Σήμερις έβαλα στα ηχεία το Time των Pink Floyd. Και είπα να γράψω για το χρόνο. Ο χρόνος είναι λίγος και νομίζω ότι όσο μεγαλώνουμε το κατανοούμε όλο και περισσότερο!
Η τελευταία φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να τεμπελιάζει ασύστολα και ανερυθρίαστα ήταν στην πρώτη λυκείου. Εκείνη η χρονιά ήταν η χρονιά της απόλυτης ρέκλας. Δεν διάβαζα, μαθήματα δεν είχα, τι στο καλό έκανα για να περνάω το χρόνο μου; Νομίζω μιλούσα με τις ώρες στο τηλέφωνο και άκουγα μανιωδώς τζερόνιμο γκρούβι! Η πρώτη συνειδητοποίηση ότι ο χρόνος μου δεν είναι άφθονος ήρθε στην Τρίτη Λυκείου όπου φρόντιζα να αξιοποιώ και το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Από τότε, έκοψα τις, πάνω των διόμιση ωρών, σπατάλες στο πισί, για παιχνίδια. Σταμάτησα να κάθομαι στην τηλεόραση και να βλέπω χαζομάρες, για να εξανεμίσω το χρόνο μου. Στο mozilla, ανοίγω όλο και περισσότερα παράθυρα ταυτόχρονα, ώστε όσο φορτώνει η μια σελίδα να κάνω κάτι στην επόμενη. Ποτέ δεν μαγειρεύω χωρίς να τρέχω στα λεπτά της αναμονής, στο πισί για να κάνω ψιλοδουλειές. Για χρόνια δεν άφηνα τον εαυτό μου να βλέπει ταινίες χωρίς να κάνει κάτι άλλο. Είτε έκανα γυμναστική, είτε έπαιζα κιθάρα.
Προσπαθω όταν βλέπω τρία μπουκάλια στο τραπέζι, που χρειάζεται να πάνε στο ψυγείο, να τα μεταφέρω και τα τρία, με κίνδυνο να πέσουν, γιατί είναι σπατάλη χρόνου να κάνω δύο μπρος πίσω. Αγαπώ τις ημέρες που έχω καταφέρει να πάω για καφέ, μετά για γυμναστήριο, ύστερα για ποδόσφαιρο και αφού κάνω μπάνιο, για δεύτερο καφέ και τρέχοντας να προλάβω το σινεμά στο σημείο που ξεκινάει η ταινία (ενώ έχω χάσει τα τρέιλερ). Το πρωινό, αν και έχω την πολυτέλεια να μπορώ να ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω, ξυπνάω πάντα με ξυπνητήρι γύρω στις 9, αν και συνήθως την προηγούμενη κοιμάμαι γύρω στις 3 με 4. Κάθε λογής εθισμό με απώλειες χρόνου, τον σταματάω, μόλις τον συνειδητοποιήσω.
Οι ανιαρές μέρες μου φέρνουν στεναχώρια, μελαγχολία και εκνευρισμό. Εκείνες τις μέρες, ο χρόνος μου πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων.
Ε, ψάχνουμε την ευτυχία, παντού, αλλά νομίζω ότι η ευτυχία κρύβεται στο να ζεις τη ζωή σου ζωηρά σαν να είναι η τελευταία μέρα των διακοπών σου στο Βερολίνο σου και να θες να το γευτείς όσο πιο έντονα γίνεται, γιατί από αύριο δεν θα το έχεις μπροστά σου.
Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an off hand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun
And you run and you run to catch up with the sun, but its sinking
And racing around to come up behind you again The sun is the same in the relative way, but youre older
Shorter of breath and one day closer to death
Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the english way
The time is gone, the song is over, thought Id something more to say
Comments
από Comfortably-numb εγώ πάντως εν νιώθω έτσι. όταν τεμπελιάζω πάνω στο 50λεπτο αρχίζω και νιώθω άσχημα.. τι να κάνω.
από deadend ευτυχία είναι να έχεις χρόνο για κωλοβάρεμα μέχρι να βαρεθείς και να έχεις επίγνωση ότι αυτό είναι το καλύτερο που σου συμβαίνει. και θυμηθήτε, ότι η σπατάλη του χρόνου σε μη παραγωγικές δραστηριότητες αποτρέπει τον πόλεμο και την ανθρώπινη εξαθλίωση, ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΜΠΕΛΙΑ!
από 