Με παίρνει τις προάλλες τηλέφωνο ενα φιλαράκι και με ρωτάει αν είμαι μέσα να πάμε για μπύρες, ξεχνώντας φυσικά ότι το αμέσως προηγούμενο - αν θυμαμαι καλά βέβαια - βράδυ ήμασταν στα πατώματα μετρώντας τα πλακάκια. Επειδή όμως με είχανε μάθει από μικρό ότι είναι αγένεια και μάλιστα πολυ μεγάλη να κρεμάς και να αρνείσαι σε ένα φίλο ο οποίος μάλιστα εχει ανάγκη και τι ανάγκη, μπυροανάγκη, μάλιστα κύριοι, δε γίνεται να αρνηθείς, αλλά ακολουθείς τους κανόνες και λες ναι. Εγώ βέβαια δεν ήθελα, με τραβάγανε με το ζόρι και κρατιόμουνα να μην ενδώσω γιατί είχα δουλειές με φούντες, είναι αυτη η ρημάδα η διπλωματική στη μέση που παραδόξως τελευταία είναι στα ντουζένια της. Αυτά τα ντουζένια πάντα είχα μια απορία από που βγαίνει η λέξη. Προχθές το σκεφτόμουνα για μια ώρα με το ρολόι και κατέληξα ότι μάλλον βγαίνει από τη λέξη ντου, επειδή είναι μεγέθους και έντασης υπερθετικό οπότε είναι ηχοπαράγωγο. Μην αναρωτιέστε πως μπορώ και σκέφτομαι τόσο περίπλοκα και μιλάω τόσο ωραία, η μάνα μου μικρή με έβαζε να μαθαίνω ιστορία και αρχαία. Ιστορία έγραψα 13,7 αλλά δεν έφταιγα εγώ, πήγε σε τρίτο εξεταστή το γραπτό κι επειδή δεν τα είχα γράψει παπαγαλία και έγραφα με κρίση, με έβαλε χαμηλό βαθμό και από τότε τον βρίζω.



Για να μην ξεφεύγω όμως από το θέμα και μακρυγορώ και γίνομαι κουραστική, (Άρης - Πάοκ 0-0 στο Β΄, ακόμη την παλεύουμε) είπα λοιπόν ναι για μπύρες αλλά με τον όρο όχι πολύ, μόνο για μία γρήγορη μπύρα και μετα σπίτι γιατί αύριο έχω να σηκωθώ νωρίς και να διαβάσω. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να κοιτάω το ρολόι μου και ήταν 5. Το πρωί. Και είπα όχι δεν θα το ξανακάνω ποτές γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να το ξανακολουθήσω. Αυτό ξανάγινε κάπου 4 φορές από εκείνη τη φορά η οποία φορά ήταν την περασμένη εβδομάδα και τώρα έχουμε αυτή την εβδομάδα δηλαδή 4 φορές σε μια βδομάδα. Ο συνειρμός μου με μπέρδεψε, νομίζω ότι σήμερα πρέπει να πάω να πιο άλλη μία γρήγορη μπύρα να συνέλθω. Και έκανα και λάθος γιατι το πιο γράφεται κανονικά με ωμέγα, αλλά αυτό δεν ήταν ύλη στην Ιστορία.