Όποιος ξέρει να παίζει κάποιο μουσικό όργανο να σηκώσει το χέρι. Όποιος έχει παίξει σε γκρουπ στο παρελθόν να κουνήσει το αυτί του. Σήμερα νομίζω ότι ήρθε η ώρα να σας μιλήσω για την "πρόβα".

Η πρόβα δεν είναι μικρή υπόθεση. Είναι πρώτα από όλα, η πιο καλή απόδειξη ότι ο ερασιτέχνης μουσικός θέλει να βασανίζεται όχι μόνο για να ικανοποιήσει το επί σκηνής ψώνιο του. Ότι όταν παίζει μουσική, βρε αδερφάκι μου, νιώθει κάτι που το νιώθει μόοονο όταν παίζει μουσική.

Το πράγμα γίνεται πιο πολύπλοκο όταν αυτή η απερίγραπτη σιτσουέισον συμβαίνει όχι μόνο σε σένα αλλά σε άμεση σύνδεση με τους συν-γκρούπερς! Στην αρχή εκείνοι οι τύποι με τα μακριά μαλλιά, απέναντί μου, είναι απλά τρεις άνθρωποι, άγνωστοι εντελώς. One, two, three, four & GO! Το πρώτο τραγούδι ήδη εκτελείται. Ε, εντάξει, είναι μια χλιαρή εμπειρία. Το σώμα μου καθώς παίζω τα πρώτα τραγούδια, μοιάζει με ένα κούτσουρο. Άκαμπτο, μουδιασμένο, δειλό και ανέκφραστο. Όλο μου το είναι εστιάζεται στο να μη ξεχάσω πότε μπαίνει το κουπλέ, να μην χάσω το ρυθμό σε ένα γέμισμα των drums και άλλα τέτοια εξόχως καλλιτεχνικά.

Μετά από ώρα τα μέλη μου αρχίζουν να γίνονται πιο ευλύγιστα. Το αριστερό μου πόδι παρουσιάζει μια περιοδική κίνηση μπρος πίσω! Σιτ οι άλλοι είναι μαζεμένοι, πρέπει να διατηρήσω την ακαμψία μου! Μάταια! Αρχίζω να κουνιέμαι στο ρυθμό και μου τη σπάει τρελά όταν χάνω μια στιγμή το ρυθμό γιατί πρέπει να ξαναπιεστώ, να ξαναμπώ στο ρυθμό. Θενξ γκαντ, γρήγορα ανακτώ τη σιγουριά μου και ξαναματάχαλαρώνω. Ο ου φακ, εκείνη η κλιμάκωση είναι τόσο γαμάτη, δεν μπορώ να συγκρατήσω το σώμα μου, πρέπει να μοιάζω πολύ γκέι έτσι όπως χτυπιέμαι, αλλά χου κέαρς;

Ρίχνω μια κλεφτή ματιά στον μπασίστα δίπλα μου και τον βλέπω να χαμογελάει. Τι έγινε ρε παιδιά;; Γιατί γελάει αυτός; Κοιτώντας τυχαία στην γυαλιστερή κιθάρα του άλλου κιθαρίστα, διαπιστώνω έκπληκτος ότι και εγώ χαμογελάω, με ένα χαμόγελο άφατης ευτυχίας, ενώ το στόμα μου είναι μισάνοιχτο και το βλέμμα μου θυμίζει συμπαθές βοδάκι. Ξανακοιτάζω τους άλλους μουσικούς Τι στο καλό;!! Αυτός είναι ο Άρης και ο άλλος ο Βασίλης! Ο Βασιλάκης, ο καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο, που είναι 55 και είναι παιδί και το μόνο που τον κάνει ευτυχισμένο είναι να παίζει μουσική. Και μένα αυτό με κάνει πολύ ευτυχισμένο. Τόνοι κακής ενέργειας εξατμίζονται, το μυαλό μου καθαρίζει, η ψυχούλα μου απελευθερώνεται και μπορώ να χαμογελάω για πάντα. Και να χτυπιέμαι ατελείωτα, μα ατελεί... "ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΕΙ ΠΑΕΙ 8, ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ!"... γκρουμφ, φακ τα 120 λεπτά πέρασαν!

Φεύγω! Την άλλη Παρασκευή πάλι!

Comments
από Comfortably-numb εεε εκείνο ήταν πειραματικό εντελώς, ούτε είχα ιδέα τι είναι μπλογκ
από Inner_Silence διαβασα αυτο και μετα διαβασα τον 'καφε' απο το αρχειο του βλογ σου τον Μαρτιο του 2005. γραφεις ολο και καλυτερα απο τοτε :P oreo prama oi proves! :D
από Comfortably-numb olhmeris kai olonyxtis me apasxolei, tremwwww stin idea oti mporei na fainomai poly gkei :P re ouuu re :P
από Aris Κουμπωμένοι ξεκουμπωμένοι οι υπόλοιποι, τη βρίσκουν να χτυπιέσαι. Φτιάχνει ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή θα ξεκουμπωθούν κι αυτοί...Ελπίζω :P ΥΓ. Αυτό με το φαίνομαι πολύ γκέι σε απασχολεί μόνο κατά τη διάρκεια της πρόβας;