Στο Βερολίνο πήγα με αφορμή μια συναυλία των Radiohead. Η συναυλία θα δινόταν στο πάρκο Wuhlheide και θα ήταν η πρώτη μου live εμπειρία με τους Radiohead.. Πριν φύγω από Χίο, τσέκαρα πως θα πάω στο πάρκο Wuhlheide. Μόλις κατάλαβα πως, είπα ότι είναι πις οφ κέικ. Τελικά δεν ήταν
Fast Forward
8 Ιουλίου, 8.15 το βράδυ. Γυρνάμε από το Bauhaus με Ανδρέα (η παρέα μου στην εκδρομή στο Βερολίνο). Εκείνος βγαίνει στη στάση του Potzdammer Platz. Πριν βγει μου δίνει το αδιάβροχό του και ένα κουτί που πήρε από τα Bauhaus για να πατάω πάνω του και να βλέπω πιο ψηλά (περίπου 10 πόντους ύψος) - φαεινή ιδέα δική μου, εμπρός χειροκροτήστε με-!! Εγώ βγαίνω στην επόμενη όπου θα πάρω το s μετρό (υπέργειο) για Wuhlheide. Ρωτώντας να βρω το σταθμό του S παίρνω οδηγίες που με πάνε πίσω στην Potzdammer Platz (15 λεπτά καθυστέρηση).
Φτάνω στο Wuhlheide στις 21.10. Είναι η πρώτη φορά που οι Radiohead ξεκινούν στις 21.00 (όλα τα προηγούμενα σόου τους φέτος, δεν ξεκίνησαν πριν τις 21.30). Το Wuhlheide, προς έκπληξη μου, είναι ένα πάρκο, μέσα στο δάσος, έξω από την Πόλη. Όλοι ήταν στη συναυλία εκτός από 3 , 4 ανθρώπους που δεν ήξεραν πως να βρουν την είσοδο! Και ακολούθησαν εμένα. Που φυσικά και πήρα λάθος δρόμο. Οι δύο από τους 3 το κατάλαβαν και σταμάτησαν να με ακολουθούν, ενώ ο τρίτος, ένας χαμογελαστός αμερικάνος με ακολούθησε. Ο περίπατος προς αναζήτηση του πάρκου έγινε με το μουσικό φόντο των Radiohead να μας συνοδεύει. Αρχικά ήταν το Nude. Πηγαίναμε στα τυφλά, ακούγοντας τη μουσική και έχοντάς την για οδηγό. Άρχιζε να νυχτώνει! Ο τύπος, ήταν κουλ και προσφέρθηκε να κρατήσει το κουτί επειδή τρέχαμε, για να με ξεκουράσει. Μόλις του εξήγησα ότι ήρθα Γερμανία γι’αυτό το λόγο, άρχισε να φρικάρει με την κατάσταση μου!
Τρέχουμε μες στο δάσος και βρίσκουμε γραμμές τρένου, τις διασχίζουμε, ξανατρέχουμε, βρίσκουμε άλλες γραμμές τρένου, τις διασχίζουμε και ακούω κάτι σαν ηλεκτρικές εκκενώσεις, οπότε στο μυαλό μου έρχεται ότι πρόκειται για τρένο και τα περισσότερα τρένα δουλεύουν με ηλεκτρισμό. Λέω στον Αμερικάνο ότι δεν πρέπει να διασχίσουμε άλλη γραμμή γιατί κινδυνεύουμε να γίνουμε κάρβουνο! Οι Radiohead παίζουν το There There :(. Για κακή μας τύχη συναντάμε τρίτη γραμμή αλλά για καλή μας τύχη είναι μονή και αποφασίζουμε να την πηδήσουμε. Και από τις 3 γραμμές πέρασε τρένο στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα, Προχωράμεε.. γαμώτο χάνω το Weird Fishes.
Το σκοτάδι όλο και γίνεται πιο πυκνόο. Φτάνουμε σε σημείο που το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να φτάσουμε πιο κοντά στην μουσική είναι να κατεβούμε μια πλαγιά 3 4 μέτρα ψηλή.. Είτε θα έχανα την συναυλία είτε θα την περνούσα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά είχα να κουβαλάω και το κωλοκουτί! Το πέρνω απόφαση και στα τυφλά κατεβαίνω κακήν κακώς την πλαγιά. Να σημειώσω ότι έβρεχε κιόλας κατά διαστήματα. Τώρα χάνω το Videotape, που δεν με ξετρελένει, οπότε δεν πειράζει!
Βλέπω ίχνη μονοπατιού, τα ακολουθούμε τρέχοντας, όλο και πλησιάζουμε τη μουσική, ώσπου φτάνουμε στο μονοπάτι που οδηγεί στην είσοδο του Wuhlheide. Περιττό να πω ότι έτρεμα από τη συγκίνηση. Εκεί αποφασίζουν ότι το κουτί δεν μου χρειάζεται! Γκρρρ τα νεύρα μου. Το αφήνω εκεί. Τρέχω τρέεεχω! Φτάνω στο φοβερό αμφιθέατρο όπου έχει στηθεί μια από τις πιο απολαυστικές εμπειρίες της ζωής μου και εγώ ήμουν απών ως τώρα! Αλλά όχι πια, εγώ και οι Radiohead. Δεν χρειαζόμουν κουτί, τους έβλεπα πολύ άνετα. Πάνω από τη σκηνή στηθήκαν γιγαντοοθόνες οπότε μπορούσα να βλέπω τις εκφράσεις τους ξεκάθαρα.
ακολουθεί part II (σύντομα θα προσθέσω και βιντεάκι με την αντίδρασή μου μετά το τέλος της συναυλίας)..
