Hμερολόγια στρατού vol ΙΧ: Λίγο πριν το φινάλε

Profile
Blog
Photos
Bookmarks
Options
- Edit profile
- Edit blog
- Advanced
- My Files
- Spy
Browse
- Home
- Forums
- Profile
- Clubs
- Blogs

Τετάρτη , 07 Νοεμβρίου 2007

Hμερολόγια στρατού vol ΙΧ: Λίγο πριν το φινάλε

Eίχα μαζέψει αρκετά πράγματα να σας πω, λίγες μέρες πριν ξεμπερδέψω με αυτή την απόλυτη ανουσιότητα. Αλλά τα ξέχασα, κατά βάση!

Οι τελευταίες μέρες περνούν πολύ εύκολα. Και μόνο η σκέψη ότι ξεμπερδεύεις με αυτή την σπατάλη, είναι αρκετή για να σου φτιάξει τη διάθεση. Ο Λεωνίδας (ο μοναδικός με τον οποίον είμαστε μαζί 12 μήνες τώρα) έχει τρελή γκρίνια και πλέον αδικαιολόγητα, αλλά δικαιολογημένα γιατί κουράστηκε τόσο καιρό.

Εγώ κάνω τα περιπολάκια μου και περιμένω τις άδειές μου. Οι σειρές και τα άτομα περνούν το ένα μετά το άλλο, ανθρώπους νέους γνωρίζω, αλλά δεν έχω διάθεση να γνωρίσω ανθρώπους. Τα άκρως απαραίτητα. Ρε γμτι ήταν μερικά κωμικοτραγικά που έγιναν, πάλι, γιατί δεν τα θυμάμαι;; Εγώ σε κάτι τέτοια είμαι πρώτος. Πως; νομίζετε τα γέμισα 9 μπλογκς;;

Λίγο πριν το φινάλε αυτής της κατάστασης, να σας πω ότι εν ήταν και τπτ δύσκολο. Με λίγη καπατσοσύνη, λίγη πονηριά, λίγη ευγένια, σεβασμό σε αυτούς που τον αξίζουν και αρκετή εργατικότητα μπορείς να περάσεις πολύ χαλαρά.

Μερικά πράγματα δεν άλλαξαν από την αρχή ως το τέλος. Το κρεβάτι μου το κράτησα από την αρχή ως το τέλος. Τις μποτες μου τις έβαζα πάντα στο ίδιο σημείο, καθώς και τα παπούτσια μου. Δεν πήγα σε φυλάκια, δεν πήγα σε βολές, κάθε μέρα έκανα ένα διάλλειμα για τουλάχιστον μισή ώρα το πρωί και πήγαινα σπίτι μου και έπινα καφέ. Και το τελευταίο 4μηνο δεν έφαγα ούτε μια φορά στο στρατόπεδο, πάντα σπίτι πηγαινα!

Πλάκα είχαν τα περίπολα, αν είχες καλό περιπολάρχη. Βαρετά ήταν όταν ψαρωμένος ο περιπολάρχης και φοβόταν. Αλλά μπροστά στους ανώτερους ήμουν ο πιο προβλεπόμενος φαντάρος. Βέβαια, όταν είχα 12-3 , πωπω το ξύπνημα στις 5.30 ήταν βάρβαρο όπως και να το κάνουμε.. αλλά ήμουν έξω την προηγούμενη μέρα από τις 2.30 το μεσημέρι ως τις 12 το βράδυ.

Τα υπηρεσιακά είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Τα απογεύματα οι αξιωματικοί μου έδιναν αβέρτα υπηρεσιακα. Ήμουν ο ταξίαρχος των υπηρεσιακών. Πολύτιμα τα υπηρεσιακά. Ουσιαστικά δούλευα στα της δουλειάς μου, τα απογεύματα.

Ένα πολύ έντονο χαρακτηριστικό στο στρατό είναι τα κόμπλεξ. Πρώτοι και καλύτεροι οι ΕΠΟΠ, που (όσον αφορά την εμπειρία μου) μου έβγαλαν ανεξήγητα συμπλέγματα (όχι όλοι αλλά αρκετοί).. μερικοί στρατοπορωμένοι (σικ) υπαξιωματικοί, και το αριστούργημα ολοκληρωνόταν με κάτι τραγικούς (λίγους ευτυχώς) υψηλόβαθμούς. Δεν θα ξεχάσω την υπέροχη συνομιλία με Ταγματάρχη που αναφωνεί περήφανα απευθυνόμενος σε 3 φαντάρους "Φύγετε από εδώ, απομακρυνθείτε, πηγαίνετε πιο πέρα, μην ξεχνάμε τι είμαστε"! Λες και οι φαντάροι είναι σκουλήκια.. μην πω καμιά βαριά κουβέντα!

Είχα όμως τον λοχαγό μου να συνεννοούμαι άψογα, τον οποίο εκτίμησα. Είχα και τον Λεωνίδα ο οποίος ήταν πολύ σωστός απέναντί μου, από μιας αρχής!

Όλα καλάα. Ένα ακόμη μπλογκ και τελείωσε ο στρατός!

Καλό βράδυ!

Comments

Comfortably-numb

ΦΑ# ο Φιόγκος