Είναι ένας τυπάς δίπλα μου (όχι ακριβώς από δίπλα μου, στη διπλανή πόρτα), ο οποίος καλό παιδί βέβαια, αλλά πολλές φορές δεν υποφέρεται.
Νταξ, γειτονας είναι, στην ανάγκη θα δώσει μία κούπα ζαχαρη, μια σκάλα, μια σκούπα, ενα σφυρί, ένα καρφί, μία πινέζα, αλλα ως εκεί και μη παρέκει.
Γύρισα πριν λίγο από δουλειά. Ένα πτσοφίμι, γιατί αρρούστησα κι όλας. Και τσουπ, ο διπλανος βαζει τη μουσική να την ακούει όλος ο πεζόδρομος. ΟΚ θα μου πείτε, και τι εγινε;
Το πρόβλημα δεν ήταν η μουσική. Το πρόβλημα ήταν ότι τραγουδούσε. Αν μπορεί να το πει κανεις τραγούδι. Σε κάποια φάση ορκιζόμουν ότι άκουσα να τζάμια να τρίζουν. Και όχι μόνο αυτό, τραγούδαγε και στη διαπασών, Έτσι, για να τον ακούν όλοι και να λένε τι ωραία φωνή που έχει και πόσο ωραία το πάει. Και όσο πέρναγε η ώρα αυτός αντί να κουραστεί και να σκάσει επιτέλους, όλο και δυνάμωνε. Ε, τι να κάνω και γω, είμαι και λίγο ανταγωνιστικιά (όπως λέμε καταπληκτικιά, ανεπανάληπτια και μοναδικιά), βάζω στη διαπασών ενα κομμάτι δε θυμάμαι ακριβώς τι και αρχίζω και γω να τραγουδάω. Δυνατά. Και μετά πιο δυνατά. Και μετά ξελαρυγγιαζόμουνα.
Ο τύπος εκεί. Σαν άκουσε ότι πάει κάποιος άλλος επίδοξος να του φάει τη θέση αφιονίστηκε. Κι επειδή ήθελε σίγουρα να με εκδικηθεί με τον χειρότερο τρόπο, από εκεί που άκουγε και τραγούδαγε (τέλοσπάντων) κάτι σε Coldplay ή κάτι τέτοιο, το γυρνάει σε Χατζηγιάννη, που, σημειωτέον είναι από τα χειρότερα μαρτύρια που μπορεί κανείς να μου κάνει - (μήπως δεν έπρεπε να το πω αυτό; ), το γυρνάει λοιπόν στον ακατονόμαστο και αρχίζει να ωρύεται. Μιλάμε για πνευμόνια όμως έτσι;
Βάζω κι εγώ Θρασιά (όχι τη Ράνια ΘρασΚια), Pantera πρέπει να ήτανε (που τους θυμήθηκα ροκού κοπέλα?), και αρχίζω κι εηώ να ουρλιάζω ακατάληπτα.
Σε κάποια φάση, και αφού ο λαιμός μου είχε γίνει ταραντέλα, το κλείνω να δω τι κάνει ο άλλος.

Τίποτα.

Το απόλυτο τίποτα.

Άκρα του τάφου σιωπή επικρατούσε στο διπλανό διαμέρισμα. Δεν ακουγόταν κιχ. Ωραία λέω , ηρεμήσαμε. Κι εκεί που πάω να κάτσω ωραία ωραία να ξαναγράψω το μπλογκάκι μου, τσουπ! Νέα ομοβροντία από δίπλα.

Κι εκεί ήταν που άλλος καθάρισε για μένα.
Ξάφνου ακούω πατήματα από τον πάνω όροφο. Μετά ποδοβολητά. Όταν κάποιος από την πολυκατοικία ακούσει τα συγκεκριμένα Ποδοβολητά είναι απόλυτα σίγουρος για ένα μόνο πράγμα : Η ΓΡΙΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ.

Η Γρία είναι η κυρία Ευαγγελία. Η διαχειρίστρια. Ο Νόμος και η Τάξη σε αυτό το χάος. Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ. Και τα λοιπά και τα λοιπά. Εάν υποπέσει κανένα έκτροπο στην αντίληψή της, καθαρίζει.

Και τώρα ήταν έτοιμη να ξαναδράσει. Δρασκελίζοντας 5 -5 τα σκαλοπάτια (ώρα ήταν να γκρεμοτσακιζόταν και μετά άντε να τη σηκώσεις που είναι και 80 κιλά), και μέχρι να πεις "ένα" είχε φτάσει βαριανασαίνοντας στο δίπλα διαμέρισμα (πώς μού κοψε και έκλεισα εγκαίρως τη μουσική και δεν ήρθε πρώτα σε μένα, ένας θεός ξέρει. Άντε μπορεί και δύο).

Χασκογέλασα σχεδόν σατανικά και λούφαξα δίπλα από την εξώπορτα. Η Γριά χτύπησε τρεις φορες την πόρτα. Ο δύσμοιρος γείτονας άνοιξε.

..Και έγινε της κακομοίρας. Από αυτά που κατάλαβα (γιατί τα περισσότερα ήταν άναρθρες κραυγές) ήταν λέξεις του τύπου "αλητείες", "ασέβεια", "σατανιστές" (εδώ την πλήρωσε για τους Pantera), "ναρκωτικά", "ντροπή", "καφρίλες" (!!!!!!) και μία πάρα πολύ ωραία έκφραση που ξεστόμισε ο διπλανός όταν έφυγε η Γριά, αλλά δεν κάνει να την παραθέσω, γιατί δεν είναι και τόσο ευγενικό.

Και μετά η Γριά έφυγε και ησύχασε ο τόπος.

Σας αφήνω τώρα, πάω να δω ταινία.

Comments
από Nasos Οι Pantera δεν ήταν thrash.
από Downward_Spiral Οχι εγω, η Γριά. :)
από tripani Καλά του 'κανε(ς) του αλήτηηηη! :-Ρ