Tο σωτήριο έτος 1996 o Comfios πήρε το πρώτο του πριπρί. Ήταν ένα ασημί Τζιλέρα ράνερ , αρκούντως διαστημικό και γυαλιστερό, γιατί τότε ήμουν και λίγοο διαστημικός τύπος.

Έπειτα από πολλές χιλιάδες χιλιόμετραα και 12 χρόνια, ήρθε η ώρα για ένα καινούριο πριπρι. Το καινούριο πριπρί όμως ήταν παπί! όχι αυτόματο! Μεγάλο βάσανο το παπί..

Ε λοιπόν, η πρώτη εμπειρία είναι τραυματική. Αφού δυσκολεύτηκα να το βάλω μπρος, προχωρήσαμε, δειλά δειλά, με τον αδερφό από πισω. Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούσα να πετύχω τα πετάλια για την αλλαγή της ταχύτητας. Tέσπα κουτσά στραβά και με απότομα πετάγματα, προχωρήσαμε, ώσπου έφτασα στο πρώτο φανάρι.. σκέφτομαι αφού είμαι με μηχανάκι να εκμεταλλευτώ τα πλεονεκτήματα του. Πάω μπροστά από την ουρά με τα αμάξια, και περιμένω να ανοίξει το πράσινο. Ανοίγει το πράσινο, πάω να γκαζώσω. Σβήνει. Και είχα και ταχύτητα. Δεν μπορούσα να πάω ούτε μπρος ούτε πίσω και από πίσω είχα αμάξια. Δεν σφυρίζουν!
Αυτό είναι περίεργο (το ξέρετε το ανέκδοτο που λέει "ποιο είναι το μικρότερο χρονικό διάστημα; το διάστημα από την στιγμή που θα ανάψει το πράσινο μέχρι τη στιγμή που θα σου σφυρίξουν οι από πίσω").

Τέσπα, ξαναβάζω μπρος το πριπρί. Στο επόμενο φανάρι... με περισσότερη αυτοπεποίθηση και παθαίνω τα ίδια. Ε ρε γμτι. Τρελό αάγχος! Στο τρίτο φανάρι λέω, "έτσι είσαι;;" . Αρχίζω να γκαζώνω και μόλις ανοίγει το φανάρι, τα δίνω όλα, και βρουυυυυυυυυυυυμ κάνω μια σούζα από τις λίγες (πρώτη φορά στη ζωή μ έκανα σούζα). Λολ. Το τι γέλιο και τι άγχος έριξα, δεν περιγράφεται.

Θεσσαλονίκη τρέμε, ο τρελός παπάκιας κυκλοφορεί ελεύθερος

YΓ: δεν βρήκα φώτο με άντρα συνοδηγό.

Comments
από Comfortably-numb δεν είχε χαντάκι εκεί κοντά αλλιώς θα σου έλεγα γω !
από Nasos Parathreite bebaia agaphtoi anagnwstes, oti oudeis logos ginetai gia to an o aderfos (apopisw) bre8hke stou xantak' meta to trito fanari. Etsi einai...thn istoria th grafoun oi epizwntes!