This is Hardcore

Profile
Blog
Photos
Bookmarks
Options
- Edit profile
- Edit blog
- Advanced
- My Files
- Spy
Browse
- Home
- Forums
- Profile
- Clubs
- Blogs

Δευτέρα , 16 Απριλίου 2007

This is Hardcore

Χτες είδα στο όνειρο μου ότι μιλούσα με την Βεργίνα μου. Σαν να ξαναγεννήθηκε ο εγκέφαλός της. Και στο όνειρο μου αναρωτιόμουν πως έγινε αυτό το θαύμα. Μετά ξύπνησα και συνειδητοποίησα ότι έχω να κατεβώ κάτω να την δω σχεδόν 15 μέρες και ότι η αντίληψη της δεν γύρισε πίσω. Και θέλω να την δω όσο πιο πολύ γίνεται, όσο ζει. Ναι όμως δεν θέλω να την βλέπω γιατί στεναχωριέμαι που δεν μπορεί να νιώσει κάτι. Θα γίνει κάποια μαγεία ώστε για 2 λεπτά πριν μας αφήσει να μου μιλήσει και να με γνωρίσει; Μερικές φορές τα μάτια της βουρκώνουν καθώς μας βλέπει. Νομίζω ότι μας αναγνωρίζει, αλλά δεν μπορεί να σχηματίσει λέξεις να μας μιλήσει. Και τότε με πιάνει πόνος.

Η αντιφατικότητά μας ξεκινάει από την ροπή μας προς την διασκέδαση. Θέλω παϊδάκια αν και θα γίνω τετράπαχος και άσχημος. Θέλω να ξαναπαίξω λάιβ μουσική, όμως με κουράζει πολύ η διαδικασία της επανένταξης στα μουσικά τερτίπια, οπότε προτιμώ να κοιμάμαι.

Από την άλλη, αν σε ξυπνήσει το This is Hardcore, τότε όλα ειναι πολύ καλύτερα. Η μουσική μου αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία ότι μπορεί να με κάνει άνω κάτω όσα χρόνια και να περάσουν. Να με κάνει να θέλω να ουρλιάξω. Τι μαγικό σαξόφωνο είναι αυτό που κάνει συντροφιά στα ουρλιαχτά του frontman και χτυπάει εκείνες τις χορδές που πρέπει η πένα του κιθαρίστα, για να με κάνουν να θέλω να χορέψω στην παραλία μου και να είναι βράδυ. Και να είμαστε, λέει, μια μεγάλη παρέα, ένα ζεστο βράδυ του Ιουλίου και να παίζουμε κιθάρες και κρυφτοκυνηγητό. Δεν μπορώ να τραγουδήσω σαν τον Jarvis Cocker και τον ζηλεύω τόσο πολύ που μπορεί να γίνεται τόσο εκφραστικός, τόσο γοητευτικός χωρίς καν να τον έχω δει ποτέ μου.

Και λίγο πιο δίπλα, ακούγονται οι ήχοι του About Her, και δύο αγαπημένοι χορεύουν ξυπόλητοι τα μπλουζ του έρωτα.

Ο Λεπτός Λευκός Δούκας μου τραγουδάει παθιασμένα Τo Lady Grinning Soul και όταν του ζητάω απεγνωσμένα το Wild is the wind, μου κλείνει το αριστερό πρασινοκάστανο μάτι με νόημα.

Θέλω να ζητήσω στον Mercury να γυρίσει και να μου πει αν ήταν τελικά θα ήταν προτιμότερο να ζούσε για πάντα; Τα μάτια του David ακόμη λάμπουν και ποτέ δεν θα μπορέσω να παίξω το Τρελό διαμάντι σαν και εκείνον.

Το καλοκαίρι έρχεται και πάντα η στιγμή που ο ήλιος θα βρίσκεται στον ορίζοντα, έτοιμος να κρυφτεί και εγώ θα κάθομαι στην παραλία μου και θα τον κοιτάζω, θα είναι η πιο θεϊκή, υποθέτω, αίσθηση της ανίατης εφηβείας μου.

Then that goes in there. & then its over. oh, what a hell of a show
But what I want to know:
What exactly do you do for an encore?
cos this is hardcore.

Comments

από Comfortably-numb ε δεν σε βρίσκω πουθενά ρε αδερφάκι μου. Καθόμουν στο θαλαμοφυλίκι μου και έβαζα μουσικούλα και το παραπάνω blog-aki ήταν ότι πιο ευχάριστο μπορούσα να κάνω
από Aris Η αλήθεια είναι ότι μπορεί εγώ να σε πίεσα να γράψεις κανένα blog της ωφελιάς, αλλά μας ψυχοπλάκωσες ρε αδερφέ. Τέλος πάντων...
από MaRGaReT :-((

Comfortably-numb

ΦΑ# ο Φιόγκος