Τετάρτη , 14 Ιανουαρίου 2009 Ο web guru 3.35 το ξημέρωμα και μόλις κατάφερα να βάλω στο μπλογκιον μου, το κωλοπλακγ ιν που επιτρέπει να μου αφήνετε το email σας, για να σας ενημερώνω για νέα μου ποστ. Τέτοια σκραποσύνη, για να μαι ειλικρινής, την περίμενα.
Παρόλα αυτά, περήφανα σας παρουσιάζω το δημιούργημά μου εδώ !Τρίτη , 30 Δεκεμβρίου 2008 Σπουδή πάνω στο χρέος Έπειτα από μαραθώνιες συζητήσεις, με αγαπητούς ξαδέλφους και αδερφό προχωρώ στην παρακάτω σπουδή πάνω στο ΧΡΕΟΣ ! Μάθετε γιατί οι περισσότεροι χρωστούν.... τώωωωρα !
Σαββάτο , 27 Δεκεμβρίου 2008 O γκαφατζής Kάποιοι άνθρωποι, γεννιούνται γκαφατζήδες. Ένας από αυτούς είμαι
και εγώ. Ένας από κείνους τους μυστήριους τύπους, που αναρωτιέσαι, πως
στο καλό τα καταφέρνουν και κάνουν κάτι τόσο στραβά, χωρίς να υπάρχει
κανένας λόγος!
Το περιστατικό: Έπειτα από πολύωρη
περιπλάνηση στους δρόμους της Χίου προς εύρεση αξιόλογου σουβλακιού
μετά πίτας, καταλήξαμε στον ΜΑΝΩΛΗ, όπου πήρα ένα περίφημο ΟΒΕΛΙΞ
(τέσπα, κοτόπουλο γύρος, σε ψωμί, και περίεργη σάλτσα και πατατούλες
κλπ). Που θα τα φάμε ρε παιδιά; Στο φαναράκι μωρέ, στο λιμάνι! ’ντε
πάμε στο λιμάνι.
Η συνέχεια εδώ
Κυριακή , 21 Δεκεμβρίου 2008 3 days in London part I Ξεκινάω την ανταπόκρισή μου από το Λονδίνο και το τριήμερο ταξίδι μου εκεί. Opoios 8elei mporei na riksei mia matia stis "epitixies" mou sto flirtarisma , sta barakia tou londinou.Παρασκευή , 19 Δεκεμβρίου 2008 Coldplay live at 02 Arena - Λονδίνο 14/12 Στα Λονδίνα που πήγαμεν είχα την τύχη να παρακολουθήσω την πιο απολαυστική συναυλία της ζωής μου. Coldplay live at O2 Arena . Ακολουθήστε το link , για περισσότερες λεπτομέρειες
Πέμπτη , 18 Δεκεμβρίου 2008 To νέο μου blog είναι εδώ.. .. δυνομένο ενατό!
Έπειτα από 4 χρόνια επιτέλους έφτιαξα το δικό μου μπλογκ. Mπορείτε να το βρείτε στην διεύθυνση http://www.comfis.gr
Όχι, η δημιουργία του μπλογκ μου δεν είναι σημαντικότερη από τα γεγονότα της ημέρας, και ούτε αδιαφορώ γι αυτά. Σε πολύ κοντινό μπλογκ θα σας γράψω τις τελευταίες μου σκέψεις.Τρίτη , 09 Δεκεμβρίου 2008 Κόλπα για να εντυπώσιασετε Λίγο να ελαφρύνω το κλίμα! Την συγκεκριμένη ανακοίνωση την έγραψε στο Corner ένα παιδί 15 χρονών (πρέπει να είναι λιγότερο όμως):
kolpa gia na entiposiasete
By: magkas
Ημερομηνία: 12/09/2008
gia na entiposiasete mia ginaika na ths faireste kala kai oraia na xaireste mazi ta xristougenna mzi ths ki ama kapoia mera tha thelate na thn parete volta kia uth apantish oxi tote pigente ekei ke fate mzi ths
kala xristougenna!!!
Πέμπτη , 23 Οκτωβρίου 2008 H Πρόβα Όποιος ξέρει να παίζει κάποιο μουσικό όργανο να σηκώσει το χέρι. Όποιος έχει παίξει σε γκρουπ στο παρελθόν να κουνήσει το αυτί του. Σήμερα νομίζω ότι ήρθε η ώρα να σας μιλήσω για την "πρόβα ".
Η πρόβα δεν είναι μικρή υπόθεση. Είναι πρώτα από όλα, η πιο καλή απόδειξη ότι ο ερασιτέχνης μουσικός θέλει να βασανίζεται όχι μόνο για να ικανοποιήσει το επί σκηνής ψώνιο του. Ότι όταν παίζει μουσική, βρε αδερφάκι μου, νιώθει κάτι που το νιώθει μόοονο όταν παίζει μουσική.
Το πράγμα γίνεται πιο πολύπλοκο όταν αυτή η απερίγραπτη σιτσουέισον συμβαίνει όχι μόνο σε σένα αλλά σε άμεση σύνδεση με τους συν-γκρούπερς! Στην αρχή εκείνοι οι τύποι με τα μακριά μαλλιά, απέναντί μου, είναι απλά τρεις άνθρωποι, άγνωστοι εντελώς. One, two, three, four & GO ! Το πρώτο τραγούδι ήδη εκτελείται. Ε, εντάξει, είναι μια χλιαρή εμπειρία. Το σώμα μου καθώς παίζω τα πρώτα τραγούδια, μοιάζει με ένα κούτσουρο. ’καμπτο, μουδιασμένο, δειλό και ανέκφραστο. Όλο μου το είναι εστιάζεται στο να μη ξεχάσω πότε μπαίνει το κουπλέ, να μην χάσω το ρυθμό σε ένα γέμισμα των drums και άλλα τέτοια εξόχως καλλιτεχνικά.
Μετά από ώρα τα μέλη μου αρχίζουν να γίνονται πιο ευλύγιστα. Το αριστερό μου πόδι παρουσιάζει μια περιοδική κίνηση μπρος πίσω! Σιτ οι άλλοι είναι μαζεμένοι, πρέπει να διατηρήσω την ακαμψία μου! Μάταια! Αρχίζω να κουνιέμαι στο ρυθμό και μου τη σπάει τρελά όταν χάνω μια στιγμή το ρυθμό γιατί πρέπει να ξαναπιεστώ, να ξαναμπώ στο ρυθμό. Θενξ γκαντ, γρήγορα ανακτώ τη σιγουριά μου και ξαναματάχαλαρώνω. Ο ου φακ, εκείνη η κλιμάκωση είναι τόσο γαμάτη, δεν μπορώ να συγκρατήσω το σώμα μου, πρέπει να μοιάζω πολύ γκέι έτσι όπως χτυπιέμαι, αλλά χου κέαρς;
Ρίχνω μια κλεφτή ματιά στον μπασίστα δίπλα μου και τον βλέπω να χαμογελάει. Τι έγινε ρε παιδιά;; Γιατί γελάει αυτός; Κοιτώντας τυχαία στην γυαλιστερή κιθάρα του άλλου κιθαρίστα, διαπιστώνω έκπληκτος ότι και εγώ χαμογελάω, με ένα χαμόγελο άφατης ευτυχίας, ενώ το στόμα μου είναι μισάνοιχτο και το βλέμμα μου θυμίζει συμπαθές βοδάκι. Ξανακοιτάζω τους άλλους μουσικούς Τι στο καλό;!! Αυτός είναι ο ’ρης και ο άλλος ο Βασίλης! Ο Βασιλάκης, ο καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο, που είναι 55 και είναι παιδί και το μόνο που τον κάνει ευτυχισμένο είναι να παίζει μουσική. Και μένα αυτό με κάνει πολύ ευτυχισμένο. Τόνοι κακής ενέργειας εξατμίζονται, το μυαλό μου καθαρίζει, η ψυχούλα μου απελευθερώνεται και μπορώ να χαμογελάω για πάντα. Και να χτυπιέμαι ατελείωτα, μα ατελεί... "ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΕΙ ΠΑΕΙ 8, ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ!"... γκρουμφ, φακ τα 120 λεπτά πέρασαν!
Φεύγω! Την άλλη Παρασκευή πάλι!
Τετάρτη , 15 Οκτωβρίου 2008 Babel Η πιο μεγάλη Βαβέλ των τελευταιών 33 χρόνων έχει συμβεί στο ίντερνετ. Βασικά έχω ελάχιστη εμπειρία σε σχέση με το σύνολο της εμπειρίας που έχει αποκομίσει το σύνολο του κόσμου. Ωστόσο αυτό δεν μπορεί να με εμποδίσει να βγω και να πω την ιδέα που έχω αποκομίσει. Τι το συζητάμε, δλδ, αφού ήδη έχω αρχίσει να το λέω.
Νομίζω ότι όταν δύο άνθρωποι έχουν διαφορετική άποψη, στο ίντερνετ, νιώθουν σαν δύο μονομάχοι. Γύρω γύρω, οι υπόλοιποι κομπάρσοι συνομιλητές παρακολουθούν.
Ποιος θα μιλήσει πιο όμορφα;; Δεν έχει σημασία. Ποιος θα καταναλώσει λίγη παραπάνω φαια ουσία για να στηρίξει τις απόψεις του. Ούτε αυτό έχει σημασία. Ποιος θα γράψει την τελευταία κουβέντα;; Αυτό ΕΧΕΙ σημασία. Ποιος θα είναι περισσότερο ειρωνικός; Αυτό ΕΧΕΙ σημασία.
Όλο τούτο σε κάνει να χάνεις την πίστη σου στην πιθανότητα του συναρπαστικού διαλόγου. Τι στο καλό να αποφέρει μια ακόμη λεκτική διαμάχη.
Το ονειρεμένο φόρουμ, είναι ένα φόρουμ, που έχει ανθρώπους που μπορούν να πετάξουν μια πραγματικά αστεία ατάκα και άλλους που θα πιαστούν από την αστεία ατάκα και θα πουν κάτι αντίστοιχα έξυπνο. Έχει θέματα που θα σε κάνουν να ψάξεις, για να συνεισφέρεις στην συλλογική γνώση. Έχει λογάδες, που ξέρουν που θα ρίξουν την ειρωνία τους - εκεί που ξέρουν ότι δεν θα παρεξηγηθεί. Έχει μέλη που καταλαβαίνουν ότι μετά το 3ο ποστ με επανάληψη των ίδιων θέσεων έχουν αρχίζει να γίνονται γραφικοί. Και στο κάτω κάτω, έχει άτομα που τους αρέσει να περνούν τον ιντερνετικό τους χρόνο εκεί, γιατί έχουν να κερδίσουν κάτι από αυτό.
Τέτοιο πράγμα δεν έχω βρει εδώ και 5 χρόνια περίπου. Αν το βρείτε, πείτε μου και μένανε
NP: Babel's OSTΤετάρτη , 15 Οκτωβρίου 2008 To blog που δεν έγινε ποτέ Σήμερα λοιπόν, σκεφτόμουν, ότι θα κλείσω τη μέρα με ένα ακόμη μπλογκ, αν και το θέμα του μου διέφευγε. Αμ όχι, αγαπητοί, η μοίρα είχε άλλα σχέδια για μένανε. Κρίμας, γιατί οι ευκαιρίες για ένα καλό μπλογκ δεν είναι πολλές.
Παρόλα αυτά θα κάνω μια μικρή σύνοψη:
<
Είδα το hunger - αν δεν αντέχετε να μην το δείτε.. πολύ μινιμάλ, πολύ "καλλιτεχνική", πολύ σκληρή πολύ κουραστική.
’κουσα το καινούριο Mοgwai και είναι μελαγχολικό σκοτεινό ονειρικό, ορχηστρικό. Έμορφο, πολύ
ΒΡΗΚΑΜΕ ΝΤΡΑΜΕΡ. Παρασκευή Πρόβα, γιούυυυπι!
Ρότζερ Φεντερερ Τρεμε, ο Κόμφις έρχεται
Αριβεντέρτσι ρόμαΤετάρτη , 15 Οκτωβρίου 2008 Γάμος Παντελή 20 Σεπτεμβρίου 2008 , η σωτήρια ημερομηνία που παντρεύτηκε ο Παντελής. Τι εστί Παντελής; αγαπημένος εξάδερφος, πρώτος εξάδερφος, φίλος καρδιακός, ένας από αυτούς τους ανθρώπους που σκέφτομαι ότι θα είναι πάντα "άνθρωποί μου". Έχει διατελέσει «συνέταιρος» μου στην τρυφερή ηλικία των 7-9 ετών. Μετά μαλώσαμε και του ανακοίνωσα με πολύ απειλητικό ύφος ότι πλέον δεν είμαστε συνέταιροι. Θα μπορούσα να έγραφα τρεισήμιση (πως στο καλό γράφεται το τρεισήμιση ;;) σελίδες για τον Παντελή, για την αναμφίβολη γοητεία που ασκεί γύρω του, την εμμονή του με την επιτυχία - με ότι καταπιάνεται, το κάνει πολύ καλά- και για το πόσο αγαπάει τους δικούς του ανθρώπους, πόση θετική διάθεση βγάζει, αλλά αυτό θα το κάνω άλλη φορά που θα είμαι σε πιο μελαγχολική διάθεση. Κορίτσια, αν σκοπέυατε να τον κατακτήσατε, λυπάμαι αλλά ήρθατε δεύτερες!
Ο Παντελής παντρεύτηκε την Σοφία έπειτα από 7(;) χρόνια σφοδρού έρωτα. Τέτοιος έρωτας, ποιος θα το φανταζόταν. Αυτά τα άτομα, όσο τους ζούσα από κοντά, συνέχεια παθιασμένοι ήταν. Καλό εχέγγυο αυτό, ε;
Πάντα θα έχω την απορία, "τι να τον κάνουν τον γάμο". Αφού μωρέ συγκατοικούν, περνούν όμορφα, ο ένας είναι το μισό του άλλου. Αλλά δεν θα με ρωτήσουν κιόλας. Αν και θα έπρεπε, δεν το κατάλαβα, εγώ γνώμη δεν έχω;; Εγώ φύτρωσα, δεν γεννήθηκα;;
Το παρακάμπτω όμως, όχι επειδή είμαι ανώτερος, αλλά επειδή θέλω να το παίξω ανώτερος. Ας κάνουν ότι καταλαβαίνουν! Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση του Τάκη, του αδερφού του Παντελή, που ήταν ο πιο χαρούμενος από όλους τους παρευρισκόμενους στο μυστήριο. Με ένα μόνιμο χαμόγελο άφατης ευδαιμονίας, μιλούσε αριστερά και δεξιά, σε όλες τις φάσεις του γάμου.. πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το γάμο, στο γλέντι. Αυτή η τρελή χαρά, ίσως μπορεί να εξηγηθεί αν αναλογιστούμε ότι ο Τάκης έχει παντρευτεί εδώ και ένα χρόνο και τώρα μπορεί χαιρέκακα να σκέφτεται «κωλόοοοοπαιδοο, τώρα ήρθε και η σειρά σου να δεις τι εστί βερύκοκο» - Χούμορ κάνω βεβαίως.
Φαγώθηκε να χορέψω κιόλας, ο ανελέητος αυτός εξάδερφος και τα αποτελέσματα, θενξ γκαντ, δεν αποτυπώθηκαν πουθενά, γιατί θα ήταν ο απόλυτος εξευτελισμός παύλα διασυρμός, για τον, κατά τα άλλα, συμπαθή αντμίν σας!
Φωτογραφικά ντοκουμέντα, που μοναδικό σκοπό έχουν να κάνουν την ημέρα σας να ξεκινήσει με δυνατά γέλια και συνακόλουθη εύθυμη διάθεση, για την κατάντια αυτού του πολυβασανισμένου αντμίν, ακολουθούν:
Ωραία, το τασκ αυτοεξευτελισμού για το μήνα Οκτώβριο, ολοκληρώθηκε - βέβαια το εφέ της τηλεόρασης στο σλάιντσόου χρησιμοποιήθηκε κάθε άλλο παρά τυχαία, γιατί με δείχνει κάπως ψιλόλιγνο και τα κοριτσάκια θα νομίζουν ότι είμαι και πολύ σέκσι μπόι-. Τον επόμενο μήνα πάλι
Να είσαι ευτυχισμένος Παντελάκο
Τετάρτη , 15 Οκτωβρίου 2008 Camping 12 Αυγ. 2008 Καθυστερημένα θα δώσω ρεπόρτο από συγκλονιστικό κάμπινγκ (το πρώτο εδώ και δύο χρόνια) μιας βραδιάς!
Και αυτή την φορά - κατά την προσφιλή μου συνήθεια- θα μιλήσει η εικόνα:
ΥΓ:Το μπλογκ είναι χιουμοριστικής διάθεσης, και τα κείμενα φανταστικά.. για την περίπτωση που κάποιος ενοχληθεί...
Τετάρτη , 15 Οκτωβρίου 2008 O Rick Wright έφυγε Έφυγε ο δεύτερος Pink Floyd! Ο Rick Wright, στα 65 του, έγινε το δεύτερο τρελό διαμάντι που ανέτειλε και χάθηκε. Ο καρκίνος είναι η αιτία του θανάτου του. Η οικογένεια του δεν επιθύμησε να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.
Τα πλήκτρα του και η φωνή του μας χάρισαν υπέροχες στιγμές. Τώρα ετοιμάζεται για τη μεγάλη του συναυλία στον ουρανό. Κρίμα που δεν θα είμαι εκεί να την απολαύσω.
Καληνύχτα Rick
Τετάρτη , 15 Οκτωβρίου 2008 Για ένα κομμάτι ψωμί Για ένα κομμάτι ψωμί, δε φτάνει μόνο η δουλειά. Για ένα κομμάτι ψωμί, πρέπει να δώσεις πολλά
Υποθέτω ότι δεν είμαι ο αρμόδιος να εξηγήσω το πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις ένα κομμάτι ψωμί. Αντιθέτως! Δεν έχω την παραμικρή εμπειρία σε αυτό.
Αφορμή τούτου εδώ του μπλογκ ήταν δυο συζητήσεις, μια παλαιότερη και μια τωρινή, με ανθρώπους που τους λαμβάνω σοβαρά υπόψιν. Και οι δύο είχαν κοινό παρανομαστή. Ότι μπαίνουν όλοι στο λούκι του να βγάλουν χρήματα, αγωνίζονται και θυσιάζουν πολλά για να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους, την οικονομική. Και όταν την κατακτήσουν, συνεχίζουν χωρίς προφανή στόχο, πέρα από το να γίνουν ακόοομη πιο αποδοτικοί. Και πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτό θα φέρει ευτυχία.
Η αλήθεια είναι ότι αν παρατηρήσεις από μακριά μια μέρα ενός πορωμένου ανθρώπου με τη δουλειά του, θα διακρίνεις λίγες στιγμές γαλήνης και ηρεμίας. Αν κρυφοκοιτάξεις στην αγωνία του νέου που προσπαθεί να γίνει κοινωνικά ανεξάρτητος.. τα ίδια κακάκια.
Aς το πάρουμε πάλι από την αρχή. Αυτός ο οποίος αγωνίζεται για τα προς το ζην: αγχώνεται, πιέζεται, μειώνει στο ελάχιστο τον ελεύθερο χρόνο του, κάνει δουλείες που να του αποφέρουν χρήμα, ανεξάρτητα αν τον καλύπτουν ή ου!
Ο άλλος, ο επιτυχημένος, που αγωνίζεται για μεγαλειώδεις καριέρες, και πολλά μηδενικά στους λογαριασμούς του, μια από τα ίδια. Μα γιατί και αυτός τα ίδια; Αυτός δεν αντιμετωπίζει προβλήματα βιωσιμότητας.
Προς τι όλος αυτός ο προβληματισμός;; Γιατί δεν έχω βρεθεί στην θέση ούτε του πρώτου ούτε του δεύτερου. Ήμουν αρκετά τυχερός ή μεθοδικός ή και τα δύο και έβγαλα χρήματα, όταν ένιωσα ότι πρέπει να βγάλω χρήματα και έτσι δεν αγχώθηκα. Και τώρα που καλύπτω σχετικά άνετα τα προς το ζήν, δεν έχω μπει στον πειρασμό να εξαντλήσω την εργατικότητα μου για να χτυπήσω τρελές καριέρες.
Τώρα ποιος είναι ο στραβός, εγώ ή οι άλλοι;; Πέρα από την απορία έχω και προτάσεις , γιατί είμαι καλόκαρδος άνθρωπος. Προτείνω να δοκιμάσετε και μη συμβατικές επιλογές για να βγάλετε το ψωμί σας.
Ακολουθεί παραβολή που θα στηρίξει τις προηγούμενες γραμμές:
Σε ένα τραπέζι υπάρχει ένα καρβέλι ψωμί και 1170 πεινασμένοι άνθρωποι σε μέγεθος μυρμηγκιού. Μεσολαβεί ένα μαχαίρι με ύψος μεγαλύτερο από το ύψος του μικροσκοπικού ανθρώπου. Το μαχαίρι κρύβει την θέα ενός εξωτικού, πλήρως ανεξερεύνητου, άκρως απολαυστικού πιάτου με μαύρο χαβιάρι (τέσπα εμένα δεν μου αρέσει, αλλά μάλλον αρέσει σε πολλούς).
Απομακρυνθείτε από τη σκηνή που περιέγραψα προηγουμένως και ρίξτε μια ψυχρή ματιά.
Στους χίλιους εκατόν εβδομήντα ανθρώπους θα φανεί λογικό να πέσουν με τα μούτρα στο καρβέλι.
Απομακρυνθείτε από τη σκηνή αυτή και ρίξτε μια ψυχρή ματιά. Οι άνθρωποι σπρώχνονται, πιέζονται, καταθέτουν και την τελευταία ικμάδα δύναμής τους και που και που καταφέρνουν να αποσπάσουν κάποιο ψίχουλο. Το μόνο που αντιλαμβάνονται από το πιάτο με το χαβιάρι είναι μια αμφίβολης, ωστόσο ιδιαίτερα ευχάριστης μυρωδιάς, από κάπου μακριά. Ποιός να τολμήσει να αφήσει τα σχετικά σίγουρα ψίχουλα για την πιθανή ουτοπία με την υπέροχη μυρωδιά;
Πενηντά δύο, όμως, ανήσυχα πνεύματα, έδωσαν βάση στη μυρωδιά και την ακολούθησαν. Μετά από λίγη αναζήτηση βρέθηκαν προ της εκπλήξεως του λαχταριστού χαβιαριού. Από αυτά, οι έντεκα κάθισαν αναπαυτικά δίπλα στο πιάτο και όποτε πεινούσαν, άπλωναν το χεράκι τους και τσιμπούσαν ένα κομμάτι από το άφθονο χαβιάρι. Οι άλλοι σαράντα ένα αφού έφαγαν όσο πιο πολύ χαβιάρι μπορούσαν (και πρήστηκαν), άρχισαν να ψάχνουν πιο δίπλα και μετά πιο δίπλα και βρήκαν και άλλα φαγητά. Και όσο έβρισκαν καινούρια έψαχναν και άλλα.
ΤεΛοΣ ΠΑΡαβΟλΗΣ (αλλιώς THE END) - Και ακολούθησαν πανηγυρισμοί
Εσείς ποιους βρίσκετε πιο ευτυχισμένους. Πιο ευτυχισμένους βρίσκω εγώ τους δεύτερους.
Οκ, πείτε τώρα ότι το παίζω άνετος, επειδή ευνοήθηκα από τις συγκυρίες. Γίνετε κακοί με το μπλογκ μου , κακοί αναγνώστες! Τσαλαπατήστε την άνετη στάση μου. Κάντε με κουρέλι!
Όμως σκεφτείτε εναλλακτικά. Το ρίσκο ίσως δεν είναι τόσο μεγάλο.
Τετάρτη , 27 Αυγούστου 2008 RIP Heath Ladys and gents..
ίσως ο πιο σκοτεινός κακός στην ιστορία της μεγάλης οθόνης δεν θα μας δώσει την ευκαιρία να τον ξανααπολαύσουμε. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό που η τελευταία του ταινία του Heath Ledger ήταν αυτή. Αλλά είναι αλήθεια ότι το ενκόρ του μας θάμπωσε.
Είναι το πιο εντυπωσιακό ξεδίπλωμα χαρακτήρα που παρακολούθησα, ίσως πιο εκθαμβωτική και από αυτή του Brad Pitt ως Jesse James ή του Javier Bardem ως Anton Cigurgh. Ο Joker είναι αβανταδόρικη περσόνα, δεν υπάρχει αμφιβολία, αλλά τόση χειμαρώδη παράνοια που έβγαλε ο Heath, ποιός θα την περίμενε.
Η ταινία είναι μια από τις καλύτερες περιπέτειες δράσης των τελευταίων χρόνων, αλλά χωρίς το μοναδικό σόου του Joker θα ήταν πολύ πιο φτωχή. Όσο περνούσε η ταινία, όλο και περισσότερο ένιωθα την στεναχώρια για το γεγονός ότι είναι η τελευταία φορά που τον βλέπουμε.
Τέτοιο ρέκβιεμ πιθανόν ούτε και ο ίδιος να μην μπορούσε να το διαννοηθεί.
RIP Heath
Τετάρτη , 27 Αυγούστου 2008 Σάρτη Ιούνιος 2008 Για δύο βραδιές βρεθήκαμε στην Σάρτη, στο δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής! Οι δίπλα παραλίες είναι απλά υπέροχες και η Σάρτη αν και σε πρώτη άποψη δεν με ξετρέλανε, στη συνέχεια μάλλον την συμπάθησα!
’ξιο αναφοράς το ρέγκε μπαράκι μέσα στον οικισμό!
Πρόκειται για log και όχι για κάτι που ενδιαφέρει τον πολύυυ κόσμο!
Χαζό σλάιντ σόου ακολουθεί:
Τετάρτη , 23 Ιουλίου 2008 O Ελληνάρας Γυρνάμε από σούπερ επιτυχημένη κυριακάτική εκδρομή (8+ άνετο), στο αμάξι έχουμε βάλει διάφoρα ατμοσφαιρικά σάουντρακς, προχωράμε στην παραλίακη, κατευθυνόμενοι για την πόλη της χίου, με 25 χιλιόμετρα ανά ώρα!
Πλησιάζουμε στην παραλιούλα που είναι έξω από την πόλη, και εμφανίζονται στο πεζοδρόμιο μια οικογένεια (μπαμπάς, μαμά και παιδί 6χρονο). Κοιτάζουν δεξιά (εγώ ερχόμουν από αριστερά), το παιδάκι βγαίνει στο δρόμο και τρέχει, ο πατέρας ακολουθεί διστακτικά και τρίτη η μητέρα, στα 10 μέτρα από μένα. Πατάω φρένο, η ταχύτητα ήταν πολύ μικρή, οπότε σταματάω, ενώ παράλληλα του σφυράω (3 φορές, το ομολογώ) - πάνω στο άγχος μου να με πάρουν είδηση..
Αρχίζει χαριτωμένος διάλογος
Κατσαράμπουλας Ελληνάρας: "Αειι γα..... .φσδδφσσφδσφδφσσδφ .δσ.φ.δφσ.φδ.σδφ.φσδ φδσδσφ"
Comfis: "Καλάα δεν βλέπετε ότι περνάει αμάξι, ευτυχώς που πήγαινα με 25"
Κατσαράμπουλας Ελληνάρας: "Ρε ΜΑΛ$#@*&)$(#@*&@#$()*$&)$"
Comfis: "Τι να σου πωω ρε άνθρωπεε"
Κατσαράμπουλας Ελληνάρας: "Αειιι Γα$(#@)$#@*$_$#@)_$#_)@#$$#@"
Comfis (ωρυόμενος): "Να μιλάας όμορφαααααα ρεεε"
Ακόμη (κακώς) συγχισμένος είμαι! Εννοείται ότι αν πήγαινα με 40 χιλιόμετρα, που είναι πολύ λογικό, στην παραλιακή, θα είχαμε πρόβλημα. Τετάρτη , 23 Ιουλίου 2008 Σάρτη Ιούνιος 2008 Για δύο βραδιές βρεθήκαμε στην Σάρτη, στο δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής! Οι δίπλα παραλίες είναι απλά υπέροχες και η Σάρτη αν και σε πρώτη άποψη δεν με ξετρέλανε, στη συνέχεια μάλλον την συμπάθησα!
’ξιο αναφοράς το ρέγκε μπαράκι μέσα στον οικισμό!
Πρόκειται για log και όχι για κάτι που ενδιαφέρει τον πολύυυ κόσμο!
Χαζό σλάιντ σόου ακολουθεί:
Σαββάτο , 05 Ιουλίου 2008 El orfanato Καθώς γυρνούσα από το θερινό σινεμά όπου είδα για δεύτερη φορά το Ορφανοτροφείο, γνώριμες παράλογες σκέψεις μπήκαν στο μυαλό μου!
Έχετε νιώσει ποτέ το φόβο να κοιτάξετε στον καθρέφτη, μέσα στη νύχτα, μήπως δείτε δίπλα σας κάποια ανεξήγητη φιγούρα;; Ή μήπως το πρόσωπο που θα αντικρίσετε δεν είναι το δικό σας;
Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, νιώσατε ποτέ ότι κάποιο ακατανόητο μάτι σας παρακολουθεί σιωπηλά από μια γωνία, στην οποία δεν τολμάτε καν να στρέψετε τα μάτια σας; Κλείνατε ποτέ τα μάτια σας για να μην βλέπετε όλα τα τρομακτικά που φαντάζεστε ότι συμβαίνουν τη νύχτα γύρω σας;
Σε ένα σκοτεινό διάδρομο τολμάτε να γυρίσετε το κεφάλι σας πίσω;
Παιδικοί φόβοι , που μετά από έντονες δόσεις αδρεναλίνης, επανέρχονται στο μυαλό μου, δίνοντας μια πολύυυ περίεργη αίσθηση, γοητευτική, νοσταλγική και τρομακτική ταυτόχρονα.
Un dos tres toca la pared
Δευτέρα , 30 Ιουνίου 2008 Σαγιονάρα Λοιπόν έχω μείζον θέμα να θέσω στο τραπέζι της μπλογκοσυζήτησής μας!
To θέμα είναι "Η καθολική επικράτηση της σαγιονάρας και οι επιδράσεις της στην χλωρίδα και πανίδα των κάτων άκρων ".
Θα ξεκινήσω δυναμικά καταδεικνύοντας το μέγεθος του προβλήματος που προκύπτει από το εν λόγω μονοπώλειο, καταθέτοντας μαρτυρίες απελπισμένων αναζητητών μιας απλής παντοφλίτσας!
"Προσπαθώ σε όλα τα σουπερμάρκετ της χίου να βρω μια παντόφλα της οφελειάς και δεν υπάρχει τπτ.. μόνοο σαγιονάρες " είπε έντρομος ο Kaskarino
"Τρέμω στην ιδέα ότι στο τέλος θα καταλήξω και εγώ να κυκλοφορώ φορώντας αυτές τις εφιαλτικές σαγιονάρες " δήλωσε ο έταιρος admin Pantelis
Ας είναι καλά οι παντόφλες μου που ακόμη αντέχουν στην φθορά του χρόνου γιατί πραγματικά δεν ξέρω τι μου ξημερώνει το αύριο... Να σημειωθεί ότι το ασφυκτικό τύλιγμα του ενός δακτύλου μέσα στον κλοιό της σαγιονάρας μπορεί να δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα κακοσμίας καθώς το δακτύλι δεν μπορεί να αναπνεύσει! Η χλωρίδα εμπλουτίζεται με εξωγενή μικρόβια τα οποία επιφέρουν σημαντικές βλάβες στην ισσοροπία.
Τα αίτια του φαινομένου είναι βαθιά και δεν μπορούν να αναλυθούν στα όρια ενός μπλογκ.. σήμερα οι σαγιονάρες αύριο τα κατσαριδοκτόνα παπούτσια (ξέρετε ντε εκείνα που φοράτε οι γυναίκες με την μυτερή μύτη) δεν θέλω να φανταστώ πως θα αντιδράσω όταν η μόνη μ επιλογή για ένδυση θα είναι να φορέσω το βρακί μου ανάποδα..
ΥΓ: BlogPost's OST: Eddie Vedder - Into The Wild OST
Πέμπτη , 26 Ιουνίου 2008 Eξόρμηση στο Πήλιο (Μάρτιος 08) Hμερολόγιο καθυστερημένο είναι τούτο και δεν νομίζω να σας ενδιαφέρει, αλλά θέλω να κρατήσω αναμνήσεις!
Επεράσαμε όμορφαα όμορφαα όμορφααα. Είναι η πέμπτη φορά που πηγαίνω Πήλιο και κάθε φορά το αγαπάω όλο και παραπάνω. Η Μακρινίτσα πολύ αγαπημένος προορισμός..
Τετάρτη , 28 Μαϊου 2008 H καινούρια γειτονιά Mα καλά ταλαίπωρε αναγνώστη απορώ πως μπορούσες τόσοοο καιρό χωρίς να ξέρεις πως μοιάζει η νέα μου γειτονιά στη σαλόνικα. Λοιπόν τέτοια γειτονιά είχα να έχω (sic) από την χιο μέχρι τις αρχές των 90ς.
Φανταστείτε πλατεϊτσα διαστάσεων 30 χ 30 με μπασκέτες, παιδική χαρά, παγκάκια, δεντράκια και μαλακό δάπεδο! μα που βρίσκομαι;; Ειδυλλιακό το τοπίο. Από τη στιγμή που άρχιζε να καλοκαιριάζει μεγάλο παιδομάνι επλάκωσε και έχει δημιουργηθεί μεγάλος χαμός!
Ζωντανές φωνές μπαίνουν στο σπίτι κάθε στιγμή που ανοίγω τα παράθερα! Φωνές που ενίοτε με χαροποιούν, άλλοτε με τσατίζουν γιατί έχουμε και μια δουλειά να επιτελέσουμε!
Υπάρχουν δύο διδυμάκια κοριτσάκια που φορούν τα ίδια ρούχα και γελούν πάντα. Γιαγιάδες με τα εγγόνια τους φωνάζουν να προσέχουν. Ανά τρίλεπτο έχουμε και πτώση, που ακολουθείται από καθυστερημένο ψευτόκλαμμα και γιαγιάδες να φωνάζουν "αχουυυυ το παιδί μου". 18χρονα κάθονται ως αργά στα παγκάκια για να τα πούνε. H γειτονιά μου επίσης είναι αγαπησιάρικη γειτονιά. Είναι σημείο συνάντησης τρυφερών ζευγαρακιών, που αγκαλιάζονται με πάθος και λατρειά. Εγώ περνάω από μπροστά τους και χαμογελώ.
Είναι στη πολυκατοικία μου μια γιαγιά πολύ γαμάτη, μανκάκι κανονικό. Επίσης η γειτόνισσα μ γιαγιά, έχει δύο απίστευτα εγγόνια που από τις 8 το πρωί καταφτάνουν και είναι το ξυπνητήρι μου. Αλλά αυτή η γιαγιά, είναι κάπως γλωσσού, πιστεύω.
Ξενέρωμα επέρχεται όταν θέλω να βρω ένα μπακάλικο αξιώσεων με αξιόλογο ιδιοκτήτη, διότι το δικό μας είναι η παρακμή. Τα πάντα σκονισμένα, και ένας άθλιος παππούς και μια, το λιγότερο, αλλόκοτη γιαγιά. Που είναι οι εποχές Λαμπράκη όπου ο θρυλικός μπακάλης με το τσαχπίνικο "γειάααααααααααα σας." μας υποδεχόταν. Επίσης δεν έχουμε μπαρμπα στρουμφ, με τις λιγδιασμένες μπουγάτσες του, που έπρεπε να τον πάρεις τηλ για να βρεις μπουγάτσα. Τέλος τα κουλούρια φούρνου πέρνουν ένα πτωχό 6αράκι!
Απέναντι υπάρχει ένα φροντιστήριο το οποίο δεν πρέπει να ξεχάσω να αναφέρω, καθότι επιδρά σημαντικά στον γύρω χώρο!
Αφού σας περιέγραψα την γειτονιά μου, πρέπει να σας πω ότι το OST του Wild at Heart μπήκε στο εκλεκτό κλαμπ των αγαπημένων μου OST. Μέγιστε Badalamenti, χαίρε!
Τετάρτη , 21 Μαϊου 2008 Το παπί! Tο σωτήριο έτος 1996 o Comfios πήρε το πρώτο του πριπρί. Ήταν ένα ασημί Τζιλέρα ράνερ , αρκούντως διαστημικό και γυαλιστερό, γιατί τότε ήμουν και λίγοο διαστημικός τύπος.
Έπειτα από πολλές χιλιάδες χιλιόμετραα και 12 χρόνια, ήρθε η ώρα για ένα καινούριο πριπρι. Το καινούριο πριπρί όμως ήταν παπί! όχι αυτόματο! Μεγάλο βάσανο το παπί..
Ε λοιπόν, η πρώτη εμπειρία είναι τραυματική. Αφού δυσκολεύτηκα να το βάλω μπρος, προχωρήσαμε, δειλά δειλά, με τον αδερφό από πισω. Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούσα να πετύχω τα πετάλια για την αλλαγή της ταχύτητας. Tέσπα κουτσά στραβά και με απότομα πετάγματα, προχωρήσαμε, ώσπου έφτασα στο πρώτο φανάρι.. σκέφτομαι αφού είμαι με μηχανάκι να εκμεταλλευτώ τα πλεονεκτήματα του. Πάω μπροστά από την ουρά με τα αμάξια, και περιμένω να ανοίξει το πράσινο. Ανοίγει το πράσινο, πάω να γκαζώσω. Σβήνει. Και είχα και ταχύτητα. Δεν μπορούσα να πάω ούτε μπρος ούτε πίσω και από πίσω είχα αμάξια. Δεν σφυρίζουν! Αυτό είναι περίεργο (το ξέρετε το ανέκδοτο που λέει "ποιο είναι το μικρότερο χρονικό διάστημα; το διάστημα από την στιγμή που θα ανάψει το πράσινο μέχρι τη στιγμή που θα σου σφυρίξουν οι από πίσω").
Τέσπα, ξαναβάζω μπρος το πριπρί. Στο επόμενο φανάρι... με περισσότερη αυτοπεποίθηση και παθαίνω τα ίδια. Ε ρε γμτι. Τρελό αάγχος! Στο τρίτο φανάρι λέω, "έτσι είσαι;;" . Αρχίζω να γκαζώνω και μόλις ανοίγει το φανάρι, τα δίνω όλα, και βρουυυυυυυυυυυυμ κάνω μια σούζα από τις λίγες (πρώτη φορά στη ζωή μ έκανα σούζα). Λολ. Το τι γέλιο και τι άγχος έριξα, δεν περιγράφεται.
Θεσσαλονίκη τρέμε, ο τρελός παπάκιας κυκλοφορεί ελεύθερος
YΓ: δεν βρήκα φώτο με άντρα συνοδηγό.
Σαββάτο , 29 Μαρτίου 2008 Six Days in Barcelona Part III: Slideshow Επιτέλους ολοκλήρωσα το slideshow για το ταξίδι μας στη Βαρκελώνη. Και κάπου εδώ τελειώνουν και τα blog που αφορούν την εμπειρία μας αυτή.
Σήμερα θα σας πω και για ένα τραγούδι που λίγοι, εδώ πέρα, θα το γνωρίζουν. Έτσι το σλάιντ μου θα έχει και σάουντρακ:
Τρίτη , 25 Μαρτίου 2008 Τα πατατάκια Όταν ήμουν μικρός, πήρα μια Παρασκευή, πατατάκια. Τις Παρασκευές, πηγαίναμε μαζί με τον μπαμπά στο σούπερ μάρκετ. Ε τότε δεν έπαιρνα πολύ συχνά αυτά που ήθελα να πέρνω. Για να φανταστείτε πρώτη φορά πήρα ένα χυμό Αμίτα όταν ήμουν 7 χρονών και είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα.
Τέσπα, εκείνη τη Παρασκευή πήρα ένα μεγάλο σακούλι πατατάκια, με κλασσική γεύση (ξέρετε στο πορτοκαλοκόκκινο σακούλι).
’ρχισα να τα τρώω την Παρασκευή το απόγευμα. Και ήταν πολύ τέλεια! Ε, την Παρασκευή το βράδυ, τη θέση της χαράς πήρε η λύπη γιατί τα πατατάκια είχαν φτάσει στο μισό της σακούλας. Και τότε μου ήρθε, ως δια μαγείας η λύση, στο μυαλό. Θα κόβω τα πατατάκια στη μέση, θα τρώω το μισό, θα κόβω το μισό που απόμεινε στη μέση, θα τρώω το μισό του μισού. Έτσι, ποτέ τα πατατάκια μου δεν θα τελείωναν.
Mπροστα μου ο Ζήνωνας ωχρειά (ε πως γράφεται έδευτο;)
Δυστυχώς, στην πραγματικότητα ήξερα ότι τα πατατάκια θα τελείωναν κάποια στιγμή. Όμως ένιωθα πολύ ευτυχισμένος στην ψευδαίσθησή μου!Τρίτη , 26 Φεβρουαρίου 2008 Με 25000 δραχμές Πίσω στο 1998! Τότε, για όσους δεν το ξέρετε, πήγα πρώτη φορά στη σαλόνικα! Και από τότε, με μικρές ή μεγάλες διακοπές είμαι εκεί για σχεδόν 10 χρόνια!
Σήμερα καθόμουν και έλεγα στη Βασούλα για το πως πέρασα εκείνους τους πρώτους μήνες στη Σαλόνικα! Τότε το βαλάντιό μου δεν ήταν μεγάλο και φρόντιζα, για λόγους που ακόμη αγνοώ, να το κρατάω υπερβολικά μικρό! Θυμάμαι λοιπόν ότι ο πρώτος μήνας στη Θεσσαλονίκη είχε περάσει τόσο παρομοιωδώς λιτά. Πρέπει να μην ξόδεψα πάνω από 25000 δραχμές εκείνο τον πρώτο συνεχόμενο μήνα που έμεινα στη Θεσσαλονίκη (Νοέμβρης του 1998).
Τα πράγματα είχαν κάπως έτσι: Φαγητό απέξω έτρωγα εξαιρετικά σπάνια, διότι οι γονείς μου έστελναν κάθε 15 μέρες με το πλοίο ένα σωρό φαγητά, τα περισσότερα εκ των οποίων έμπαιναν στην κατάψυξη! Έτσι άνα 15 μέρες, κάθε δεύτερη Κυριακή, έτρεχα αργά το βράδυ (από 10 εως 4 το ξημέρωμα) στο πλοίο για να πάω να πάρω τα φαγητά. Τα οποία ήταν πάρα πολλά! Η μεταφορά τους στο σπίτι ήταν μια διαδικασία τραγική, γιατί σχεδόν ποτέ δεν έβρισκα ταξί εκτός αν έφτανα στην Εγνατία! Από το λιμάνι, λοιπόν, ως την Εγνατία, περπατούυυυσα κουβαλώντας πολλά δέματα, κάτι που με εξουθένωνε! Αλλά το πραγματικό δράμα άρχιζε, όταν πχ έπρεπε να τρώω κατεψυγμένη σπακανόπιτα ή ρύζι (το οποίο ρύζι πραγματικά δεν τρωγόταν) ή κοτόπουλο ψητό από το ψυγείο για 4 και 5 μέρες. Το φαγητό ήταν μια διαδικασία αναγκαστική, αλλά απόλυτα βαρετή, με τέτοιες αδιάφορες γεύσεις.
Επίσης, τα ψώνια μου συνήθως περιοριζόταν σε δημητριακά, γάλα, ψωμάκι φρέσκο (πωωω τώρα θυμήθηκα μια κοπέλα που θα ορκιζόμουν ότι ήταν σκανδιναβή, και η οποία ήταν σε ένα φούρνο από όπου έπαιρνα συνέχεια ψωμί και πάντα μου χαμογελούσε και της χαμογελούσα και εγώ) και μακαρόνια + κέτσαπ + τυρί τριμμένο συσκευασμένο (ένα απαίσιο έμενταλ ή κάτι τέτοιο). Σκεφτόμουν ότι με σχεδόν 110 δραχμές (ειδικά αν ήταν τα μακαρόνια όχι μίσκο, αλλά του σουπερμάρκετ από το οποίο αγόραζα - συνήθως ένας Μασούτης κοντά στην Κασσάνδρου-) + όση κέτσαπ και τυρί χρειάζεται μπορούσα να έχω φαγητό για σχεδόν δύο ημέρες!
Κάποιες φορές βέβαια το έριχνα έξω και έτρωγα πίτσα Ρομέα κατά προτίμηση. Τα σουβλάκια τους ποτέ δεν τα συμπάθησα. Τότε εκείνη η Ρομέα (μια μεγάλη σε μέγεθος) κόστιζε 900 δραχμές. Καφέδες δεν πήγαινα ιδιαίτερα πολλούς, καθότι ακόμη δεν είχα κάνει μεγάλες παρέες -ο φοιτητικός παροξυσμός ήρθε για μένα τον Δεκέμβρη, με αποτέλεσμα να μην θέλω να πάω χίο για χριστούγεννα-. Και όταν έβγαινα πηγαίναμε συνήθως στη μελενίκου ή σε κάποιο άλλο φοιτητικό, που με 450 δραχμούλες μπορούσες να πιείς καφεδάκι.
Ααα βεβαίως ότι φοιτητικό γινόταν το προτιμούσαμε! Γιατί το φοιτητικό ήταν φτηνό και διασκεδαστικό. Πήγαμε σε πάρτυ κομμάτων, σε εκδηλώσεις της σχολής κλπ κλπ! ’ρχισα να πηγαίνω και στην μουσική ομάδα της σχολής μου, να γράφω στην φοιτητική εφημερίδα του βιολογικού. Όλα αυτά ήταν ωραία και τσάμπα!
Έμενα με άλλους 3 συγκατοίκους (οι οποίοι αρχικά μου ήταν άγνωστοι), εκ των οποίων έδεσα με τον Βασίλη Τσιόμαλο του οποίου τα ίχνη έχω χάσει εδώ και χρόνια! Με τους συγκάτοικους αν και δεν δέθηκα, λοιπόν, παίζαμε χαρτιά, βλέπαμε τιβί αρκετές ώρες! Καμιά φορά ο θεοδόσης, που δεν συμπαθούσα μας άφησε να μπαίνουμε στο δωμάτιό του και να παίζουμε Sega ή κάποια άλλη παιχνιδομηχανή!
Είχα και κινητό, αλλά όχι σταθερό τηλέφωνο. Το κινητό το είχα για να με πέρνουν οι γονείς μου, ή να στέλνω εγώ κανένα μήνυμα σπανίως. Αλλά το σαβ/κο είχε ειδική χρέωση στις κλήσεις και έπαιρνα τους πολύ αγαπημένους φίλους μου από τη χίο (οι οποίοι με άφησαν μόνο και έρημο να πάω σαλόνικα, ενώ εκείνοι ή έμειναν χίο ή πήγαν αθήνα).
Τότε όμως ήμουν ερωτευμένος με την Σία. Για να μπορώ να της μιλάω συχνά (τότε πίστευα ότι αν με επιμονή της έδειχνα ότι την θέλω, θα την κατάφερνα να με ερωτευτεί) αναγκαζόμουν να πέρνω τηλεκάρτες και να πηγαίνω σε ένα καρτοτηλέφωνο να την πέρνω τηλέφωνα. Για ένα διάστημα, κάθε μέρα γύρω στις 8 το βραάδυ τσουπ πήγαινα στο καρτοτηλέφωνο και της τηλεφωνούσα. Αυτό σταμάτησε όταν είδα τον προϋπολογισμό μου να γίνεται ζμπαράλια και την υπομονή μου να εξανεμίζεται (πότε πρόλαβε άραγε).
Το δωματιάκι μου, ήταν ένα δωμάτιο 2.5χ5. Χωρούσε γραφείο, βιβλιοθήκη, ντουλάπα, κρεβάτι μονό και το συνθεσάιζερ μου! Α και ένα μικρό ψυγειάκι. Δεν είχε μπαλκόνι, αλλά είχε ένα παράθυρο (που έβλεπε τη σαλονίκη από τον 8ο όροφο) μπροστά από το οποίο είχα το γραφείο μου! Μια 14άρα τηλεόραση συμπλήρωνε το σετ.
Πόσο λιτά μπορούσα να ζήσω και να είμαι χαρούμενος; Υπάρχει και η άλλη εκδοχή, βέβαια, που ισχυρίζεται ότι ο καιρός στο πέρασμά του, γλυκιά θαμπάδα ρίχνει στη μνήμη, η οποία γίνεται ανυπόφορα και μελαγχολικά νοσταλγική.Τρίτη , 12 Φεβρουαρίου 2008 Στις 6.50.. Στις 6.50 το πρωί πολλά αξιοσημείωτα μπορούν να συμβούν!
Στις 6.50 το πρωί ο ουρανός είναι συναρπαστικός, δυνητικά απειλητικός και όμορφος.
Στις 6.50 μπορείς να φτάσεις από την τομή της Εθνικής Αμύνης με Τσιμισκή, στον Άγιο Θεράποντα σε 4'.
Στις 6.50 μπορείς να διαλέξεις τα φανάρια εκείνα τα οποία θα σου επιτρέψουν να μην σταματήσεις ούτε στιγμή σε απόσταση 3 χιλιομέτρων. To μονορούφι στο δρόμο σου δίνει την αίσθηση ότι όλα εξαρτώνται από εσένανε!
Στις 6.50 ξέρεις ότι όλη η μέρα είναι μπροστά σου!
Στις 6.50 δεν μπορείς παρά να ξεχυλίζεις από αισιοδοξία!
Στις 6.50 η αίσθηση του να γράφεις ένα καλό μπλόγκιον είναι από τα λίγα πράγματα που είναι πιο απελευθερωτικά και ελκυστικά από το να γράφεις ένα μελαγχολικό μεταμεσονύχτιον ιστολόγιο.
Στις. 7.50 βλέπεις το παρακάτω κλιπ, ζηλεύεις τον Jarvis και αναρωτιέσαι πως γίνεται χωρίς να παίζεις μουσική!
Στις 7.50 ο ήλιος μας πέταξε τις ακτίνες του και φώτισε την μέρα του, για να δώσει ένα αισιόδοξο φινάλε στο σόου!
Τι πειράζει αν τα μαλλιά μου πετάνε αριστερά και δεξιά;
ΥΓ.: Blog's OST: This is Hardcore - Blur
Πέμπτη , 24 Ιανουαρίου 2008 Τι σου κάνει ο Καφές με την Ελένη Τo πρωί στα πλαίσια του διαλείμματος, από τη ξεκούραση, καθόμουν και γυρνοβολούσα τα κανάλια. Βλέπω Ελένη Μενεγάκη στο Αλφα (to ELENI we pray) να ασχολείται με την Μαστίχα. Καθότι χιώτης, τα στήθη μου φουσκώνουν από υπερηφάνια!! Μα τι ευεργετικό ρετσίνι ειν αυτό! Καταπολεμά όγκους, είναι καλό για την καρδιά κλπ κλπ. Εκτός των άλλων είναι καλό για τη στοματική υγιεινή, βοηθά στο κλείσιμο πληγών στο στόμα. Εγώ είχα μια αύστριαα (ξέρετε όλοι τι είναι μια αύστρια;; πληγή στο στόμα είναι). Οπότε λέω θα μασήσω μαστίχα. Μασάω μαστίχα και σε 30'' είχε κολλήσει παντού στα δόντια μ κλπ κλπ! Παθαίνω πανικό. Αρπάζω την οδοντόβρουτσα. Πλύνω ξανά τα δόντια μου, αλλά στα μισά του πλυσίματος, κολλούν οι τρίχες της οδοντόβρουτσας. Φακ, σκέφτομαι, πάει την αχρήστεψα. Προσπαθώ λίγο με οδοντογλυφίδα τππππτς! Μετά με το χέρι (το μόλις πλυμμένο), αρχίζει και κολλάει απίστευτα στα δάχτυλά μ. Φεύγω από το σπίτι γιατί θα πήγαινα για καφέ. Βάζω τα χέρια στην τσέπη μ, γιατί έκανε κάπως κρύο (αλλά κυρίως για στυλ). Όταν προσπαθω να τα βγάλω διαπιστώνω ότι είχαν κολλήσει στο εσωτερικό της τσέπης. Με κόπο καταφέρνω να τα ξεκολλήσω, και είχαν μαζευτεί στις άκρες των δαχτύλων μου ίνες από το παντελόνι. Θέαμα διόλου σεξουλικό.. Πάω στην καφετέρια. Τα υπολείμματα μαστίχας στα δόντια κολλούν το μπισκότο που έφαγα στην καφετέρια πάνω τους, με αποτέλεσμα, να μην υπάρχουν μόνο πλέον κομμάτια μαστίχας αλλά και θρούβαλα μπισκότου στο στόμα μου.Υπέροχη ονειρεμένη αίσθηση. Τα χέρια μου κολλάνε όπου και αν ακουμπήσουν. Θα μπορούσε να είχε προκληθεί κάπως έτσι η καταστροφή του κόσμου, αν συνέχιζαν οι συνέπειες ενός μόνο γεγονότος. Η θεωρία του χάους σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια, και εγώ στην κορυφή του βουνού να πανηγυρίζω που έζησα κάτι τόοοσο μεγαλειώδες.. ααααααχ ελεένη τι μας κάανεις!!! πάω να επιχειρήσω να βγάλω την υπόλοιπη μαστίχα από το στοματάκι μου (που τόοσο μόχθησε για να γίνει και πάλι ποθητό και απίστευτα σεξουαλικο -βλ. blog για τα δόντια μουΠαρασκευή , 21 Δεκεμβρίου 2007 Μπροστά στα κάλη.. Για ένα καλύτερο χαμόγελο ρε γαμώτο. Στην τρυφερή ηλικία των 11 έτρεχα παίζοντας κυνηγητό προς τη μπασκέτα που ήταν η μάνα μας. Ο Διαμαντής Μπουλής, με σπρώχνει προς τα μπρος και σπάω τα μπροστινά μου δόντια πάνω στη μπασκέτα.
Τα χρόνια πέρασαν, και μετά από πολλές επεμβάσεις στο στοματάκι μου, δυστυχώς έμεινε στο ένα από τα
δύο δόντια μια μαυρίλα. Η κατάσταση συνεχίστηκε και μπορώ να πω ότι κατάστρεφε το υπέροχο χαμόγελό μου!
Τα χρόνια πέρασαν, έγινα ακόμη μεγαλύτερος γόης και σκέφτηκα ότι δεν γίνεται να κυκλοφορώ με αυτό το
χαμόγελο. Κάποιοι είπαν ότι είναι στοιχείο της προσωπικής μου γοητείας, αλλά εγώ τους είπα "γκόου του χελ γιου μπλάντι μπάαασταρντ!". Αποφάσισα λοιπόν να δώσω τέλος στη μιζέρια του μαυρισμένου χαμόγελου, να αφήσω για πάντα πίσω τα μισόκλειστα στόματα κλπ κλπ.
Έτσι πήγα στον οδοντίατρο και αφού έκανα ένα καθαρισμό, αποφασίσαμε την επόμενη να ξεκινήσουμε την διαδικασία. Ρε παιδιά, δυόμιση ώρες τροοοοοόχιζε τα δύο δόντια.. το 1/3 του καθενός έμεινεε. Τόσοοο αίμα που έφτυσα ούτε στα ζόμπικα έπη του Ρομέρο! Τέσπα.. όταν αντίκρυσα το τι απέμεινε.. το θέαμα ήταν οικτρό. Μόνη λύση: βάλαμε προσωρινά θηκάκια μέχρι να ετοιμαστούν οι θήκες. Aυτά τα θηκάκια προκάλεσαν νέα κύματα αίματος. Το χειρότερο όμως είναι ότι με αυτά τα θηκάκια μοιάζω σαν σκιούρος (για μια εβδομάδα). Είναι αρκετα μεγαλύτερα από ότι θα ήθελα, και έχει παραμορφωθεί το χαριτωμένο αυτό φατσάκι!! Ααααααχ τι τα θελα εγώω τα κάλη μου λέτε;; Αφού μου το χε πει , ο τύπος, "είναι στοιχείο της προσωπικής γοητείας σου"... πάααααρτα τώρα γιωργάκη... σκίουρε ε σκίουρεε!
ΥΓ: Ο οδοντίατρος, τον οποίο και εμπιστεύομαι τα μάλα, με διαβεβαίωσε ότι οι κανονικές θήκες θα είναι
τέλειες.. γι' αυτό ας μην απελπιζόοοομαστε ακόμη! Have Faith Comfiiis!Δευτέρα , 10 Δεκεμβρίου 2007 Last Christmas Δεν μπορώ να πω ότι τα Χριστούγεννα, των τελευταίων ετών ήταν αξέχαστα. Θα ξεχάσω που πριν 4 ή 5 χρόνια, τα πέρασα μόνος σπίτι; Που πέρσι κάθισα 5 μέρες λόγω στρατού, μόνο, στο σπίτι μ; Και αρκετά άλλα Χριστούγεννα, κάπως έτσι πέρασαν.
Ωστόσο, η ευφορία και η διάθεση που έχω πριν κάθε Χριστούγεννο, είναι αξιοπεριέργη, αξιοσημείωτη. Λες και κάτι με τσιμπάει στο καλοσμιλεμένο πωπό μου και μου μεταδίδει μια διάθεση πολύ γλυκιά, νοσταλγική. Πριν δύο χρόνια, τα Χριστούγεννα, έγραψα μια ανασκόπηση παλιών χριστουγέννων .
Μάλλον αυτό φταίει που νιώθω τόσο ευχάριστα περίεργα αυτές τις μέρες. Εγώ, μικρός, ένιωθα τα Χριστούγεννα σαν παραμύθι. Λες και ήμουν μέρος του ’μπρα Κατάμπρα, που πρώτη φορά στη ζωή μου το διάβασα Χριστούγεννα! Στο νηπιαγωγείο, την ημέρα που θα έλεγα το ποίημα μου, το πρωινό, καθώς έβλεπα τον ουρανό, από το παράθυρο του σπιτιού μου, νόμιζα ότι στα σύννεφα έβλεπα τον ’γιο Βασίλη, φτιαγμένο από σύννεφα.
Αλλά και μια βόλτα στη Χριστουγεννιάτικη Σαλόνικα, το απόγευμα, με κρύο και πολλά φώτα, με κάνει να νιώθω πολύ όμορφα. Μεθαύριο μάλλον θα κάνω την καθιερωμένη απογευματινή μου χριστουγεννιάτικη βόλτα.
Στη Χίο δεν μας λένε τόσο συχνά τα κάλαντα πια, γιατί η μαμά μου που είναι δασκάλα, έχει βγει πολλά χρόνια στη σύνταξη και πλέον όλα τα παιδιά που είχε στα τελευταία χρόνια, έχουν μεγαλώσει. Και αυτό την λυπεί λίγο. Ο μπαμπάς μου, κάθε χρονιά ντύνει το σπίτι στα χριστουγεννιάτικα. Και ενώ γενικά από αισθητική τα πάει μάλλον καλά.. κάτι τον πιάνει και βάζει κάτι πολύχρωμα φωτάκια απέξω πολύ κιτς. Σκεφτόμαστε να του το πούμε, με τον μπρο, από την άλλη εν θέλουμε να τον απογοητεύσουμε!
Θα ήθελα τούτα τα Χριστούγεννα να μου ευχηθώ την κάπως υστερόβουλη ευχή να τα περάσω σαν να είναι Χριστούγεννα. Όχι μόνος μου, ή όχι περνώντας ένα ανιαρό βράδυ.
Πέμπτη , 06 Δεκεμβρίου 2007 5 days in Berlin Part IV (1 year ago) Καμαρώστε τα καμάρια, τι έκαναν πριν 1 χρόνο στα Βερολίνα! Βερολίνο - Βαρκελώνη σημειώσατε 1.
Πέμπτη , 06 Δεκεμβρίου 2007 Δεν έχω mana H μαμά κάθεται στην κουζίνα και μαγειρεύει. Ο αδελφός παίζει Wow και κάποια στιγμή φωνάζει
"Δεν έχω Μάνα"
η μάνα που είναι περήφανη στ' αυτιά απαντά
"Τι θες παιδί μου"
κανείς δεν απαντάει και είμαστε όλοι ευτυχισμένοι.
Άντε ρε κωλοWow Πέμπτη , 06 Δεκεμβρίου 2007 6 days in Barcelona Part II Πιο ειδικώς Σήμερα θα σας μιλήσω κάπως πιο ειδικά για τη νυχτερινή ζωή στην Βαρκελώνη. Αλλά Νοέμβρη μήνα, μην τους προκαλέσω και κανένα πρόβλημα στον τουρισμό των άμοιρων Βαρκελωνέζων.
Τα δοκιμάσαμε όλα. Δοκιμάσαμε Irish Bar. Ξέρετε αυτά τα μπαρ, όπου δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρεις μέσα κουλοχέρη. Επίσης αυτά τα μπαρ όπου η μουσική ακούγεται πολύ σιγάαα. Σε κάποια μάλιστα δεν ακούγεται καθόλου. Θα αναρωτιέστε κάποιοι, και οι άλλοι που έχουν βάλει μουσική, βλάκες είναι;; Η αλήθεια είναι ότι από το να βάζουν μουσική μουσική από λίστα με mp3, με την εξής σειρά: Run to the Hills(Iron Maiden), No Limit (2 unlimited), ίσως είναι καλύτερο να μην βάζουν καθόλου μουσική. Στο συγκεκριμένο, ήταν ένας Μπράβος, πολύ απειλητικός, που τον φοβήθηκα.
Πιο ενδιαφέρουσα ήταν η βραδιά στο r n b κλαμπ. Ψάχναμε εναγωνίως για κλαμπ, με τη σκέψη ότι κει θα υπάρχει πολύς κόσμος, γιατί τα περισσότερα μπαρ ήταν άδεια. Πήγαμε στο φοβερό Μιξ, με τις σεξουάλες γκαρσόνες, και τον λιγοστό κόσμο. Είχε όμως ένα κατσαράμπουλα + Χετταίο τύπο που ήταν όλα τα λεφτά. Αυτή η ορολογία είναι ιδιαίτερα προχωρημένη και έχει εφευρεθεί από τον γιατρό της παρέας, (για να μην λένε μερικοί ότι κλέβω και κοπιράιτς). Ο τύπος ήταν με ανοιχτά τα 2, 3 πρώτα κουμπιά του πουκαμίσου, είχε μυτόγκα με προσωπικότητα, και μαλλί κάρλι που αναπτυσσόταν πολύ προς τα πίσω! Η γκαρσόνα ήταν ευγενέστατη και σοκαρίστηκε που της είπαμε ότι μας είχε χρεώσει ένα ποτό λιγότερο, οπότε και αναφώνησε "Είστε καλοί άνθρωποι"! Αλλά δεν σκέφτηκε να κεράσει κανένα σφηνάκι τους καλούς άνθρωπους. Ήταν μια περίεργη κατάσταση εκεί, με άθλια μουσική, με θαμώνες που φιλιόνταν όλοι μαζί μεταξύ τους, και με τις γκαρσόνες. Τέσπα αν και γέλασα πολύ του βάζω -2, ουπς 0.
Η τρίτη περίπτωση μοιάζει πιο ενδιαφέρουσα αλλά δεν είναι. Πάμε στο Moog, το πιο γνωστό κλαμπ, από όσα ήξερα από Barca. Ήταν 10 νοματαίοι στην πόρτα, πίσω από μια αλυσίδα, και είπαν ότι η είσοδος χωρίς ποτό είναι 10 εουρό. Εγώ εν είχα πρόβλημα, αλλά το ντάμπα ντούμπα και η είσοδος απέτρεψαν τους άλλους από το να μπούμε. Έτσι πήγαμε σε ένα άλλο κλαμπ το Κάρμα, που ήταν υπόγειο. Είχε 2 άτομα πόρτα και άλλους 3 κάτω + τον ντιτζέι. αλλά ήταν άδειο. μετά από 1 ώρα εξακολουθούσε να είναι άδειο. Εφύαμε.
Η τέταρτη εμπειρία δεν περιείχε προορισμό διασκέδασης. Γιατί δεν καταφέραμε να βρούμε τίποτα που να έχει λίγο κόσμο, να μην είναι άιρις μπαρ. Ε δεν είχαμε και τις τρελές απαιτήσεις.
Η αλήθεια είναι ότι σάββατο και παρασκευή γινόταν χαμός αλλά με πρόλαβε γαστρεντερίτιδα!! Πτου να πάρει!
Τετάρτη , 21 Νοεμβρίου 2007 Οι ενοχλητικοί του Cinema Πάω σήμερις λοιπόν, στο Cinema, να δω το 30 days of night, με τον bro. Πρόκειται για θρίλερ και εγώ θα του έβαζα άνετα 7.3, μπορεί και 7.5. Τέσπα κοιλιά δεν έκανε, ατμόσφαιρα είχε. Αυτό είναι το background του blog μου.
Πάμε στο κυρίως θέμα: Πίσω μας ήταν μια παρέα, 3 αγόραροι και δεν ξέρω (1,2) κοπέλες. ’ρχισαν δυναμικά! Σχολίαζαν μεγαλόφωνα ότι "λυπήσου την ρε Ίμπεν, την Στέλλα".. ο bro με σθένος τους λέει "ρε παιδιά κάντε ησυχία σας παρακαλώ". Συνέχισαν ακάθεκτοι. Η ταινία κράτησε 1.45. Ε δεν έβαλαν γλώσσα οι τύποι. Ντάξει, να λες κοτσανούλες, σε στιγμές που στην ταινία γίνεται μια κοτσάνα, άντε το κατανοώ. Αλλά αυτοί σχολίαζαν τα πάντα. Ξαναπετάγεται ο μπρο και τους λέει "Ρε γκάις κάντε ησυχία επιτέλους" (προσέξατε το "ρε γκάις"). Πάνω στις τελευταίες στιγμές που είχε και αρκετή ένταση, δώστου αυτοί να ανεβάζουν πάλι βόλιουμ!
Γυρνάω πίσω, τους κοιτάζω άγρια και τους λέω "τι θα γίνει ρε παιδιά, εδώ θα τα πείτε όλα;", εξακολουθώ να τους κοιτάζω, ακολουθεί μια στιγμή αμηχανίας, και ο πιο θαρραλέος απ' αυτούς βρίσκει τη δύναμη να μ απαντήσει ένα μνημειώδες "Γύρνααα ρε μπροστά σου, θέλω να δω και την ταινία, επιτέλους"!
Ζντόινγκ (κάπως σαν τον ήχο του κογιότ που κουτουλάει πάνω στο στύλο) Παρασκευή , 09 Νοεμβρίου 2007 Μια ζαλάδα που πάθαμε!! Η φωτισμένη σκέψη ήρθε όταν έκανα πιπί μ στην τουαλέτα, έχοντας κατεβάσει πριν 2 ποτήρια ουϊσκι. Να σας περιγράψω μια από τις (πολύ σπάνιες) ευτυχισμένες,ζαλισμένες μου βραδιές. Δεν το έχω ξανακάνει άλλωστε στο παρελθόν. Σε αυτές τις ζαλισμένες βραδιές, τα μάτια γίνονται λίγο πιο βαριά, και απλά αφήνουν μια χαραμάδα για να βλέπεις. Η χαλάρωση των μυών είναι ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά που δημιουργεί ευφορία. Eίναι δείγμα του πόσο στρεσαρισόμαστε επί μονίμου βάσεως.! Το κεφάλι βρίσκεται σε σημείο που απέχει λίγα εκατοστά από εκεί που νομίζουμε ότι βρίσκεται. Πάνω κάτω το ίδιο ισχύει για τα χέρια.
Μια ιστορία θα σας πω για τις ικανότητες μ στο ποτό. Παλιά έπινα σπάνια, αλλά μπορούσα να πιω μεγάλες ποσότητες. Είχα πιεί, θυμάμαι, πάνω από 20 ποτηράκια ρετσίνα, πολλάκις, στα μικράτα μ ως φοιτητής στα ρεμπετάδικα. Ωραία ήταν εκείνα τα γλέντια, δεν μπορώ να το αρνηθώ. Χορεύαμε και ζεϊμπέκικα, τότενες.
Μετά έπαθε η χοληδόχος κύστη μ πέτρα και ίσα ίσα που προλάβαμε να την αφαιρέσουμε και για ενάμιση χρόνο δεν έβαλα αλκοόλ στο στόμα μ. Τώρα, και ένα ποτηράκι να πιω, αρχίζει να δρα η αλκοόλη μυοχαλαρωτικά γιατί οι αντοχές μου μειώθηκαν.
Και αρχίζουμε να απολαμβάνουμε, σε αυτή την περίπτωση, κάθε λεπτό γαλήνιας ζάλης. Μπορούμε να πούμε μια έξυπνη ατάκα σε ένα άγνωστο, να κουνήσουμε πιο ελεύθερα το κορμί μας, να μιλήσουμε χωρίς άγχος με τον μπάρμαν, να αδιαφορήσουμε για οτιδήποτε μας τρώει το μυαλό. Ως εδώ, όταν το αλκοόλ δεν μου χαλάει το στομάχι μ καν, και αν αρκετή ποσότητα νερού έρθει να περιορίσει την αφυδάτωση, όλα είναι πολύ όμορφα. Μακάρι να έβγαινα λίγο περισσότερο σε βραδινά μπαρ να νιώθα περισσότερο αυτή την αίσθηση της ξεγνοιασιάς. Αυτό το ειλικρινές χαμόγελο, ζωγραφισμένο στα χείλη, μπορεί να είναι γελοίο, αλλά είναι πολύ καλό να εξωτερικεύεις την χαζομάρα σου πιο άνετα από ποτέ, ώστε να μη ζορίζεσαι, να μη γίνεσαι δυσκοίλιος και να απολαμβάνεις.
Σαααααααααας παρακαλώ ακούστε το νέο Radiohead, εγώ το βρήκα σχεδόν υπέροχο, λίιιιγο χειρότερο από το Eraser του Thom Yorke!
Καληνύχταα παλιόπαιδα!! Δευτέρα , 29 Οκτωβρίου 2007 Η καταδίωξη Βγαίνουμε από το θρυλικό και πασίγνωστό, από το προηγούμενο μπλογκ, Δημ Βικέλα 8. Εκεί που βγαίνουμε, μια αστυνομική μηχανή καταφθάνει. Λέω όπα μας πιάσανε. Μετακομίζαμε βλέπετε, οπότε λέω, θα μας περάσουν ότι κάνουμε διάρρηξη. Περνάει από δίπλα μ. Σταματάει στα πέντε μέτρα. Γυρνάει τη μηχανή, φτάνει 10 μέτρα από την αντίθετη κατεύθυνση. Έρχεται μια άλλη μηχανή. Λέω, αυτό δεν είναι νορμάλ. Μια τρίτη μηχανή έρχεται από την άλλη μεριά του στενού. Κάνουν κινήσεις πάνω κάτω γύρω στα 10 μέτρα. Δύο άλλοι πάνε στο δίπλα παράλληλο στενό. Η αδρεναλίνη μας κυριεύει. Από τους ασύρματους ακούγονται οδηγίες, για ένα κλέφτη που καταδιώκουν. Ωχ αμάν, λέω, την κάτσαμε τη βάρκα. Λέω, φακ!
Από ένα κηπάκο, προβάλει ένα φως, το φως έρχεται από τον φακό του αστυνομικού που ψάχνει τον κλεφταρά. ’πραγοι οι 5 αστυνόμοι που είχαν μαζευτεί, με ένταση καβαλικεύουν τις μηχανές τους. Στον δίπλα παράδρομο ένας περαστικός τους δείχνει μια κατεύθυνση που υποτίθεται ότι είχε πάει ο ληστής. Λέω, πωω σαν να ζω κινηματογραφική ταινία. Φεύγουν τρέχοντας με τις μηχανές, παρα λίγο να κουτουλήσουν μεταξύ τους.
Τσουπ, με το που αδειάζει ο δρόμος και ενώ εμείς βάζαμε πράγματα στο αμάξι, να τος από το κηπάκο που έψαχνε πριν ο αστυνομικός, ο κλέφτης, να κάνει ένα άλμα και να βρίσκεται στο στενό. Ο ούριος ο μπρο, δεν πήρε χαμπάρι . Εγώ φοβάμαι να του φωνάξω να βιαστεί να μπει μέσα, μην τυχόν πανικοβληθεί ο καταζητούμενος.. Ο τύπος, ευτυχώς, δεν μας δίνει σημασία και μπαίνει στην πυλωτή του δίπλα σπιτιού. Μπαίνουμε μέσα στο αμάξι κλειδώνουμε και φεύγουμε. Λέω, φτηνά την γλιτώσαμε μαδα φάκιν μπάσταρντ κλεφτρόνι. Πέρνουμε τηλ το 100 και εκείνοι δηλώνουν άγνοια για το περιστατικό και μας ζητούν να το πούμε στο πρώτο περιπολικό που θα δούμε. Λέω, καλέε χριστάκι μ, πολύ που σκοτίστηκαν.
Το σάουντρακ του Μπλογκ, τούτη τη φορά προσπαθήσαμε να είναι κεφάτο:
The Killers - Unkle Johny
The Subways - I want to hear what you 've got to say
The Strokes - New York City Cops
The Zutons - Havana Gang Browl
The Zutons - Long Time Comin
Ερώτηση: Γίναμε Σικάγο;;
Eρώτηση Δεύτερη: Έχετε δει σκηνικό σε τσατ να βρίζονται οι τύποι αλλά να έχουν την λεπτότητα να λένε πρώτα στις γυναικείες παρουσίες του τσατ να φύγουν πριν αρχίσουν να βρίζουν;; To είδαμε και αυτό.
Ερώτηση Τρίτη: Ποιός σας είπε ότι θα υπάρχει ερώτηση τρίτη;;
Yστερογραφο Πρώτο: Δεν έμοιαζε ακριβώς με τον Λεονάρντο ο κλεφτάκος, ούτε οι αστυνόμοι ήταν τόσο εκλεπτυσμένοι όσο ο Τομ αλλά κακά ψυχρά!Σαββάτο , 27 Οκτωβρίου 2007 Δημητρίου Βικέλα 8 31 Οκτωβρίου 2007, η ημερομηνία που το σπίτι της Δημητρίου Βικέλα 8 θα πάψει να ανήκει στους σημερινούς κατόχους του (26 Οκτωβρίου 2007). Από τον Σεπτέμβρη του 1999, αν δεν κάνω λάθος και για 8 συναπτά έτη το σπίτι αυτό κατοικήθηκε από τον πολυλογά γράφοντα.
Σήμερις διαλέξαμε πάλι για μουσική επένδυση το Le Moulin του Yann Tiersen. To οποίο βέβαια θυμίζει πολύ έντονα το παλιό μου ωδείο με τα ξύλινα μισοσάπια πατώματα και τις πόρτες που τρίζανε και εκείνη τη χαρακτηριστική μυρωδιά που δεν μπορώ να περιγράψω, αλλά έχει χροιά νοσταλγική που ισσοροπεί τέλεια με τα συναισθηματικά κοκτέιλ μου την στιγμή αυτή.
Τις πρώτες μέρες που μπήκαμε, μαζί με το Νίκο σε αυτό το σπίτι, ήταν αβάσταχτα τα πράγματα. Είχαν φύγει οι γονείς μας και νιώθαμε μόνοι. Μετά με το Νίκο γίναμε πολύ καλοί φίλοι. Το δωμάτιό μου είναι πολύ αγαπημένο. Και ήταν πάντα σκονισμένο. Και βαρυφορτωμένο. Υπήρχε συνθεσάιζερ κιθάρα πεταλιέρα ενισχυτής στερεοφωνικό εκεί μέσα. Βιβλιοθήκη, τηλεορασίτσα, τραπεζάκι. Και ακόμη μεγάλος θερμοσυσσωρευτής, κρεβάτι και κομοδίνο. Κατά καιρούς συναντήσαμε τουλάχιστον 3 φωτιστικά. Ένα από αυτά ήταν ενα όπου είχε ένα μπλε ημιδιάφανο κάλυμμα και γυρνούσε δημιουργώντας ευχάριστα χρώματα στους τοίχους.
Α, τώρα που λέμε για τοίχους.. Οι τοίχοι, ήταν περίοδος που ήταν γεμάτοι φωτογραφίες. Της Έρης και φίλων. Ήταν λίγο κιτς το αποτέλεσμα οφείλω να πω. Μετά έγινε πιο εκλεπτυσμένοι αλλά και πάλι πίσω της ηλικίας μου. Ένα τέλειο μαύρο πανί με τους στίχους του Stairway to heaven. Ένα γαμάτο ρολόι που μου είχαν κάνει δώρο φίλοι, στην ορκομωσία μου με τον ήλιο και το φεγγάρι. Και μια αφίσα Lotr. Ένας φελοπίνακας με εισιτήρια από συναυλίες, κολλημένα.
Στο δωμάτιοοο αυτόοο.. (Δάντη είσαι πολύυυ μεγάλος) ετραγουδήσαμεν, ρίξαμε κλάμματα, νιώσαμε έρωτες, χτυπιόμασταν φτιάχνοντας μουσικούς ρυθμούς, εκστασιασμένοι από την επίδραση των ήχων στη ψυχοσύνθεση εκείνης της στιγμής.
Τέσπα. Πάπαλα η Δημητρίου Βικέλα 8.
Καληνύχτα παλιό σπίτι.Κυριακή , 14 Οκτωβρίου 2007 Lights Vol. I
It hurts to feel
It hurts to hear
It hurts to face it
It hurts to hide
It hurts to touch
It hurts to wake up
It hurts to remember
It hurts to hold on
Δεν είναι πολύ ωραία φώτο;; Είναι από εκείνες που αυτός που φωτογραφίζεται βλέπει όταν θα είναι 50 χρονών και νοσταλγει!
Παρασκευή , 31 Αυγούστου 2007 Chillin.. Μου έλειψε το μπλογκ μου εκείνο, το βραδινό, το μεταμεσονύχτιο, όπου όλο το στρες έχει φύγει και απλά απολαμβάνεις τη μουσική. Και δημιουργείς ένα μπλογκ που είναι σαν μουσική!
Αυτά τα μπλογκ λατρεύω, και μου έχουν λείψει! Αλλά σε δύο μήνες πια, θα έχω την πολυτέλεια της μεταμεσονύχτιας κρεπάλης!
Είμαι αδειούχος και έχω την πολυτέλεια αυτή, σήμερα. Έτσι, σήμερα συνειδητοποίησα για πρώτη φορά, ότι απέχουν λίγο οι στιγμές του τρελού έρωτα με την ανάμνησή του, αν ξέρεις να την νιώσεις.
Επίσης σκέφτηκα, ότι το να χάνεις το μυαλό σου πρέπει να είναι αρκετά τρομακτικό. Και οι στιγμές που βρίσκεις ξανά προσωρινά τη μνήμη σου, απίστευτα θλιβερές. Και αγωνιώδεις, να προλάβεις να πεις στον άλλον αυτά που θέλεις, αυτά που νιώθεις πριν ξαναβυθιστείς στο σκοτάδι. Πόσο θα ήθελα να είχε μια αναλαμπή ενός λεπτού η Βεγόνα και να προλάβω να της πω όσα περισσότερα μπορώ.
Σήμερα η χαλάρωση επήλθε με το OST του Blade Runner και ήταν ιδιαίτερα απολαυστική! Καλή σας νύχτα, λιγοστοί RRίτεςΔευτέρα , 18 Ιουνίου 2007 Η άσπρη Τρίχα Ναα τα, αυτό ήτανε.. η ημερομηνία της έναρξης των γηρατειών μου είναι και επίσημα η 17η Ιουνίου 2007. Μια πρώτη λευκή τρίχα εμφανίστηκε στο πίσω μέρος των μαλλιών μου. Η μαμάααα μου ανακοίνωσε το δυσάρεστο.
Πόσο καιρό μπορώ να γερνάω, πείτε μ αλήθεια;; Πιστεύω ότι η ημερομηνίας έναρξης της γήρανσής μου, σημαίνει ότι για πρώτη μέρα στη ζωή μου πεθαίνουν περισσότερα κύτταρα από ότι γεννιούνται. Πως γίνεται να αναπτύσσομαι για 26 χρόνια και να γερνάω για 50;;; μην γερνάω μόνο για 26 χρόνια και πεθάνω στα 52 μου, στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής μ;;;;
PS: Blog's original Soundtrack: Hot one - Slade Παρασκευή , 01 Ιουνίου 2007 Λε καταστρόφ!! Πόνημα πάνω στον ύπνο! Αυτό που εβιώσαμεν πριν λίγη ώρα είναι η πιο εύγλωτη περιγραφή του όρου "ντεκαντάνς"!
Απόσταγματα προσωπικής σοφίας για τον ύπνο:
1) H έλλειψη ύπνου συσσωρεύεται κατά την διάρκεια των ημερών. Αν πχ μια μέρα κοιμηθείς για 2 ώρες θα είσαι κάπως την επομένη, Αν συμβεί αυτό και δεύτερη μέρα, τότε την επόμενη θα είσαι ένα ζωντανό κουρέλι.
2) Ο ύπνος 12-4 το ξημέρωμα είναι πολύ πιο ευεργετικός από κάθε άλλο ύπνο.
3) Το ξύπνημα μετά τις 7 το απόγευμα συνιστά direct καταστροφή της διάθεσης και σε κάνει ζόμπι. Τα περισσότερα γνωστά ζόμπι έτσι την πάτησαν.
4) Έπειτα από ένα σημείο μπορείς να κοιμάσαι άμεσα. Δεν χρειάζεται το ενοχλητικό στριφογύρισμα στο κρεβάτι. Αυτόματα τη στιγμή που πέφτεις στο κρεβάτι, ο Μορφέας σε αγκαλιάζει.
5) Όταν ξυπνάς, με μεγάλη έλλειψη ύπνου, δεξιά και πίσω από το αυτί νιώθεις ένα μούδιασμα και με δυσκολία μπορείς να στρέψεις το πρόσωπό σου.
6) Ο κατεστραμμένος από ύπνο, δεν παρουσιάζει διακυμάνσεις της έκφρασης στο πρόσωπο. Είναι ένας ζωντανός νεκρός, ξέρετε γιατί; Γιατί έχει βάναυσα αποκοπεί από την ευδαιμονία του ονείρου! Το σοκ είναι τόσο μεγάλο που δεν το άντεχει και η κρίση απάθειας επέρχεται μοιραία!
Ας μιλήσουν και άλλοι ειδήμονες του ύπνου! Εγώ κατέθεσα την πολύτιμη εμπειρία μου. Και αναφωνώ ντεσπερέιτλι:
"ΠΑΕΙ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΟΥ!!!!!! ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ ΜΟΡΦΙΟΥΣ ντάι ιν χεεεεεεεεεελ! "
με εκτίμηση
ο δικός σας ΖΝ!
ΥΓ: Blog OST:
1) Alpha Male - Rooksopp
2) In your Room - Depeche Mode (Portishead Remix)
Παρασκευή , 13 Απριλίου 2007 3.43 Αυτό αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός για τον γράφοντα. Ανακάλυψε το ίντερνετ μέσω κινητής τηλεφωνίας και μπορεί πλέον άφοβα να βρίσκεται στο στρατόπεδο και να παρακολουθει τα δικτυακά δρώμενα.
Συγκλονιστήκατε; Εγώ πάντως έχω ενθουσιαστεί. Είμαι με 1 ώρα ύπνο και σε λίγο θα κοιμηθώ για άλλες 2 ώρες. Μάλλον το πρωί θα νυστάζω πολύ, μα πάρα πολύ!
Κατεβάσαμε το νέο πόνημα του ταλαντούχου Damon Alburn (Blur, Gorillaz) και προσπαθούμε να το αφομοιώσουμε.
The Good, the Bad and the Queen τιτλοφορείται το Project. Μαλλόν αξίζει μια ευκαιρίας.
Σαββάτο , 24 Μαρτίου 2007 Ανέκδοτο Πάει ο Θανάσης σε ένα πετ σοπ και λέει:
-Θέλω ένα ζώο το οποίο να μιλάει
-Έχουμε πολλά πολλά είδη παπαγάλων που μιλούν, θέλετε να σας δείξουμε;
-Θέλω κάτι πολύ ιδιαίτερο.. οι ομιλούντες παπαγάλοι είναι συνηθισμένοι
-Aααα, τότε έχω αυτό που πραγματικά χρειάζεστε.. μια σαρανταποδαρούσα!!
-Την αγοράζω
Πάει σπίτι ο Θανάσης, φτάνει το απόγευμα, βαριέται οπότε λέει στη σαρανταποδαρούσα:
-Πάμε για βόλτα
... καμία απόκριση η σαρανταποδαρούσα.
-Βρε πάμε για βόλτα, σου λέω...
... τσιμουδιά η σαρανταποδαρούσα
-Πω γμτι τσάμπα έδωσα τα λεφτάκια μου! Ρε σαρανταποδαρούσα ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΒΟΛΤΑΑΑ Α Α
-Δεν γαμιέσαι; Δένω τα παπούτσια τώρα
Βεβαίως βλέποντας το γραμμένο, απορώ γιατί γέλασα τόσο πολύ. Αυτό το παθαίνω εν γένει με τα ανέκδοτα. Γελάω με κάτι ηλίθια ανέκδοτα που δεν αρέσουν σε κανενάν εκτός από μένα και ένα φίλο μου που γελάει με όλα τα ανέκδοτα.
Εγώ πάλι δεν γελάω σχεδόν με κανένα ανέκδοτο εκτός από το προηγούμενο ή ένα άλλο που λέει για ένα δύτη που πέφτει με την πλάτη από τη βάρκα (τέσπα σχεδόν το έχω ξεχάσει εκείνο το ανέκδοτο, αλλά θυμάμαι ότι το έλεγα στο μιρκ και όλοι αναρωτιόταν γιατί γελούσα και εγώ ξαναγελούσα με τις αντιδράσεις τους).
Πείτε μου κανένα αντίστοιχο ανέκδοτο, άμα έχετε στο μυαλό.
’ντε γειά σας καμάρια μου.Παρασκευή , 09 Μαρτίου 2007 Bren Ladino.. ο μεγάλος απατεώνας Ρεε τον άτιμο.. ρε τον απατεώνα, α τον παλιο%##^^#@. Μας την έκανε και έφυγε.
Οικονομικό έγκλημα στο διαδίκτυο. Μια από τις ιστοσελίδες, που με τόσο μεράκι χτίστηκε, βασισμένη σε ποιοτικότατο υλικό (με πόσους πήγε προχτες η κόρη του Χίλτον, νέο παιδί υιοθέτησε η Αντζελίνα Τζολί, η Λίντσεϊ Λόχαν τα έφτιαξε με τον Τζάρεντ Λίτο κλπ κλπ), αποφασίστηκε να πουληθεί.
Και τότε εμφανίστηκε στο δρόμο μας ο Bren Ladino. Ένα όνομα, μία ιστορία. Ύποπτη φιγούρα καθώς μόλις είχε γραφτεί στο σάιτ αγοροπωλησιών.. Θαμπώθηκε από την υπέροχη ιστοσελίδα, είπε ότι θα πληρώσει όσα ζητάμε.. του δώσαμε το σάιτ, τους κωδικούς κλπ κλπ, αφού μας έστειλε πρώτα τα χρήματα ο παλιο Bren. Μετά από μια ώρα, τσουπ, πάνε τα καλά μας χρηματάκια. Ο Μπεν τα πήρε πίσω (καταραμένο paypal) και μην το είδατε. Εξαφανίστηκε από το msn, έφυγε από το site, χάθηκαν τα ίχνη του.
Bren Ladino, αν σε βρω μπροστά μου το καλό που σου θέλω να είσαι έτοιμος να φας ξύλο γιατί θα γίνω επικίνδυνος. Για την ώρα θα σπιλώσω το όνομα σου ώστε ποτέ κανείς πια να μην σε εμπιστευτεί..
Bren Ladino, να φας καλό πρωινό σήμερα γιατί το βράδυ θα δειπνήσεις στην ΚΟΛΑΣΗΗ...Τρίτη , 20 Φεβρουαρίου 2007 Πάρτυ Μασκέ! Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. Χοροί, κακό!! Πήγαμε στη Φαίδρα για Μασκέ Πάρτυ και είχε μασκαρού καμηλοπάρδαλη, 3,4 ταλιμπάνς, μια γκαρσόνα που χούφτωνε άνδρες και γυναίκες. Και από μουσική μας έβαλε ως και επαναστατικά αλά Τσε Γκεβάρα (τι στο καλό, στο πάρτυ διαλέξανε τον χειρότερο ντι τζέι;)
Μεγάλες στιγμές λέμε!
Ο υπογράφων το παρών blog επέλεξε τζιν καμπάνα, στενάχωρο χιπικο πουκάμισο ηλικίας 35 χρόνων, μαντήλι φούξια της μητέρας, περούκα, φαβορίτες και υπέροχο διακριτικό γυαλί-γκουμούτσα πάνω από το γυαλί. Στο βίντεο εκτός από τον μεγάλο πιανίστα μπορείτε να καμαρώσετε και την Kaskarina.
Παρασκευή , 16 Φεβρουαρίου 2007 Purple Overdose Ξαφνικά πετάγεται στο όνειρο ο χίπυ, με μαλλί ανεξήγητης προελεύσεως -το οποίο έχει καλύψει την καράφλα του-, λοχαγός, ο οποίος μου ανακοινώνει ότι δεεεν θα πάρω άδεια. Την ίδια στιγμή από αριστερά κάνει την εμφάνιση του ο Τρομπούκης (Τχης) και μου λέει για την τενοντίτιδα που τον βασανίζει.. Το τηλέφωνο του θαλαμοφύλακα χτυπάει και πετάγομαι πάνω από τον ύπνο μου. Αλλά δεν είμαι θαλαμοφύλακας, μπορώ να συνεχίσω τον ύπνο μου.
Μωβ πινελιές, κόκκινες βούλες συνθέτου το νέο σκηνικό του ονείρου. Πετάγεται μια Μπιούικ του 1955, η οποία ρίχνει την θερμοκρασία και κάνει κρύο. Μια ζαργάνα κάνει την επίθεση της τρυπώντας το μωβέ σκηνικό... μικρά ψαράκια κάνουν βόλτα στο προφανώς θαλάσσιο, πλέον, σκηνικό και εγώ βγάζω φυσαλίδες, γίνομαι γυρίνος και παρακολουθώ εκμεταλλευόμενος το μικροσκοπικού του είναι μου, την κακιά ζαργάνα.. μια πέρκα με σκουντάει και ξυπνάω. Ώρα για θαλαμοφυλίκι.
"Αν δεν έχει καλαμάκι φέρε χαρτοπετσέτα"
Gody (1984-...)
"Ο αμυντικός ήταν ανάποδα τακτοποιημένος"
Mένιος Σακελαρόπουλος (1951-...) Σαββάτο , 13 Ιανουαρίου 2007 Ημερολόγια Στρατού VII: Αναρρωτική στη Σαλόνικα Πω μεγάλο πράγμα η αναρρωτική άδεια, παίδεες! μπορεί να χρειάζεται να μπεις μια μέρα με εισαγωγή στο νοσοκομείο, αλλά οι 10 μέρες είναι 10 μέρες ε! Οξεία Γαστρεντερίτιδα. Δεν το ήξερα από πιο πριν που είχα την αναπνευστική λοίμωξη να το επιδιώξω.
Τώρα όμως είμαι σαλόνικα, νια νια νια νια νια νιαα! Καφέδες, dvd, φαγητό έξω, ποδοσφαιράκια, σινεμαδάκια! Τέλειο έτσι; Πω, το πόσο άνετα νιώθω εδώ πέρα δεν περιγράφεται! Αχ κουρασμένο μου κορμί άντε να αναπαυθείς. Ακολουθεί αγροτική άδεια και αν καταφέρουμε και άλλη αναρρωτική. Διότι κύριοι είμεθα αγρότες και πρέπει να επιτελούμε τον ρόλο μας αυτόν (18 μέρες δηλαδή).
Το άλλο καλό είναι ότι μόλις τελειώσει η άδεια έρχομαι Χίο και όχι άλλο Αθήνα! ’ντε να ηρεμήσω, 5' από το σπίτι!
Τώρα γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Ε για άλλη μια φορά το χρησιμοποιώ ως προσωπικό ημερολόγιο και όχι ως μέσο για να πω αξιοσημείωτα πράγματα.
Είχα και ένα από αυτα αστεία περιστατικά στο δρόμο της Αθήνας την ώρα που έφευγα με ταξί για τα ΚΤΕΛ. Το ταξί του δικού μου ταξιτζή ακούμπησε το ταξί του μπροστινού.
Ο μπροστινός βγήκε από το αμάξι, και είπε με ψύχραιμο ψυχρό τόνο, "το πήρες είδηση ότι ακούμπησες το αμάξι μου;". Ο δικός μου λέει ανήξερα "το ακούμπησα ε;;". Βγαίνει να δει. και Ξεσπάει ο άλλος, σαν εμετό. "είσαιι Μ#$@@%# " κλπ κλπ.
Ο δικός μ μάλλον φοβήθηκε. Μπαίνει για καλό και για κακό μες στο ταξί, και στο επόμενο φανάρι, όντας ασφαλής, συνεχίζει την κουβεντούλα. Το πιο προσβλητικό που έλεγαν ο ένας στον άλλον ήταν ότι "Είσαι και επαγγελματίας". Ο ταξιτζής μ, εν μέσω τρελής πόρωσης, ήρθε σχεδόν στο κάθισμα μου και του φώναζε από το παράθυρο. Σάλια εκτοξευόταν και οι από πίσω σφύριζαν. Εγώ πήγα το κεφάλι μου όσο πιο πίσω γινόταν για να μην φάει καμιά αδέσποτη, σάλια και να μην ενοχλώ, ρε παιδάκι μου, την κουβέντα τους. Γαμάτη φάση Σαββάτο , 09 Δεκεμβρίου 2006 Ημερολόγια Στρατού Vol. ΙΙΙ: Μεταθέσεις Στον στρατό υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί, όπως στις ταινίες. Ο καλός πχ είναι ο Ντ. και ο κακός είναι ο Γ. Οι πρωταγωνιστές (στην προκειμένη περίπτωση ιγώ) όμως έχουν σημαντικό πρόβλημα με τον κακό. Ο κακός όμως εμένα δεν με ενοχλεί άρα μάλλον δεν είμαι πρωταγωνιστής στο ίδιο μου το blog. Υπάρχουν άλλοι που μαλώνουν με τον κακό, είναι ασυμβίβαστοι, τρώνε καμπάνες ξαναμαλώνουν με τον κακό και είναι πολύ ζούπερ ντούπερ τύποι. Εμένα ο κακός με βρίσκει την ώρα της αλλαγής θαλαμοφύλακα με παντούφλες και δεν μου λέει τπτ!
Εγώ εν είμαι πρωταγωνιστής αλλά κανείς δεν με ενοχλεί, κανείς δεν ενοχλείται από μένα. Αλλά είμαι και πολύ famous, γιατί ενώ δεν ενοχλείται κανείς με μένανε, όλοι με χαιρετούν φιλικά. Σιγά το κατόρθωμα όμως, γιατί δεν ειμαι πρωταγωνιστής.
Έχουμε στο στρατό ένα λοχία ... Τόσο κακότροπο άνθρωπο δεν έχω ξαναγνωρίσει. Να του μιλάω ευγενικά as usual και αυτός δώστου βρισιές. Τον κοιτάζω με απορία και συνεχίζει αυτός. 22 χρονών παλικάρι.. τιιι να πεις.
Χτες είχαμε επιθεώρηση. Να δεις φωνή ο δικός σου. Ερωτούσαν θεωρητικά του στρατού, ο Γιωργάκης απαντούσε φωνάζοντας. Τι συνήθεια και αυτή, να πρέπει να βροντοφωνάζεις ό,τι λες. Είναι όλοι κουφοί κει μέσα και πρέπει να σ ακούν να φωνάζεις. Αλλιώς σε στέλνουν 100 μέτρα μακριά για να τους το πεις από κει. Παράλογο; Ενώ δεν ακούν σε στέλνουν πιο μακριά για να τους μιλήσεις. Τέσπα, όλα αυτά είναι ακατανόητα για το πεπερασμένο μυαλό μου.
Τρίτη θα ξέρω την πρώτη μου μετάθεση. Οι προοπτικές είναι δύο. α) 401 Νοσοκομείο 2-4 βδομάδες για εκπαίδευση και σχεδόν κάθε μέρα έξω. β) Απευθείας στην Ταξιαρχία της Χίου και εσωτερική απόσπαση για τη μουσική ομάδα.
Και οι δύο προοπτικές είναι μακράν καλύτερες αυτού που ζω τώρα, γιατί θα είμαι περισσότερο έξω από όσο βγαίνω τώρα, πιο κοντά στον πολιτισμό κλπ κλπ. Υπάρχει και μια μικρή πιθανότητα να γίνει κάτι άλλο, από αυτά που περιμένω.. αλλά θα δείξει.
$#*()*#$@#@)#(*()@$)(@&)#(&($)#)(&$@#(*$)(*@#$(
ΣΟΣ(&)*&)(*)(&*)()(()*&)(*&_+()**^(*^%*%(**&
Είμαι όμως ο official θαλαμοφύλακας του στρατοπέδου. Πως λέγεται ο Θαλαμοφύλακας στα Καρδάμυλα )(*&)(*&)(*&*(. Και άλλα τέτοια αστειάκια που τα αντιμετωπίζω με ένα αμήχανο γελάκι.
Αυτές οι τελευταίες μου περιπέτειες στα Καρδάμυλα, ελπίζω ότι δεν θα χρειαστεί να ξαναγράψω για αυτό το στρατόπεδο.
Ουυυφ! 40 days deleted!!!!
Κυριακή , 26 Νοεμβρίου 2006 Ημερολόγια Στρατού Vol. IΙ : Την γλίτώσαμε και σήμερις Ουφ! Μεσημέρι Κυριακής και είμεθα στο σπιτάκι μας. Ο καιρός είναι τέλειος και προβλέπεται δυναμικό απογευματοβραδο, με καφέδες, φαγητά ποτά και λοιπές ακολασίες.
Χτες το βράδυ τα πράγματα ήταν δύσκολα. Ο αξιότιμος ανθυπολοχαγός (&^*(^&*(^&^, αποφάσισε να πρωτοτυπήσει και μπήκε στο θάλαμο στις 12.10 για έφοδο. Τσέκαρε ποίοι κοιμούνται πάνω από τις κουβέρτες ενώ δεν προβλέπεται. Όλοι κοιμούνταν πάνω από τις κουβέρτες, ενώ δεν προβλέπεται. Εκτός από τους δύο θαλαμοφύλακες που δεν κοιμούνταν καθόλου. Έφαγαν λοιπόν όλοι 1 μέρα στέρηση εξόδου εκτός από τους δύο θαλαμοφύλακες. Μαντέψτε ποιός ήταν ο ένας θαλαμοφύλακας. Την γλίτωσα για 10 λεπτά :P
Ο στρατιώτης Πέτρος σοκαρίστηκε όταν του είπα ότι το σπέρμα πρέπει να ανανεώνεται κάθε 5 μέρες (καλό θα ήταν τέσπα) γιατί μου ανακοίνωσε ότι εδώ και 9.5 μήνες δεν λειτουργεί το σύστημα, υπάρχει κάποιο γκέιτ γουέι ορ λίνκιν. Ο στρατιώτης Πέτρος δήλωσε ότι δεν χάνει το χιούμορ του και ότι η τελευταία επίσκεψη του πριν να αυτοκτονήσει θα είναι στον ψυχολόγο που είναι πιο τρελός από τους διαταραγμένους. Πιστεύει ότι έτσι θα αποτρελαθεί και δεν θα χρειαστεί να τρελένεται εκ νέου (αφού θα έχει τρελαθεί πλήρως .. δεν ξέρω τον πίασατε τον συλλογισμό μου;).
Συνάμα, την Παρασκευή μας βρήκε ένα κακό τέρας που λέγεται επιθεώρηση. Εγώ τυγχάνω θαλαμοφύλακας (είθισται για πάντα -sic-) και έτσι υποδέχτηκα με χαρά και συνάμα με τρόμο και ξεροκαταπήματα και μπερδέματα της γλώσσας τους ανώτερους που έμπαιναν ή δεν έμπαιναν στον θάλαμο για να επιθεωρήσουν. Τεντωνόμουν, το στήθος μπρος ο πωπός πίσω, το κεφάλι αγέρωχο, ψηλά. Έκανα προσοχές και χαιρετούρες σε ότι κινούταν. Έτσι χαιρέτησα, εκτός των άλλων, τον γνώριμο πλέον ψυχολόγο μας (που είναι στρατιώτης και δεν προβλέπεται η χαιρετούρα σε αυτόν), τον Μπάμπη τον σκύλο και από 3 φορές τον Λοχαγό ο οποίος αγανάκτησε στο τέλος ( η μπότα μου, όλσο νόουν ες αρβύλα, έκανε πολύ θόρυβο). Τέσπα, την γλίτωσα και σε κείνη τη φάση. Φαντάσου να είχα όπλο. Καμιά 50αριά μέρες τη βδομάδα θα είχα στέρηση εξόδου. Έτσι δεν θα προλάβαινα να εκτίσω όλες τις ποινές μου και θα ήμουν ο μόνος στρατιώτης που θα απολυόταν και θα είχε στέρηση εξόδου για 12441 μέρες.
Πάντως, συνοψίζοντας και βάζοντας όλη μου τη δύνμαη να σας πω αυτό που θέλω, το πιο εύκολο πράγμα στο στρατό είναι να φας καμπάνες. Είναι πιο εύκολο από την αναπνοή, από την απελευθέρωση αερίων (Νυσάφι πια αυτοί οι θαμώνες του θαλάμου, υπάρχουν και όρια στα δηλητηριώδη αέρια), από το να περπατάς μπρος ή να μασάς την τροφή σου. Για όλα σχεδόν που κάνουμε προβλέπονται ποινές. Και αν για κάποια δεν προβλέπεται ποινή, δεν τα κάνουμε ποτέ. Ο νόμος του Μέρφυ μοιάζει να μας περικυκλώνει ασφυκτικά (ένα βιβλιαράκι έπεσε στα χέρια των καταραμένων θαλαμοφυλάκων) και η κατάρα του είναι βαριά πάνω από τις κεφάλες και τα κράνη των άμοιρων φαντάρων. ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ :P.
20 μέρες deleted!! unbelievable
Σαββάτο , 18 Νοεμβρίου 2006 Ημερολόγια Στρατού Vol. I Και γίναμε στρατιώτες!! Οποία τιμή, θα υπερασπιζόμαστε την πατρίδα μας πλέον, με υπερηφάνεια και θάρρος περισό.
Γιώτα γιώτα
ζωή και κότα
Έγινα Ι4 και δεν έχω λάντζα, δεν έχω τουαλέτες, δεν έχω εκπαίδευση, δεν έχω όπλο, δεν έχω σκοπιές. Η ορκομωσία ήταν τέλεια, με 95 νεοσύλλεκτους να στέκονται ακίνητοι (όταν λέμε ακίνητοι το εννοούμε, γιατί καιροφυλακτούν οι 5άρες καμπάνες) μέσα στον ήλιο για 1 ώρα και να περιμένουν τον αξιότιμο κύριο Ταξίαρχο να εμφανιστεί.
O Μάγειρας με συμπαθεί και μου βάζει διπλή μερίδα.Αλλά δεν την τρώω, ούτε τη μισή γιατί έχει πολύ σόδα και φουσκώνω. Ο Μάγειρας είναι καλός διότι φυλάει τα φάρμακά μου στο ψυγείο. Είμαι ο φαρμακοτρίφτης της διμοιρίας, όποιος θέλει κάτι μου το λέει εμένανε. Ο λοχίας ^*&^*(^ς είναι φοβερός και επίσης μας συμπαθεί πολύ ως διμοιρία και ενώ μπορεί να φύγει από τα χαζοκαρδάμυλα, κάθεται εκεί μόνο και μόνο για εμάς!
Χτες βράδυ έκανα θαλαμοφύλακας 12-2. Ήταν ζεστή βραδιά. Στο Στρατόπεδο, αν κοιτάξεις τον ουρανό εκείνη την ώρα φαίνονται όλα τα αστέρια και δεν ακούγεται τίποτα παρά ήχοι της φύσης. Μόνο ο γραφικός Λοχίας (*&^(*& μας κάνει εφόδους άγριες προσπαθώντας να μας κάνει κάτι που ούτε ο ίδιος δεν ξέρει.
Ο λοχίας $%$&^*^& είναι μυστήρια περίπτωση. Οι φήμες τον θέλουν καρπαζοεισπράχτωρα εκτός, οπότε κομπλεξαρά. Θρυλείται επίσης ότι είναι στρατοπορωμένος (να μην πούμε την κακιά λέξη). Τέτοιοι τύποι έχουν πολύ γέλιο. Ο ανθυπολοχαγός %$*^&%* επίσης είναι κακός, αλλα αυτόν τον φοβάμαι, όπου τον βλέπω αλλάζω δρόμο (και είναι γεννημένος την ίδια μέρα.. πως γίνεται την ίδια μέρα να γεννιέται ένα αστέρι και ένα μίασμα της κοινωνίας - καλά τώρα το χόντρυνα :P - βρε λες να επισκέπτεται το ρόκα ρόλα ο ανθυπολοχαγός ^%$*&^*&^%&;; κύριε ανθυπολοχαγέ αν αυτό συμβαίνει να ξέρεις ότι αστειεύομαι :P)
4 ημέρες στην Χίο και μετά πίσω στα ειδυλλιακά Καρδάμυλα, παρέα με τον Μπάμπη τον σκύλο, πιτούλες από το κοντινό σουβλατζίδικο, σπαστοί καφέδες, αναφορές,ηλικιακές ανατροπές, τρέξιμο, άγχος, champions league στο KAΨΗΜΙ κλπ κλπ.
Παραδόξως είμαι καλά και ούτε εγώ δεν το πιστεύω.
ΗΘΙΚΟΟΟΝ: Α ΚΜΑΙ Ο ΤΑ ΤΟ!!
ΑΝΤΟΧΗ: Α ΤΕ ΛΕΙ Ω ΤΗ!!
ΕΙΜΑΣΤΕ: ΟΙ ΚΑ ΛΥ ΤΕ ΡΟΙ
:PΣαββάτο , 28 Οκτωβρίου 2006 Five days in Berlin pt. I Hello hello apo to hliolousto Berolino! Ta pragmata den einai eukola. Eimai se ena easynet cafe kai i katastasi ginetai diskoli dioti to z einai sth 8esh tou y kai anapoda :P Den exw poly xrono opote den 8a sas analysw allo tis diskolies autou tou apaisiou keyboard.
To berolino einai olo kati kainourio gia mena kai apo tin wra pou ir8a edw anarwtiemai an 8a protimousa na zw dw para stin salonica i isws sti xio. I apanthsh den 8a dw8ei oute se mena oute se sas para otan fygw kai tote 8a einai kai pali episfalhs.
Highlights tou taksidiou pros to verolino oi eikones pou antikrisa pernontas panw apo tis vauarikes Alpeis opote anamesa stis vounokorfes eida limnoules stis opoies ka8reftizotan ta sinnefa tou ouranou enw sti sinexeia to mwsaiko apo ta aperanta diaforwn xrwmatwn (olwn twn dinatwn apoxrwsewn tou prasinou kai tou kafe) xwrafia me ta xwrioudakia stis ox8es limnwn me ekanan na fwnazw sinexeia woowowowow.
To berolino einai eyryxwro. exei terastious dromous xwris amaksia. exei polla podhlata kai aperanto prasino. oi ginaikes einai psiles kai oi andres pio psiloi. oloi einai psixra xamogelastoi kai oloi einai eugenikoi. oi ginaikes foroun wraia papoutsia (den sinantisa ouuuute ena mytero katsaridoktono papoutsi) kai tous vgazw to kapelo gi auto. Stin arxi nomiza oti oles oi verolinezes einai asximes alla simera (deuterh mera) diapistwsa oti den einai kai toso asximes :P to prwto apogeuma episis, mpikame sto prwto restaurant pou vrikame, ontas peinasmenoi. oi katalogoi itan sta germanika kai den kserame ti na paraggeiloume. sti sinexeia zitisame katalogous sta agglika, poy eytyxos yphrxan mexri pou sto telos diapistwsame oti o gkarson itan enas simpa8estatos ellhnas.. o prwtos an8rwpos pou milhsame sto berolino itan ellhnas. Parakseno. To pork fillet pou efaga itan apla polyyy kalooo (ti kolash auti i oxi toso ygieini saltsa).
To Potsdamer Platz einai mia terastia plateia me poly entypwsiaka ktiria, monternas (nomizw) ais8htikis. Ta germanika m periorizotan stin afoplistiki ataka "Das ist genug lieblig Fritz" (Arketa agapite Fritz!!). Oi germanoi einai oloi fritzides kai oi germanides fritzzoudes. Tin petousa pou kai pou tin ataka alla den mou edinan kai poly shmasia, isws epeidi den katalavainoun to pana8rwpino nohma tis.
Simera to prwi, anakalypsame ton pio teleio fourno tou kosmou kai fagame bagketes, krouasan voutyrou kai merika teleia allantika. Meta pigame sto zoologiko khpo tou verolinou o opoios einai axanhs. mas pire 5 wres na ton gyrisoume kai xasame ta panda, tous elefantes kai merika ailouroeidh. Attraction o mikros himpatzis o opoios aplwne to xeri tou pera apo ta kagkela kai to eteine pros ton pano (mono, emena px me perifronouse.. mou erikse to h8iko). kapoia stigmi loipon molis epiase ta daktyla tou panou ton travikse me dinami kai otan o panos travixthke pros ta pisw i himpatzou, opws apodeixthke, toy gyrise ta opis8ia tis kalontas ton pio ..amesa.. na tin ... gonimopoihsei . To enydreio tou zoo itan apolaustiko, gemato karxariakia salahia klp klp klp.
Den serviroun ka8olou nero kai auto einai provlima gia mena. Episis to bubble bubble nero tous einai a8lio kai apo ena simeio kai meta ma8ame oti to diko mas nero legetai Stillwater i kati tetoio tespa. Ena allo meion einai oti sta estiatoreia fernoun to pswmaki me to stagonometro.
stay tuned gia perissoteres peripeteies entos oligwn imerwn.
Τετάρτη , 18 Οκτωβρίου 2006 Το μαύρο διαόλιο Η αναγκαιότητα της στράτευσης προβάλλει αδήρητη έπειτα από τη χτεσινή εμπειρία. Το μαύρο διαόλιο χτύπησε και ο γενναίο sir comfis, με πολύ θάρρος το έβαλε στα πόδια και ανέθεσε στον βάσος να το σκοτώσει. Το μαύρο διαόλιο έκανε σπλατς και έλιωσε ανατριχιαστικά.
Ο γενναίος sir comfis έσπευσε να το μαζέψει με γενναιότητα περισσή.
Υ.Γ. Πιστεύω ότι οι μεγάλες κεραίες μαζί με το σπλατς είναι τα αηδιαστικότερα σημεία του μαύρου διαόλιου.Παρασκευή , 13 Οκτωβρίου 2006 Φοιτητικά ημερολόγια 13-10-98
Ε, γειά σου. Επιστροφή στην πραγματικότητα. Πανεπιστήμιο και όλα τα σχετικά. Πάντως αρχίζω να συνηθίζω. Πήρα και τα υπόλοιπα βιβλία από το Βιβλιοπωλείο. Είμαστε μια παρέα 4 ατόμων. Ο Δημήτρης, ο Ανδρέας, ο Βασίλης και εγώ. Πολλές όμορφες κοπέλες δεν είχε. Τα εργαστήρια είναι βατά, αλλά τα μαθήματα που έχουν σχέση με τη βιολογία δεν τα χωνεύω εύκολα. Τέλοσπάντων. Το μεσημέρι έφαγα και κοιμήθηκα 1 ώρα. Διάβασα 1 ώρα, είδα jammin. Διάβασα 2 ώρες. Με πήρε τηλέφωνο η Κάτια......... Πήρα ποδιά ιατρική. Έπειτα μαγείρεψα μακαρόνια και έφαγα κεφτέδες που μου έδωσε η μαμά. Τους πήρα τηλέφωνο σπίτι. Πόσο μου λείπουν.
14-10-98
Στο σχολείο είχαμε ζωολογία βοτανική και φυσική. Ζωολογία και φυσική καταλαβα, αλλά βοτανική άστα να πάνε. Το Παρ-Σαβ-Κυρ- Δευτέρα θα πρέπει να ρίξω πολύ διάβασμα. Έμαθα ότι στα εργαστήρια έχει και σφάξιμο ζώων και κάτι τέτοια. Παναγιά μου. Εγώ δεν είμαι ικανός να πατήσω μυρμηγκάκι. Ίσως τα παρατήσω...... Πήρα τηλέφωνο την Σία. Αχ, πόσο την αγαπώ. Πήρα και τον Τάκη-Κάτια. Επίσης μου λείπουν πολύ οι γονείς μου και το αδερφάκι μου που τώρα καταλαβαίνω τι αξίζει.
6-09-99
’ργησα, αλλά να μαι πάλι. Είναι το τέλος μιας ωραίας μέρας. Ξέρεις σ'αυτό το δωματιάκι θα μείνω λίγες μέρες ακόμη. Το δωματιάκι το αγάπησα. Αγάπησα και την κιθάρα του ξαδέρφου μου, το γραφειάκι μου. Έξω βρέχει αν και πριν είχε όλη τη μέρα ήλιο. Ήλιος και βροχή. Μέρα και νύχτα. Είμαι κυκλοθυμικός υποθέτω. Αλλά είμαι τόσο καλός που είμαι το θύμα. Αλλά το χαίρομαι που είμαι καλός. Η ελενίτσα είδες πόσο δυνατή είναι; Τώρα με τον Παντελή γεφυρώθηκε το χάσμα. Και το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο.
Η ζωή είναι αρμονική σαν την κιθάρα του παντελή. Εχει πολλές χαρές, όμορφες στιγμές.
Αυτά είναι από το ημερολόγιο μου, από το πρώτο έτος της φοιτητικής μου ζωής. Είναι μερικά που θέλω ακόμη να γράψω πριν πάω φαντάρος. Ελπίζω να τα προλάβω
Πέμπτη , 12 Οκτωβρίου 2006 Mε το ένα χέρι +1 δάχτυλο Δεν βαριέσαι, ένα δακτυλο παραπάνω δεν σε σώνει.. ουσιαστικά μπορείς να κάνεις όσα με το ένα χέρι .Πέμπτη , 28 Σεπτεμβρίου 2006 Ραδιοαπόπειρες Μετά από πιέσεις (Ορίστε; ) αποφάσισα να σας ανακοινώσω ότι μεθαύριο, Παρασκευή και ώρα 21.00 θα κάνω εκπομπή στο διαδίκτυο. Χρειάζεστε ένα winamp και να μπείτε εδώ .
Θα κάνω και ένα διαγωνισμό όπου θα κληρωθεί μια πρόσκληση για τη συναυλία των Film στις 5 οκτωβρίου. Θα κάνω μια ερώτηση και η πρώτη σωστή απάντηση που θα λάβω θα κερδίσει την πρόσκληση για τη συναυλία του γαμάτου αυτού γκρουπ (παίδες αν δεν το έχετε ακούσει live, ακούστε το).
Ε αυτά πάνω κάτω.
Τρίτη , 26 Σεπτεμβρίου 2006 Απαράδεκτες Ατάκες Θυμάστε αυτό;
"Θα ήθελα την Παπαρήγα την καλή.."
Ή μήπως αυτά:
"Βρε λες να είμαι Τουρκόσπορος;"
"Μπαίνει ο Σπύρος στο σπίτι: "Δημητρούλα γειά σου, πρέπει να μάθεις Αγγλικά"
"Ωραίιιιο το Τρίκαλο"
"Aκούμπα κούμπα κούμπα κούμπα τσέροο. Σπύρο!
Πήγα τις προάλλες με ένα γέρο. Τουρου ρου τουρου ρου τουρου ρου τουρου τα!"
"Εμένα κύριε Βαρδαξή μου θα μου επιτρέψετε να την Κουντρουμπέσω λίγο γιατί νύσταξα".
"Και να την έρχεται που ξεπροβάλλει σαν ποδοβολητό σελήνης"χ5
"Τι έγινε ρε παιδιά:;;"
Ο χρόνος περνάει γρήγορα και μεις τον κοιτάζουμε σαν χαζοί.
Καληνύχτα
Κυριακή , 10 Σεπτεμβρίου 2006 Donnie Darko vol. 323 Σημαδιακό το vol. αυτό. Είναι η ημερομηνία που πέθανε ο Αλέκος.
Εγώ μπορεί να μην είμαι Αλέκος, αλλά μπορώ να περιδιαβαίνω τους δρόμους της Θεσσαλονίκης με την ίδια θρασύτητα που επιδείκνυε και κείνος καθώς διάβαινε την περιπέουσα (από το πέφτω άρα σωστά το έγραψα;) Ασία.
Δεν ανάβουμε φώτα, άμα δε γουστάρουμε να ανάψουμε φώτα. Δεν βγάζουμε φλας ακόμη και αν έχει στροφή αν αυτό είναι ότι επιθυμούμε. Νικάμε την ανόητη συνήθεια να πέρνουμε την αριστερή λωρίδα αν θέλουμε να στρίψουμε αριστερά. Αφήνουμε τα αλάρμ αναμένα ακόμη και αν αυτά δεν χρειάζονται, έτσι ώστε κανείς να μη μπορεί να υποθέσει που θέλουμε να κινηθούμε. Ο αιφνιδιασμός είναι το μυστικό των μεγάλων κατακτήσεων του μικρού ’λεξ και στα μονοπάτια του βαδίζει ο μικρος Τζορτζ.
Περικαλείσθε όπως ξανασκεφτείτε το ενδεχόμενο της βόλτας με τον γράφοντα.
Η μουσική όμως θα είναι πάντα μελαγχολική.
Καλό ξημέρωμα, καλό ξημέρωμα. Αν κάτι δεν πάει καλά, αν ο κόσμος πρόκειται να καταστραφεί, ο Donnie θα γυρίσει πίσω το χρόνο και θα κοιμηθεί στο κρεβάτι του Πέμπτη , 24 Αυγούστου 2006 Twin Peaks (kati epa8an ta ellhnika kai den mporw na grapsw -grrr- to paravlepoume).. Ti ainigmatiki atmosfaira itan pali, auti.. oneiro kai pragmatikotita ginontai ena.. to paidi me ti maska, o diproswpos pateras, ta parais8hsiogona, o fonos tis teresa bank kai oi teleutaies 7 hmeres tis Laura Palmer..
Yperoxo!! Sigxaritiria kyrie LynchΚυριακή , 20 Αυγούστου 2006 Στη θάλασσα 23 ώρες εν πλω, με το συναρπαστικό Θεόφιλος είναι κάτι που αν μη τι άλλο μας ταξιδεύει.
Απίστευτοι σερβιτόροι που θυμώνουν όταν τους ζητάς το λογαριασμό και σε αντιμετωπίζουν σαν χλαπάτσα. Στα γκαράζ ένας κακόμοιρος υπεύθυνος (;) που γκαρίζει χωρίς λόγο σαν άλλος Ναπολέων μετά τις γκάφες των στρατηγών του στο Βατερλώ. Δύο μηχανάκια που παραλίγο να μην μπουν στο καράβι, ένας άνθρωπος (επισκέπτης) που παραλίγο να μη βγει.
Δύο κλειδιά που δώσαμε για τα αμάξια μας και δεν μας τα έδωσαν με τίποτα, οπότε τα πήραμε μόνοι μας (τα βρήκαμε κάπου σε κοινή θέα, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να τα αρπάξει).
Τρέξιμο σαν τρελλοί στο λιμάνι της χίου και μετά καθισιό 2 ώρες στη Μυτιλήνη.
Αποσύρανε τη Νόβα από το καράβι γιατί κοστίζει, είχαν τα φώτα κλειστά ως τις 8.30 το βράδυ στο σαλόνι.
Καμπίνες delux ίδιες με τις μη delux.
Προτάσεις για περεταίρω οικονομία:
Ξηλώστε τις μηχανές και βάλτε κουπιά... μην είστε χαζοί!
Τρίτη , 11 Ιουλίου 2006 Shine on you Crazy Diamond Πέθανε στις 7 Ιουλίου 2006 ο πιο ακραίος Pink Floyd, ο Syd Barrett! H είδηση επιβεβαιώθηκε από τον αδερφό του Allan. Yπάρχουν δυο εκδοχές. Ο θάνατος του είτε προκλήθηκε από καρκίνο είτε από επιπλοκές στα προβλήματα με το διαβήτη που είχε!
Όπως και να έχει έφυγε ο πρώτος Floyd και νιώθω σοκαρισμένος. Νομίζω όποιος αγαπάει τους Floyd θα νιώθει περίεργα τώρα! Ίσως αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι σιγά σιγά θα φύγουν όλοι.
Όπως και να έχει το πιο λαμπρό διαμάντι των Floyd ενώθηκε με το σύμπαν.. τελευταία σύνθεση του με τους Floyd τα Jugband blues..
Δεν χρειάζονται άλλες κουβέντες. Μόνο τον ευχαριστούμε για τη μουσική του!Τετάρτη , 14 Ιουνίου 2006 Με το ένα χέρι Φανταστήκατε πόσα θα μπορούσατε να κάνετε αν είχατε μόνο ένα χέρι;
Μπορείς να αλλάξεις από αγγλικά σε ελληνικά στο πληκτρολόγιο χρησιμοποιώντας αντίχειρα και δείκτη. Μπορείς να ανακατέψεις τον νες καφέ σου στηρίζοντας την κούπα ανάμεσα στα πόδια σου. Μπορείς να βάλεις το ποτήρι για το νερό στο νεροχύτη και να στοχεύσεις ώστε η βρύση να ρίχνει το νερό μες στο ποτήρι. Μπορείς να κάνεις κάμψεις και μονόζυγο με το ένα χέρι.
Μπορεις να ανοίξεις μπουκάλι με το στόμα σου. Μπορεις να παψεις επιτελους να βαζεις τονους σε αυτο το ηλιθιο μπλογκ. Μπορεις να γραψεις αυτο το blog σε 43'. Καλύτερα να χρησιμοποιεις και τα δυο σου χερια λοιπόν.Πέμπτη , 01 Ιουνίου 2006 Archive Vol. Lights, Donnie Darko Vol. 322 Χτες, στην Καμάρα είδα μια κοπέλα που είχα να την δω περίπου 3 χρόνια, από εποχές εντελώς διαφορετικές από την τωρινή. Κάναμε, τότε, πολλά πάρτυ με μια παρέα που πρέπει να ήταν περίπου 20-30 άτομα. Η κοπέλα αυτή ήταν η πιο γαλήνια από αυτά τα άτομα. Έχω να την δω από τότε και όμως είναι/φαίνεται να είναι πιο ενδιαφέρον και γαλήνιος άνθρωπος από πολλούς από αυτούς με τους οποίους συναναστρέφομαι τώρα.
~~Carpathian Ridge~~
Ήμουν στη στάση λεωφορείου. Με κοιτούσε και χαμογελούσε αλλά δεν την κατάλαβα με τη μια. Όμως συνέχισε να με κοιτάει και βεβαιώθηκα. Και άρχισε να μου μιλάει και ήταν τόσο ήρεμη όσο πριν τρια χρόνια. Και αυτό το αφοπλιστικο γαλήνιο χαμόγελο.. Έχω γίνει νευρικός. Έχω γίνει νευρικός. Κάποτε δεν ήμουν νευρικός.
~~Liquid Spear Waltz~~
Επίσης χτες έκανα βόλτα στην εγνατία με μουσική και είχε πολύ καιρό να συμβεί αυτό. Αυτά τα δύο με πήγανε αρκετά χρόνια πίσω. Ωραία ήταν και τότε, ωραία ειναι και τώρα.. νομίζω.
~~Gretchen Ross~~
Κάθε πλάσμα στη γη πεθαίνει μόνο του. Έτσι είπε η Γιαγιά Θάνατος. Αναρωτιέμαι τοση ώρα κολλημένος στην προηγούμενη φράση, τι θέλω να γράψω. Κούρεψα τα μαλλιά μου καλοκαιρινά. Έφαγα πολλά κεράσια και βαρυστομάχιασα. Σήμερα κόπηκε άλλη μια χοληδόχος.
~~Cella Door~~
Λείπουν πολύ μερικοί που έκαναν όμορφο αυτό το site. Το νέο cd των Archive με πάει πίσω πάλι. Φτου. Στο προηγούμενο cd των Archive. 2 χρόνια πίσω. Ο μικρός πιπίκος θα μείνει μικρός πιπίκος, σε ένα κόσμο μεγάλων μπαρμπούτσαλων.
~~Time Travel~~
Ποτέ όμως δεν θα νιώσουμε ξανά μαζί την ομορφιά εκείνου του βραδιού της 23ης Ιουνίου του 2004.
..The dreams in which I'm dying
Are the best I've ever had
I find it hard to tell you
'Cos I find it hard to take
When people run in circles
It's a very, very
Mad World..
Κυριακή , 30 Απριλίου 2006 Sleepwalker Χτες το ξημέρωμα κατά τις 6, την ώρα που αρχίζει να βγαίνει το πρώτο φως υπνοβάτησα. Πήγα για πιπί, τελείωσε το πιπί, και αντί να πάρω το δρόμο για το δωμάτιο μου, πήρα την αντίθετη κατεύθυνση προς το δωμάτιο των γονιών.
Προφανώς με πήραν είδηση και πετάχτηκε η μαμά πάνω - είναι λίγο ασυνήθιστο να βλέπεις κάποιον να κοιτάζει στο άπειρο και να μη μιλάει, στις 6 το πρωί στο δωμάτιό σου- και τότε ξύπνησα και ιγώ και συνειδητοποίησα ότι υπνοβάτησα. Συγκλονίστηκα αρκετά, το ξύπνημα ήταν αρκετά τρομαχτικό, γιατί δεν έχω συνηθίσει να ξυπνάω όρθιος και όχι στο κρεβάτι μου. Ε, έπειτα πήρα το δρόμο για το δωμάτιό μου, όντας ξύπνιος, αλλά σοκαρισμένος.Παρασκευή , 31 Μαρτίου 2006 Tα αποτελέσματα Βρίσκεσαι μπροστά από ένα φάκελο. Ο φάκελος αυτός έχει αποτελέσματα σε πολύ κρίσιμες εξετάσεις. Θα μάθεις πχ. αν έχεις καρκίνο στα πνευμόνια σου.
5 λεπτά πριν, βάζεις τα δυνατά σου για να ανατρέψεις πιθανό αρνητικό αποτέλεσμα. Προσευχές, δυνατές σκέψεις, συγκέντρωση, μήπως και το αποτέλεσμα γυρίσει στο θετικό ακόμη και αν στα πνευμόνια σου έχεις καρκίνο. Και αν τελικά καταφέρεις να αλλάξεις το αποτέλεσμα, δεν θα φύγει όμως το κακό από μέσα σου.
Από την άλλη, πως είναι δυνατόν να αλλάξεις κάτι, αφού ότι έχει γίνει, έχει γίνει και ότι έχει γραφτεί στο φύλλο με τα αποτελέσματα, έχει γραφτεί.
Ξαναγυρίζουμε στο δραματικό λεπτό πριν την λήψη των αποτελεσμάτων. Σκέφτεσαι "Μακάρι να είναι όλα καλά". Και να είναι και να μην είναι, αυτά είναι. Δεν γίνεται να αλλάξει τώρα. Βρίσκεσαι σε προφανές αδιέξοδο. Τώρα δεν μπορείς να κάνεις τπτ πια, είναι αργά. Είσαι έρμαιο της μοίρας σου. Πνίγεσαι, κοντεύεις να σκάσεις. Ο φάκελος φτάνει στα χέρια σου και τον ανοίγεις. Τα 3 δευτερόλεπτα που μεσολαβούν μέχρι να αρχίσεις να διαβάζεις τα αποτελέσματα είναι 3 δύσκολα δευτερόλεπτα. Τα 6 δευτερόλεπτα που χρειάζονται για να διαβάσεις τα αποτελέσματα είναι ένα βουνό.
Τα αποτελέσματα είναι όλα εντάξει.
Καληνύχτα!
The man who told everything
Get out of bed
Come out and sing
Blue skies ahead
The man who told everything Παρασκευή , 27 Ιανουαρίου 2006 Eργαστηριακές εμπειρίες Τώρα, τελειώνω σιγά σιγά με αυτό το πειραματομεταπτυχιακό.
Μπαίνεις 9.30 το πρωί στο εργαστήριο, κανείς δεν είναι μέσα, πέρα από τον κύριο καθηγητή. Ο καθηγητής σου λέει, ααχ τώρα δεεεν μπορώ. Περνάει η κύρια καθαρίστρια, χαιρετά, ως συνήθως "Γειάαα σας τι κάνετε" "Μια χαράα εσύ;". Απάντηση δεν πέρνει, για άλλη μια μέρα. Ο Ευθύμης έρχεται και αρχίζει τις φωνές "Πωωωω ρε Τζωρτζ καλημέρααα, τελικά τον κωδικό σου για το ίντερνετ τον έβγαλα σε πληστηριασμό" (είναι η 9η φορά που μου κάνει αυτό το αστείο για το κωδικό μου).
Σήμερα έχει παααάρα πολύ κίνηση, από προπτυχιακά παιδάκια, αλλά δεν έχει διπλωματικάριους που καταπιάνονται με το πείραμά τους. Βλέπετε, είναι περίοδος εξεταστικής. Έτσι συνεχίζω να κάθομαι μόνος μου στο γραφειάκι, με αυτό τον υπολογιστή με την 14άρα οθόνη. Πρόκειται για αριστούργημα αντικουργίας. Δεν δουλεύει cd rom, το scanner δεν δουλεύει, δεν δουλεύει το floppy disc, ούτε το 5 1/4 ούτε το 3 1/2. Η οθόνη ώρες ώρες αναβοσβήνει, έτσι για το εφέ του πράγματος.΄
Ένα παιδί, λες και τον πιτσίλισαν με μαύρη μπογιά στο πρόσωπο (έχει ελιές παντού), με ρωτάει που είναι ο κύριος καθηγητής. Αμ δεεε ρε φίλε.. αν ήταν εύκαιρος δεεν θα του μιλούσα εγώ τώρα; Περνάνε οι ώρες (έχουμε κλείσει πανηγυρικά 2μισάωρο περιμένοντας) και ο συνοστισμός είναι απίστευτος. Μπαίνουν καθηγητές στο γραφείο του, βγαίνουν μετα, ύστερα ξαναμπαίνουν.. πολύ περιζήτητος ο καθηγητής μου. Μπορεί να χρειάζεται ευχέλαιο για να τον πετυχείς αλλά είναι μούρηη.
Ε και εγώ είμαι μουρίτσα, άμα το πάμε έτσι, οπότε θα του κάνω και εγώ τα ίδια. Θα του πω, ότι θα έρθω να δούμε την παρουσίαση μου, σε κάποια, λίγη, ώρα, η οποία τελικά θα είναι πολύ ώρα. Και θα περιμένει μετά εκείνος, και θα εκνευρίζεται, και θα περιμένει κι άλλο και θα πάει 6 το απόγευμα και θα του λέω.. "α κύριε καθηγητά, δεεεν μπορώ τώρα, θα περιμένετε άλλα 15 λεπτά, μηη φύγετε, οκζ;" Και φυσικά εκείνος θα το δέχεται στωικά και θα λέει "Οκ Γιώργος, φυσικά θα περιμένω, μην πιέζεσαι, κάνε δουλειά σου". Εγώ θα κάθομαι έδώ πέρα στο πισι με την αναβοσβήνουσα οθόνη και θα γράφω σε κάθε πιθανό σημείο του σάιτ, και ο καθηγητής θα περιμένει, θα περιμένει, και εγώ θα γράφω και θα χαίρομαι πάρα πολύ που θα περιμένει και εκείνος όσο περίμενα και εγώ.
Και μετά ξύπνησα και εμφανίστηκε ο ζούπερμαν!Παρασκευή , 20 Ιανουαρίου 2006 Γεννέθλια Πόσο χρονών έγινα λέει;;;
25???!!?!?!Πέμπτη , 12 Ιανουαρίου 2006 Η Επιστροφή Οεο που είναι το αντίσωμα ΟεΟ;
Κάπου εδώ πέρα θα είναι, μόνο που δεν είναι και πολύ αρκετό. Βρισκόμεθα στο χώρο του εργαστηρίου και έπειτα από 20 μέρες με τα πλήκτρα του λάπτοπ, τα πλήκτρα του Pc του εργαστηρίου μου φαίνονται γίγαντες.
Western Blot σήμερις, οπότε έχουμε αναμονέεεες οουυυ! Περί τις 5 ώρες αναμονή και μετά κι άλλη δουλειά!! Θα το πιω το καφεδάκι μου όμως στα ενδιάμεσα! Πεινάαω!
Η Κρίσιμη συζήτηση με τον κύριο καθηγητή έγινε αναίμακτα, χωρίς καν να χρειαστεί να δικαιολογηθώ που έλειπα 20 μέρες! Η σαλόνικα είναι λιγότερο κρύα και περισσότερο πληθωρική από τη χίο, αυτή την εποχή!
Πήρα το καλύτερο mp3 player του κόσμου και το καλύτερο κοτλέ σακάκι του σύμπαντος. Τώρα ακούω επιτέλους μουσική στο δρόμο. Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, ωστόσο με τα αυτιά μου, διότι δεν έχω κανονικά ακουστικά και οι χοντροψείρες δεν χωρούν να μπουν στα γλυκούλικα αυτάκια μ.
Σκέφτομαι να κάνω ένα πάρτυ μετά τις εξεταστικές και να είναι σαν εκείνα τα πάρτυ που κάναμε στο δεύτερο και τρίτο έτος που μαζευόταν 50 άτομα και το διαλύαμε το σπίτι. Σφηνάκια, κιθάρες, καραόκι, μπαρ, παραγγελίες, ντιριντάχτα! Ωραίιιιες εποχές. Αν γίνει αυτό το πάρτυ είστε όλοι καλεσμένοι. Θα έχουμε και seekerwh να τραγουδάει "Κερνάω απόοοοψε εγώ"!
Λοιπόν, υπομονή με τα προφίλια, το σάιτ μπορεί να είναι άθλιο αυτή τη στιγμή αλλά θα γίνει το καλύυυτερο του κόσμου! Έχει και την εξεταστική του ο bro και οι εργασίες θα καθυστερήσουν.
’ντεε να δούμε τι μας επιφυλλάσει το δεύτερο εξάμηνο!
Σαββάτο , 07 Ιανουαρίου 2006 H θέα
Eίναι όμορφα από εδώ ψηλά..Κυριακή , 25 Δεκεμβρίου 2005 Χριστούγεννα Χριστούγεννα, παραμύθια, δώρα και μαγικός αέρας γύρω μου.
Προνήπειο : Είναι οι τελευταίες μέρες πριν τις διακοπές. Ο μπαμπάς μου φέρνει δώρο το πρώτο τεύχος "’μπρα Κατάμπρα". Ο Πινόκιο και ο γέρο Τζεπέτο, ο Γκομπολίνο ο γάτος της μάγισσας και οι πρώτες του περιπέτειες ξυπνάνε τη ζωηρή φαντασία μου. Χρόνια μετά ψάχνω να βρω τις κασσέτες με τα παραμύθια του "’μπρα Κατάμπρα" και βρίσκω 3 σε άθλια κατάσταση. Είμαι 3ο έτος στο Πανεπιστήμιο Μου έρχεται μια μέρα ουρανοκατέβατη η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και μου λέει ότι πουλιούντε σε νέα έκδοση τα ’μπρα Κατάμπρα από τις εκδόσεις Ορφανίδης. Πέρνω τον πρώτο τόμο και τον χιλιοακούω.
Νηπιαγωγείο : Είναι η τελευταία μέρα 'σχολείου'. Ξυπνάω, έρχομαι στη κουζίνα να πιω πρωινό. Σήμερα θα πούμε τα ποιήματα στο νηπιαγωγείου. Από το παράθυρο φαίνεται ο ουρανός. Τα σύννεφα είναι πολλά, αλλά έκπληκτος διαπιστώνω ότι σχηματίζουν ένα ’γιο βασίλη που κάθεται στο έλκυθρο.
Τρίτη Δημοτικού : Είναι Σάββατο. Αύριο είναι Χριστούγεννα. Το μεσημέρι ο μπαμπάς έρχεται σπίτι, από το σούπερμάρκετ. Μετά από λίγο μου φωνάζει. Πάνω σε ένα ντουλάπι βλέπω ένα κουτί! 'Μπαμπά τι είναι αυτό;΄To έφερε ο ’η Βασίλης Γιώργο'. Το ανοίγω και μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου απλώνεται το τελευταίο και καλύτερο σετ των "Καστρα και Πολιορκητές". Ο Δούρειος Ίππος των Βίκινγκς και η Ασπίδα της Μάχης των Βάρβαρων. Τελικά αποδείχτηκαν λιγότερο αποτελεσματικά από το τόξο και τον καταπέλτη.
Πέμπτη Δημοτικού : Ο Τάκης, ο Παντελής, ο Ματθαίος, η Μαρία, ο Αντώνης κι εγώ, θα πάμε να πούμε τα κάλαντα. Εγώ θα παίζω με ένα μικρό αρμόνιο που θα κρατάει ο Τάκης όσο παίζω. Ο Παντελής και ο Αντώνης θα παίζουν αρμόνικα. Οι υπόλοιποι με τα τριγωνάκια. Θα ξεκινήσουμε με τους συγγενείς και θα συνεχίσουμε σε όλη τη πόλη, με έμφαση στις τράπεζες που δίνουν καλό δώρο. Θα πάμε και από το ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης, να πούμε και εκεί τα κάλαντα. Στο τέλος θέλω να μαζέψω 8, 9 χιλιάδες, για να μπορέσω να πάρω εκείνο το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι. Ως τις 4 θα γυρνάμε.
Πρώτη Γυμνασίου : Καρφώνεται στο μυαλό μου η ιδέα να κοιμηθώ κάτω από το χριστουγεννιάτικο δένδρο. Η φάτνη με τον καλό Χριστούλη μου φαίνεται τόσο συγκλονιστικά υπέροχη παρέα. Είμαι 25 χρονών και έχω την ίδια επιθυμία κάθε χριστούγεννο, αλλά ποτέ δεν την έχω κάνει πράξη.
Τρίτη Γυμνασίου : Δεν στήνουμε χριστουγεννιάτικο δένδρο, γιατί έχουμε πένθος.
Δευτέρα Λυκείου : Τα ήθη αλλάζουν. Την μέρα των Χριστουγέννων την περιμένω για να πάω σε πάρτυ στο κλαμπ της πόλης, το Ρεξ. Χορός από τις 12 εως τις 3 και κάτι, γιατί ο μπαμπάς και η μαμά φωνάζει. Μαζευόμαστε κάνουμε ένα κύκλο και αρχίζουμε το χορό. Έχω γίνει φανατικός της χορευτικής μουσικής, τέκνο και ρέηβ. Θα βλέπω και τα κορίτσια, καλοντυμένα. Ίσως είναι και η Μαρία που μου αρέσει. Μα όλοι τι θέλουν επειδή είναι σέξυ. Εγώ πάλι τη βλέπω και παθαίνει η καρδιά μου. Η Εύη μου είπε ότι της αρέσω.. Μπα, είμαι ντροπαλός, δεν πρόκειται να κάνω τίποτα. Ο χορός ανάβει και ανεβαίνω πάνω στα ηχεία. Που το έβρισκα τόσο θάρρος απορώ!
Δεύτερο Έτος στο Πανεπιστήμιο : Σήμερα θα πάμε στο "Λουκούμι". Εκεί έχει μουσική έντεχνη, και ελαφρολαϊκή. Στο καραγλέντι βάζει και ρεμπέτικα και ζεϊμπεκικα. Έχει και ένα γλυκόπιοτο κρασί.. κόλαση. Θα είμαστε οι 10 κλασσικοί, και θα έρθουν και άλλοι. Πριν το κρασί αρχίσει να κάνει τη δουλειά του, το κλίμα είναι καλό. Όταν αρχίσει να κάνει τη δουλειά του, όλο το μαγαζί αγκαλιαζόμαστε χορεύουμε, και γελάμε. Ε θα ρίξω και το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, γιατί ξέρουν οι φίλοι μου ότι είναι το αγαπημένο μου και πάντα με τραβούν να χορέψω.
Σήμερα : Ο Παντελής, ο Δημήτρης, ο Πέρης και ίσως ο Γιώργης και εγώ θα πάμε να φάμε σε ένα καλό κρασάδικο. Θα τα πιούμε όμως κιόλας, έχω να τα πιω πάρα πολλούς μήνες και θέλω να νιώσω την αίσθηση του αλκοόλ στο αίμα μου. Είμαι 25 χρονών πια, έχω ζήσει 25 Χριστούγεννα, και ακόμη νιώθω ένα μυστηριώδη αέρα να με περιβάλλει σήμερα.
Όπως και να έχει, όσα χρόνια και να περάσουν, την μέρα αυτή θα είμαι πάντα ο 4χρονος μπόμπιρας που μόλις έχει ανοίξει το χριστουγεννιάτικο δώρο του. Ευτυχία και υγεία καλοί μου άνθρωποι, σας εύχομαιΚυριακή , 20 Νοεμβρίου 2005 H πτήση του ονείρου Είπα ότι δεν θα ξαναέγραφα μέχρι να τελειώσω την πτυχιακή μου, αλλά παραήταν όμορφο για να το αφήσω έτσι.
Πέφτω για ύπνο. Ο φίλος μου ο Χαρίλαος με ξυπνάει και μου λέει ότι βρήκε τρόπο να πετάξει.. Συγκεντρώνεται και έκπληκτος βλέπω τα πόδια του να κάνουν άλματα στον αέρα χωρίς να προσγειώνονται στη γη. Βάζω και εγώ όλη τη δύναμη του μυαλού μου. Τα πρώτα πηδηματάκια με βρίσκουν πίσω στη γη αλλά να που τα υπόλοιπα σταματούν 5 εκατοστά πάνω από αυτή. Πέρνω θάρρος και την σιγουριά ότι μπορώ να πετάξω. Συνεχίζω να τρέχω και καταφέρνω να φτάνω ολοένα πιο ψηλά. Αρχίζω να ανεβαίνω στους τοίχους, φτάνω στο ταβάνι, το κορμί μου γυρνάει ανάποδα και αιωρούμαι με το κεφάλι προς τα κάτω σε αυτό. Οι από κάτω με κοιτάζουν με θαυμασμό. Εγώ απορώ με τη δύναμη του μυαλού.
Βλέπω ένα μπουκέτο με λουλούδια σε ένα βάζο.. γιατί όχι σκέφτομαι.. βάζω τα δυνατά μου και ένα τριαντάφυλο πετάγεται από το μπουκέτο και έρχεται στο χέρι μου.. Προσγειώνομαι και το δίνω στην όμορφη κοπέλα που με κοιτάει. Το μπαλάκι στο τραπέζι μαγνητίζεται από τη δύναμη μου και φτάνει και αυτό στο χέρι μου.
Το πρωί βρίσκομαι κατάκοιτος στο κρεβάτι μου. Σηκώνομαι αμέσως. Βάζω όλη μου τη δύναμη, αλλά η γη είναι ο τελικός προορισμός της πτήσης μου...
ΚαλημέραααΤετάρτη , 05 Οκτωβρίου 2005 Φύγανε τα ράμματα οε οε οε οο! Όλε όλε όλε! Έβγαλα τα ράμματα, ως άλλος ράμπος! Δλδ τι άλλος ράμπος, στο ιατρείο πήγα και μου τα βγάλανε. Λοιπόν ακούστε, είναι πολύ απλή διαδικασία. Μπορεί να πεθάνεις από την υπερβολική αιμορραγία αλλά its ok, δεν τρέχει τπτ. Ένα νηστεράκι και μια λαβίδα και σε 2 λεπτά είσαι οκ. Βεβαίως εγκυμονεί πάντα ο κίνδυνος να σκιστούν οι πληγές και να έχουμε μεγάλα προβλήματα. Θα το έκανα μόνος μ, αλλά είπα να αφήσω τους ειδικούς, μια και δεν θέλω να το παίζω ότι εγώ όλα μπορώ να τα κάνω.
Πάω εκεί. Περίμενα 1,5 ώρα. Μπήκα στο δωμάτιο του πόνου. Δάγκωσα τα χείλη μου, έσφιξα τους γραμμωμένους κοιλιακούς μου, ξάπλωσα στο κρεβάτι του πόνου, ήρθε ο δόκτωρας και μου έβαλε μπεταντίν στις 4 οπές. Τον ρώτησα αν θα πονέσω, με απόλυτη ανδρεία, απλά για να ξέρω, για λόγους τυπικούς. Έτσουζε αυτή η οπή που ήταν δίπλα στον αφαλό.
Ήρθε η τύπισσα. Την ρώτησα με αστείρευτη γενναιότητα, γιατί με τσούζει αυτό στον αφαλό. Μου εξήγησε ότι αυτή ήταν η πιο ταλαιπωρημένη τρυπούλα. Πήρε τα εργαλεία, σε 2 λεπτά έβγαλε τα ράμματα, εγώ δεν το πήρα είδηση, αλλά πόνεσα πάρα πολύ, έτρεξε πολύ αίμα, μου βάλανε γάζες. Αλλά εγώ άντεξα, δεν μάσησα. Ούτε κιχ δεν έβγαλαα ρε παιδί μου, αν και κάποια στιγμή ένιωσα να ζαλιζομαιιι.
Κατευθύνθηκα με γενναίοτητα προς το γραφείο του δόκτωρος και τον ρώτησα για κάποιους πόνους, σπλαχνικούς που είχα, και μου είπε ότι είμαι τόσο γενναίος όσο μια γεροντοκόρη. Αυτό δεν κατάλαβα αμέσως τι σήμαινε, αλλά μάλλον σήμαινε ότι δεν είμαι και πάρα πολύ γενναίος τελικά. Δεν πειράζει, σκέφτηκα, τόσα ξέρει, τόσα λέει. Δεν ήταν εκεινός στο χειρουργικό κρεβάτι την ώρα που ξυπνούσα και τσέβδιζα σιγά σιγα σαν καθυστερημένο: "Πονθάειιι, ποθνάειιιιι..".
Για την ιστορία το να βγάλεις ράμματα πρέπει να ειναι πολύ ανώδυνη διαδικασία, δεν κατάλαβα σχεδόν τπτ. Και τώρα που τα έχω βγάλει νιώθω ακόμη πιο άνετα. Και επίσης ενώ πριν έμοιαζαν με άσχημα εξογκώματα τώρα είναι επίπεδες ουλές, όχι και τόσο αντιαισθητικές.
Στην επίσκεψη πριν την εγχείρηση, ο ντόκτορας μου πήρε 50 ευρώ για 3 λεπτά που κάθισα στο ιατρείο του. Τούτη τη φορά κρατούσα 100, σε περίπτωση που με κρατούσε 6 λεπτά. Τελικά με κράτησε 9 λεπτά. Η έκπληξη ήρθε όταν μου είπε ότι δεν χρειάζεται να πληρώσω τπτ!!!!!! Γιούπι, φτηνα τη γλιτώσαμε. Μου έδωσε και 2 μυστήριες αποδείξεις που δεν ξέρω τι να τις κάνω, πάντως τις κράτησα!
Αυτά
Τρίτη , 06 Σεπτεμβρίου 2005 To ρολόι και ο αδερφός του Θανάση Περιστάτικό Α: Καθόμαστε στο διαχρονικό ο Λευτέρης, η Λου, ο Παντελής, ο Πάνος και εγώ. Καταφθάνει μελαμψός κύριος με τσιγκελωτό μουστάκι κρατόντας ασημένιο στο χέρι. Το βάζει με χάρη μπροστά στη Λου και ενθουσιασμένος λέει:
- Με 100 ευρώ είναι δίκο σου. Έλα πάρτοο είναι ευκαιρία
- Μπαα δεν το θέλω είναι μπανάλ.
Απέναντι πετιέται ο Λευτέρης
- Αν είχαμε 100 ευρώ εδώ θα ήμαστε τώρα..
Ξανά ο κύριος με εμφανώς λιγότερο ενθουσιασμό
- Δώσε 3 ευρώ και θα το έχεις..
Η Λου
- Οχι δεν το θέλω, σου λέω είναι μπανάλ
Ο κύριος, αφήνοντας το ρολόι κάτω στο τραπέζι, με την περηφάνια του αρκούντως τσαλαπατημένη
- 1 ευρώω..
Η Λου
- Αν μου το δώσεις με μισό ευρώ θα το πάρω.
'Εχουμε και μια αξιοπρέπεια σε αυτό τον κόσμο, για ένα καθαρό κούτελο ζούμε.. Ο κύριος πέρνει περήφανα το ρολόι και φεύγει.
Περιστατικό Βου: Καθόμαστε στο ξάγναντο.. Βλέπω από το βάθος να εμφανίζεται μια μορφή.. οοπ, σκέφτομαι, ο αδελφός του Νάσου.. οχ σίγουρα αυτός είναι, με αναγνώρισε και μου χαμογελάει.. ναι ναιι αυτός είναι. Ανταλλάζουμε τρελά χαμόγελα, φτάνει, ανταλλάσουμε θερμότατους χαιρετισμούς.
- Επ τι γίνεται;
- Kαλά μωρέ στον αγώνα
(φακ, πως άλλαξε έτσι η φωνή του αυτού, από επιβλητική (το έχει η οικογένεια θανασέων) έγινε σχεδόν φλώρικη, και η προφορά του μετεξελίχθηκε σε κυπριακή..)
- Α, συνάντησα και το Θανασάκη, το καλοκαίρι, λίγο καιρό πριν...
(συγκακταβατικό χαμόγελο αμηχανίας από τον τύπο)
- ..τότε πριν φύγω από Θεσσαλονίκη για διακοπές
(δεν δείχνει να ενθουσιάζεται, μάλιστα μάλλον αγχώνεται και έχει ένα ύφος του τύπου "πότε επιτέλους θα τελειώσει το παραλήρημα του". Εγώ ετοιμάζομαι να του ξεφουρνίσω την ατάκα "Πως αδυνάτισες έτσι ωρέ". Με κοιτάζει με νόημα προσπαθώντας να με βάλει επιτέλους στο κλίμα και λέει: )
- Είσαι ακόμηη στο εργαστήριοο του 8ου;
(τα πάντα ξεκαθαρίζουν μέσα μου, ένα χαμόγελο αμηχανίας διαγράφεται τώρα στο δικό μου πρόσωπο, ενώ η αμηχανία του τύπου εξακολουθεί να υφίσταται, αλλά τουλάχιστον κατάλαβε ότι κατάλαβα την γκάφα μου)
- Ναι ναι, το Νοέμβρη τελειώνω
- Εγώ έιμαι στον Τριανταφύλλίδη
- Τώρα ξεκινάτε το δεύτερο έτος ε;
- Ναι ναι!
- Ωραία, καλές επιτυχίες!
- Γειά χαρά
(χαμόγελο ανακούφισης ζωγραφίζεται στα χείλη και των δυό)
- Γειά χαρά
Για την ιστορία, ο αδερφός του Θανάση, φέτος πέρασε στο πανεπιστήμιο, έχει όμορφη, επιβλητική προφορα και είναι ευσωμούλης (αλλά όχι χοντρούλης).
Πέμπτη , 04 Αυγούστου 2005 Διακοπές Είμεθα σε διακοπές.
Αφήστε Μήνυμα, θα επικοινωνήσουμε το συντομότερο, ευχαριστώ!Πέμπτη , 28 Ιουλίου 2005 Επαρχιακές σκέψεις μες στο κατακαλόκαιρο Ε ναι λοιπόν έπειτα από 15 μέρες περίπου ήρθε η ώρα να ξαναγράψω στο ταλαιπωρημένο μπλογκ μου.
Χίος όλεεεεε. Εδώ πέρα, τώρα το καλοκαίρι έχει τόσα να κάνεις. Ένα μόνο θα σας πω. Κ Α Ρ Φ Α Σ
Στόχοι:
-Σχεδίαση μερικών site
-Πραγματοποίηση μιας τουλάχιστον συναυλίας
-Απόκτηση περιθωρίων για τη χειμερινή αποχή από αθλήματα κλπ κλπ
-Εύρεση κάθε πιθανού παιχνιδιού για να περνάς ευχάριστα την ώρα σου.
-40 μπάνια, ούτε ένα παρακάτω
-Διατήρηση του enjoy σε ικανοποιητικό επίπεδο
-Να γίνω γραφίστας (:P)
-Να πάω μια βόλτα Πήλιο
-Να μπορέσω να τραγουδήσω το Pleasant Street
Να φτιαχτεί λόγκο για το RR
Αν καταφέρω τα μισά θα είναι οκ.
Σας έχω καυτές φώτος από νυχτερινά μπάνια, έκτροπα, βαρκάδες στη θάλασσα, θανατηφόρες Νορβηγίδες.
Σας έχω ακόμη παιχνίδια (2 τω αριθμώ)
Τα φεστιβάλ δεν τελείωσαν. Αντιθέτως:
@Samothraki Gathering στις 26, 27, 28 Αυγούστου, με υπέροχες μουσικές και όχι μόνο
@Aheloos Rock and Dance Festival , ένα νέο φεστιβάλ ξεκινάει. Γι αυτό θα έχουμε 8 διπλές προσκλήσεις για κάθε μέρα μάλλον. Ελπίζω και για τη Σαμοθράκη.
Να μην δείτε το Timeline , θα το μετανιώσετε.
Η azza πήγε στο Decadence την Παρασκευή, που γινόταν η επίσημη παρουσίαση του άλμπουμ των Editors. Ορίστε η εντυπώσεις από το άλμπουμ The Back Room . Oι τύποι, λένε, παίζουν μίγμα Interpol και Madrugada.. Ωραίο ακούγεται.
Ανταποκρίσεις από τα live :
-Οι Scorpions στην Αθήνα από τον Zephyrous
-Οι Porcupine Tree στη Θεσσαλονίκη από την Peroxidess.
Να 'ναι καλά τα παιδιά.
Καληνύχτες ΜυρτώωΠαρασκευή , 15 Ιουλίου 2005 Επιστροφή στα πάτρια Προτελευταίο πείραμα σήμερα και πήγε καλάαα!! ’ααντε λίγο κουράγιο ακόμη και τελείωσα. Σάββατο βραδάκι παίρνω το πλοίο και γυρνάω Χίο εοοεοοε. Θα κουβαλώ και την προίκα μου, μαζί. Κιθάρα, συνθεσάιζερ και βαλίτσα, αααχ τι έχω να τραβήξω άτιμηη κοινωνία.
18 ώρες ταξιδάκι, αλλά κακά ψυχράα.. Μουσική, καμπίνα, ύπνος, τοστάκια, καφεδάκια, λίγη τηλεόραση, λίγη κιθάρα, βιβλιαράκι, γράψιμο (αν μου έρθει έμπνευση).
Τέσπα να μην τα πολυλογώ. Πιο πολύ γράφω αυτό το blog γιατί έχω πολλά καλούδια:
Τα παιδιά του enJoy κάνανε καλή δουλειά.
-Το κατσαρολικό μας, έγραψε πολύ έμορφο ριβιού για τη συναυλία των White Stripes στη Θεσσαλονίκη
-To Αννιώ μας έγραψε αναλυτική παρουσίαση των όσων έγιναν στην συναυλία των White Stripes στην Αθήνα.
-Η Αρετούκα έγραψε ένα υπέροχο αρθράκι για την μυστήρια χτεσινή της εμπειρία με την Patti Smith
-Παρτάκια time : Αύριο Παρασκευή, οι Soundholics διοργανώνουν παρτάκι στο νέο bar Αλχημιστή . Οι μουσικές θα είναι funk disco, alternative, 80s κλπ κλπ, ωραία πράγματα δηλαδή.
H μη κερδοσκοπική εταιρεία Ash in Art οργανώνει πάρτυ στην καρδιά της Αθήνας, σε ένα από τα πιο όμορφα οικήματα της πόλης, στις 21 Ιουλίου.
-Επίσης το πιο ενδιαφέρον που βρήκα από τη χώρα των εκθέσεων είναι η έκθεση The Gesture (H Χειρονομία)> . Tην χαρακτηρίζουν ως "μια διεθνής έκθεση με έργα δράσεις performances" και μου ακούγεται πολύ ενδιαφέρον.
Αυτά είχα να δηλώσω. Σας καληνυχτώ. Όμορφη να είναι η αυριανή Σαββάτο , 09 Ιουλίου 2005 Tub.o.flo Σήμερα εκτός όλων των υπολοίπων ξεβούλωσα τον νιπτήρα. Ναι, ναι έπειτα από πολύ καιρό έπρεπε να γίνει και αυτό. Δεν σας περιγράφω πως ήταν πριν, γιατί είναι αηδιαστικό.
Τέσπα, παίρνω ένα φακελάκι τουμποφλό . Το ανοίγω με το μαχαίρι, ρίχνω εκεί πέρα και άρχιζε να τσιρτσιρίζει πολύ, οπότε άρχισα να ανησυχώ. Μου είχαν πει ότι δεν πρέπει να έρθει σε επαφή με μένα και να μην το εισπνεύσω. Φεύγω πανικόβλητος. Κλείνω την πόρτα του μπάνιου πίσω μου. Πέρνω ένα ποτήρι νερό και ανοίγω δειλά, δειλά την πόρτα του μπάνιου. Ορμάω για να το πιάσω απροετοίμαστο, πετάω το νερό και άρχιζε να αφηνιάζει αυτό, ατμοί αναθυμιάσεις. Το τέρας ξύπνησε.
Φεύγω τρέχοντας και κλείνω την πόρτα. ’κουγα από μέσα θορύβους και φανταζόμουν το μπάνιο σε μια ομιχλώδη κατάσταση γεμάτη τοξικούς ατμούς. Ποτέ μην υποτιμάς ένα Tuboflo . Αυτό είναι το σημαντικότερο σημερινό δίδαγμα. Ανοίγω προκλητικά την πόρτα και κάτι πολύ καυτό πετάχτηκε στο μάτι μου. Κλείνω την πόρτα έντρομος, καταλαβαίνοντας ότι ο εχθρός δεν ήταν παίξε γέλασε. Ενθυμούμενος τις οδηγίες, τρέχω στην κουζίνα και ρίχνω άφθονο νερό στο μάτι. Τα βλέπω λίγο θολά και το μάτι με τσούζει, αλλά υποθέτω ότι αυτό είναι μόνο μια γρατζουνιά. Περνούν τα 15 λεπτά που πρέπει να δράσει. Από που στο καλό πετάχτηκε στο μάτι μου αυτό το πράγμα από το νιπτήρα;; Λες και παραφυλούσε πότε θα ανοίξω την πόρτα να μου επιτεθεί.
Δεν θα την ξαναπατούσα έτσι. Αυτή τη φορά θα είμαι έτοιμος. Βάζω τη μάLLινη μπΛούζα με την κουκούλα και την κουμπώνω, βάζω μια σχετικά διαφανή σακούλα στο κεφάλι μου. Βλέπω στη φαντασία μου τη μάχη που ακολουθεί, με το πρόσωπο μου κατακαμμένο, τεράστιες τρύπες στη μπλούζα μου και τη σακούλα λιωμένη. Η κρίσιμη στιγμή ήρθε. Ορμάω μέσα, πετάγομαι στην βρύση ανοίγω με δύναμη το νερό και τρέχω πάλι έξω. ΑΝΕΠΑΦΟΣ! Τα κατάφερα!
Προχτές έβαλα κατσαριδόκτόνο DIA γιατί μου την έσπασε άγρια μια κατσαρίδα (βέβαια αυτή την έλιωσε η παντόφλα μου, αλλά να μάθουν και οι υπόλοιπες τι σημαίνει Comfis). Πολλά τοξικά έχω βάλει πάνω στο κεφάλι μου. Για να μη μιλήσω για το, ισχυρά καρκινογόνο, βρωμιούχο αιθίδιο που χρησιμοποιώ κάθε μέρα στη σχολή μου!
Τι να πεις.
Τα links της ημέρας:
- Παρουσίαση του δίσκου των Cinema Strange για τους λάτρεις του gothic
- Παρουσίαση της ταινίας του Alex Proyas I Robot , μια από τις καλύτερες sci fi ταινίες που έχω δει.
- Πολυπολιτισμικό Φεστιβάλ Cosmopolis στην Καβάλα. Η 5η χρονιά ίσως να είναι και η καλύτερη. Για όσους λένε ότι η επαρχία δεν μπορεί. Χορός, μουσική, γεύσεις κλπ κλπ. Γιααα περάστεεε
Y.Γ. Σας έχω αίνιγμα. Όποιος το βρει κερδίζει 300 πόντους. Παρακολουθείτε το προφίλ μου, γιατί σε μια δυο μέρες θα σας πω το αίνιγμαΤετάρτη , 06 Ιουλίου 2005 Αστικές σκέψεις μες στο κατακαλόκαιρο Εμπειρία αν μη τι άλλο! Σε μια μεγάλη πόλη κοντά στα μέσα Ιουλίου, είναι κάτι το οποίο δεν είχα ξαναζήσει στη ζωή μου. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο εξεζητημένα όταν όλοι σου οι φίλοι έχουν φύγει στα μέρη τους και το μόνο που κάνεις, πλέον, είναι το δρομολόγιο σπίτι-σχολή-σπίτι. Αν νομίζετε ότι εδώ σταματούν τα αλλόκοτα, έχετε κάνει μεγάλο λάθος. Ξυπνάς και δεν έχεις κάποιον να μιλήσεις. Πιάνεις τον εαυτό σου πολύ συχνά να λέει φωναχτά τις σκέψεις του. Κυκλοφορείς στο σπίτι όπως θέλεις, δεν σε νοιάζει για τπτ, παρά μόνο για τις μικρές καθημερινές δουλειές.
Περνάνε πολλές ώρες χωρίς να μιλήσεις, μέχρι που όταν ο ήλιος αρχίζει να πέφτει μπορείς να βγεις τη βόλτα σου για τη σχολή, με θερμοκρασία που να τρώγεται. Όταν φτάνεις σχολή, οι τελευταίοι φοιτητές φεύγουν και είσαι μόνος σε ένα 8όροφο κτίριο, άδειο και παντοδύναμο. Γυρνάς τις αίθουσες τρέχοντας, γιατί δεν σε νοιάζει μην αρχίσουν να σε λένε "Ο Βέγγος του εργαστηρίου". Καθισιό δεν έχεις και συνεχώς ψιθυρίζεις κάτι ακατανόητα για τους κοινούς θνητούς, αλλά εκείνη την ώρα έχεις πιάσει πάρλα με τον εαυτό σου. Προσπαθείς να κάνεις 3 πειράματα ταυτόχρονα για να μη έχεις αναμονές που σου χάλάνε το χρόνο, με κίνδυνο να μπερδευτείς, όμως.
Οι ώρες περνούν, τα πειράματα έρχονται και φεύγουν άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με αποτυχία. Το σκοτάδι πέφτει, το δέος μεγαλώνει και εσύ συνεχίζεις. Φυσικά καθυστερείς, το minimum μια ώρα σε σχέση με όσο είχες υπολογίσει και όταν πια είναι ώρα να φτάσεις σπίτι διαπιστώνεις ότι έχεις χάσει το τελευταίο λεωφορείο. Βυθίζεσαι στις σκέψεις σου (ε πόσο πια), πέρνεις την Βραδινή Εγνατία, νιώθεις τη μοναξιά της ημιμεγαλούπολης, συνεχίζεις να μονολογείς, μέχρι που φτάνεις σπίτι. Ετοιμάζεσαι να φας κάτι, κάθεσαι στο χαζοκούτι και αυτά. Η νύστα έρχεται γρήγορα, το αυριανό πρόγραμμα ολοκληρώνεται με τους τελευταίους ψίθυρους στον εαυτό σου, τα μάτια κλείνουν, γλυκιά ζάλη σε κυριεύει και ο ύπνος είναι πολύ κοντά..
...Ξυπνάς και δεν έχεις κάποιον να μιλήσεις. Πιάνεις τον εαυτό σου πολύ συχνά να λέει φωναχτά ...
Y.Γ. Πάντως όλο αυτό δεν είναι άσχημο για την ώρα. Νομίζω ότι είναι, όμως, αρκετά αλλόκοτο, νιώθω πολύ περίεργα.
Πέμπτη , 02 Ιουνίου 2005 The Party Σάββατο βράδυ, πάω σχολή! Σκοτάδι, απόλυτο σκοτάδι.. Όλοι οι όροφοι σκοτεινοί.. Ατμόσφαιρα σπούκι. Ανοίγω μέσα τα πάντα, κλειδώνω πίσω μου, για παν ενδεχόμενο. Πάω στα κυτταράκια μου.. Που είναι η Φούσκα γμτ! Η Φούσκα!! Πως θα χρησιμοποιήσω τώρα εγώ τις πιπέτες για να αλλάξω θρεπτικό στα κύτταρα μου.. Πολύ τσατίλα λέμεε. Δουλειά ενός τετάρτου την έκανα σε μια ώρα.
Φεύγω. Κλειδώνω, λέω που να παω, εε ας πάω να βρω J fox, ror, psycho ki||er-ιδη. Μετά έρχεται και ο Seeker και ο bro. Πάμε σε ένα reggae party; E και δεν πάμε; Ε πάμε ντε!
Πάμε λοιπόν! Έξω, στα γρασίδια της γεωπονικής, μετά από μια γερή βροχή, γύρω στα 20 άτομα έκαναν το Party.. Full Reggae, λίγοι ρασταφάρι, χαλαρή κατάσταση, μπύρες άθλιες (εγώ ήπια νεράκι του θεού). Τραβούσα φώτος.
Μαθήματα κακής φωτογραφίας.
Δείτε το αποτέλεσμα όταν δεν βάλετε το βράδυ φλας. Φωτογραφίζουμε με φλας ένα πανί που πάνω του προβάλλονται στιγμιότυπα από reggae συναυλίες! Ιδού το αποτέλεσμα .. όποιος δεν βλέπει τα στιγμιότυπα ειναι βλάκας..
Όταν δεν βάλουμε φλας, το αποτέλεσμα είναι κάπως πιο... ψυχεδελικό . Kαι στις δύο μπορούμε να απολαύσουμε άνετα τις σκηνες από τις συναυλίες..
Είχε και κάτι όμορφες αφίσες όπως αυτή .. Όλοι χόρευαν όπως θα χόρευε ο Depp από το Feaar and loathing in las vegaaas.. πάρτεε μια γεύση εδώ ..
ΟΠΑ!! μια στιγμή!! ποίοι είναι αυτοί οι τύποι...; κάτι μου θυμίζουν.. αυτή η καμπούρικη, γεμάτη νάζιιι χορευτική φιγούρα.. σαν να μου θυμίζειι τον .. seeker! και το άλλο το παιδί σε πλήρη αφασία, ίδιος ο πάνος είναι.. αμέ το άλλο το τζαχμπινικο παιδί στα αριστερά είναι φτυστός ο Ror.. O seekerwh δίνει σεμινάριο.. κοιτάξτε πόδι ελαφρά σηκωμένο, κοιτάξτε καμπούρα τζαχμπίνικη, κοιτάξτε χέρι και το κυριότεροο κοιτάξτε πηγούνι προς τα εμπρός, δείγμα του ζήλου του...
Kύριοι έχετε την ευκαιρία με την ανάγνωση του blog ενος comfi να κάνετε δωρεάν μαθήματα άθλιας φωτογραφίας και χορογραφίας.. τι άλλο θα σας προσφέρω παλιόπαιδα..
Η βραδιά έληξε με μια υπέροχη κρέπα σοκολάτα φράουλα μπανάνα από το βαλεντινό.. όλα όμορφα, η εγνατία στη γνωστή ηρεμία της και μεις σπίτι μας, ανανεωμένοι.. πόσο καιρό θα έχω αυτή τη δυνατότητα ακόμη.. Είναι όμορφη η ζωή στη Θεσσαλονίκη..
Τρίτη , 24 Μαϊου 2005 H ανακαίνιση Εν αναμονή του νέου προφίλ.. Πήρα τα απαραίτητα prt screen από το παλιό, για να έχω να θυμάμαι και ετοιμάζομαι για το καινούριο.. είμαι ενθουσιασμένος, νομίζω είναι ότι καλύτερο έχω φτιάξειι, ελπίζω να σας αρέσει..Τετάρτη , 30 Μαρτίου 2005 Η αναχώρηση! Τελευταίο βράδυ του Νικολή στη Θεσσαλονίκη. Πλέον θα έρχεται εδώ μόνο ως φιλοξενούμενος. Πήρε τα πράγματά του και αύριο φεύγει.
Σήμερα η νύχτα ήταν υπέροχη. Πήγα Carpe Diem για μια ώρα και κάτι και ήταν δύο παιδιά, εκπληκτικοί. Ένας sampler μια κιθάρα και ένα βιολί δημιούργησαν τόσοοοο απίστευτο θόρυβο, που ζήλεψα πάρα πολύυυυ! Και εγώ θέλωωωω! Sampler τώρααα!
Μετά συναντηθήκαμε όλοι μαζί και πήγαμε Λωτό, αφού ήταν και η τελευταία νύχτα του Νίκου. Εκεί κάναμε ότι βλακειούλα μας ερχόταν στην κεφάλα. Κυρίως χορεύαμε, πειράζαμε το Λευτέρη και γελούσαμε.
Πάει και αυτό.
Και για φινάλε, πολύ συγκινητικό. Γύρος από το 150, και ποδαράτο η άδεια Εγνατία, για να φτάσουμε σιγά σιγά σπιτάκια μας. ’ντε να σου πάνε όλα δεξιά Νικολή!
Καληνύχτεεςς Μυρτώ!Τρίτη , 29 Μαρτίου 2005 Τα Κάστρα! Στην Θεσσαλονίκη, λοιπόν, υπάρχει ένα μέρος υπέροχο! Ανεβαίνεις στα κάστρα, και πας στη Δεξια πορτάρα. Εκεί έχει παγκάκια και από κάτω φαίνεται όλη η Θεσσαλονίκη. Όταν ο Νίκος είχε αμάξι πηγαίναμε τα βράδια της άνοιξης πολύ συχνά και πίναμε κοκακόλες εκεί. Από τότε πέρασαν 3 χρόνια. Είχα να πάω πολύ καιρό βράδυ εκεί και πήγα χτες.
Η ηρεμία που νιώθεις είναι ασύγκριτη. Αν πας θα καταλάβεις Μυρτώ. Κάθεσαι με τους φίλους σου, με το ταίρι σου και μιλάς, μιλάς, μιλάς, θέλεις να εκφράσεις τι νιώθεις και δεν είναι πάντα σίγουρο ότι μπορείς. Νιώθεις μια τέλεια ανισσοροπία στο στομάχι. Κοντεύεις να σκάσεις από τη χαρά σου, νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε όνειρο και μετά ένας τύπος κοντά σου, πετάει ένα κουτί τσιγάρα κάτω και όχι στον σκουπιδοτενεκέ 50 μέτρα μακριά και σου έρχεται να τον πιάσεις στις σφαλιάρες.
Που να πάρει το καλό να πάρει. Που να τον πετάξουν κάτω όπως πέταξε αυτός κάτω το κουτί με τα τσιγάρα. Τον βλάακα. Τον ηλίθιοο. Γαμώτο.
Ουφ τα είπα και ξεθύμανα.
Καλημέρες!Πέμπτη , 17 Μαρτίου 2005 Οι συναυλίες Ναι ναι, είμαι καλλιτέχνης μέγιστος. Έτσι που λες Μυρτώ. Σήμερα είχαμε πρόβα. Άργησε να έρθει ο drummer και παίξαμε μόνο μια ώρα αντι δύο.Θα παίξουμε ίσως σε δύο συναυλίες, 12 και 15 Απριλίου. Θα έρθεις να μας δεις;
Νιώθω πλήρως δημιουργικός, αλλά αγχώνομαι. Νομίζω ότι έχω αναλάβει περισσότερα από όσα μπορώ. Χρειάζομαι ηρεμία. Τόσος κόπος θα οδηγήσει κάπου όμορφα; Με την απορία θα μείνω.
Η θέα από το εργαστήριο του 8ου ορόφου είναι ασύγκριτη. Και το να κάθεσαι στη μεγάλη πέτρα στο δρομάκι που περνάει από το μετεωροσκοπείο, είναι μοναδική εμπειρία. Νιώθεις τη φύση κοντά σου, σχεδόν μέσα σου. Θα το κάνω πιο συχνά.
Πως θα γράψω στίχους που να τεριάζουν με μουσικές λιτές πανκ-ο-ροκ ν ρολικές; Όποιος έχει καμιά καλή ιδέα ας μου πει.
Σε καληνυχτώ καλή μου
Τετάρτη , 16 Μαρτίου 2005 Επιστροφή Μυρτώ, γύρισα από Πάτρα.
Ήταν τέλεια. Τόσο τέλεια που κανείς δεν περνούσε καλά. Πόσο κόσμο είδα να κάθεται έξω και να κλαίει τη μοίρα του. Τέσπα.
Δεν πέρασα καλά. Ήταν και οι φίλοι Σαλόνικα. Αλλά έπρεπε να πάω. Τώρα γύρισα, και είμαι πολύ καλά. Άκουσα και μουσικούλα στην Εγνατία καθώς γυρνούσα σπίτι ποδαράτος. Τέλεια τέλεια.
Το τραγούδι που μου κόλλησε:
You do something to me - Paul Weller Σαββάτο , 12 Μαρτίου 2005 H Βάπτιση Με συνοπτικές διαδικασίες καλό μου blog θα σε βαπτίσω Μυρτώ. Μυρτώ έλεγαν και το αναλογικό μου ημερολόγιο που μου κρατούσε παρέα όταν ήμουν πρώτη και δευτέρα Λυκείου. Στην πραγματικότητα η Μυρτώ είναι μια κοπέλα που μου άρεσε τότε, για πολύ καιρό (την είχα στο μυαλό μου τέσσερα χρόνια).
Σ σχέση με τότε καμία ομοιότητα. Ήμουν άλλος άνθρωπος. Ένα που κατάλαβα είναι ότι είναι εύκολο να μιλάς για ηθική όταν δεν έχεις τη δύναμη, και πολύ λιγότερο όταν την έχεις. Άσχετο αυτό.
Λοιπόν σε χαιρετάω για τουλάχιστον 4 μέρες. Πάω Πάτρα με ηθικό υπό του μετρίου. Υπό του μηδενός ίσως. Να είμαστε καλά να γελάμε και να έχουμε ΥΓΕΙΑ.
Ωχ μωρέ τι σαχλαμάρα με έπιασε. Ζήλεψα μάλλον τα βατραχάκια που προβλέπουν τον καιρό που αγοράσανε του Ki||eridi. Για την ώρα φτιάχνω κάτι κασσέτες να έχω να ακούω στη διαδρομή. Γειααα cu soon.Παρασκευή , 11 Μαρτίου 2005 O καφές Κάθε πρωί με τον αδερφό πίνουμε γαλατάκι με crunch, συνήθως. Και στη συνέχεια πίνουμε καφεδάκι. Ελληνικό φτιάχνω εγώ, γαλλικό και οι δύο, φραπέ ο καθένας το δικό του. Σήμερα έγινε το θαύμα και φιλοτιμήθηκε να μου φτιάξει φραπέ. Τον έκανε όμορφο ο άτιμος.
Εκεί που καθόμασταν και λέγαμε βλακείες για το προφίλ και πόσο τέλειο μπορεί να γίνει και ότι πλέον μοιάζει σαν καλή προσωπική ιστοσελίδα, αποφάσισα ότι δεν θα πάω σχολή σήμερα. Τι ανέλπιστη χαρά ήταν και αυτή. Από μέσα ακουγόταν Talk Talk και Ascension Day και η μέρα μου έγινε όμορφη. Τόσο απλά, τόσο ξαφνικάΠέμπτη , 01 Ιανουαρίου 1970 Το αγαπημένο μας Blog Και μετά από το προφίλ ο αγαπημένος μπάσταρντ αντμίν εποίησε το blog. To blog εγώ το βλέπω σαν ένα ημερολόγιο, που θα γράφω, όσες μέρες έχω κάτι να γράψω.
Σήμερα ξεμπέρδεψα κατά τις 9 από τη σχολή. Περίμενα στη στάση το λεωφορείο ακούγοντας μουσική στα γουόκμαν μου. Όταν το 14 έφτασε, μπήκα μέσα και διαπίστωσα ότι κάτι μύριζε περίεργα. Είχε μυρωδιά υγραέριου. Επειδή με πνίγει η μυρωδιά αυτή απομακρύνθηκα από την πόρτα. Πήγα στην άλλη πόρτα του λεωφορείου. Η μυρωδιά εντάθηκε. Αμέσως σκέφτηκα "Fuck" (που θα έλεγε και ο μέγιστος Μίμιζζζ).
Άρχισε να προκαλεί ανησυχία σε όσους ήταν μέσα στο λεωφορείο. Σκέφτηκα λοιπόν, εκείνη την ώρα, πόσο απλό θα ήταν ένας παρανοικός να μας κάψει όλους ζωντανούς. Μετά σκέφτηκα ότι είμαι στη Θεσσαλονίκη η οποία μπορεί ακόμη να θεωρείται μια ασφαλής πόλη. Έπειτα έφτασα στη στάση μου, βγήκα και συνεχίζοντας να ακούω τη μουσικούλα μου, έφτασα στη σιγουριά του σπιτιού μου..Comfortably-numb
ΦΑ# ο Φιόγκος
Ιανουάριος 2009 MSN signatures Δεκέμβριος 2008 Σπουδή πάνω στο χρέος O γκαφατζής 3 days in London part I Coldplay live at 02 Arena - Λονδίνο 14/12 Το πιο δημοφιλές site στον κόσμο; To νέο μου blog είναι εδώ.. Κόλπα για να εντυπώσιασετε Η Δευτέρα που δεν περίμενα ότι θα ζούσα Σημασία της ενημέρωσης και της εκπαίδευσης Εν ψυχρώ;; Νοέμβριος 2008 Τεράστια σύμπτωση 0.799 η αμόλυβδη! Η κρίση μας τελείωσε;; The Wave O αρκουδάνθρωπος Οκτώβριος 2008 H Πρόβα Babel Straaaange Daaays To blog που δεν έγινε ποτέ Γάμος Παντελή Camping 12 Αυγ. 2008 O Rick Wright έφυγε Για ένα κομμάτι ψωμί Virgin Suicides Αύγουστος 2008 RIP Heath Three days in Berlin part V 3 days in Berlin Part IV 3 days in Berlin Part III 3 days in Berlin Part II 3 days in Berlin part I (photoblog) Μια βραδιά με τους Radiohead part ΙI Μια βραδιά με τους Radiohead part I Σάρτη Ιούνιος 2008 Ιούλιος 2008 O Ελληνάρας Σάρτη Ιούνιος 2008 El orfanato Ιούνιος 2008 Σαγιονάρα Eξόρμηση στο Πήλιο (Μάρτιος 08) Ο Comfis διασκευάζει Pink Floyd.. Oι Nouvelle Vague στη Θεσσαλονίκη (5-6-08) Μάιος 2008 H καινούρια γειτονιά Μadrugada live στο Principal 26 Mαϊου 2008 Τελικός Μαντσεστερ - Τσέλσι (21 Μάη 2008) Το παπί! [rec] Rock μπαλάντες vol. II Rock μπαλάντες vol. I Φτιάξτε το δικό σας καρτούν! Γιατί πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν blog-άρουμε Απρίλιος 2008 O χρόνος In Bruges Μάρτιος 2008 Μια βόλτα στη Ξάνθη Six Days in Barcelona Part III: Slideshow Τα πατατάκια Comfoscar - Comfoβατόμουρα Φεβρουάριος 2008 Με 25000 δραχμές Wishbone Ash In Concert (16/02/08) Juno Της ημέρας του Αγ. Βαλεντίνου Στις 6.50.. Jesse James - C.R.A.Z.Y Ιανουάριος 2008 O Αντώνης Τι σου κάνει ο Καφές με την Ελένη Η "ουρά" στην Ελλάδα To πρώτο τεστ του Μίμη Δεκέμβριος 2007 Μπροστά στα κάλη.. Last Christmas 5 days in Berlin Part IV (1 year ago) Δεν έχω mana 6 days in Barcelona Part II Πιο ειδικώς Νοέμβριος 2007 In Rainbows - Radiohead Οι ενοχλητικοί του Cinema 6 days in Barcelona part I Μια ζαλάδα που πάθαμε!! Ημερολόγια στρατού vol. X: Κάποτε ήμαστε στρατιώτες Hμερολόγια στρατού vol ΙΧ: Λίγο πριν το φινάλε Μερικές μουσικές δεν φτιάχνονται για να είναι ωραίες Οκτώβριος 2007 Η καταδίωξη Δημητρίου Βικέλα 8 Τα μήλα του Αδάμ I'm a highschool Lover Lights Vol. I Σεπτέμβριος 2007 Ο γάμος του Τάκη vol. I - slideshow blog Αύγουστος 2007 Chillin.. Ολοκληρωτική καταστροφή Hμερολόγια στρατού vol. VIII: Το %&^$**& και ο καφές Ιούνιος 2007 Η άσπρη Τρίχα "Εκτιμάται επιβίβαση σε ακρίδες με κέντρο το χασάπη!" Λε καταστρόφ!! Πόνημα πάνω στον ύπνο! Μάιος 2007 Guardian of the Nation Απρίλιος 2007 This is Hardcore 3.43 My Body is ... Μάρτιος 2007 Ο μεγάλος κακός Ανέκδοτο Bren Ladino.. ο μεγάλος απατεώνας H Amelie Poulain, παραμύθια, κακοί λύκοι και όνειρα Φεβρουάριος 2007 Πάρτυ Μασκέ! Purple Overdose Ιανουάριος 2007 The celebrity plane Ημερολόγια Στρατού VII: Αναρρωτική στη Σαλόνικα Ημερολόγια Στρατου Vol. VI: Παλιόπαιδα τη Γλιτώσατε Δεκέμβριος 2006 Ημερολόγια Στρατού Vol. V: Αθήνες και Χριστούγεννα! Ημερολόγια Στρατού Vol. ΙV: Μικρά αριστουργήματα Ημερολόγια Στρατού Vol. ΙΙΙ: Μεταθέσεις Νοέμβριος 2006 Ημερολόγια Στρατού Vol. IΙ : Την γλίτώσαμε και σήμερις Ημερολόγια Στρατού Vol. I Πριν και Μετά Five days in Berlin pt. III - PhotoBlog - Επίλογος Οκτώβριος 2006 Five days in Berlin pt. II Five days in Berlin pt. I David Gilmour Θύμησες μπομπιρούδικες Το μαύρο διαόλιο Φοιτητικά ημερολόγια Mε το ένα χέρι +1 δάχτυλο Σεπτέμβριος 2006 Ραδιοαπόπειρες Απαράδεκτες Ατάκες Προεκλογικές δηλώσεις Donnie Darko vol. 323 Ελλάδα - ΗΠΑ σημειώσατε 1 Σεπτέμβριος 2006 United 93 Νιώθω την ανάγκη να εκφράσω Μετρήστε.. Twin Peaks Back to Salonica Στη θάλασσα Εξερεύνηση vol. II Προβατάκια Ιούλιος 2006 ΚαλαμΑρια Shine on you Crazy Diamond Κυκλοφορεί το Pulse σε DVD cine news Ιούνιος 2006 Roger Waters live at Terra Vibe Αφιέρωμα στους Pink Floyd Με το ένα χέρι Massive Attack Nεότερα για τον Roger Waters ! Mad about.. Ιούνιος 2006 Archive Vol. Lights, Donnie Darko Vol. 322 Κώδικες, τόπι και behringer Ευρωστήθη, ευρωήθη και ευρωόραμα Οπτικοακουστικός Roger Waters Stadium Arcadium - Red Hot Chili Peppers Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού Απρίλιος 2006 Sleepwalker Τραμπάλα Ανανέωση enJoy.gr vol.II Ανανέωση enJoy.gr Ι like.. Skate Board Το πάσχα των τρελών Quiz Deal Συνειδητά ψέμματα και ψεύτικες συνειδήσεις The Tarantinos Συναυλιακό Καλοκαίρι Vol. I Μάρτιος 2006 V for Vendetta Tα αποτελέσματα Ραδιοφωνοπρόγραμμα και άλλα! 25η Μαρτίου RockaRolla Radio Χαζοπαίχνιδο Φούσκες Φεβρουάριος 2006 Η συνταγή της επιτυχημένης πτυχιοπαρουσίασης Placebo - Meds Παιδικά παιχνίδια Ένα όμορφο παιχνιδάκι! Ατάκες εξεταστικής Φεβρουάριος 2006 Κινηματογραφικές ειδήσεις Eργαστηριακές εμπειρίες Χειμώνας. Γεννέθλια Γιατί φροντίζουμε για την ενημέρωσή σας: Η Επιστροφή H θέα Δεκέμβριος 2005 Ανασκόπηση 2005 part I Χριστούγεννα Το Πείραμα H Τελευταία Μέρα του Φταρνίσματος! Placebo από αλατόνερο O Ζμπύρος, ο Χαράλαμπος, ο Φάνης και ο κοντός Νοέμβριος 2005 Έμορφα προφίλια Oι Rolling Stones στην Ελλάδα H πτήση του ονείρου Κλειστό λόγω πίεσης Οκτώβριος 2005 Νέα, νέα, νέα και λίγο από ποντικάκια και κύτταρα Τα Πουλερικά Κοράλια, κατσαρίδες και πρόβατα Φύγανε τα ράμματα οε οε οε οο! Σεπτέμβριος 2005 Απώλειες Επειδή η ψυχαγωγία σας είναι πρoτεραιότητά μας Υγεία Sabbath, Bloc Party, Λύκοι και πράσινα άλογα Επιτέλους τελείωσε.. To ρολόι και ο αδερφός του Θανάση Νέοι Rolling Stones Νέο album από τους Franz Ferdinand Αύγουστος 2005 Ειδήσεις και μακελειό στο Ιρακ Video από τη συναυλία των The Cure στο Βερολίνο Οι Cure στο Βερολίνο, λίγες μέρες πριν την εμφάνισή τους στο Terra Vibe Festival Γενέθλια enJoy! Lillyball Οι εξομολογήσεις της Κυρίας Ουρανίας Φυλλομαζώματα Διακοπές Ιούλιος 2005 Επαρχιακές σκέψεις μες στο κατακαλόκαιρο Επιστροφή στα πάτρια Το Αίνιγμα Tub.o.flo Τρομοδημοκρατία; Αστικές σκέψεις μες στο κατακαλόκαιρο Pink Floyd Τσαντομαχίες Ιούνιος 2005 Η Έκθεση Black Sabbath Terra Vibe vol II To ξύπνημα Η Κηδεία ΕΠΑΝΕΝΩΘΗΚΑΝ ΟΙ PINK FLOYD!! Hitchiker guide to galaxy The Party Μάιος 2005 Η ταχυδρομική επιταγή H ανακαίνιση The Pulse - Interstellar Overdrive Απρίλιος 2005 Η εξερεύνηση Το live The Dark Side of the Moon H κολωφωτιά και η παντόφλα! Μάρτιος 2005 Η αναχώρηση! Τα Κάστρα! H ορκομωσία Οι συναυλίες Επιστροφή H Βάπτιση O καφές Κατηγορίες Παιχνίδια Διάφορα Ενημέρωση για Διασκέδαση Προσωπικά Επικαιρότητα Διηγήματα