Για ένα κομμάτι ψωμί,
δε φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
πρέπει να δώσεις πολλά

Υποθέτω ότι δεν είμαι ο αρμόδιος να εξηγήσω το πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις ένα κομμάτι ψωμί. Αντιθέτως! Δεν έχω την παραμικρή εμπειρία σε αυτό.

Αφορμή τούτου εδώ του μπλογκ ήταν δυο συζητήσεις, μια παλαιότερη και μια τωρινή, με ανθρώπους που τους λαμβάνω σοβαρά υπόψιν. Και οι δύο είχαν κοινό παρανομαστή. Ότι μπαίνουν όλοι στο λούκι του να βγάλουν χρήματα, αγωνίζονται και θυσιάζουν πολλά για να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους, την οικονομική. Και όταν την κατακτήσουν, συνεχίζουν χωρίς προφανή στόχο, πέρα από το να γίνουν ακόοομη πιο αποδοτικοί. Και πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτό θα φέρει ευτυχία.

Η αλήθεια είναι ότι αν παρατηρήσεις από μακριά μια μέρα ενός πορωμένου ανθρώπου με τη δουλειά του, θα διακρίνεις λίγες στιγμές γαλήνης και ηρεμίας. Αν κρυφοκοιτάξεις στην αγωνία του νέου που προσπαθεί να γίνει κοινωνικά ανεξάρτητος.. τα ίδια κακάκια.

Aς το πάρουμε πάλι από την αρχή. Αυτός ο οποίος αγωνίζεται για τα προς το ζην: αγχώνεται, πιέζεται, μειώνει στο ελάχιστο τον ελεύθερο χρόνο του, κάνει δουλείες που να του αποφέρουν χρήμα, ανεξάρτητα αν τον καλύπτουν ή ου!

Ο άλλος, ο επιτυχημένος, που αγωνίζεται για μεγαλειώδεις καριέρες, και πολλά μηδενικά στους λογαριασμούς του, μια από τα ίδια. Μα γιατί και αυτός τα ίδια; Αυτός δεν αντιμετωπίζει προβλήματα βιωσιμότητας.

Προς τι όλος αυτός ο προβληματισμός;; Γιατί δεν έχω βρεθεί στην θέση ούτε του πρώτου ούτε του δεύτερου. Ήμουν αρκετά τυχερός ή μεθοδικός ή και τα δύο και έβγαλα χρήματα, όταν ένιωσα ότι πρέπει να βγάλω χρήματα και έτσι δεν αγχώθηκα. Και τώρα που καλύπτω σχετικά άνετα τα προς το ζήν, δεν έχω μπει στον πειρασμό να εξαντλήσω την εργατικότητα μου για να χτυπήσω τρελές καριέρες.

Τώρα ποιος είναι ο στραβός, εγώ ή οι άλλοι;; Πέρα από την απορία έχω και προτάσεις, γιατί είμαι καλόκαρδος άνθρωπος. Προτείνω να δοκιμάσετε και μη συμβατικές επιλογές για να βγάλετε το ψωμί σας.

Ακολουθεί παραβολή που θα στηρίξει τις προηγούμενες γραμμές:

Σε ένα τραπέζι υπάρχει ένα καρβέλι ψωμί και 1170 πεινασμένοι άνθρωποι σε μέγεθος μυρμηγκιού. Μεσολαβεί ένα μαχαίρι με ύψος μεγαλύτερο από το ύψος του μικροσκοπικού ανθρώπου. Το μαχαίρι κρύβει την θέα ενός εξωτικού, πλήρως ανεξερεύνητου, άκρως απολαυστικού πιάτου με μαύρο χαβιάρι (τέσπα εμένα δεν μου αρέσει, αλλά μάλλον αρέσει σε πολλούς).

Απομακρυνθείτε από τη σκηνή που περιέγραψα προηγουμένως και ρίξτε μια ψυχρή ματιά.

Στους χίλιους εκατόν εβδομήντα ανθρώπους θα φανεί λογικό να πέσουν με τα μούτρα στο καρβέλι.

Απομακρυνθείτε από τη σκηνή αυτή και ρίξτε μια ψυχρή ματιά. Οι άνθρωποι σπρώχνονται, πιέζονται, καταθέτουν και την τελευταία ικμάδα δύναμής τους και που και που καταφέρνουν να αποσπάσουν κάποιο ψίχουλο. Το μόνο που αντιλαμβάνονται από το πιάτο με το χαβιάρι είναι μια αμφίβολης, ωστόσο ιδιαίτερα ευχάριστης μυρωδιάς, από κάπου μακριά. Ποιός να τολμήσει να αφήσει τα σχετικά σίγουρα ψίχουλα για την πιθανή ουτοπία με την υπέροχη μυρωδιά;

Πενηντά δύο, όμως, ανήσυχα πνεύματα, έδωσαν βάση στη μυρωδιά και την ακολούθησαν. Μετά από λίγη αναζήτηση βρέθηκαν προ της εκπλήξεως του λαχταριστού χαβιαριού. Από αυτά, οι έντεκα κάθισαν αναπαυτικά δίπλα στο πιάτο και όποτε πεινούσαν, άπλωναν το χεράκι τους και τσιμπούσαν ένα κομμάτι από το άφθονο χαβιάρι. Οι άλλοι σαράντα ένα αφού έφαγαν όσο πιο πολύ χαβιάρι μπορούσαν (και πρήστηκαν), άρχισαν να ψάχνουν πιο δίπλα και μετά πιο δίπλα και βρήκαν και άλλα φαγητά. Και όσο έβρισκαν καινούρια έψαχναν και άλλα.

ΤεΛοΣ ΠΑΡαβΟλΗΣ (αλλιώς THE END) - Και ακολούθησαν πανηγυρισμοί

Εσείς ποιους βρίσκετε πιο ευτυχισμένους. Πιο ευτυχισμένους βρίσκω εγώ τους δεύτερους.

Οκ, πείτε τώρα ότι το παίζω άνετος, επειδή ευνοήθηκα από τις συγκυρίες. Γίνετε κακοί με το μπλογκ μου , κακοί αναγνώστες! Τσαλαπατήστε την άνετη στάση μου. Κάντε με κουρέλι!

Όμως σκεφτείτε εναλλακτικά. Το ρίσκο ίσως δεν είναι τόσο μεγάλο.