και δεν είχαμε ιδέα από υπολογιστές, σαν να είμασταν τίποτα ζώα νόμιζε και μου την ψιλοέσπασε γιατί εντάξει μπορεί να μην ξέρω πια και τόσα πολλά, αλλά μια ιδέα την έχω κι εγώ σαν παιδί κι αυτή χωρίς να ξέρει πώς μιλάει έτσι; Κατάλαβα ότι είπε σήμερα αφού. Αλλά δεν πειράζει, στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό που λέει και η γιαγιά μου (τώρα δεν ξέρω αν ταιριάζει η παροιμία στην περίπτωση, αλλά αυτή μου ρθε, αυτή λέω, πειράζει;)
Μετά ήταν πολύ ωραία γιατί είχαμε μόνο ένα δύωρο και πήγαμε για καφέ και είχα πάρει και την καινούρια μου υπερτέλεια φωτογραφική μηχανή και έβγαζα φώτο όλον τον κόσμο και αυτός άλλο που δεν ήθελε, έπαιρναν πόζες όλοι, καλές ψωνάρες είναι και του λόγου τους. Όχι για να μη λένε ότι μόνο εγώ ψωνίζομαι, έχω και ντοκουμέντα σαν το Μάκη.
Αυτά για σήμερα, είπα να αφήσω για λίγο τα βαθυστόχαστα posts, γιατί δεν είναι και τόσο του στυλ μου, και να επιστρέψω στο παλιό καλό χαζοχαρούμενο ύφος μου.
