Μετά από 5 ώρες συνεχόμενη παρακολούθηση ειδήσεων, blogs, indymedia, δηλώνω σκασμένος και μάλλον μου είναι αδύνατο να σκεφτώ. Και δεν ξέρω τι ακριβώς ισχύει, τι συνέβησε, τι είναι ψεύτικο. Προσπαθώντας να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου..
Πρώτα από όλα να πω ότι δεν είμαι σύμφωνος με την έννοια της αναρχίας, δεν πιστεύω ότι είναι εφικτή και αποτελεσματική. Είμαι όμως σύμφωνος με την δημοκρατία, ως πιο υποφερτή προσαρμογή/συμβιβασμό σε συνθήκες συμβίωσης με πολλούς άλλους. Με αυτό σαν δεδομένο γράφω τα παρακάτω:
Το πόσο πολύ ξέφυγε η κατάσταση από το μέτρο, μου είναι δύσκολο να το χωνέψω. Οι πορείες ξεκίνησαν, υποθέτω, σαν πορείες - να διαδηλώσουμε, να φωνάξουμε την διαμαρτυρία μας-. Αυτό στο οποίο κατέληξαν όμως δεν είναι ότι ακριβώς σημαίνει μια πορεία.
Αν η εικόνα που αποκόμισα είναι σωστή δεν είναι 40-50 οι κουκουλοφόροι που έκαναν ζημιά στην πορεία. Είναι πολλοί παραπάνω. Πολύ οργή? Πολλοί παρασύρθηκαν;; Τόση ανεξέλεγκτη βια;; (δεν κάηκαν μόνο συμβολικά τράπεζες). Η πορεία είναι ένα μέσο δημοκρατικό, και μπορεί να εκφράσει διαμαρτυρία.
Το σπάσιμο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πεπερασμένη λογική μου. Δεν δέχομαι την βια ως αποδεκτή, οποιοδήποτε ερέθισμα και αν την προκαλεί. Ο ένας λόγος είναι γιατί την θεωρώ απάνθρωπη/ανήθικη. Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί την θεωρώ αναποτελεσματική. Ο τρίτος λόγος είναι γιατί θεωρώ ότι η βια προκαλεί νέα βια. Μεγαλύτερη επιβεβαίωση δεν μπορούσε να υπάρξει από αυτά που συνέβησαν σήμερα. Δυστυχώς η βια των κουκουλουφόρων - μα πόσοι στο καλό είναι πια αυτοί, έκανε, μέσω των ΜΜΕ, την διαδήλωση να μοιάζει με "ΤΕΡΑΣ". Και πόσος κόσμος θα την εξέλαβε έτσι. Και ποιος εκτιμάει ένα Τέρας? Και όταν μεθαύριο παραιτηθεί ο Κωστάκης, και ας πούμε ότι γίνονται πάλι εκλογές, τι θα πάνε να ψηφίσουν αυτοί που παρακολούθησαν αυτό το υποτιθέμενο ΤέραΣ? Αν αυτό το μέσο, έτσι όπως χρησιμοποιήθηκε, το βρίσκετε αποτελεσματικό, εγώ απορώ.
Επειδή παρεξηγήθηκα και θα παρεξηγηθώ πάλι, εγώ δεν πιστεύω ότι είναι τέρας η ειρηνική διαδήλωση. Είναι ένα όπλο για τον πολίτη, όταν μάλιστα συνδυάζεται με τη δύναμη της ψήφου. Την βια καταδικάζω και την φοβάμαι. Για την ώρα λειτουργήσε ως προς τη μια διάστασή της: λειτούργησε αρνητικά/αναποτελεσματικά. Φοβάμαι πολύ ότι στη συνέχεια θα λειτουργήσει και ως προς την δευτερή της διάσταση: θα προκαλέσει βια ως αντίδραση. Και τότε θα θρηνήσουμε νέα θύματα.
Οι αυριανές πορείες, ελπίζω να διέπονται από το μέτρο. Σήμερα έγινε ένα μεγάλο βήμα αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι έγινε προς τα εμπρός αυτό το βήμα. Φοβάμαι μην σκοτωθεί και άλλος άνθρωπος ή και άλλοι άνθρωποι. Παρακαλώ όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο να σκεφτούν καλά πριν πράξουν βίαια, γιατί η βια φέρνει βία. Εκτός αν θέλετε να έχετε μια ευκαιρία αναρχίας - ίσως με την καλώς εννοούμενη έννοια της- για αυτή τη χώρα. Εγώ πάντως δεν θέλω, γιατί όπως είπα δεν την πιστεύω την αναρχία.
- Ελπίζω να μην υπάρξει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης
- Η μάζα παρασύρεται πολύ εύκολα και κάνει πράγματα που άτομα μεμονωμένα ποτέ δεν θα έκαναν. Μην ξεχνάτε ποτέ τι πιστεύετε ότι είναι σωστό και τι λάθος.
- Απίστευτα πράγματα που ακούω από πηγή, η οποία προέκυψε τελείως απροσδόκητα και δεν είμαι σίγουρος για τα στοιχεία που μου αναφέρει (όχι δεν έχω πηγές από τις οποίες ενημερώνομαι, αυτό προέκυψε από το πουθενά). Λέει οι ΗΠΑ πιέζουν τον Κωστάκη για παραίτηση, ενώ οι ΚΙΝΕΣ ΡΩΣΙΕΣ να μην παραιτηθεί. Το παραπάνω φυσικά και δεν είναι κάτι το οποίο απαραίτητα θα συμβεί, αυτό δεν μπορώ να το ξέρω.
Στην προσπάθεια μου να συνεισφέρω, να βοηθήσω να aποφευχθούν συγχίσεις:
Άλλο πράγμα η πρωινή διαδήλωση μαθητών, άλλο πράγμα η απογευματινή με την αιγίδα των κομμάτων, και άλλο το κάψιμο στα πέριξ. Μακάρι να είναι σαφές αυτό
Είμαι τεράαστια σύμπτωση! Τόοσο τεράστια σύμπτωση! Tόσο που ούτε ο ίδιος μπορώ να το διαννοηθώ. Σήμερα θα συζητήσουμε για την θεωρία του χάους! Σύμφωνοι;
Ωραία, αφού θέσαμε το θέμα ξεκάθαρα, πρέπει να σας πω ότι τη στιγμή κιόλας που έγινε η γονιμοποίηση του εκλεκτού ωαρίου από το συγκεκριμένο σπερματοζωάριο, έχετε επιβιώσει ώς το γεγονός που επικράτησε ανάμεσα σε εκατομύρια ενδεχόμενα. Φανταστείτε να ήταν ένα άλλο σπερματοζωάριο. Καταρχήν μπορεί να είχατε μάτια γαλανά αντί καστανά ή να είχατε τρία χέρια - το ένα να ξεφύτρωνε από την πλάτη σας-. Βέβαια μπορεί και να ήταν πιο ριζικά διαφορετικά τα πράγματα. Η συνείδηση του εαυτού σας, να μην ήταν γεγονός. Να ήταν η συνείδηση ενός τελείως διαφορετικού ανθρώπου. Με λίγα λόγια δεν θα υπήρχατε ποτέ εσείς σαν νους/πνεύμα ή όπως αλλιώς το λένε.
Βρε πάει στο καλό. Ήσαστε εξαιρετικά φαρδιών οπισθίων και γεννηθήκατε εσείς και όχι ο μπαρμπαμπίλιος. Θα μπορούσατε να είχατε μπαμπά ροκά και να βγαίνατε και σεις ροκάδες και όχι οπαδοί του ντιρινταχταϊσμού ή να είχατε μπαμπά ροκά και να σας έκανε να μην αντέχετε να ακούτε άλλο ροκ! Η προδοσία ενός φίλου θα μπορούσε να σας είχε κάνει κλειστό, μίζερο και ανίκανο να δείξετε εμπιστοσύνη. Ή μπορεί να σας μάθαινε πόσο άσχημο είναι να προδίδεστε και να επιδιώκατε ποτέ στη ζωή σας να μην προδώσετε κάποιον.Θα μπορούσατε να ήσαστε ακόμη με την προηγούμενη κοπέλα σας και να μην γνωρίζατε ποτέ την πραγματική γυναίκα της ζωής σας που είναι αυτή με την οποία είστε τώρα. Βέβαια τότε μπορεί να πιστεύατε ότι η γυναίκα της ζωής σας ήταν εκείνη.
Κάθε σταυροδρόμι όπου επιλέγετε την αριστερή από την δεξιά στροφή, ανοίγει νέα ενδεχόμενα, τα αποτελέσματα των οποίων δεν μπορούν να προβλεφθούν, ούτε καν μπορεί να τα συλλάβει το πεπερασμένο μυαλουδάκι σας.
Ποιο το νόημα όλων των παραπάνω; Αδυνατώ να το συλλάβω, αλλά με κάνει να γουρλώνω τα μάτια μου, η σκέψη ότι κάθε μοναδική στιγμή είμαι μια απειροελάχιστη πιθανότητα που παίρνει σάρκα και οστά έναντι άπειρών άλλων πιθανοτήτων. Η πιθανότητα να κερδίσω το τζόκερ είναι κωμικά μικρότερη από αυτήν.
ΜΑ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ; Tουλάχιστον φτάνω αρκετά κοντά στο να εκτιμήσω την πολυτιμότητα των εμπειριών μου. Σε στιγμές άσχημες, τέτοιες σκέψεις βοήθησαν να σκέφτομαι ότι κάθε δυσάρεστη εμπειρία, είναι κρίκος της αλυσίδας της μοίρας μου που κάποια στιγμή θα οδηγήσει σε μια ευχάριστη εμπειρία.
Προσπαθώ να εμπεδώσω όσα έγραψα παραπάνω, ότι είναι εξαιρετικά απίστευτη η συγκυρία της ύπαρξής μου - μια τεράστια σύμπτωση-. Αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη για αυτή την απίστευτη ευκαιρία του να υπάρχω - του να είμαι ένα τόσο πολύπλοκο ον, που μπορεί και συναισθάνεται, νιώθει, εκφράζεται, βλέπει χρωματιστά, γελάει, κλαίει, βιώνει ασύστολα εμπειρίες - μέχρι την στιγμή που θα πάψει να υπάρχει αυτή η οντότητα, αυτή η συνείδηση, αυτός ο νους.
Το ερώτημα είναι πόσο αβάσταχτη θα ήταν η αίσθηση του μηδενικού κενού μετά από τόσα τόσο έντονα βιώματα. Ο ήρωας του Αμεναμπάρ στο "Η θάλασσα μέσα μου" δήλωνε κάτι που με πόνεσε να ακούσω από αυτόν: "θέλω να πεθάνω αν και δεν πιστεύω ότι θα υπάρχει απολύτως τίποτα μετά".
Ή μπορώ για μια ακόμη φορά να εμπιστευτώ την καλή μου τύχη, να κλείσω παιχνιδιάρικα το μάτι στο φινάλε μου, γιατί κάτι καλό θα ακολουθήσει
Yeah. This is the end of the line.
I've seen the storyline played out so many times before.
Oh that goes in there.
Then that goes in there.
Then that goes in there.
Then that goes in there. & then it's over. Oh, what a hell of a show
but what I want to know:
what exactly do you do for an encore? 'Cos this is Hardcore.
Λοιπόν, για 9 μέρες τα γονείδια ήταν εδώ και κοιμόταν στο χώρο του γραφείου και δεν μπορούσα να γράψω μπλογκ και αυτό μου είχε προκαλέσει κάποιου είδους εκνευρισμό και κάποια ενόχληση και μια υφέρπουσα τσατίλα!
Επίσης μου προκάλεσε μια αμνησία, γιατί είδα ένα πολύ σουρεάλ όνειρο με μια αρκούδα πετ που μου πήραν δώρο. Ποιος μου το πήρε δώρο μη με ρωτήσετε, είναι από τις πληροφορίες που θυμάσαι το πρωί αφού ξυπνήσεις και μέχρι το μεσημέρι το έχεις ξεχάσει.
Το πετ αρκούδα, ήταν αρκετά λιγότερο μαλλιαρό από την μέση καφέ αρκούδα. Eίναι κάπως όσο μαλλιαρός είμαι και εγώ, δλδ πολύ μαλλιαρός για άνθρωπος, αλλά λίγο μαλλιαρός για αρκούδα. Αυτό τράβηξε και την προσοχή μου στις πρώτες μου συζητήσεις με το πετ! Έπειτα, καθώς συζητούσαμε, μου έκανε εντύπωση και το ότι μιλάει ανθρώπινα και δη ελληνικά! Δεν το ρώτησα το πετ, όμως, γιατί θέλησα να είμαι διακριτικός
Όμως δεν κρατήθηκα και ρώτησα για το τρίχωμα και πως είναι δυνατόν να έχει μόνο μουστάκι και μαλλιά και όχι παντού τρίχα. Μου απάντησε ότι οι μικρές αρκούδες είναι κάπως έτσι και όσο μεγαλώνουν γίνονται τριχωτές!!
Κάπου εκεί κορέστηκε η επιθυμία μου να μάθω πράγματα και έφυγα από εκείνο το όνειρο! Πάντως εκείνη η αρκούδα, έτσι όπως καθόταν σταυροπόδι πολύ εντύπωση μου έκανε.. έμοιαζε κάπως έτσι:
Λοιπόν η τελευταία φορά που είχα παίξει live, ήταν πριν από περίπου 2.5 χρόνια. Μεγάλο διάστημα χωρίς live. Μου έλειψε τα μάλα. Στο τελευταίο αυτό live η φάση ήταν κάπως σαν τα βιντεάκια που ακολουθούν! Σκέφτηκα λοιπόν να βρω κάτι σαν υποκατάστατο της έλλειψης συναυλιακών δραστηριοτήτων! Το έκαναν οι Radiohead (όχι ότι εκείνοι είχαν τέτοιου είδους ελλείψεις) με τα φοβερά webcast τους, γιατί όχι και εγώ;
Η αγαπημένη μου μπάντα είναι οι Pink Floyd, χρόοονια τώρα. Τα live μου ξεκινούσαν κάπως έτσι:
Shine on You crazy Diamond
Και μόλις άρχιζε το δεύτερο μέρος του show μου (ε κατά κάποιο τρόπο σόου) άρχιζα να παίζω ένα mix που έχω φτιάξει από το Echoes και το Dogs! Εκεί το κούραζα λίγο γιατί έχει και τον ατελείωτο αυτό το κομμάτι. Τέσπα, καλά να πάθετε που με διαβάζετε, φάτε το τώρα στη μάπα και τούτο!
Όσοι κακοπροαίρετοι σταθείτε στα αιθέρια φωνητικά μου θέλω να σας πω ότι το βιντεάκι με αδικεί, αλλά όχι και πολύ οπότε κράξτε με όσο θέλετε .
Enjoy θρυλικοί rockarollites, ελπίζω κάποτε να μπορέσω να ξαναπαίξω live.
Σήμερις έβαλα στα ηχεία το Time των Pink Floyd. Και είπα να γράψω για το χρόνο. Ο χρόνος είναι λίγος και νομίζω ότι όσο μεγαλώνουμε το κατανοούμε όλο και περισσότερο!
Η τελευταία φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να τεμπελιάζει ασύστολα και ανερυθρίαστα ήταν στην πρώτη λυκείου. Εκείνη η χρονιά ήταν η χρονιά της απόλυτης ρέκλας. Δεν διάβαζα, μαθήματα δεν είχα, τι στο καλό έκανα για να περνάω το χρόνο μου; Νομίζω μιλούσα με τις ώρες στο τηλέφωνο και άκουγα μανιωδώς τζερόνιμο γκρούβι! Η πρώτη συνειδητοποίηση ότι ο χρόνος μου δεν είναι άφθονος ήρθε στην Τρίτη Λυκείου όπου φρόντιζα να αξιοποιώ και το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Από τότε, έκοψα τις, πάνω των διόμιση ωρών, σπατάλες στο πισί, για παιχνίδια. Σταμάτησα να κάθομαι στην τηλεόραση και να βλέπω χαζομάρες, για να εξανεμίσω το χρόνο μου. Στο mozilla, ανοίγω όλο και περισσότερα παράθυρα ταυτόχρονα, ώστε όσο φορτώνει η μια σελίδα να κάνω κάτι στην επόμενη. Ποτέ δεν μαγειρεύω χωρίς να τρέχω στα λεπτά της αναμονής, στο πισί για να κάνω ψιλοδουλειές. Για χρόνια δεν άφηνα τον εαυτό μου να βλέπει ταινίες χωρίς να κάνει κάτι άλλο. Είτε έκανα γυμναστική, είτε έπαιζα κιθάρα.
Προσπαθω όταν βλέπω τρία μπουκάλια στο τραπέζι, που χρειάζεται να πάνε στο ψυγείο, να τα μεταφέρω και τα τρία, με κίνδυνο να πέσουν, γιατί είναι σπατάλη χρόνου να κάνω δύο μπρος πίσω. Αγαπώ τις ημέρες που έχω καταφέρει να πάω για καφέ, μετά για γυμναστήριο, ύστερα για ποδόσφαιρο και αφού κάνω μπάνιο, για δεύτερο καφέ και τρέχοντας να προλάβω το σινεμά στο σημείο που ξεκινάει η ταινία (ενώ έχω χάσει τα τρέιλερ). Το πρωινό, αν και έχω την πολυτέλεια να μπορώ να ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω, ξυπνάω πάντα με ξυπνητήρι γύρω στις 9, αν και συνήθως την προηγούμενη κοιμάμαι γύρω στις 3 με 4. Κάθε λογής εθισμό με απώλειες χρόνου, τον σταματάω, μόλις τον συνειδητοποιήσω.
Οι ανιαρές μέρες μου φέρνουν στεναχώρια, μελαγχολία και εκνευρισμό. Εκείνες τις μέρες, ο χρόνος μου πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων.
Ε, ψάχνουμε την ευτυχία, παντού, αλλά νομίζω ότι η ευτυχία κρύβεται στο να ζεις τη ζωή σου ζωηρά σαν να είναι η τελευταία μέρα των διακοπών σου στο Βερολίνο σου και να θες να το γευτείς όσο πιο έντονα γίνεται, γιατί από αύριο δεν θα το έχεις μπροστά σου.
Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an off hand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun
And you run and you run to catch up with the sun, but its sinking
And racing around to come up behind you again The sun is the same in the relative way, but youre older
Shorter of breath and one day closer to death
Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the english way
The time is gone, the song is over, thought Id something more to say
Την 22η Μαρτίου ο Κόμφις ο μπρο και ο φίλος Μήτσος πήγαν Ξάνθη και ήταν καλά!
Εγώ έβαλα σχεδόν 8άρι! Η διαδρομή για μένανε είναι πλέον πις οφ κέικ! Έχω φάει τις εθνικές οδούς με το κουτάλι (κάπου εδώ το παράκανα). Τέσπα, αν εξαιρέσουμε το ότι ο φίλος μήτσος μπορεί να δει αμάξι από το απέναντι ρεύμα να μπαίνει στο δικό σου και να σου πει ότι εσύ φταις που υπάρχεις στο ρεύμα σου, όλα πήγαν καλώς.
Η Ξάνθη είναι όμορφη, το είχα διαπιστώσει και στο παρελθόν, το επιβεβαίωσα και τώρα. Αφού πήγαμε καφέδες, φάγαμε κλπ κλπ καταλήξαμε στο δωματιάκι του μίμιζ που αρχίζει να γίνεται σιγά σιγά πυρήνας ωραίων αναμνήσεων! Αράξαμε σε χώρο 3x2 και αρχίσαμε να βλέπουμε δοκιμαστικά το Zeitgeist The Movie. Ένα ντοκιμαντέρ που μας ταρακούνησε και μας έριξε σε ανελέητες συζητήσεις για το μέλλον του είδους μας. Αν και δεν ξέρω πόσο διαρκεί το σοκάρισμα το σίγουρο είναι ότι και μόνο η γνώση είναι όπλο.
Όποιος μπορεί, ας το τσεκάρει, αξίζει τον κόπο. Το λέω εγώ, που αδιαφορώ πλήρως για ντοκιμαντέρ, άρα μην σκεφτείτε "αυτό είναι ντοκιμαντέρ, εμένα όμως δεν μ αρέσουν τα ντοκιμαντέρ". Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος πέρα από τα ημερολογιακά, που γράφω αυτό το μπλόγκιον. Θα σας πρότεινα επίσης, όσοι το δείτε, αν σας κάνει εντύπωση, να το δείξετε σε όσους μπορείτε.
Ο μίμιζ, μας έμαθε τη σημασία της "πρόποσης" και του "κοψίματος του λαρυγγίού", δύο πράγματα με τα οποία ασχοληθήκαμε στο 1/3 της εκδρομής.
Ακόμη συνάντησα τη μυθική Δώρα και η ύπαρξή της είναι πλέον εξακριβωμένη. Η Δώρα ήταν ο βασικός στόχος του "θα σου κόψω το λαρυ" του Μίμιζ και ήμαστε όλοι χαρούμενοι. Μπροστά στον Μίμιζ, ο Σουίνι Τοντ είναι ερασιτέχνης.
Κανένα μήνα έχω να γράψω για ταινίες! Και ήρθε η ώρα για μια σύντομη αναφορά σε ταινίες και κάποιες προσπάθειες που θα ήθελαν πολύ να θεωρηθούν ταινίες.
Είδα σχεδόν όλες τις καλές ταινίες που παίχτηκαν τελευταία στο σινέμα.
- Στην κορυφή βάζω την Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς, το οποίο πέρνει και ένα ωραιότατο 8.5. Ο Μπράντ Πιτ στην καλύτερη ερμηνεία της καρίερας του, πολύ καλή φωτογραφία, ατμόσφαιρα βαριά και ένα πολύ αγαπημένο σάουντρακ από τον μπαγασάκο τον Νικ Κέιβ!
- Ακολουθεί το Into The Wild με 8.3, ένα υπέροχο ντοκουμενταριστικό road movie. Αν μάλιστα ήταν πιο συγκλονιστικός ο βασικός πρωταγωνιστής θα ισοβαθμούσε με το προηγούμενο. H ιστορία ενος επιτυχημένου 22άρη, από εύπορη οικογένεια, που αποφάσισε να πάρει τα βουνά, να ζήσει την ελευθερία, όπως την είχε στο μυαλό του: ΑΠΟΛΥΤΑ. Ένας ακραίος χίπις, ξέχασε ότι η ευτυχία έχει νόημα όταν την μοιράζεσαι και μόλις το συνειδητοποίησε, τρόμαξε. Συγκινητικός ο 84χρονος Χαλ Χόλμπρουκ (δίκαια πήρε την υποψηφιότητα για το όσκαρ). Ένα ακόμη κορυφαίο σάουντρακ από ένα άλλο μεγάλο ρόκερ τον Eddie Vedder. Την πρώτη φορά που το έβαλα να παίζει το άκουσα 5 συνεχόμενες φορές.
-Μετά έχουμε το No Country for Old Men (8.2). Οι Κοέν έκαναν το θαύμα τους πάλι! Βέβαια τούτο εδώ είναι πιο σκοτεινό από τα προηγούμενα, χωρίς να χάνει το γνωστό μαύρο χιούμορ του! Ο Χαβιέ Μπαρδέμ δίκαια πέρνει το πρώτο του όσκαρ. Ίσως ο πιο τρομακτικός σίριαλ κίλερ που έχω δει ποτέ μου. Η ταινία είναι δυνατή, καταιγιστική, ιδίως στο πρώτο της μισό, ενώ, για μένα, το δυνατό της σημείο είναι ότι η ατμόσφαιρα παραμένει ως το φινάλε της ζοφερή και βαριά.
- Σε ισοβαθμία με το από πάνω έρχεται το Darjeeling Limited από τον Wes Anderson, που μου αρέσει όλο και παραπάνω. Είδα πρώτα τις Υδάτινες ιστορίες (να ακούσετε τις πορτογαλικές διασκευές των τραγουδιών του Μπάουι και κοιμήθηκα, μετά την Οικογένεια Τενενμπάουμ και σχεδόν κοιμήθηκα, αλλά με τάραξε κάπως (δεν μπορούσα να φανταστώ ότι τέτοιο καστ μπορεί να παίξει τόσο "βαριούς" ρόλους). Και έφτασε η ώρα για το Darjeeling Limited, που με ενθουσίασε, καθόλου δεν με κούρασε. Ακριβώς στο ίδιο μοτίβο με τα προηγούμενα, χαρακτήρες υποτονικοί, αγέλαστοι, και ένα περίεργο χιούμορ, σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη. Το πρωταγωνιστικό καστ Όουεν Γουίλσον, Άντριεν Μπρόντυ και o Jason Schwartzman (εν ξέρω πως προφέρεται) είναι απολαυστικοί, έχουν χημεία. Ο Μπιλ Μάρει εμφανίζεται για 2 λεπτά περίπου και δίνει την δική του πινελιά. Όπως και η Αντζέλικα Χιούστον. Η παλιοπαρέα που μαζεύει στις ταινίες του ο Άντερσον είναι πάνω κάτι η ίδια, αλλά αυτή είναι η αγαπημένη μου ταινία αυτού του σκηνοθέτη.
- Μετά θα έλεγα ότι έρχεται το Τζούνο (8.1).με την φρέσκια Έλεν Πέιτζ να σηκώνει όλη την ταινία στις πλάτες της. Το να φτιάξεις μια ανάλαφρη και ευχάριστη ταινία, η οποία να μην υπακούει σε χαζοκλισέ, όπως τόσες που έχουν βγει, είναι μεγάλη υπόθεση. Και το Τζούνο το καταφέρνει. Πρόκειται μάλλον για την νο1 "ευχάριστη ταινία" της χρονιάς.
- Το Michael Clayton (8.0) είναι ένα δυνατό πολιτικό θρίλερ. Πολύ συνεκτικό, δεν αφήνει κενά, σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος με κομμένη την ανάσα. O πρωτοεμφανιζόμενος Τόνι Γκιλρόι, κάνει μια άψογη σκηνοθεσία.Το καστ είναι κάτι παραπάνω από δυνατό. O Clooney είναι άψογος, ο Γουίλκινσον είναι παραπάνω από άψογος, στο ρόλο του τρελαμένου μεγαλοδικηγόρου, ενώ και η Tilda Swindon είναι ικανοποιητικότατη (αν και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κέρδισε το όσκαρ). Το soundtrack είναι πολυ δυνατό και ανυπομονώ να το ξαναακούσω. Όμως είναι ένα πολιτικό θρίλερ και έχω δει αρκετά τέτοια. Μάλλον είναι πιο "συνηθισμένη ταινία" από τις προηγούμενες.
- There will be blood (7.7). One man show από τον Daniel Day Lewis που πήρε και το Όσκαρ και όντως ήταν ακαταμάχητος. Αλλά παρόλη την εμφάνισή του η ταινία με κούρασε σε διάφορα σημεία. Μεγάλη διάρκεια (2.5 ώρες), σχετικά αναμενόμενο σενάριο (the rise and fall - η απληστία που φέρνει την ύβρη, που φέρνει νέμεση - αυτό τώρα έτσι γράφεται στα νέα ελληνικά;;). Να αναγνωρίσω όμως ότι η ταινία είχε δυνατή ατμόσφαιρα. H μουσική από τον αγαπημένο Jonny Greenwood των Radiohead, δένει με το σκοτεινό κλίμα, αρκούντως παρανοϊκή, αλλά εγώ την ήθελα λίγο πιο μελαγχολική και μελωδική.
ΟΥΥΥΥΦ αυτά.
Ααα αλλά να μην το ξεχάσω.. το καλύτερο το άφησα για το τέλος. 10000 BC.. το απόλυτο βατόμουρο, το σκηνοθέτησε ο Ρόλαντ Έμεριχ ( στο προηγούμενό του, μια χαρά τα είχε παέι μωρέ..). Ανύπαρκτοι ηθοποιοί, ανύπαρκτη ατμόσφαιρα, ένα σενάριο αντιγραφή του πολύ καλού Apocalypto, εφέ που μοιάζουν με καρτούν. Μια απογοήτευση.
Highlight: Λίγο πριν την μεγάλη μάχη ο πρωταγωνιστής και ηγέτης των καλών (που ανήκουν σε διάφορες φυλές) πορώνει -ως άλλος μπρέιβχαρτ- με το λόγο του τους "καλούς" οι οποίοι όμως δεν μιλούν αγγλικά (τα αγγλικά είναι η γλώσσα μόνο των Γιαγκάλ, της φυλής του πρωταγωνιστή). Έτσι σε κάθε φράση που λέει o Πρωταγωνιστής, υπάρχει ένας μεταφραστής που την μεταφράζει στο πλήθος του στρατού.
Ο ωραίος και πετυχημένος πρωταγωνιστής: Μπλα μπλα μπλα O Μεταφραστής: tzingoulkou emklse fiese tzagka goulee Ο ΩκΠΠ με μεγαλύτερη ένταση συνεχίζει: μπλα μπλα μπλα μπλα Ο Μ: mpagkouza relii tsein irpoet tzampakga και ο ΩκΠΠ καταλήγει με το συγκλονιστικό φινάλε του πύρινου λόγου του: μπλα μπλα μπλα μπλα μπλαα και χωρίς μετάφραση το πλήθος αυτόματα ξεσπάει σε κραυγές ενθουσιασμού.
Συμπέρασμα: Το πλήθος μαθαίνει πολύ εύκολα αγγλικά. Μα φανταστείτε να περίμενε το πλήθος να μεταφράσει ο ο μεταφραστής πριν ξεσπάσει σε πανηγυρισμούς. Θα ήταν ξενέρωτο. Οπότε ο σκηνοθέτης είπε να παρακάμψει την μετάφραση.
Καίρο είχα να γράψω μη προσωπικό κειμενάκι στο πολυαγαπημένο μπλόγκιον! Σήμερα θα κάνουμε αναδρομή στις τελευταίες ταινίες που είδαμεν και μας άρεσαν (ο πληθυντικός της εξουσίας, ο πληθυντικός που επιλέγει ο αντμίν γιατί η γνώμη του ισοδυναμεί με την γνώμη 23 νοματέων).
Λοιπόν, νομίζω ότι ό,τι ήταν για τα 90ς η ερμηνεία του Pitt στο Seven είναι στα 2000ς η ερμηνεία του στο "H δολοφονία του Jesse James από τον δειλό Robert Ford". Μόνο που εδώ ο Pitt φτάνει ακόμη πιο μακριά! Μετά από τούτη την εμπειρία τον έχω στην κορυφή δίπλα σε κάποιους παλιούυυς! Ξεπέρασε ακόμη και Ντεπ και όλους τους άλλους σύγχρονους (Ουάσινγκτον, Κλούνει και πολλούς άλλους). Τέσπα, να μην καθίσω να αναλύσω την ιδέα που αποκόμισα από την ερμηνεία του. Η ταινία είναι ένα κολλάζ φωτογραφιών! Έχει ένα απίστευτο σάουντρακ! Ο άγνωστος σε μένα Warren Ellis, μαζί με τον πολύυ οικείο Nick Cave έφτιαξαν ένα αριστούργημα (χάιλάιτ και η εμφάνιση του κέιβ στην ταινία, σε μια σκηνή). Όλο το καστ είναι υπέροχο, αλλά είναι τόοοσο καλός ο Pitt ώστε και η κορυφαία ερμηνεία του Casey Affleck να μην πέρνει το βάρος αναγνώρισης που της αξίζει.
Κακά ψυχρά, σήμερα τα γράφω στεγνά και μηχανιστικά. Ε, έτσι μου βγαίνει. Πριν μια ώρα είδα το C.R.A.Z.Y . Πρόκειται για μια γαλλόφωνη ταινία (καναδική παραγωγή) που κάνει μια αναδρομή από το 1960 μέχρι το 1981 μέσα από τη ζωή μιας οικογένειας εστιάζοντας στο πρωτελευταίο από τα 5 παιδιά της οικογένειας. Η ταινία έχει άπειρη μουσική και μάλιστα οικεία μουσική Ώρες ώρες θυμίζει βίντεο κλιπ υπέροχης αισθητικής. Η στιγμή που ο ήρωάς μας ξυπνάει καί είναι 14 χρονών με τη μουσική του Shine on You Crazy Diamond είναι μια στιγμή που της αξίζει θέση σε κάποιο κινηματογραφικό πάνθεον της δεκαετίας (τέσπα στο δικό μου πάνθεον). Ή ο σαστισμένος πατέρας που αναρωτιέται "Τι έχετε πάθει όλοι σας και αποκαλείτε ο ένας τον άλλο Αδερφή". Το φιλμ άλλο τρυφερό, άλλωτε καυστικό και ειρωνικό παρατηρεί την ζωή του αμφιφυλόφιλου Ζακ ο οποίος προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ των ενστίκτων του, των επιθυμιών του πατέρα και των επιταγών μιας κοινωνίας που τον αφήνει παγερά αδιάφορο. Αν μου έβγαζε λίγο παραπάνω συγκίνηση θα την λάτρευα. Τα υπόλοιπα, στην οθόνη σας!
Την πρώτη να την δείτε όσο ακόμη παίζει στο σινεμά.. την δεύτερη στο επόμενο ντιβιντάκι που θα διαλέξετε!!!
O Aντώνης είναι ο μεγαλύτερος βοκαλίστας με τον οποίο είχα ποτέ την τύχει να παίξω μαζί μουσική. Για την ακρίβεια ήταν ο μόνος βοκαλίστας με τον οποίο είχα την τύχη να παίξω μουσική ποτέ. Βασικά ο αόριστος είναι άστοχος. Ο Αντώνης ζει και βασιλεύει. Είναι χίπις. Ένας φιλόσοφος χίπις που είχα την τύχη να τον έχω συμφοιτητή. Από το πρώτο έτος με εντυπωσίασε όταν έκανε την δική του κίνηση στο βιολογικό γράφοντας ένα τεράστιο μανιφέστο, το γνωστό και ως "σεντόνι του Αντώνη".
Το να συζητάς με τον Αντώνη είναι μια διαδικασία απολαυστική και απόλυτα μοναδική. Μπορεί να διαφωνούσε μαζί σου, αλλά ποτέ δεν θα έμπαινε στη λογική να εκνευριστεί, να ειρωνευτεί. Αυτό το πράγμα, ποτέ στη ζωή μου δεν το έχω ξαναδεί και δεν αισιοδοξώ ότι θα το ξανασυναντήσω. Νομίζω ότι με βοήθησε να ανοίξω το μυαλό μου λίγο παραπαάνω και να μπορώ να συμμετέχω σε μια συζήτηση, χάρη στη λογική ακόμη και όταν η γνώση δεν έφτανε.
Τον είδα ξανά προχτές, έπειτα από δύο χρόνια, γιατί εκείνος ήταν Χανιά. Αυτή την φορά ήρθε με το μαλλί κουρεμένο (είχε πάντα μαλλί ως τη μέση) και τα όνειρα του διαφορετικά. Δεν θέλει πια να βρει την ενέργεια που κρύβεται πίσω από τα συναισθήματα, την αγάπη, τις κακίες και τον έρωτα. Τον λόγο αυτής της αλλαγής τον κατάλαβα λίγο αργότερα. Η στιγμή που καθόμασταν στο σινεμά και έσκυψε στην κοιλιά της Ελευθερίας να ακούσει το μικρό τους παιδί που σε 4 μήνες θα μπορεί να αγκαλιάζει, με συγκίνησε πολύ.
Στην περίπτωσή μου ποτέ δεν ήμαστε στρατιώτες. Αυτό είναι ένα συμπέρασμα που μπορεί να ειπωθεί με μεγάλη ασφάλεια! Δεν μπήκα ποτέ στην λογική του και γι' αυτό δεν μαράζωσα αυτούς τους μήνες.
Σήμερα πήρα το χαρτί της απόλυσης! Η μεγάλη χαρά ήρθε πριν ένα μήνα όταν πήρα την άδεια απολύσεως. Αλλά και τώρα μια ανακούφιση έγινε αντιληπτή, καθότι δεν θα ξαναχρειαστεί να μπω μέσα σε τέτοιους χώρους. Φεύγοντας χαιρέτησα μερικούς ανθρώπους που συμπάθησα, και τους άλλους που εν χώνεψα. Ήταν λίγοι οι δεύτεροι δεν λέω.
Για όλους, όμως, ένιωσα μια θλίψη που εξακολουθούν να μένουν προσκολλημένοι σε αυτή την κατάσταση. Βέβαια υποθέτω ότι αρκετοί από αυτούς δεν λυπούνται, οπότε γιατί να λυπάμαι εγώ γι' αυτούς. Δίκιο έχεις, στην ένστασή σου, ταπεινέ αναγνώστη, αλλά εδώ είναι το μπλογκ μου και κάνω ό,τι γουστάρω εγώ. Αν μπορούσα, θα τους έλεγα να φύγουν τρέχοντας από κει, γιατί εκεί πέρα, πιέζονται, αφόρητα, πολλά ζωτικά χαρακτηριστικά μας. Και μετά γινόμαστε δυσκοίλιοι.
Τέσπα. Σε μερικούς εκεί μέσα άξιζε άσχημη συμπεριφορά, αλλά ρε γμτι, μεγάλο πρόβλημα, δεν μπορώ να φωνάζω και να μαλώνω. Μεγάλο μειονέκτημα αυτό, Γιώργο, θα το βρεις μπροστά σου.
Μεγάλη χαρά έκανα όταν πήρα την ταυτότητα την πολιτική (φτου σου αγόραρε μου, έχεις βγει επιτέλους καλός σε φώτο ταυτότητας).
Τώρα ΚΑΙ με ωραία φώτο ταυτότητας ποιός με πιάνει; Μάλλον αρκετοί, αφού μπορώ να πω ότι πήρα 2, 3 κιλά στο στρατό. Κακό αυτό. Επίσης θα σταματήσει να μου έρχεται το "96 ΤΥΕΘ παρακαλώ" ή "Πρώτο γραφείο Παρακααλώωωω", όταν χτυπάει το τηλέφωνο και το σηκώνω. Ή το ανάποδο, χτυπούσε το τηλ του γραφείο και απαντούσα "Περικαλώωωω;;". Μεγάλα μπερδέματα. Ο άλλος, ο στρατιωτικός να θέλει να του μιλάω εντός του στρατοπέδου στον πληθυντικό και εκτός το ανάποδο, και γω να μπερδεύομαι και να κάνω τα ανάποδα. Μεγάλος χαμός σου μιλάαω!!
Θυμάμαι την πρώτη μέρα στο στρατό που ήταν μια τραγωδία. Το ηθικό πρέπει να έφτανε στα όρια της απελπισίας. Ενώ πήγαμε 11 το πρωί, μέχρι τις 8 το βράδυ δεν είχαμε τελειώσει.. και σαν να μην έφτανε αυτό τότε έπιασε μια τρελή βροχή και έπεσε το ρεύμα. Και εμείς ήμαστε σε ένα χώρο όπου προσπαθούσαμε να βρούμε στρατιωτικά ρούχα που να μας κάνουν. Τελικά στις 12 ξεμπερδέψαμε, και πήγαμε στο θάλαμο που είχα την ευγένια να προσφέρω το τελευταίο κρεβάτι με στρώμα σε ένα άλλο παιδί και εγώ να πάω στην αποθήκη να ψάχνω στρώματα. Εννοείται ότι το πρώτο βράδυ δεν έκλεισα μάτι.
Ανούσιο, τον ανεβάζω, ανούσιο τον κατεβάζω. Αλλά δυστυχώς βοηθάει σε ισσοροπίες τρόμου, που στην παρούσα φάση είναι αναγκαστικές, υποχρεωτικές. Που να πάρει το καλό, να πάρει.
Ο στρατός δεν δοκιμάζει, νομίζω, τις αντοχές μας σε συνθήκες τόσο ακραίες, που χρειάζεται κάποιος να αγχώνεται γι' αυτό. Αλλά μπορεί να αγχώνεται για το τι στο καλό, ωφέλιμο για την προσωπικότητά του, θα αποκομίσει εκεί πέρα.
Την αίσθηση ομαδικής ευτυχίας, μέσα από την συνεργασία, την ένιωσα στο στρατό, αλλά δεν ήταν η πρώτη φορά που το ένιωθα αυτό (είχε τύχει να πάω και κατασκήνωση). Αλλά εκείνη η περίοδος του εντατικού στρατού ήταν ότι θυμάμαι με κάπως μεγαλύτερο χαμόγελο. Το υπόλοιπο ήταν μια βλακεία που απλώς πέρασε. A, πήρα και δίπλωμα ευδόκιμης υπηρεσίας.. αυτό μας έλειπε! Άλλες μεγάλες στιγμές!
Γειά σου στρατούλη, και για να το πω ευγενικά... στα τσακίδια!!
Eίχα μαζέψει αρκετά πράγματα να σας πω, λίγες μέρες πριν ξεμπερδέψω με αυτή την απόλυτη ανουσιότητα. Αλλά τα ξέχασα, κατά βάση!
Οι τελευταίες μέρες περνούν πολύ εύκολα. Και μόνο η σκέψη ότι ξεμπερδεύεις με αυτή την σπατάλη, είναι αρκετή για να σου φτιάξει τη διάθεση. Ο Λεωνίδας (ο μοναδικός με τον οποίον είμαστε μαζί 12 μήνες τώρα) έχει τρελή γκρίνια και πλέον αδικαιολόγητα, αλλά δικαιολογημένα γιατί κουράστηκε τόσο καιρό.
Εγώ κάνω τα περιπολάκια μου και περιμένω τις άδειές μου. Οι σειρές και τα άτομα περνούν το ένα μετά το άλλο, ανθρώπους νέους γνωρίζω, αλλά δεν έχω διάθεση να γνωρίσω ανθρώπους. Τα άκρως απαραίτητα. Ρε γμτι ήταν μερικά κωμικοτραγικά που έγιναν, πάλι, γιατί δεν τα θυμάμαι;; Εγώ σε κάτι τέτοια είμαι πρώτος. Πως; νομίζετε τα γέμισα 9 μπλογκς;;
Λίγο πριν το φινάλε αυτής της κατάστασης, να σας πω ότι εν ήταν και τπτ δύσκολο. Με λίγη καπατσοσύνη, λίγη πονηριά, λίγη ευγένια, σεβασμό σε αυτούς που τον αξίζουν και αρκετή εργατικότητα μπορείς να περάσεις πολύ χαλαρά.
Μερικά πράγματα δεν άλλαξαν από την αρχή ως το τέλος. Το κρεβάτι μου το κράτησα από την αρχή ως το τέλος. Τις μποτες μου τις έβαζα πάντα στο ίδιο σημείο, καθώς και τα παπούτσια μου. Δεν πήγα σε φυλάκια, δεν πήγα σε βολές, κάθε μέρα έκανα ένα διάλλειμα για τουλάχιστον μισή ώρα το πρωί και πήγαινα σπίτι μου και έπινα καφέ. Και το τελευταίο 4μηνο δεν έφαγα ούτε μια φορά στο στρατόπεδο, πάντα σπίτι πηγαινα!
Πλάκα είχαν τα περίπολα, αν είχες καλό περιπολάρχη. Βαρετά ήταν όταν ψαρωμένος ο περιπολάρχης και φοβόταν. Αλλά μπροστά στους ανώτερους ήμουν ο πιο προβλεπόμενος φαντάρος. Βέβαια, όταν είχα 12-3 , πωπω το ξύπνημα στις 5.30 ήταν βάρβαρο όπως και να το κάνουμε.. αλλά ήμουν έξω την προηγούμενη μέρα από τις 2.30 το μεσημέρι ως τις 12 το βράδυ.
Τα υπηρεσιακά είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Τα απογεύματα οι αξιωματικοί μου έδιναν αβέρτα υπηρεσιακα. Ήμουν ο ταξίαρχος των υπηρεσιακών. Πολύτιμα τα υπηρεσιακά. Ουσιαστικά δούλευα στα της δουλειάς μου, τα απογεύματα.
Ένα πολύ έντονο χαρακτηριστικό στο στρατό είναι τα κόμπλεξ. Πρώτοι και καλύτεροι οι ΕΠΟΠ, που (όσον αφορά την εμπειρία μου) μου έβγαλαν ανεξήγητα συμπλέγματα (όχι όλοι αλλά αρκετοί).. μερικοί στρατοπορωμένοι (σικ) υπαξιωματικοί, και το αριστούργημα ολοκληρωνόταν με κάτι τραγικούς (λίγους ευτυχώς) υψηλόβαθμούς. Δεν θα ξεχάσω την υπέροχη συνομιλία με Ταγματάρχη που αναφωνεί περήφανα απευθυνόμενος σε 3 φαντάρους "Φύγετε από εδώ, απομακρυνθείτε, πηγαίνετε πιο πέρα, μην ξεχνάμε τι είμαστε"! Λες και οι φαντάροι είναι σκουλήκια.. μην πω καμιά βαριά κουβέντα!
Είχα όμως τον λοχαγό μου να συνεννοούμαι άψογα, τον οποίο εκτίμησα. Είχα και τον Λεωνίδα ο οποίος ήταν πολύ σωστός απέναντί μου, από μιας αρχής!
Όλα καλάα. Ένα ακόμη μπλογκ και τελείωσε ο στρατός!
Ο Αδάμ ήταν νεοναζί. Τον έπιασαν και τον ανάγκασαν να πάει στον Οίκο του Θεού όπου παπάς ήταν ο Ίβαν. αντάρτης Καλίλ. Όταν ο Αδάμ ρωτήθηκε, ποιός θα ήταν ο στόχος του όσο θα έμενε εκεί απάντησε ότι ήταν το να φτιάξει μια μηλόπιτα, με μίλα από την ΜΗλιά του κήπου της Εκκλησίας. Όμως ο Σατανάς ή ο ΘεΟΣ δεν άφηνε τον Αδάμ να ψήσει την πίτα.
Αυτές και άλλες περιπέτειες εξελίχθησαν μπροστά στα μάτια μου σε μια σουρεάλ βραδιά, στην 2η αίθουσα του Σινε Βακούρα. Είχε αβάντ πρεμιερε του Control (Βιογραφία των Joy Division), αλλά χρειαζόταν πρόσκληση και εγώ το αγνοούσα. Πήγαμε λοιπόν στα Μήλα. Εκτός από σουρεάλ ταινία και τα γύρω γύρω ήταν περίεργα. Μια κοπέλα που γελούσε δυνατά με κάθε ευκαιρία, ένας γέρος που στο διάλλειμα άρχισε να διαβάζει αγγελιοφόρο, μια αίθουσα που θύμιζε αίθουσα διαλέξεων κλπ κλπ.
Τα Μήλα πέρνουν άνετα ένα 7.5 (To idmb του βάζει 7.9). Ατμόσφαιρα δυνατή, μουσική που σε βάζει στο κλίμα, ανατροπές, μαύρο χιούμορ, κυνισμός, λιτότητα.
ΥΓ. Αν κάποιος έχει κακά κύτταρα στο κεφάλι ας το πυροβολήσει, οι πιθανότητες να γλιτώσει, είναι πολύ μεγάλες!
35 μέρες πέρασαν με το RR κλειστό και μου έλειψε, διότι δεν μπορώ να γράφω αλλού blog. Δεν γίνεται αλλιώς δηλαδή!
Η σαλόνικα είναι η γνωστή σαλόνικα. Σε λίγες μέρες θα φύγω από το σπίτι που ήμουν 8 χρόνια, γιατί θα μετακομίσω. Θέλω να το βγάλω φωτογραφίες για να κρατήσω και αυτό στη μνήμη μου.
Προσπαθώ να σκεφτώ αν αυτές οι φωτογραφίες θα μου κάνουν καλό ή κακό. Όλες οι φωτογραφίες του παρελθόντος θα φέρνουν θλίψη, μελαγχολία ή χαρά; Ξεμπέρδεψα με το στρατό. Μένει το χαρτί της απόλυσης. Ετοιμάζομαι για τη Βαρκελώνη, 12 Νοεμβρίου.
Είδα μια ταινία του Kim Ki Duk που τελικά μου άφησε υπέροχη γεύση. Μελαγχολική, όπως συνήθως. Άρχισα να δουλεύω με έντονους ρυθμούς και όταν θα αρχίσω να βλέπω τους καρπούς της, θα είναι υπέροχα.
Ξεκίνησα αυτό το μπλογκ ακούγοντας τους ήχους του Highschool Lover, τώρα όμως έχω περάσει στο θλιμμένο πιάνο του Le Moulin του Yann Tiersen, Άλλωστε, τέτοιες ώρες, προσφέρονται για τέτοιες μουσικές. Πόσο μου είχε λείψει ρε παιδί μου να μπορώ να γράφω αυτό το μπλογκάκι!
P.S. Αύριο έρχονται τα γονείδια από τη Χίο. Καλό ταξίδι να έχουν
I 'm a highschool lover
and you 're my favorite flavor
Eπανέρχομαι δριμύτερος με συγκλονιστικά ημερολόγια στρατού! Μάλιστα σκέφτηκα να τα κάνω 10 τα ημερολόγια και να τα εκδόσω σε μια δεκαλογία με τίτλο "Ο Comfis στο στρατό". H δεκαλογία θα γίνει ανάρπαστη, εγώ ζάμπλουτος και ο Ε.Σ. θα είναι για μια φορά στη ζωή του χρήσιμος (αστειεύομαι, σε περίπτωση που κάποιος επιχειρήσει να με μηνύσει γι' αυτό)!
Κοντεύουμε να ξεμπερδέψουμε και να ησυχάσουμε! Ακόμη 75 μέρες στρατό. Καλό ε;;
Στο διάστημα αυτό που έχω να μιλήσω για τις στρατιωτικές μ εμπειρίες, πρέπει να πω ότι έγινα αρκετά απαραίτητος και περνάω όσο καλύτερα γίνεται για στρατιώτης. Κάθε μέρα έξω, σαβ/κα έξω, κάνω υπηρεσία και φεύγω!
Είχαμε και μερικά υπέροχα σκηνικά, ως συνήθως. Μπαίνω προχτές στο στρατόπεδο 5.55 το πρωί και πρώτη φάτσα πετυχαίνω το ^(*&$% ο οποίος μου αρπάζει τον καφέ που έφερα και μου λέει ευχαριστώ! Τον κοιτάζω, περιμένω να σταματήσει την πλαάκα, αυτός εξακολουθεί να κρατάει τον καφέ μου και κινείται προς τα μέσα. "Ρε *&(*^$$, τον καφέεεε μου" , αυτός κουνάει αρνητικά την κεφάλα του. Του ορμάς εκείνη την ώρα ή δεν του ορμάς;;
Εμείς δεν χάνουμε την ψυχραιμία μας καθότι ανώτεροι άνθρωποι, του δείχνουμε την περιφρόνησή μας και συνεχίζουμε ακάθεκτοι! Εγώ αγάπη μ κιουρίιαα!
Κατά τα άλλα, πολύ νύστα ρε άνθρωποι. Γι αυτό αποφάσισα να μην κουράζομαι καθόλου όσο είμαι έξω. Τέρμα τα ποδόσφαιρα και τα μπάσκετ και τα κολύμπια και οι ρακέτες. Μέχρι να τελειώσω! Μετά θα τα σκίσω όλα!
Έπαθα κάτι σαν υπερκόπωση. Νιώθω συνέχεια κουρασμένος, έχω διάθεση ηλίθια και όταν ξυπνάω από τον ύπνο δεν νιώθω ξεκούραστος. Βέβαια τον τελευταίο καιρό κοιμάμαι από τις 3 το βράδυ μέχρι 5.40 το πρωί, γιατί έχω πάρει στα χέρια μ το β' περίπολο! Μαζί μας και η Τζούλυ το σκυλί και ένας ηλίθιος φοβιτσιάρης γαυγιστής σκύλος τον οποίο πέρνω στο κυνήγι και κάπως έτσι προχωράει η υπηρεσία μου!
Ααα, τώρα που το θυμήθηκα, τις προάλλες στη σκοπία ήταν ένας υγειονομικάριος ο οποίος μιλούσε σε μια κοπέλα και όπλιζε το τουφέκι του και την έβαζε να ακούει τον θόρυβο από την διαδικασία της όπλίσης, μέσα από το κινητό. Μετά με λάγνο ύφος την ρωτάει "Το άκουσες;"
Βρε είμαστε με τα καλά μας;; Σε λίγο αντί τρέντυ αξεσουάρ θα κουβαλάμε όπλα στον καφέ μας και θα εντυπωσιάζουμε με αυτά τα άτομα του ωραίου φύλου.
Κατσαρίδες σακζζζζ και δεν δέχομαι αντίρρηση επί τούτου. Έχει γεμίσει ο κόσμος κατσαρίδες. Στο ψάρεμα έχω γίνει σούπερ καθώς και στις ρακέτες! Σε λίγο φεύγουμε για Λιλικά! Η Βεργίνα Χαμογελάει!
YΓ2: Άλλη ευχάριστή στιγμή λαμβάνει χώρα όταν ένας φωτισμένος ταγματάρχης με περισσή υπερηφάνεια λέει σε 3 φαντάρους (μεταξύ των οποίων και εγώ): "Ε, εσείς οι φαντάροι απομακρυνθείτε λίγο, να μην ξεχνάμε τι είμαστε".. οι πλήβειοι και οι πατρίκιοι, οι άνθρωποι και τα ζώα κλπ κλπ! άιντεεε!
Ευτυχώς δεν γνώρισα και πολλούς τέτοιους!
ΥΓ.3: Τα ανούσια κωμικοτραγικά δεν έχουν τέλος στην χώρα των χακί! Τις προάλλες, στην αναφορά έψαχναν άτομα να τους δώσουν υπηρεσιακό, για να κάνουν τους οπαδούς, σε ένα αγώνα που θα έπαιζε η ομάδα του στρατοπέδου! Αλλά ήθελαν να κάνουμε ότι πανηγυρίζουμε πολύ έντονα κιόλας!
Κυρίως Θέμα:
Ήταν ο Κουκής και ο Ρεβύθης και κάνανε βόλτες σε ένα λιθόστρωτο παρισινο δρομάκι! Τα μπιστρό αριστερά και δεξιά του δρόμου του έδιναν μια ρετρό απόχρωση! Οι ήχοι από πλανόδιους ακκορντεονίστες έφτιαχναν το κέφι του κουκή, αλλά ο ρεβύθης δεν είχε κέφια! Γιατί όμως;;; Tις προάλλες, μια θείτσα τον είχε βάλει στο μάτι μαζί με όλη του την παρέα! Άρπαξε μια χούφτα ρεβύθηδες και ήθελε να τα πετάξει σε ένα τεράστιο δοχείο που έκαιγε! μέσα σε κραυγές τα ρεβυθάκια έπεφταν στον γκρεμό, αλλά ο δικός μας τυπάκος γλίτωσε από καθαρή τύχη, καθώς γλίστρησε από τα χέρια της θείτσας. Έπεσε κάτω, αλλά τι γλίτωσε με λίγες εκδορές και κύλισε με υπερένταση προς την ανοιχτή πόρτα.
Βγήκε στο δρόμο και τότε είναι που συνάντησε το φίλο κουκή! Κοινή μοίρα τους ένωσε, μια και οι δύο προοριζόταν να γίνουν γεύμα κάποιων εκλεκτών γαλλικών στομαχιών!
Στα σήμερα:
-Ρε κουκή, είναι δίκαιο τώρα αυτό;;; γιατί να μην είναι μοίρα των ανθρώπων να τους τρώμε μεις και να συμβαίνει το ανάποδο;;;
-Αν συνέβαινε αυτό θα ήμασταν σαρκοφάγοι. θα το ήθελες αυτό;;; θα ήθελες να γίνουμε σαν αυτούς;;
-Εκείνοι που είναι και φυτοφάγοι είναι καλύτεροι;; Τι της έφταιγε ο βασίλης;; τον έβλεπα να ρυτιδιάζει και να μαλακώνει μέσα στο κοχλάζων νερό και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα!
-Τι τα θες, αυτή είναι η μοίρα μας!!
... και συνέχισαν την βολτούλα τους στα γαλλικά λιθόστρωτα, με τις μπιστρό αριστερά και δεξιά, τους ήχους των ακορντεόν να γεμίζουν την ατμόσφαιρα, μην ξέροντας πότε θα γινόταν το ανυποψίαστο γεύμα ενός απολίτιστου φυτοφάγου!
Aναρίθμητες μούτζες από παντού φασκελώνουν τον γράφοντα, τη στιγμή που ανήσυχα μάτια διαβάζουν αυτό το ποστ!
Μα γιατί άραγε;; Η πατρίδα άρχισε να τα βρίσκει σκούρα και με κάλεσε πίσω, όσο το δυνατόν γρηγορότερα! Έκοψα και άδειες και όλα, φτάνει που γύρισα να την υπερασπιστώ από κακόβουλους εχθρούς! Φφφφ βαριέμαι να είμαι φαντάρος γμτμ!
Κάποια χρήσιμα συμπεράσματα!
-Για εσάς που σκέφτεστε ανάποδα, θέλω να επισημάνω την βεβαιότητά μου ότι η ευθεία σκέψη είναι πολύ πιο γρήγορη. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν οι σύνεδροι του 5ου πανελληνίου συνεδρίου Ίσιας-Στραβής Σκέψης. Το παραπάνω πρόεκυψε έπειτα από πολύωρες συζητήσεις ειδικων (Kaskarino, Comfis), μετά την παρακολούθηση της ταινίας Memento (αχ Νολανάκο μ)! Οι ειδικοί λένε ότι, ακόμη και 5 φορές να δεις την συγκεκριμένη ταινία, δεν θα καταλάβεις τπτς. Δεν φταίνε οι ειδικοί, η ταινία φταίει.
-Όταν είναι να πάτε με αεροπλάνο από Αθήνα προς Χίο, επιλέξτε Γερμανίδα Γιαγιάκα, συνεπιβάτρια, ασυζητητί. Αν δεν είχα και αυτή, τι θα έκανα. Το ταξίδι Αθήνα - Χίο ήταν τόσο δραματικό, που άλλο τέτοιο δεν έχω κάνει. Μέχρι ένα σημείο γελούσα. Η γιαγιά δίπλα, σε κάθε τράνταγμα, έβγαζε κάτι επιφωνήματα "ο ουυυ"! Μετά κοιτούσε εμένα που γελουσα, σκεφτόταν ότι "για να γελάει αυτός, που έχει συνηθίσει σε τέτοια αεροπλάνα, πάααμε καλά", και καθησυχαζόταν.
Από ένα σημείο και μετά μου βγήκε ξινό το γέλιο. Το απόλυτο Μαύρο απλωνόταν έξω από το αεροπλάνο χωρίς αυτό το Μαύρο να είναι σκοτάδι. Άρχισα να κάνω σκέψεις κατά πόσο η συνέχεια της ζωής μου θα είχε κάτι από τους "Οι Επιζήσαντες" ή από το "Lost". (- Παρένθεση: Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι μετα είδα στο όνειρο μου, να σκοτώνω χωρίς οίκτο "Άλλους" και μετά να μου την πέφτει η Τζουλιέτ και η Κέητ (αυτό ήταν το ωραίο κομμάτι)-. Μετά σκέφτηκα ότι αν κάτι μπορώ να κάνω είναι να προσφέρω θετική ενέργεια, οπότε έκλεισα τα μάτια μου και σκεφτόμουν όμορφα πράγματα. Ρε παίδες, τέτοιο κούνημα δεν περιγράφεται με λόγια (πιο κούνημα και από αυτό που παθαίνεις στο Λουνα Παρκ, όταν κάνεις αυτόν τον κύκλο - το πάνω κάτω ντε). A, στο τέλος γίναμε φίλοι και της χτύπησα φιλικά την πλάτη της γιαγιάκας.
-Αν ψάχνει, κάποιος από εσάς, την απόλυτη έκφραση ηρεμίας και γαλήνης, ας κοιτάξει ένα γλυκό άνθρωπο, όταν αυτός κοιμάται και την έχει βρει.
ΥΓ1: Να θυμηθώ να πω στην Κατερίνα ότι δεν έκλεισα εισιτήριο για την Δανία
YΓ2: Όσοι από εσάς θέλετε, ελάτε να υποστηρίξετε την καινούρια μας προσπάθεια η οποία Δεν αντικαθιστά το RR.
YΓ3: ΟST του blog: Blade Runner OST - Vangelis // Now playing Rudy Vallee - One more Kiss, Dear
Χτες είδα στο όνειρο μου ότι μιλούσα με την Βεργίνα μου. Σαν να ξαναγεννήθηκε ο εγκέφαλός της. Και στο όνειρο μου αναρωτιόμουν πως έγινε αυτό το θαύμα. Μετά ξύπνησα και συνειδητοποίησα ότι έχω να κατεβώ κάτω να την δω σχεδόν 15 μέρες και ότι η αντίληψη της δεν γύρισε πίσω. Και θέλω να την δω όσο πιο πολύ γίνεται, όσο ζει. Ναι όμως δεν θέλω να την βλέπω γιατί στεναχωριέμαι που δεν μπορεί να νιώσει κάτι. Θα γίνει κάποια μαγεία ώστε για 2 λεπτά πριν μας αφήσει να μου μιλήσει και να με γνωρίσει; Μερικές φορές τα μάτια της βουρκώνουν καθώς μας βλέπει. Νομίζω ότι μας αναγνωρίζει, αλλά δεν μπορεί να σχηματίσει λέξεις να μας μιλήσει. Και τότε με πιάνει πόνος.
Η αντιφατικότητά μας ξεκινάει από την ροπή μας προς την διασκέδαση. Θέλω παϊδάκια αν και θα γίνω τετράπαχος και άσχημος. Θέλω να ξαναπαίξω λάιβ μουσική, όμως με κουράζει πολύ η διαδικασία της επανένταξης στα μουσικά τερτίπια, οπότε προτιμώ να κοιμάμαι.
Από την άλλη, αν σε ξυπνήσει το This is Hardcore, τότε όλα ειναι πολύ καλύτερα. Η μουσική μου αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία ότι μπορεί να με κάνει άνω κάτω όσα χρόνια και να περάσουν. Να με κάνει να θέλω να ουρλιάξω. Τι μαγικό σαξόφωνο είναι αυτό που κάνει συντροφιά στα ουρλιαχτά του frontman και χτυπάει εκείνες τις χορδές που πρέπει η πένα του κιθαρίστα, για να με κάνουν να θέλω να χορέψω στην παραλία μου και να είναι βράδυ. Και να είμαστε, λέει, μια μεγάλη παρέα, ένα ζεστο βράδυ του Ιουλίου και να παίζουμε κιθάρες και κρυφτοκυνηγητό. Δεν μπορώ να τραγουδήσω σαν τον Jarvis Cocker και τον ζηλεύω τόσο πολύ που μπορεί να γίνεται τόσο εκφραστικός, τόσο γοητευτικός χωρίς καν να τον έχω δει ποτέ μου.
Και λίγο πιο δίπλα, ακούγονται οι ήχοι του About Her, και δύο αγαπημένοι χορεύουν ξυπόλητοι τα μπλουζ του έρωτα.
Ο Λεπτός Λευκός Δούκας μου τραγουδάει παθιασμένα Τo Lady Grinning Soul και όταν του ζητάω απεγνωσμένα το Wild is the wind, μου κλείνει το αριστερό πρασινοκάστανο μάτι με νόημα.
Θέλω να ζητήσω στον Mercury να γυρίσει και να μου πει αν ήταν τελικά θα ήταν προτιμότερο να ζούσε για πάντα; Τα μάτια του David ακόμη λάμπουν και ποτέ δεν θα μπορέσω να παίξω το Τρελό διαμάντι σαν και εκείνον.
Το καλοκαίρι έρχεται και πάντα η στιγμή που ο ήλιος θα βρίσκεται στον ορίζοντα, έτοιμος να κρυφτεί και εγώ θα κάθομαι στην παραλία μου και θα τον κοιτάζω, θα είναι η πιο θεϊκή, υποθέτω, αίσθηση της ανίατης εφηβείας μου.
Then that goes in there. & then its over. oh, what a hell of a show
But what I want to know:
What exactly do you do for an encore?
cos this is hardcore.
Ε τώρα τι να πω, πάλι για εμπειρία μέσα από το στρατό θα πω. Ε γμτμ, δεν γίνεται αλλιώς όταν έχω τόσο ελάχιστα ερεθίσματα.
Λοιπόν βρήκα τον ιδανικό κακό. Έναν κακό, κινηματογραφικό. Ένα κακό θρασύδειλο, δολοπλόκο, που μοιάζει με Ορκ, που ξύνεται συνέχεια στα απ'αυτά του, που, κάνει ότι θα έκανε κάθε κακός που σέβεται τον εαυτό του.
Αυτός έβγαλε από την μέση τον προηγούμενο λοχία, με τα ψέμματά του, θάβει τους πάντες σε όλους, είναι άσχημος, μυρίζει άσχημα (από μακριά, για να μη παρεξηγιόμαστε), φτύνει, βρίζει, και όταν μιλάει ξεχωρίζεις κατι επιφωνήματα του στιλ: "θα σ σκιις, θα σε γαμις, θα σε τεντςς". Ε καλά είναι, φτάνουν αυτά.
Και είναι αναγκαία η ύπαρξη του Κακού, γιατί πως αλλιώς να προσδιοριστεί το Καλό; Βέβαια ακόμη Καλός δεν έχει βρεθεί. Στις ταινίες ο καλός δεν υποφέρει στ αλήθεια, ενώ εδώ πέρα, το να είσαι καλός έχει κόστος.
Μπορούμε να τον φωνάζουμε Γουρούυυνι, διότι κάτι τέτοιο μου θυμίζει ο τύπος αυτός. Η ειρωνία: Πάει ο θεόχοντρος κακός σε ένα άρρωστο χοντρούλη φαντάρο και του λέει: "καλά ρε, γουρούνι χώνεψες και αρρώστησες;"
Κατά τα άλλα, να σας πω ότι είμαι καλά, ότι η περίπολος είναι τέλεια υπηρεσία, γιατί κάνεις βόλτες τη νύχτα, ότι έχω γίνει μέγιστος πινγκ πονγκίστας, ότι ξεχνάω τη μουσική που ήξερα και μερικά άλλa που όταν τα θυμηθώ, θα τα ποστάρω.
To φανταστικό πεπρωμένο της Αμελί Πουλαίν. Ο Jan Tiersen βάζει νότες σε παραμύθια και τα κάνει πιο παραμυθένια. Μαντολίνα, ακκορντεόν, πιάνο, ποδήλατα που τρέχουν σε πλακόστρωτα, μπιστρό, η όμορφη Αμελί κοιτάζει πονηρά και σκανδαλιάρικα τον κακό λύκο ο οποίος της χτυπάει την πόρτα της Καλύβας στο ξέφωτο του δάσους. Ο Κακός λύκος δεν πτοείται από την ομορφιά της μικρής Αμελί και την καταβροχθίζει με μία χαψιά. Η Αμελί δεν θα βρει το ταίρι της και όλα θα αλλάξουν. Στην Μποτσουάνα θα βρέχει κατακλυσμούς ενώ στους Πόλους τα χιόνια θα λιώσουν.
Οι Μποργκ θα κυριαρχήσουν στην γη, αλλά ο αγαπημένος μας Νηλς Χόγκερλσον θα ξεφύγει με τις χήνες του και θα πάει στηνα Λαπωνία. Ο βασιλίας θα βγει γυμνός, νομίζοντας ότι φοράει το πιο ακριβό και εντυπωσιακό κουστούμι και το πλήθος θα τον περιγελάσει. Ο Γκογκολίνο δεν θα βρει μια ήσυχη οικογένεια και θα μείνει για πάντα ο γάτος της μάγισσας.
Τα ακκορντεόν ξαναζωντανεύουν. Ο Πιερό κοιμάται και ονειρεύεται τα σκανδαλιάρικα μάτια της Αμελί η οποία κατάφερε να βγει από την κοιλιά του κακού λύκου. Οι βροχές στη Μποτσουάνα σταμάτησαν, ενώ νέο κύμα παγετού χτύπησε τον βόρειο Πόλο. Οι Μποργκς δεν άντεξαν την πτώση της θερμοκρασίας. Το ακκορντεόν παίζει μια μελαγχολική μελωδία και εγώ νυστάζω και σας αφήνω. Σήμερα θα είναι ωραίο να ονειρευτώ πάλι ότι πετάω.
Κατά δεύτερον πάρτε μερικά σόνγκια με τα οποία κόλλησα:
Analyze - Thom Yorke
Hey Bulldog - The Beatles
She 's like a Rainbow - Rolling Stones
I want to hear what you got to say - The Subways
Cover's Blown - Belle and Sebastian
Warrior - Yeah Yeah Yeahs
Sss - Film
Bloc Party - Song for Clay
I don't feel like dancing - Scissor Sisters
Lamp - My wet Calvin
Never be the same again - Puressence
O τίτλος του blog αναφέρεται στο αεροπλάνο που με έφερε στη Αθήνα απο τη Θεσσαλονίκη έπειτα από 10 μέρες εκεί (ααααχ). Κει πέρα ήταν η Αλίκη της Βέρας (θεά και από κοντά και πολύ τέλειο ντύσιμο). Επίσης ήταν όλη η ομάδα του Ολυμπιακού. Ο Νικοπολίδης είναι πολύ πιο κούκλος από κοντά, αλλά είχε ένα σνομπ ύφος που με ξενέρωσε. Ο Ρίμπο φαινόταν πιο καταδεκτικός. Εντύπωση μου έκανε πάντως, αν και, εντάξει, και που ήμουν στο ίδιο αεροπλάνο με τους σελέμπς, τι σημασία έχει; Φιλοσοφικά ερωτήματα που ζητούν εναγωνίως απάντηση.
Να καταγκείλω τα κομπιούτερ του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος και τις συνδέσεις τους. Τα πληκτρα είναι σιδερένια και σου βγάζουν τα χέρια. Η σύνδεση έχει ταχύτητα ανάμεσα σε αυτή του σαλιγκαριού και της χελώνας.
Στη Χίο, στην ταξιαρχία που πήγα, είναι 2 μέσα μία έξω.. ουυυφ! Πάλι στρατός.. τι κουραστική κατάσταση.. παίζει να πάρω το λάπτοπ με κάρτα ίντερνετ μέσα, αν με πέρνει.
Πτου να πάρει πρέπει να φύγω σε λίγο και δεν θα μπορέσω να γράψω αυτά που μου συνέβησαν.
00:00:00 Πρωτοχρονιάς ο κομφίκιος εισέρχεται θριαμβευτικά στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Έχει λοίμωξη αναπνευστικού. Πέρνει χαρτί ελεύθερος υπηρεσίας. Την επομένη πρέπει να είναι μέσα στο στρατόπεδο χωρίς να έχει υπηρεσία, επειδή είναι ελεύθερος υπηρεσίας. Ο κόμφις την κάνει, γιατί θα τρελαθεί να κοιτάζει το αποπάνω κρεβάτι για 24 ώρες. Καμουφλάρει με ρούχα μπουκάλια, σακούλες το κρεβάτι ώστε να φαίνεται σαν να είναι κάποιος και να κοιμάται. Το κόλπο πιάνει μόνο που δεν φαίνεται σαν να είναι ο κόμφις αλλά κάποιος πιο κοντός ακόμη και από τον κόμφι.
Σε άθλια κατάσταση, γυρίζει σπίτι και φυσικά το σπίτι είναι πλημυρισμένο. Το σφουγγαρίζει με πολύ μεγάλη επιτυχία, γιατί είναι πλέον βετεράνος σε αυτό. Ε, μετά ξεραίνεται για ύπνο, με πυρετούς, εφιάλτες. Στις 7 το επόμενο πρωι το καμουφλάζ λυγίζει, και όλοι περνουν είδηση ότι κανείς δεν είναι στο κρεβάτι. Ο κόμφις πέρνει τις συγκοινωνίες και πηγαίνει πίσω αλλά ο καλός λοχαγός δεν τον τιμωρεί.
Γίνεται φανατικός του Maria i asximI (πως το έκαναν να μοιάζει τόσο με λατινοαμερικάνικο σε ΌΛΑ;;;). Σε λίγο θα δει και Μπομπ ο Σφουγγαράκης
Σήμερις (Πέμπτη) ο κόμφις πάει και βλέπει το τραγικό Α night at the museum, στις 15.15 σε μια άδεια αίθουσα (για πρώτη φορά στη ζωή του). Ρίχνει πολύ γέλιο με αυτά που βιώνει στις Αθήνες.
Πήρα άδεια Χριστουγέννων, που σημαίνει ότι Πρωτοχρονιά θα είμαι στο στρατόπεδο (δλδ το ποτήρι μισοάδειο). Έχω μια τάση αυτές τις μέρες να γκρινιάζω, αλλά δεν θα το κάνω γιατί πρέπει να κρατήσουμεν ένα επίπεδο. Τις μέρες που έζησα στην Αθήνα δεν τις νοσταλγώ γιατί ήταν αδιάφορες.
Τον ελεύθερο μου χρόνο κατά κύριο λόγο τον επένδυσα μαζεύοντας τα νερά από μια διαρροή καλοριφέρ, η οποία δεν έλεγε να σταματήσει, μέχρι που έφερα υδραυλικό την ημέρα που έφευγα. Τελικά σταμάτησε. Γύρω στους 3 κουβάδες νερό μάζεψα με την σφουγγαρίστρα. Δεν ήξερα και πως λειτουργεί ένα καλοριφέρ και ήλπιζα ότι κάποια στιγμή θα άδειαζε. Έμενα στο σπίτι μιας θείας, μόνος μου. 45' - 90' λεπτά από το σπίτι μου ήταν το Νοσοκομείο (ο θεός να το κάνει στρατόπεδο).
Τώρα κει στην Αθήνα, δεν μπορώ να πω, καλά είναι, έχει ωραία πράγματα, αλλά τρελή μοναξιά ρε γμτ όταν περπατάς μόνος στο δρόμο. Δλδ εγώ ένιωθα τελείως έξω από τα νερά μου, τα οποία βρίσκονται σαφώς πιο βόρεια. Ένα βράδυ μάλιστα που έπαιρνα τον ηλεκτρικό να γυρίσω σπίτι κάποιος κυριούλης σκέφτηκε ότι είναι καλή ιδέα να πέσει στις γραμμές του τρένου. Το θέαμα δεν το είδα, αλλά δεν διαπίστωσα ιδιαίτερο σοκάρισμα στον κόσμο κάτι που μου έκανε εντύπωση.
Ουφ και Τετάρτη ξαναπάω, για να ολοκληρώσω την εκπαίδευσή μου στο ειδυλλιακό 401 Στρ. Νοσοκομείο.
Την Παρασκευή θα βγω στην αναφορά του λόχου και θα πω:
"Μπλα μπλα μπλα
Παρουσιάζομαι στην πρωινή αναφορά του λόχου κύριε λοχαγέ για να αιτηθώ 48ωρη άδεια συν μια μέρα οδοιπορικά για να πάω στο νησί μου να δω τον αδερφό μου που έρχεται από το Βερολίνο για 3 ημέρες."
Έτσι και δεν πιάσει θα σας έχω μούτρα! Διαφορετικά, καλά Χριστούγεννα να έχουμε και ευτυχισμένη πρωτοχρονιά και να περάσετε όλοι τέλεια κλπ κλπ κλπ.
-Παρουσιάζομαι στην πρωινή αναφορά κύριε λοχαγέ για να σας αναφέρω ότι είμαι αναφερόμενος από τον λοχαγό @$#@#$@## επειδή είπα μπροστά του το εξής ποίημα.
-Ποιό ποίημα, παιδί μου;
-Δεν μπορώ να περπατήσω
Με τραβούν τα αρχίδια πίσω!
------------------------------------------
-Mετααα βολή! (κάνουμε μεταβολή)
-Κλίνατε επι δέεεεε ξια (κλίνουμε επι δεξιά)
-Μεταααα βολή!! (κάνουμε μεταβολή)
-Μετααα βολή!! (κάνουμε μεταβολή)
-Κλίνατε επ αρίιιιι στερά (κλίνουμε επ αριστερά οι μισοί οι μισοί κάνουμε μεταβολή, οι μισοί μένουμε στη θέση μας)
Σηκώνει το χέρι του ο *%(*&^(&(*^ς (με την βαριά του τη φωνή) και λέει:
- Κύριε Λοχία μόλις κατεβήκαμε από το βουνό και είμαστε μπερδεμένοι
Παραδόξως η δικαιολογία του, κάλυψε το λοχία που σταμάτησε αμέσως τα εμπνευσμένα παραγγέλματά του.
----------------------------------------------
-18 όπλα υπάρχουν στον οπλοβαστό;
- Mάλιστα
- Μα εδώ βλέπω 20 όπλα!
- Μάλιστα
- Και τίνος είναι τα δύο έξτρα όπλα;
- Μάλιστα
- Μήπως δεν ξέρεις τι σου γίνεται;
- Μάλιστα
Με τέτοια χαριτωμένα περνάνε συναρπαστικά οι μέρες στον Έψιλον Σίγμα.
Άντε να δούμε τι θα γίνει και στην Αθήνα ένα μήνα μακριά από τους ανθρώπους μου, γιορτινές μέρες.
Simeiwsi: Akolou8ei imerologio, oxi aparaitita diaskedastiko, alla eksyphretei tis anagkes tou megalou autou blogger.
Se sinexeia tou proigoumenou exw na sas pw oti auto to berolino, exei polyy mageia. Teleutaia mera simera kai einai i pio omorfi apo oles!!! As ta piasoume ligo apo tin arxi omws ta pragmata!
To under den linten (enas apo tous pio diashmous boulevard ston kosmo mikous 1.5 klm) den me en8ousiase toso. I oura eksw apo to Koinovoulio (Reighstag) eftane ta 50 60 metra opote arkestikame na vgaloume kapoies fwtos apeksw. To ktirio tis tileorasis (350 metra ypsos) eixe mia megali oura episis opote oute kei den pigame.. teleia e? tespa auti i triti mera den itan grapto na einai teleia. Vevaia to tourkiko tou Hasir pou timisame itan koryfi. Mono pou o pantelis katakahke apo ta baharia kai gw meta to fagito emoiaza san na eixa treksei 5 klm apo ton idrwta!! alla arestika. To vradi sto quasimodo (underground stin savigny platz) parousiazan ton Randy Hansen apo to Seattle, enan apisteuto simpa8htiko typo pou epaize ta blues tou hendrix! an kai den einai to agapimeno m, me sinepire!! Emoiaze kapws me to pws 8a itan o hendrix an itan sta 60 tou! Ta dontia tou itan arketa area, ws poly wraia opote otan apofasize na mas xarisei kapoio xamogelo to ais8htiko apotelesma den itan to kalitero alla prosfere polles sigkiniseis!!
Tin epomeni loipoooon (dld simeris) opote kai einai i teleutaia mera diapistwsa oti exw mia mera parapanw sti salonica prin paw ston strato kai xarhka! xarhka episis gia auto ton yperoxo fourno me ta krouasan klp klp stin plateia victoria luise!! Ka8e mera trwme apo kei! opoios paei verolino PREPEi na episkeftei auto to fournako. Genikws sto verolino prwta trwgame kai meta kaname otidipote allo. episis ektos apo to na trwme perpatousame. kai perpatouuuuusame! kai dwwwwstou perpathma!! 6 7 wres tin mera imastan sto podi, opwsdipote. as einai kala o kaskarino o opoios frontise na mi meinoume stigmi se isixia :P Auto pou den kaname einai oti : den piname nero, i piname nero me fouskes, i piname kanoniko nero me 6 euro ta 0.7 l. Auto to teleutaio diadramatistike stin nikolaiviertel! auti einai mia perioxi dipla sto alexander platz tin opoia den grafei kaneis odigos kai prpeei na einai poly hli8ios enas siggrafeas odigwn gia na mi grapsei gia to nikolaiviertel. Dipla ston potamo spree, kai prin apo mia volta me to karavaki ston potamo, ipiame ena cappucino kai ligo nero, sto rainhart. O kafes einai ftinos ( 2.5-3 se kala magazia) alla min pieite nero. i odigia einai safhs! To kafe restaurant auto einai poly zesto me euxaristi atmosfaira. Oso gia tin varkada einai poly omorfiii! den mporw na perigrapsw ti moy vgazei alla oti kai an einai , einai poly omorfo! 8a meinw stin perihghsh sto nikolai viertel giati einai to omorfotero simeio tis polhs. Meta pigame gia fagito se ena estiatoreio pou stegazetai se ena ktisma me istoria apo to 1270. apisteuta grafiko, atmosfairiko gothic, me akraies geuseis, gia ta gousta m, alla me teleia soupa kai omorfo loukaniko. E arestika kai kei para poly! meta fagame kai glyko sto ephraim, ena spiti pou parapempei sta 1920-1930, poly hsyxo alla me teleia atmosfaira. o kafes kai pali einai ftinos! I volta apo to Nikolai stin alexander platz parallhla me ton spree, to vrady einai yperoxi!
Alla tips! na pate sto zapata, gw piga ara prepei na pate kai seis (e e?) Itan i prwti vradia pou vrikame entoni zwh sto verolino.. O kosmos kei mesa xoreue kai glentousa stous ixous tou live twn la mula (patchanka=emorfa pragmata). Mia kopela ksevidwnotan yperoxa stous ry8mous tou live. Enas allos enw itan me mia allh, evaze ta xeria tou panw se mia triti.. perierga pragmata alla h8h, isws kai arketo alkool. Oi doksasies oti oi verolinezes ta rixnoun stous mesogeious tin paraskeui kai to savvato opote kai voltaroun mones tous aporriptontai os anakriveis! To zapata moiazei san egkataleleimeno ktirio kai exei mpoliki goiteia. Vrisketai sto Uranienburger Str. to opoio einai gemato energeia (toulaxiston to savvato).
Episis, ontas polypeiros kai polytaxidemenos prepei na sas pw oti eida gia prwti fora apo poly konta ..exm.. koines ginaikes.. (ee pos sas fanike auto?) pou perimenan na vroun teri (am auto pos sas fanike?) alla den ta katafernan. kai itan san replikes. tzin kollhto mpota kai stena apokalyptika mplouzakia (mia stenaxwria tin eniwsa gia ta atoma tous, alla as min to analysoume simera auto mallon e?) To 8eama itan terpno alla meis sigkentrw8hkame sto stoxo tis apolyths xoreutikis krepalhs opote odigi8ikame sto fovero patchanka tou zapata. 8elame electro alla den mas ekatse.. isws simeris.
Koryfaio to teixos, opou vgalame omorfes fwtos (epifylassomai).. ekei eniwsa perierga, den ginetai kai alliws.. ypo8etw! to cafe adler (me tin gkarsona pou mas eklepse tin kardia) apoteleia koryfaia stigmi tou taksidiou kai vrisketai se mia gwnia sto Check Point Charlie (na paten kai kei)! Eidame to arxigeio tou hitler (a topography of terror)! ekei sikw8hke ligo i trixa kagkelo, ypo8etw oti einai o xwros opou ezhse tis teleutaies tou meres o hitler. genikws me tarakounhse ligaki i fwtografiki anadromi stin istoria tis sigxronis germanias! to mouseio tis istorias twn ioudaiwn den mou ekane click enw i simerini episkepsi sto mouseio tis istorias tou verolinou (to opoio einai free e e !!) kai pali sto nikolai viertel με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις.
Το βράδυ της τελευταίας μέρας είχε συγκινήσεις, γεγονός αναμενόμενο. Πήγαμε στην κατάληψη της οδού uranienburger strasse. Ένα πενταόροφο εγκαταλελειμένο κτίριο γεμάτο γκράφιτι, με θέα από την κορυφή σε μεγάλο μέρος της πόλης. Μια μεγάλη γκαλερί από 10 ανθρώπους που ζουν στην κατάληψη και ένα μπαρ φτιαγμένο για την κατάληψη, ήταν ότι μπορέσαμε να απολαύσουμε την τελευταία μας νύχτα!
Άνοιξα το ημερολόγιο που είχα γράψει στις 8-6-1999. Εκείνη τη μέρα με είχε πιάσει κάτι και έγραψα πολλές παιδικές μου μνήμες, συνήθως καλοκαιρινές. Αυτό είναι μάλλον το πρωτελευταίο blog που θέλω να γράψω:
"Η Καίτη ερχόταν κάθε μέρα σπίτι μας. Α και η Κάτια που έμελε να ξανασυναντηθούμε δέκα χρόνια αργότερα (και με την οποία κάνω πλέον 9 χρόνια παρέα). Μια μέρα είχαμε μαλώσει με την Καίτη και ο θρύλος λέει ότι δέσαμε στο θρυλικό δένδρο (βερυκοκιά πρέπει να ήταν) ένα κουβά με λάσπη ξύλα φύλλα πέτρες νερό και θέλαμε να της το πετάξουμε καθώς θα περνούσε από κάτω. Ο θρύλος επίσης λέει (και ο Τάκης και ο Πάντελης) ότι της το πετάξαμε , εγώ δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο....
.....Τα πρωινά καθόμασταν στην πίσω αυλή με τον παχύ άμπελο που προσέφερε τέλεια σκιά. Η μαμά και η θεία έπιναν καφέ. Μαλώναμε, μια φορά, ο Τάκης με τσάτισε ττόσο που του πέταξα μια ρακέτα στο κεφαλί που ευτυχώς δεν βρήκε το στόχο της. Μια φορά κρυβόμαστε του Μπιλή (τον αγαπημένο μ αδερφό) και τον κλείσαμε στο αποθηκάκι που κάναμε ντους και βάζαμε ξώβεργα για να πιάσουμε ποντίκια. Τον κακόμοιρο τον επίμυ, πόσους τέτοιους πιάσαμε.....
....Παίζαμε και playmobil. Μια φορά έδωσα στον Τάκη 20 ναύτες και ένα μπλε πλαστικό καράβι για ένα κίτρινο μαχαίρι (διάστασης 2 cm). Έτσι πάντα ο Τάκης είχε καλύτερη περιουσία από μένα....
...Θυμάμαι που πριν γεννηθεί ο Παντελής κοιμόμουν εγώ στην κούνια και έβλεπα μια εικόνα στον τοίχο (ο μπαμπάς μ πρέπει να την είχε ζωγραφίσει). Όταν δεν μπορούσα να κοιμηθώ άφηνα για ώρες τα μάτια μου εκεί. Προσπαθούσα να καταλάβω τι δείχνει....
...Μια εποχή βάλαμε και μπασκέτα στον Καρφά, η οποία στερεωνόταν στο πάνω σπίτι. Ο θείος μας έκανε μαθήματα. Ο Τάκης ήταν ο ψηλός και ο παντελής ταλέντο. Εγώ ήμουν κοντός και ατάλαντος. Μια μέρα που έλειπαν πήρα μια αερόμπαλα και έβαλα 20 ή 70 καλάθια. Όταν γύρισαν οι άλλοι έφεραν δύο καινούριοα BMX ποδήλατα. Πόσο ζήλεψα! Τους είπα με υπερηφάνια ότι έβαλα πολλά καλάθια και με ρώτησαν "Με την αερόμπαλα;" και τους είπα ναι και μου είπαν "Αααα καλά"....
....Μια φορά και ένα καιρό ο Τάκης είχε κόλλημα με το τραγούδι "Φέρτε μου ένα μαντολίιιιινο". Ε το τραγουδούσε συνέχεια. Τον άκουγε ο Μπιλής. Το επόμενο πρωί ακούσαμε στο ραδιόφωνο το τραγούδι αυτό. Ο Μπιλής κατενθουσιασμένος και έκπληκτος φώναξε "Μαμά ο Τάκης τραγουδάει στο ραδιόφωνο"....
...Πολλές νύχτες με φεγγάρι ο μπαμπάς μου έπαιρνε το μαντολίνο του και έπαιζε. Θυμάμαι τη Φραγκοσυριανή που μου θύμιζε ένα πτηνό αν και δεν μπορώ να προσδιορίσω ποιο (ίσως τη φραγκόκοτα)....
....Μια χρονιά είχε στην τηλεόραση, το απόγευμα, μια σειρά με κάτι νάνους που έπαιρναν ένα ελιξήριο και γινόταν πανίσχυροι, και μετά μια σειρά με ένα Τζέηκ και το υδροπλάνο του ( Ο τίτλος ήταν ο Θησαυρός στο νησί του Πιθήκου ;;; εν είμαι σουρ) και μετά Μαγκάιβερ ο Πολυμήχανος τυχοδιώκτης. Καθόμασταν και οι 4 κα τα βλέπαμε κάθε μέρα. Ο μπαμπάς μου είχε αναλάβει τις μουσιικές μας σπουδές. Εγώ πρώτος είχα πάρει ένα αρμονιάκι με 100 ήχους (προτιμούσα τον ήχο του μαντολίνο, το "49") και μικρά πλήκτρα και έκανε 30000 δραχμές. Έπειτα πήραν ο Τάκης και ο Παντελής ένα πολύ καλύτερο. Πάλι ζήλεψα. Το πρώτο τραγούδι που βρήκα μόνος μου με το ζούπερ ντούπερ αυτί μου ήταν το La Coucaracha...
....Θυμάμαι ότι μαζεύαμε τα κουκούτσια από τα βερύκοκα, τα συγκεντρώναμε και τα τρώγαμε στο τέλος του καλοκαιριού.. σαν μυρμήγκια....
..... Ήμασταν πιο κολλητοί με τον Παντελή από ότι με τον Τάκη. Λεγόμαστε "συνάδελφοι" που στην γλώσσα μας σήμαινε Κολλητοί. Μια μέρα ο Παντελής μου είπε ότι δεν μπορούσαμε να είμαστε πια συνάδελφοι και στεναχωρήθηκα....
... Στο τέλος του καλοκαιριού το πρώτο που θυμάμαι να γίνεται είναι η τελευταία μέρα πριν φύγει Καίτη (ήταν από Αθήνα) και το Πρωτοβρόχι. Άρχιζαν 12 Σεπτ τα σχολεία. Τις μέρες πριν είχα φοβερή υπερένταση και χαρά που τελειωνε κάτι που κατέντησε βαρετό και άρχιζε κάτι καινούριο που σε λίγο θα κατέληγε και κείνο βαρετό.....
.....Στο σχολείο τις πρώτες μέρες ήταν τέλεια. Μετά πηγαίναμε στο σπίτι της χώρας και η μαμά συγύριζε ως τις 3-4 και μετά πηγαίναμε σπίτι καταπεινασμένοι. Θυμάμαι που μια φορά πήγαμε σπίτι στις 4 και είχαμε ντομάτες γεμιστές. Τι τέλεια αναμονή....
...Κάθε χρόνο στα τρία πρώτα χρόνια του δημοτικού με καλούσε ο Στέλιος Γεωργούλης στο πάρτυ που έκανε σπίτι του....
...Ξέρεις, έζησα υπέροχα χρόνια στο παλιό σπίτι του Καρφά. Πέρασα τέλεία καλοκαίρια. Μακάρι να θυμόμουν τα πάντα"
Ε τέσπα, αν και βαριέμαι υπερβολικά, ΗΠΑ Ελλαδα 95-101. 1η Σεπτεμβρίου. 22 πόντους ο Σπανούλης 12 ασσίστ ο παπαλουκάς και 14 πόντους ο Σόφο. Κάποια στιγμή χάναμε 12 πόντους και έκανε 3ο φάουλ ο Λάζος. Τελικά το γυρίσαμε, και νικήσαμε. Χαρήκαμε πάρα πολύ. Πανηγυρίσαμε τρελά.
την πίστη μου στον τρισμέγιστο γκουρού του σαβουάρ βιβρ, στον Χρήστο Ζαμπούνη, αυτό το ιερό τέρας των τρόπων συμπεριφεράς.
Iν Κρις Ζαμπούνη γουϊ τραστ, λοιπόν. Μου τον θύμισε ένα άτομο και έπαθα αυτή τη ζωηρή επιθυμία να τον μνημονεύσω στο μπλογκ αυτό.
Τι συναρπαστική φάτσα ωωω τι συναρπαστική φάτσα..
O Κρις Ζαμπούνης είναι πολυγραφότατος.. έργα του τα:
και φυσικά το αριστούργημα που τον καταξίωσε στις καρδιές μας το...
ΥΓ. Για φινάλε αυτού του συγκλονιστικού μπλογκ, για να δώσουμε ένα τόνο δραματικό, να σας πω ότι μας κλέψανε και την ψηφιακή, πάεεει και η ψηφιακή, μόλις που το ανακάλυψα και ότι που ήθελα να με βγάλω μερικές φώτος σιέκσι.
Φτάνουμε σπίτι. Κομμένο το ρεύμα. Κόπηκε 23-06. Ο μπρο είχε πληρώσει ρεύμα στις 12-06. Μια και δεν είχαμε ρεύμα, είπαμε να βγούμε έξω. 9 το βράδυ γυρνάμε σπίτι. Το σπίτι μας είναι διερρηγμένο. Έλειπε η γιαγιά Φωφώ που είχε και τρίαινα στην κλειδαριά της οπότε έμεινε ανέπαφο το δικό της σπίτι που ήταν το πρώτο που συνάντησαν οι κλέφτες. Καλούμε κλειδαρά.
Το επόμενο πρωί καλούμε κλειδαρά για να μας βάλει και τρίαινα. Έρχεται και μας ανακοινώνει ότι δεν μπορεί να μας βάλει τρίαινα γιατί χρειάζεται ρεύμα. Πάμε στη ΔΕΗ και πληρώνουμε το ρεύμα. Το ρεύμα έρχεται στις 5 το απόγευμα. Στις 6 έρχεται ο κλειδαράς για να αλλάξει το μύλο της φωφώς που είχε χαλάσει. Η Φωφώ δεν είχε χρήματα και ζήτησε από εμάς 20. Εμείς είχαμε 90 και μείναμε με 70. Οπότε έπρεπε να πάμε να σηκώσουμε χρήματα για να πληρώσουμε τον κλειδαρά (90 το κόστος της τρίαινας). Πάμε στην τράπεζα να σηκώσουμε, αλλά η τράπεζα μας κράτησε την κάρτα. Γυρνάμε σπίτι, τρέχω εγώ και φέρνω χρήματα από μια άλλη τράπεζα με άλλη κάρτα.
Την επόμενη μέρα διαπιστώνουμε ότι και το ΟΤΕ ήταν κομμένο. Αρχικά μπορούσαν να μας πάρουν τηλ, μετά όμως όχι. Προσπαθεί ο bro να πληρώσει μέσω e banking, και δεν μπορεί. Το λέει του φάδερ και πληρώνει εκείνος. Το τηλέφωνο δεν φτιάχνει, γιατί πρέπει να πάμε να πληρώσουμε και πρόστιμο επανασύνδεσης. Δύο σάιτ μας χακάρονται από Μαροκινούς χάκερς που μας κατηγορούν για δολοφονία παλαιστίνιων παιδιών. Το αυτοκίνητο μας έφαγε κλήση για παράνομη στάθμευση.
Την επόμενη μέρα (σήμερα τέσπα) πάμε να πληρώσουμε το πρόστιμο επανασύνδεσης αλλά λέει δεν γίνεται, γιατί πληρώσαμε τα χρήματα μέσω e banking. Πληρώσαμε την κλήση.Γυρνώντας σπίτι βλέπουμε ότι hack-αρίστηκαν όλα μας τα σάιτ και ο hacker μπήκε στο σέρβερ και μας τα έσβησε όλα. Όλα τα site μας. Η εταιρεία που παρέχει το σέρβερ μας είπε ότι είχε backup. Μετά μας λέει ότι τα backup δεν δούλεψαν. Μάλλον, λέει, χάσαμε όλο μας το υλικό (πχ 2500 άρθρα στο enJoy, χιλιάδες ανέκδοτα στο gelio, και πάααρα πολλά άλλα). Ξαναδοκιμάζουν όμως και τα καταφέρνουν. Πριν 6, 7 μέρες ο bro έπαθε ίωση και ήταν 6 μέρες με αντιβιώσεις. Άρχισε να με πονάει ο λαιμός μου..
Πέρσι τέτοια μέρα με έπιασε ο κωλυκός και έτρεχα στα νοσοκομεία. Προτιμώ τα φετεινά :D
Αυτό θα είναι το αν μη τι άλλο ταξιδιάρικο προφίλ μου για το φθινόπωρο, κοπιάσαμε πάααρα πολύ για να το φτιάξουμε (oh rili?). Σας αρέσει; Ε, άμα δε σας αρέσει να μην το βλέπετε.
-Ξυδάκιι Γιώργος!!!
Σκατούλα να φας που θα μου πεις και "ξυδάκι".
Το αυτοκίνητο μεγάλος μπελλάς.
Μας κλέψανΕ και ησυχάσαμΕ. Πάει η κιθάαρα! Και αυτός ο κλέφτης την κιθάρα βρήκε να πάρει; Είχαμε 3, την καλύτερη πήρε. Πήρε και το μικρόφωνο. Και την πεταλιέρα. Σαν να λέμε, έκανα παραγγελία από την Γερμανία, τα έλαβα, και τα παρέδωσα άθικτα στον, κατά τα άλλα, συμπαθέστατο κλεφτάκο. Ο οποίος δεν είναι τελικά τόσο συμπαθέστατος. Το έχει κάνει σύστημα, χτες έκλεψε και άλλους 2 ή 3.
Έχει πολύ ΖΕΣΤΗ.
Αυτά τα κουρκουμπίνια τελικά τα άνοιξαν και τα μαγάρισαν οι κλέφτες, ή εγώ τα είχα ξεχάσει ανοιχτά; Τα βλέπω εκεί, πάνω στο τραπέζι και δεν μπορώ να τα φάω δλδς.
ΝΕΥΡΑ πολλάα ΝΕΥΡΑ και ΖΕΣΤΗ και ΝΕΥΡΑ και ΖΕΣΤΗ. Και όταν ζεσταίνομαι ιδρώνω και όταν ιδρώνω νιώθω ΑΣΧΗΜΑ.
Όλοι θα θυμάστε την εξερεύνηση του Πάσχα του 2005..
Τότε είχαμε 2 απώλειες.. όπως είπαμε η μάχη με το ΚαΚΟ δεν σταματάει ποτέ όμως! Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε και τα δύο εναπομείναντα ζόμπι δυστυχώς είχαν πολλαπλασιαστεί και χιλιάδες γκοτζιλάκια κατάτρωγαν την περιοχή των Κεραμείων.
Αρχηγός είμαι εγώ, ο Kaskarino είναι ο πιο καλός, ο Μίμιζ είναι ο πιο έξυπνος και ο Παντελής ο πιο όμορφος. Αν διαβάζετε αυτή τη στιγμή αυτά τα λόγια, σημαίνει ότι δεν τα καταφέραμε.
Μπαίνουμε στο Nissan Candy. Είμαστε η Μαριγκουέλλα, η Φένια, ο Kaskarino, ο Μιμιιιιζ, ο Παντελής και ο αρχηγός, δλδ εγώ.
Aκολουθεί κατατοπιστικό photo/video blog:
Η ομάδα λίγο πριν ξεκινήσει την αποστολή. Φανερή η αλαζονία στα πρόσωπα των μελών (παρατηρήστε ξινάδα ο αρχηγός)
Τα σημάδια του κακού
Το καταραμένο Κεραμείο
Εγκαταλειμένο λεωφορείο με χιλιάδες γκοτζιλάκια
Η εκκλησία του ΔΙΑΟλου
Η κάλτσα του ΔΙΑΟλου
Από τότε δεν τον ξαναείδαμε
Όχι ότι πριν δεν ήταν χάλια, αλλά στη συνέχεια παράγινε το κακό
Όταν ήμουν μικρός, περίπου 2.5, πηγαίναμε εκδρομή στην Αγιά Μαρκέλλα. Κάποια στιγμή βλέπουμε σε ένα ξερό βουνό ένα κοπάδι πρόβατα. Ήταν αρκετά μακριά οπότε δεν φαινόταν καλά τα κεφαλάκια τους. Όποτε άρχισα να τους ρωτάω, "γιατί τα προβατάκια δεν έχουν κεφάλι";
Επειδή δεν μπόρεσαν να μου δώσουν ικανοποιητική απάντηση, έδωσα τη δική μου εξήγηση: "Ε, πέρα δώθε κουνούσαν τα κεφάλια τους.. πέσανε".
Πήγαμε για ψάρεμα! Πήγαμε να πιάσουμε καλαμάρια! Με πυροφάνι. Πήραμε τη βάρκα του Ανδρέα, η οποία χωράει 4 άτομα. Ήμαστε μόνο δύο, ο Ανδρέας και εγώ. Ήταν η επόμενη της πανσέληνου!
Η λογική είναι η εξής: Ρίχνουμε το φως που ξυπνάει τα ψάρια. τα μικρά ψάρια κινούνται προς την κατεύθυνση του φωτός. Τα μεγαλύτερα προς τα μικρά, τα καλαμάρια προς τα μεγαλύτερα. Τάδε έφη ανδρέας ο Παπάτζας! Ο Τάκης ο παπάτζας είπε ότι με πανσέληνο δεν μπορείς να πιάσεις θαλασσινά με πυροφάνι, γιατί είναι ήδη αρκετά φωτεινά ήδη και δεν προσελκύονται ιδιαιτερα τα ψάρια από το φως. Το μόνο που μένει είναι να πετάξει την παπάτζα του και ο Λευτέρης.
Το ψάρεμα καλαμαριού γίνεται ως εξής. Ρίχνεις παραγάδι που στο τέλος του υπάρχουν 3 ψάρια ψεύτικα που φωσφορίζουν και έχουν στις άκρες τους αγκίστρια! Κάτω κάτω υπάρχει ένα βαρίδι που σπρώχνει τα ψαράκια στο βυθό. όταν φτάσει στο βυθό το σηκώνεις ένα μέτρο περίπου και κατά διαστήματα κάνεις μια απότομη κίνηση προς τα πάνω το παραγάδι. Αν έχει πιαστεί κάτι νιώθεις πολύ βάρος και αρχίζεις και τραβάς αμέσως! Τραβάς τραβάς και αν φέρεις πάνω καλαμάρι προσπαθείς να το ξεαγκιστρώσεις το συντομότερο δυνατό και να το ρίξεις στον κουβά αλλιώς θα σε γεμίσει μελάνι!
Ήμασταν στα 27 μέτρα βάθος, χωρίς να ρίξουμε άγκυρα, γιατί δεν φυσούσε. Δεν μπόρεσα να βγάλω καλές φώτος γιατί η βάρκα κινιόταν. Έπειτα άρχισε να φυσάει και αρχίσαμε να ανεβοκατεβαίνουμε αρκετά πολύ. Ρίξαμε άγκυρα!
Απολογισμός: ένα καλαμάρι γύρω στα 30 εκατοστά με τα πλοκάμια του, με την πρώτη ριξιά για τον ανδρέα, ένα τσίμπημα ένιωσα εγώ.
Το καλαμάρι όταν το βγάζεις στην επιφάνεια κάνει ένα "Φρσσσστ" σαν άνθρωπος που βγάζει μιξούλες.
Συμπέρασμα: Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα να κάνεις κοντά στη φύση εδώ στη Χίο. Την μεθεπόμενη μέρα πήγαμε εξερεύνηση (ανταπόκριση σε λίγες μέρες).
Για όσους σκέφτονται αν αξίζει τον κόπο να πάνε στη συναυλία των Massive Attack και μάλιστα στο στάδιο Καραϊσκάκη, θα έλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη ναι. Δηλαδή, αν κάποιοι από αυτούς που έρχονται είναι σε πραγματικά καλή στιγμή της καριέρας τους, αυτοί είναι οι Massive και οι Franz.
Οι Massive Attack ξεκίνησαν πολύ δυνατά, συνοδευόμενοι από ένα light show, από τα καλύτερα που είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω (ομολογώ ότι η εμπειρία μου από οπτικά show είναι πολύ περιορισμένη) και κατάφεραν αμέσως να ξεσηκώσουν το κοινό και να το παρασύρουν στους άλλοτε υπνωτικούς, άλλοτε καταιγιστικούς ρυθμούς τους. Υπέροχες κιθάρες, καθηλωτικό rythym section, όμορφα samples, ηχητικά εφέ και οι υπέροχες ερμηνείες της Liz Fraser είναι αυτά που θα αποτυπωθούν περισσότερο στη μνήμη του γράφοντα, που είχε την ευκαιρία να δει για πρώτη φορά να ξετυλίγεται μπροστά του το απόλυτο trip hop ξεφάντωμα.
Είδαμε σήμερις την εθνική Ελλάδος να αγωνίζεται με την Αυστραλία. Η εθνική μας έχει να παίξει όμορφο ποδόσφαιρο από τον αγώνα με την Ιαπωνία, πέρσι (περίπου ένα χρόνο). Άντε να τα εκατοστήσουμε. Βαρέθηκα τη ζωή μου, κάπως. Τουλάχιστον οι Αυστραλοί είναι σοβαροί, έχουν καλή ανάπτυξη. Αν ήθελα να στοιχηματίσω σε ένα outsider που θα κάνει ενός κάποιου μεγέθους έκπληξη, θα πόνταρα στα καγκουρώ. Οι καημένοι οι 60000 ομογενείς που πήγαν στον αγώνα, κρίμααα δεν είναι; όχι ότι μπορείς να κατηγορήσεις κανένανε. Αλλά, πολύ βαρετό βρε αδερφέ μου το όλο θέαμα (πρώτο κακό).
Γενικώς βαριέμαι τελευταίως. Πήγα χτες στον Κώδικα Da Vinci (δεύτερο κακό). Κοιμήθηκα μάλλον 3 φορές. Μια απελπισία, μια βαρεμάρα, απερίγραπτη. Και να έχω δίπλα τον Gody να λέει ότι ο Hanks μια χαρά τα πήγε. Τέτοιο ανέκφραστο πρωταγωνιστικό δίδυμο, μπορεί και να μην έχω δει ποτέ σε μια σοβαρή ταινία. Κατά τα άλλα, πρέπει να πω ότι για κάποιον που δεν έχει δει την ταινία, μάλλον είναι ενδιαφέρον να δεις το θέμα που πραγματεύεται. Όχι τους γρίφους και τέτοια που λιγάκι με κουρασαν, αλλά το θέμα της πίστης. Ε, εντάξει, είναι πιασάρικο όπως και να το κάνουμε.
Ευτυχώς δεν τρίτωσε το κακό με τους Red Hot Chili Peppers. O δίσκος είναι πολύ καλός και όσο πιο πολύ τον ακούω τόσο πιο πολύ μου αρέσει.
Άλλα δυσάρεστα: Αναβλήθηκαν οι Rolling Stones, δεν έχω πάρει ακόμη εισιτήριο για Roger Waters. Aν δεν βρω, θα δαγκώσω αυτιά ανεξέλεγκτα και να το ξέρετε.
Στα highlights της εβδομάδας οι κουβέντες με κομοτηνόπαιδα για διάφορα θέματα (κυρίως παιδεία, είμαστε προβληματισμένοι νέοι γιαβρί μου). Τέτοιες κουβεντούλες κάνουν την ώρα να περνάει γρήγορα, γιατί και πάθος έχουν και όχι φανατισμούς και τσατίλες.
Α το κακό τρίτωσε (τρίτο κακό δλδς) με τις μουσικές μου δραστηριότητες, τώρα που το σκέφτομαι. Τζίφος η υπόθεση. Θέλει κόπο η ηχογράφηση και χρόνο και άντε να ξαναμπείς στο ίδιο λούκι για τραγούδια, για τα οποία έχεις ξαναμπει στην ίδια διαδικασία στο παρελθόν. Οδυνηρό, αφόρητα κουραστικό, όταν μάλιστα έχεις πολλά πράγματα στην κεφαλή σου. Το μυστικό βρίσκεται στα νυχάκια του δεξιού χεριού :P Αυτά θα με κάνουν τον κιθαρίστα που όλοι (;) αγαπήσατε.
Προσέξτε στίχο τώρα... (σας το άφησα για το τέλος):
Tick tick tick tick tick tick tick tick
wu wu wu wu wu wu dor
wake wake wake wake wake wake wake
wu wu wu wu wu wu wor
To finale είναι όλα τα λεφτά. Εκεί που o καλλιτέχνης φαίνεται ότι είναι αποφασισμένος ότι το wu είναι η συλλαβή που έψαχνε (ακροβάτώντας πριν μεταξύ tick, wake και πάλι wu) μας πιάνει αδιάβαστους αποκαλύπτοντάς μας ότι "όχι κύριοι δεν είναι το wu η ιερή συλλαβή αλλά το wor" -το γνωστό wor βρε, μπα σε καλό σου-.
Σε ποιόν ανήκουν αυτοί οι στίχοι; Όποιοι ξέρουν να σηκώσουν χέρι.
Ακούστε ακούστε τώρα μερικά ωραία τραγουδάκια:
daS Pop - We LivE agaiN ElefANT - BlacK MagiC ShoW , Lolita MesseR ChuPs - Cowboys, Indians and their parents (όλο το τσούρμο δλδς)
ReD HOt ChiliPeppeRs - Hump dE BumP
Τέλος μου έχουν σπάσει τα νεύρα τα μαλλιά μου. Απειλώ τον κόσμο ότι θα κυκλοφορώ σε λίγες μέρες ξυρισμένος αν κάποιος δεν μου βρει μια λύση Τώωωωωωωωωρα.. ;) (το γνωστό γοητευτικό χαμόγελο μου)
Πάπαλα, μας τελείωσε και αυτή η Eurovision. Επεισοδιακή θα την χαρακτήριζα, αλλά δεν ήταν επεισοδιακή (οι Φιλανδοί νίκησαν με 50 πόντους διαφορά). Εθνική επιτυχία θα την χαρακτήριζα, αλλά δεν ήταν εθνική επιτυχία (τι εθνική επιτυχία δλδς να είναι, ένα τραγούδι ξένο, το οποίο τελικά κατέκτησε την ένατη θέση). Σπάσιμο νεύρων του Έλληνα πολίτη που έβλεπε να εξελίσσεται μπροστά του μια ιεροτελεστία απανθράκωσης μερικών εκατομυρίων ευρώ - και όλοι να χαίρονται από πάνω- θα το χαρακτήριζα, αλλά ούτως ή άλλως καλή καρδιά να χούμε και χρήματα να δίνουμε, όλο και κάπου θα καούν.
Νικητές οι Lordi. To τραγούδι, εντελώς έξω από την κουλτούρα της Eurovision, δεν ήταν άσχημο. Μη φανταστείτε βέβαια ότι ήταν ένα απαύγασμα αφόρητης έμπνευσης. Brutal φωνητικά σε συνδυασμό με στριγγλιές (αλά ACDC), παραμορφωμένες ρυθμικές κιθάρες και πληκτράκια για το Hard Rock Hallelujah (ή όπως στο καλό γράφεται). Όλα τα φιλανδικά μουσικά ιδιώματα (εχμ) ενώθηκαν για να δημιουργηθεί το απόλυτο τραγούδι!
Η Αννούλα μας, η δική μας Άννα, η Άννα της καρδιάς μας -α να χαθείς σαχλέ- (ποτέ δεν συμπάθησα τη φατσούλα της -γούτσου γούτσου καλέ-, αν και την συμπόνεσα λίγο χτες), έκανε ότι μπορούσε, σύρθηκε στα πατώματα, στρίγγλισε, αλλά δεν κατάφερα παρά να πάρει την αξιοπρεπή ένατη θέση.
Μαγικές οι στιγμές (που ζήσαμε όλοι εμείς) κατά τις οποίες η Μενούνος παρατάει το Σάκη, στη μέση του προγράμματος, φεύγει για 20 λεπτά (μήπως την έπιασε κόψιμο; 20 λεπτά ήταν αυτά) και ο Σάκης μας (ο δικός μας Σάκης, ο Σακού.... -σκάσε πια-) μένει εμβρόντητος, να προσπαθεί να φέρει σε πέρας την διπλή -πλέον- αποστολή. Και καπάκι ένας τρελός Ολλανδός (ενδεχομένως gay) ανακοινωτής αποτελεσμάτων, κάνει πλάκα με το όνομα του Σάκη (τσίκι, τζάγκι, σούκι, τσάκη κλπ κλπ) και μετά ζητάει το τηλέφωνο του Σάκη μας, οπότε πολύ ευγενικά ο Σάκης (ααχ Σάαακη) απαντάει "Ι guess that my number is 6969696969" -ή κάτι τέτοιο- (εκτός αν τα αγγλικά μου ή η ακοή μου με έχουν εγκαταλείψει πλήρως).
Ωραία ήταν, δεν μπορούμε να πούμε. Η Eurovision τελείωσε, η Eurovision πάει..
Mια και άρχισα να ενημερώνω όσο μπορώ καλύτερα για τη συναυλία του Roger Waters, ε, πάρτε και μια γεύση για το τι πρόκειται να γίνει στο μεγάλο gig του mastermind των Pink Floyd:
Ήχος και ειδικά εφέ θα τονίσουν με τον πιο λαμπερό τρόπο τη δύναμη της μουσικής! Το οπτικό υπερθέαμα υπογράφει η Groupe F. Μια εταιρεία που με το όνομα της έχουν συνδεθεί οι τελετές έναρξης και λήξης της Ολυμπιάδας . Η παράσταση σχεδιάστηκε με την πλήρη εποπτεία του Roger Waters, ο οποίος, όπως όλοι γνωρίζουμε, ήταν ο mastermind και αρχιτέκτονας του ήχου και της εικόνας των Floyd.
Η εταιρία Groupe F είναι μια ομάδα παθιασμένων δημιουργών που εργάζονται μαζί γύρω από ένα κοινό όραμα: τη χρήση της φωτιάς και του φωτός ως μέσα έκφρασης και τη μετατροπή των πυροτεχνημάτων ως μία μορφή γνήσιας τέχνης. Τα τελευταία 15 χρόνια, η Groupe F δημιούργησε μία μοναδική τεχνική πλατφόρμα, η οποία χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία σε μεγάλα events όπως την τελετή λήξης της EXPO 98 στη Λισσαβόνα, για το εορτασμό της νέας χιλιετίας στο Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και, κυρίως, στις τελετές έναρξης και λήξης στην Ολυμπιάδα του 2004 στην Αθήνα.
Τα μαγικά εφέ της καλύτερης εταιρίας παραγωγής οπτικών εφέ, σε συνδυασμό με το πρωτοποριακό surround ηχητικό σύστημα (στημένο σε διάταξη 360 μοιρών ώστε να περικυκλώνει τον θεατή), θα δημιουργήσουν στο κοινό την αίσθηση μίας 3D πραγματικότητας. Μιας άλλης διάστασης !!!
Πίσω από τη σκηνή, ένας «φλεγόμενος ήλιος», 45 μέτρα ψηλός, σκαρφαλωμένος στον ουρανό, θα δημιουργεί εφήμερες συνθέσεις φωτός για να αφήσει ένα τελικό, ακίνητο ίχνος ενάντια στο σκοτάδι της νύχτας!...Η κλίμακα, σε σχέση με το κοινό, είναι φυσική.
Αυτά τα νεότερα, αλλά όπως φαίνεται θα έχουμε και άλλα νέα. Και όλα αυτά εν όψει και της δυνατότητας δημιουργίας group/clubs, στο RockaRolla, όπου θα μπορείτε να φτιάξετε, σε συνεργασία με άλλα μέλη, την unofficial fan σελίδα για οποιοδήποτε γκρουπ, επιθυμείτε.
Εγώ ήδη ετοιμάζω την Pink Floyd σελίδα. Αν κάποιοι θέλουν να συνεισφέρουν με σπάνιες φωτογραφίες, trivia, άγνωστες πληροφορίες για τη μπάντα κλπ κλπ, ας επικοινωνήσουν μαζί μου.
Οι αξιότιμοι Red Hot Chili Peppers δηλώνουν παρών έπειτα από 4 χρόνια σχεδόν. Η ενάτη Μαϊου 2006 ήταν η κομβική ημερομηνία της κυκλοφορίας του νέου άλμπουμ. O τίτλος του: Stadium Arcadium. Δεν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι πρόκειται για μια καινοτομία, για μια αλλαγή στην κατεύθυνση, για μια τομή στα μουσικά δρώμενα. Αλλά έχει απαραίτητα σημασία αυτό; Όταν μάλιστα πρόκειται για τον καλύτερο Red Hot Chili Pepper δίσκο από εποχής Blood Sex Sugar Magic;
Τι θα συναντήσουμε σε αυτό τον δίπλο (!) δίσκο διάρκειας 2 ώρων; Θα περιπλανήθουμε στα μονοπάτια της καλύτερης funk μουσικής που έχει γραφτεί ποτέ από ροκ συγκρότημα. Κάποιοι θα ανακαλύψουν μερικά από τα πιο hard rock solos που θα μπορούσε να παράγει μια ποπ μπάντα. Πολλοί θα σταθούν στις μελαγχολικές μπαλάντες και άλλοι θα αγαπήσουν τα speed τραγούδια (όπως το Torture me με τις υπέροχες κιθάρες και τα funky πνευστά) της συναρπαστικής μπάντας που ακούει στο όνομα Red Hot Chili Peppers. Όλοι -ή σχεδόν όλοι- όμως θα καταλήξουν σε παρόμοιο συμπέρασμα. Εδώ πέρα έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο διαμάντι...
Ξέρω, ξέρω έχω καιρό να φτιάξω ένα νέο παιχνίδι!! Αλλά καταλαβαίνετε οι υποχρεώσεις και τα φταρνίσματα, καθώς και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν με άφησαν σε ησυχία! Αφού πω ότι το τελευταίο blog του nasou και του Ελευθέριου.
θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι χτες πήρα μέρος στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, και σε κάποια φάση κόλωσα πάρα πολύ και κρύφτηκα κάτω από κάτι πτώματα. Ξύπνησα και φοβήθηκα ότι θα με έπιαναν και θα με πήγαιναν στο στρατοδικείο. Έτσι άρχισα να τρέχω. Σε τέτοιες περιπτώσεις αψηφώ την βαρύτητα. Πηδάω από το παράθυρο μέχρι το δρόμο, πετάω από δένδρο σε δένδρο. Που στο καλό με προλάβανε πάλι αναρωτιέμαι. Στο τέλος βρέθηκα σε μια χαβανέζικη παραλία που θύμιζε τον καρφά, να συζητάω φιλικά και να πίνουμε κοκτέιλ με ένα από τους κυνηγούς μου.
ταρα τατα τα τάααααααν: Η ώρα που περιμέναμε όλοι:
NEO ΠΑΙΧΝΙΔΙ !!!
Τίτλος: Τραμπάλα
Copyright: 2005-2006 Comfis Production
Copyright του Copyright: Comfis Production
Yλικά: Μια τραμπάλα
Oμάδες: 2 (δύο)
Στόχος: Να νικήσετε
Όπως μπορείτε να δείτε και στη φώτο, κάθε ομάδα απαρτίζεται από δύο παίκτες ή παίχτες. Ένα χρονόμετρο κρίνει τον νικητή. Κάθονται οι δύο παίκτες της μιας ομάδας στις θέσεις τις τραμπάλας και οι αντίπαλοι ανεβαίνουν, όρθιοι, πάνω στην τραμπάλα. Από τη στιγμή που για πρώτη φορά θα ισσοροπήσουν, μετράει ο χρόνος και ο χρονομέτρης, που στη συγκεκριμένη περίπτωση ηταν η ΜαριγκΟΥΕλα μετράει πόση ώρα διατηρούν την ισσοροπία οι όρθιοι παίκτες ή παίχτες. Κατά προτίμηση ο χρονομέτρης ΠΡΕΠΕΙ να έιναι η ΜαριγκοΟΥΕλα γιατί έχει πλέον την εμπειρία με το μέρος της.
Στη φώτο μπορούμε να παρατηρήσουμε το άγχος που καταλαμβάνει τον παίκτη Μίμιζ όση ώρα οι αντίπαλοι παίκτες Kaskarino και Bastard admin καταφέρνουν με εμφανή cool-άδα να διατηρηθούν σε ισσοροπία!
Το παιχνίδι είναι απλό και λιτό και μπορεί να παιχτεί παντού αρκεί να έχετε μια τραμπάλα μαζί σας. Τις ειδικές τραμπάλες κατασκευάζει η Comfis productions.
Επίσης, σε όσους άνοιξε η όρεξη για κατοχυρώσεις να ενημερώσω ότι πλέον η Comfis production έχει κατοχυρώσει και την δυνατότητα κατοχύρωσης, στέλνοντας ένα γράμμα από τον Comfi προς τον Comfi (ή Κόμφι) όπου δηλώνεται ρητά ότι κατοχυρώνεται η δυνατότητα κατοχύρωσης μέσω αποστολής γράμματος από τον Comfi (ή Koμφι) προς τον Comfi (ή Κόμφι). Έτσι για να μπορέσετε και εσείς πλέον να κατοχυρώνετε, οφείλετε να καταβάλετε το συμβολικό ποσό των 7, στο λογαριασμό μου, για κάθε κατοχύρωση!!
Υ.Γ. Κλείνοντας να δηλώσω ότι δεν υπάρχει πιο επίλεκτη μονάδα από τους ζουαζιλανδινούς elite, τους Atlatl και τους Royal Atlatl και βέβαια τους εγκαστρίμυθους!!. Επίσης καλύτερα unique creatures είναι οι Ζμπύρος, Ζμπάιντερμαν και Ζώτης Βολάνης
Nα μαι πάαλι! Σας έλειψα. Δουλεύοντας πάνω στην προηγούμενη προσπάθεια και λαμβάνοντας υπόψην όσαν είπαν πολλά παιδιά ειδού ένα νέο αποτέλεσμα. Εμένα μ αρέσει περισσότερο στον μπρο λιγότερο. Τι λέτε εσείς;;
Το enJoy έχει την ίδια σχεδίαση εδώ και σχεδόν 2 χρόνια, οπότε σκεφτήκαμε ότι μια σχεδιαστική ανανέωση δεν θα του έκανε καθόλου κακό. Μια ιδέα για το πως θα μπορούσε να γίνει φαίνεται παρακάτω:
.. δηλώσεις όπως αυτές:
"Στον Ανμπρέικαμπλ: Υπάρχει μια πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους αναρχικούς και τους θεωρητικούς της αναρχίας. Εσύ ανήκεις στην τρίτη κατηγορία, αυτή των Ανμπρέικαμπλζ!!!" . Τάδε έφη Poic
" και να περνάτε καλά, γιατί η ζωή έχει γυρίσματα και η γη το ίδιο.
Το τελευταίο ήταν λίγο άσχετο αλλά ήθελα να κλείσω με κάτι μεγαλειώδες." από το blog του Aris, Για το Καλό μου
To πασχαλινό σας δώρο, ου ά ου! Όταν το μάθετε γίνεται σχεδόν εθιστικό, μπορείτε να κάνετε φοβερές και τρομερές φιγούρες!! Έγινα και πολύ πρώτος skate boarder:
Και έφτασε η Μεγ. Εβδομάδα. Αναμνήσεις πολλές αλλά δεν θα κάτσω να σας τις εξιστορήσω. Όσοι δεν έχετε έρθει στη Χίο να δείτε τον ρουκετοπόλεμο της Ανάστασης, δεν έχετε δει σχεδόν τίποτα! Αφού σας ευχηθώ να περάσετε πολύ όμορφα αυτή τη βδομάδα, θα ήθελα να σας διαβάσω μερικά υστερόγραφα:
Υ.Γ1: Η διακριτικότητα είναι ένα προτέρημα που αν μη τι άλλο το διαθέτουν τα περισσότερα μέλη αυτής της ιστοσελίδας και πραγματικά εκπλήσσομαι ευχάριστα.
Υ.Γ2: Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται, όταν δεν είναι προσεκτικό (η παραπάνω δήλωση μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως αλλά στην πραγματικότητα έχει μόνο μια σημασία)
Υ.Γ3: Μια φάρσα πάνω σε μια άλλη φάρσα σίγουρα έχει περισσότερη πλάκα από τη μια απλή φάρσα, όταν μάλιστα ο ίδιος ο αρχικά φαρσέρ αποκαλύπτει το προϊόν της δεύτερης φάρσας.
Y.Γ4: Η κακή πρόθεση, όμως, του αρχικά φαρσέρ, πρέπει να τιμωρείται;
Υ.Γ5: Με αφορμή άλλα blogs, να δηλώσω, ότι όταν μια σεσημασμένη πεφτούλισσα (το θυληκό) κατηγορεί ένα πέφτουλα (το αρσενικό) ότι είναι πέφτουλας, τότε εκείνη είναι δυό φορές πεφτούλισσα, οπότε ο πέφτουλας παύει να είναι πέφτουλας (1-0 δλδ :P)
Υ.Γ6: Προσέχουμε για να έχουμε (μου είπε ένας σοφός ροκαρολίτης και επαυξάνω)
Υ.Γ7: Η δημοσίευση προσωπικών δεδομένων (ακόμη και αν αυτά δεν είναι πραγματικά, αλλά ο δημοσιευτής -καλό ε;- δεν το γνωρίζει), είναι αιτία να απομακρυνθεί κάποιος από την ιστοσελίδα πάραυτα. Επειδή όμως κάποιοι ίσως δεν έχει γίνει σαφές, αν κάποιοι βοηθούν εν αγνοία (άλλα με επίγνωση ότι τη στιγμή εκείνη κατινιάζουν -ωραία λέξη-) ή εν γνώσει τους τον δημοσιευτή, αυτό, τότε καλό είναι και αυτοί να απομακρυνθούν πάραυτα.
Υ.Γ8: Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, αλλά ποιός άνθρωπος που του αρέσει το καλο φαγητό, τρώει κρυωμένο, μπαγιάτικο φαγητό; Κανείς!! Εκτός αν είναι ψωμοζήτουλας (κρίμα γι αυτόν).
Υ.Γ9: Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι οι ίδιοι, συνεπώς όσοι δεν μπορείτε να καταλάβετε τη λογική μου, απλά δεχτείτε την ως διαφορετική
Υ.Γ10: Επειδή κάποιοι νοιάζονται και ενδιαφέρθηκαν να μάθουν, αλλά δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους (ερασιτέχνες γαρ), για λεπτομέρειες σχετικά με την προσωπική μου ζωή παρακαλείσθε όπως επικοινωνήσετε μαζί μου!
E μόλις πριν λίγες μέρες διαπίστωσα ότι θα μπορούσα να είχα γίνει πολύ πλούσιος, αλλά με πρόλαβαν άλλοι! Θυμάται κανείς το blog που ανέλυα το ψυχολογικό, καθόλα εξιταριστικό, παιχνίδι που κρύβεται πίσω από την αποκάλυψη της έκβασης ενός γεγονότος, η οποία έκβαση έχει καθοριστεί αρκετά πριν και είσαι ανήμπορος να την καθορίσεις. Ακόμη δεν θυμηθήκατε; Διαβάστε εδώ τότε.
Το Deal, ένα τηλεπαιχνίδι στο ΑΝΤ1, με ένα σχετικά αδιάφορο παρουσιαστή, καταφέρνει να προκαλεί το ενδιαφέρον εκμεταλλευόμενο ακριβώς το παραπάνω. Οι παίχτες δεν μπορούν να επιλέξουν με βάση πιθανότητες, ή κάτι αντίστοιχο. Όλες οι επιλογές γίνονται στην τύχη. Το παιχνίδι ουσιαστικά έχει τελειώσει πριν ξεκινήσει με την επιλογή του κουτιού σου. Το πράγμα γίνεται ακόμη πιο ανούσιο, όταν σου δίνουν την ευκαιρία να αλλάξεις κουτί, χωρίς πάλι να έχεις κάποιες πιθανότητες να υπολογίσεις. Δηλαδή, πραγματικά το παιχνίδι αυτό δεν είναι πιο ευφάνταστο από τα ζάρια. Και όμως η προσμονή της αποκάλυψης του αποτελέσματος, εξιτάρει, όπως και να το κάνουμε!! Και δώστου χτυπάει νούμερα το Deeeal!
Τώρα που σας αποκάλυψα ότι ήμουν πολύ κοντά στο να γίνω εκατομυριούχος, θα σας πω ότι χτες το βράδυ είδα ένα 2ωρο όνειρο, πολύ εντυπωσιακό, το οποίο αδυνατώ να περιγράψω. Γαμάτο όμως. Κάτι που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ότι άρχισε να παγώνει ο κόσμος στο πάνω πάτωμα του παλατιού που βρισκόμουν, και εγώ άρχισα να παγώνω αλλά έτρεξα προς τον κάτω όροφο, όντας μισοπαγωμένος, οπότε και άντεξα το κρύο γιατί στον κάτω όροφο ήταν αρκετά λιγότερο παγωμένα :P
Kαλές γιορτές σας εύχομαι από τη όμορφη Χίο!
Δύσκολο ήταν δηλαδή να το σκεφτώ λίγο πριν και να κάνω την πρόταση στο εν λόγω τηλεοπτικό κανάλι, να το κατοχυρώσω και να γίνω πλούσιος πουλώντας την ιδέα σε όλο τον κόσμο; Πφ, ας είναι, θα γίνω πλούσιος με άλλον τρόπο.
Είναι ένα ζυγός μπροστά σου. Βάζεις πάνω τη συνείδηση σου από τη μια και από την άλλη την ανόσια πράξη! Ζυγίζεις και βλέπεις ότι η συνείδηση σου υπερισχύει. 'Ησουν 5 χρονών τότε. Στα 9 σου τυχαίνει ξανά το ίδιο! Η συνείδηση νικάει με την ίδια φυσικότητα και σιγουριά που αναπνέεις. Στα 12, η μαμά σού σου περιγράφει το πιο τραγικό πράγμα που μπορεί να σου συμβεί: να νεκρωθεί η συνείδηση σου. Σχεδόν τρομάζεις! Είναι η μαμά σου και πρώτη φορά την ακούς να σου δίνει μια τόσο σαφή οδηγία για το τι είναι καλό!
Στα 17 σου ξανακάνεις το ίδιο τεστ! Επιτυχία και πάλι! Φιου, τυχερούλη, δεν σου έχει συμβεί αυτό που φοβάσαι! Διακυρρήτεις, μάλιστα. παντού την αξία του να είσαι ξεκάθαρα σωστός, χωρίς υπεκφυγές, αμφιβολίες.
Μια μέρα, κάπου στα 20, βάζεις πάλι στη ζυγαριά τη συνείδηση σου με τον πειρασμό σου! Διαπιστώνεις τότε με τρόμο ότι ο πειρασμός νικάει θριαμβευτικά. Ψάχνεις να βρεις το πως και το γιατί. Λες συνειδητά ψέμματα στον εαυτό σου, μήπως και τον καθησυχάσεις. Σκέφτεσαι τον σκοπό που αγιάζει τους τρόπους και προσπαθείς να πεισθείς ότι ένα θεάρεστο αποτέλεσμα μπορεί να επιτευχθεί με οποιοδήποτε αθέμιτο τρόπο. Συνειδητές απάτες του εαυτού σου, ή έχεις καταστραφεί τόσο που η συνείδηση σου νεκρώθηκε, έγινε ψεύτικη;
-η μαμά σου το περιέγραφε ως το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί-
Tα χρόνια περνούν και η εικόνα της ζυγαριάς που γέρνει προς τη συνείδηση μοιάζει πια πολύ θολή και σιγά σιγά εξατμίζεται, λες και όλο αυτό ήταν ένα όνειρο.
Πάντα μπορείς να βρεις μια δικαιολογία για ότι κάνεις. Πιστεύεις όμως ότι στέκει στ αλήθεια. Και τι είναι χειρότερο; Να καταλαβαίνεις τα ψέμματα που λες στον εαυτό σου, ή να απολαμβάνεις τη νεκρωμένη σου συνείδηση;
Κάποιες φορές εύχεσαι να ήταν όλα τόσο απλά και ξεκάθαρα όπως όταν ήσουν ένας ωραιός μπόμπιρας! Άλλες πάλι βολεύεσαι στην αυταπάτη σου, ή ακόμη χειρότερα στην νέκρωσή σου (o ποιητής αγνοεί αν πρόκειται για το δεύτερο και αν ναι, αν πρόκειται για ολική η μερική).
Επίσης μια αλήθεια υπάρχει μόνο αν την ζεις, ή υπάρχει ακόμη και αν εσύ δεν την νιώθεις; Το παιδάκι που χτυπήθηκε στο δυτικό Αϊντάχο και πέθανε, έχει όντως πεθάνει, ή κάτι τέτοιο δεν συνέβησε ποτέ αφού εσύ δεν το έμαθες; Η εξαπάτηση του αγαπημένου σου προσώπου έχει συμβεί ποτέ, ή όχι, αφού εσύ ούτε καν υποψιάστηκες ότι του έκανες κάτι που δεν έπρεπε (ή αν το υποψιάστηκες πείσθηκες για το αντίθετο);
Άντε, κAλHNνύχτα
Υ.Γ. Tα παραπάνω είναι σκέψεις και όχι απαραίτητα προσωπικές εμπειρίες
And I find it kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying are the best I've ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles it's a very very
Mad world
Ε, δεν γίνεται! Εδώ πέρα γίνεται χαμός. Τις τελευταίες μέρες, καθημερινά ανακοινώνονται μεγάλα ονόματα που έρχονται στην Ελλάδα. Ας κάνουμε μια σούμα, για να καταλάβετε τι εννοούμε!!
Rolling Stones, Roger Water, Depeche Mode, New Order, Franz Ferdinand, Sting, Dandy Warhols, Editors, Hooverphonic, Radio 4. Kαι αναμένονται ακόμη πάρα πολλοί. Ακόμη και το "υπερβολικό" περσινό συναυλιακό καλοκαιρί, μάλλον φαντάζει "λίγο" σε σχέση με αυτό που πρόκειται να γίνει φέτος.
Και από εδώ και πέρα σχεδόν κάθε μέρα θα έχουμε καινούρια νέα, με όλο και πιο εντυπωσιακές ανακοινώσεις νέων ονομάτων.
Το κόστος για να παρακολουθήσει κάποιος όλες τις πρωτοκλασσάτες συναυλίες ανέρχεται στα περίπου 500-700 ευρώ. Χμ, περίπου όσα ένας φοιτητής τρώει σε 2 μήνες. Δύυυσκολα τα πράγματα.
Θα γεμίσουν τα στάδια και λοιποί συναυλιακοί χώροι; Aν δεν γεμίσουν, θα λάβουν το μήνυμα οι υπεύθυνοι, να ρίξουν τις τιμές; Αν δεν γεμίσουν, θα ξανάρθουν μεγάλα γκρουπς; Αν δεν γεμίσουν, θα βγάλουν τα σπασμένα οι διοργανωτές; Αν γεμίσουν, μήπως και του χρόνου θα έχουμε ακόμη μεγαλύτερα εισιτήρια;
Μύλος, η κατάσταση. Πάντως πολύ απολαμβάνω αυτό το κλίμα με τις συνεχείς ανακοινώσεις μεγάλων ονομάτων. Μυρίζει καλοκαίρι, τα ίδια γινόταν και πέρσυ, τέτοιο καιρό περίπου και λίγο πιο αργά. Ένα θεότρελο πανηγύρι για τρελούς. Viva Ελλάδα!
Υ.Γ1: Σημειώστε ότι η Astra (η μοναδική εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών που μπορεί έστω και λίγο να κοντράρει την Didi) δεν έχει απαντήσει ακόμη στις εντυπωσιακές ανακοινώσεις της Didi. Πέρσι το φοβερό και τρομερό G festival κατέληξε σε ναυάγιο, δυστυχώς, με πολλές ακυρώσεις γκρουπ και αποκορύφωμα τη διακοπή της συναυλίας των White Stripes. Αν δεν προκλήθηκε οικονομική καταστροφή (που μάλλον δεν θα προκλήθηκε, με τόσα χειμωνιάτικα live που οργάνωσε η Astra), τότε, ίσως απλά περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσουν με ένα G Festival vol II. Αυτά τα τελευταία περί Astra είναι απλά δικές μου σκέψεις.
Υ.Γ2: Το enJoy ανέλαβε την χορηγία επικοινωνίας για το Synch Festival και είμαι πολύ περήφανος γι'αυτό. Αύριο θα χτυπήσουμε και το ejekt festival.
Y.Γ3: To RockaRolla Radio κάνει τα πρώτα του βήματα! Στην αρχική σελίδα μπορείτε να βρείτε το εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Μπορεί να μας ακούν λίγοι, για την ώρα, αλλά έχουν γίνει μερικές πάρα πολύ καλές εκπομπές! Όποιοι ενδιαφέρονται για σταθερή εκπομπή ας επικοινωνήσουν μαζί μου!
Υ.Γ4: Αντί να δίνετε τόσες εκατοντάδες ευρά για για μερικούς τυχάρπαστους, όπως Rolling Stones κλπ, γιατί δεν κάθεστε να απολαύσετε τους αποκάτω (δες καμαρωτή φώτο ντε);
Παίδες έκανα μια σούμα των παιδιών που θα συμμετέχουν στο RockaRolla Radio για αρχή:
Kυριακή
20.00-22.00 Aris και Γιάννα Tίτλος: What we pull and we the (female) dancers Ύφος: Ό,τι να ‘ναι
Δευτέρα
15.00-17.00 Jimi_Hendrix Τίτλος: Καλημερα στην Ελλαδα με Πρωινο Καφε και Κους-κους στον Ομορφο Κοσμο του Jimi Ύφος: Απ’όλα + RR κουτσομπολιά, αθλητικές ειδήσεις κλπ 20.00-22.00 Comfortably-numb: Μετά τη Βέρα και πριν το Παρά 5 Ύφος: Ποπ, ροκ, chill out, trip hop, alternative, indie + Μουσικά και όχι μόνο νέα 22.00-24.00 Rikochet Ύφος: Metal
Tρίτη
14.00-15.00 Treloblim Ύφος: alternative post rock 15.00-17.00 Jimi_Hendrix Τίτλος: Καλημερα στην Ελλαδα με Πρωινο Καφε και Κους-κους στον Ομορφο Κοσμο του Jimi Ύφος: Απ’όλα + RR κουτσομπολιά, αθλητικές ειδήσεις κλπ 17.00-19.00 J-Fox Tίτλος: O πρώτος γκαϊφές για τον Ανδρέα
Tετάρτη
15.00-17.00 Jimi_Hendrix Τίτλος: Καλημερα στην Ελλαδα με Πρωινο Καφε και Κους-κους στον Ομορφο Κοσμο του Jimi Ύφος: Απ’όλα + RR κουτσομπολιά, αθλητικές ειδήσεις κλπ 21.00-23.00 Biker
Πέμπτη
15.00-17.00 Jimi_Hendrix Τίτλος: Καλημερα στην Ελλαδα με Πρωινο Καφε και Κους-κους στον Ομορφο Κοσμο του Jimi Ύφος: Απ’όλα + RR κουτσομπολιά, αθλητικές ειδήσεις κλπ 21.00-23.00 Nasos Τίτλος: Εκτός Τροχιάς
Παρασκευή
15.00-17.00 Jimi_Hendrix Τίτλος: Καλημερα στην Ελλαδα με Πρωινο Καφε και Κους-κους στον Ομορφο Κοσμο του Jimi Ύφος: Απ’όλα + RR κουτσομπολιά, αθλητικές ειδήσεις κλπ
Σάββατο: Αργεία
H ακρόαση μπορεί να γίνει μέσω winamp: http://fairytale.wavestreamer.com:3116/listen.pls
Bρε να πάρειιι! Όλο το παλεύουμε και όλο δεν μας κάθεται!! Πουυ θα πάει! Το RockaRolla Radio, προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του βήματα! Προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα σε εβδομαδιαία βάση!! Αλλά χρειαζόμαστε εκτός από εκπομπάτορες και ακροατές!
Παρακαλείσθε όπως ακούσετε την εκπομπή του Jimi_Hendrix σήμερα και κάθε μέρα από Δευτέρα ως Παρασκευή από 15.00 - 17.00 .. Κουτσομπολιό, ίντριγκες και πολύ μουσική!!
Το πρόγραμμα ακόμη είναι στα σκαριά αλλά που θα πάει!
Να σας ενημερώσω ότι εδώ πέρα έχει τέλειο καιρό! Θα βγω βολτίτσα από το πρωί, έπειτα από καιρό και σκέφτομαι να αγοράσω μια νέα πεταλιέρα, γιατί χρειάζεται μια, καθώς και καλώδια υψηλής ποιότητας για ηχογράφηση, όπως και ένα μικρόφωνο!! Και μετά ποιός πιάνει τον καλλιτέχνη (τον ποιόν;).
Θέλω να σας ενημερώσω ότι έρχονται οι Roots, έρχεται ο Yan n Tiersen, o δημιουργός του OST του Amelie και του Goodbye Lenin.
To αγαπημένο σε όλους Ice Age, ετοιμάζεται να δώσει τη σκυτάλη στο Ice Age 2! Στην κορυφή των box office (έτσι λέγεται αυτό;) το V for Vendetta
Τσακ και μια φώτο από την ορκομωσία μου. Ο κύριος κάστορας Comfis λαμβάνει το πτυχίο του από τον πρυτανόGody!
Επανερχόμαστε δυναμικά με το νέο μεγάλο, συγκλονιστικό παιχνίδι που εφευρέθηκε από τον Gody και μένα, ή από μένα και τον Gody.
Υλικά
- Mπουκαλάκι με σαπουνάδα
- Φουσκοξυλάκι (αυτό με την τρυπίτσα)
Πως παίζεται
Η ομάδα αποτελείται από δύο παίχτες. Αφού δημιουργηθεί η φουσκίτσα μέσα στο φουσκοξυλάκι, οι παίκτες προσπαθούν να την διατηρήσουν όση περισσότερη ώρα είναι εφικτό. Χρησιμοποιούνται οι πανάρχαιες τεχνικές του "ελαφροφυσήματος" καθώς και του "πάνω κάτω, πάνω κάτω" όπως επίσης και "δεξιά αριστερά, δεξια αριστερά".
Demo
Οι ικανότατοι παίχτες, γνωστοί και ως "φούσκοι", Gody και Comfis, θα μας χαρίσουν μια επίδειξη του παιχνιδιού, που κυκλοφορεί τον επόμενο μήνα στην Αγγλία και από το πρώτο τρίμηνο του 2007 σε παγκόσμια κλίμακα από την Sierra entertainment. Οι παίκτες καλούνται να σπάσουν το παγκόσμιο ρεκόρ.
Ο φούσκος Gody ξεκινάει το παιχνίδι δημιουργώντας μια εκπληκτικής τεχνικής φούσκα. Ο φούσκος Comfis κοιτάζει, όντας έτοιμος να μπει στο παιχνίδι.. Εμπρός παλικάρια μου!!
O φούσκος Comfis κοιτάζει τον φούσκο Gody να χρησιμοποιεί την τεχνική "ελαφροφυσήματα" με άψογο τρόπο. Το βλέμμα του Comfis δείχνει σιγουριά και μέγιστη ικανότητα, οπότε και αφήνει τον "λίγο" Gody να ξεκινήσει στα εύκολα..
Comfis: Ώρα να λάβω δράση, είσαι τελείως άσχετος
Gody: Όλο λόγια είσαι, βλάκα ε βλάκα
Oι φούσκοι μας φαίνεται να τα έχουν βρει δύσκολα, αυτό μαρτυράει και το βλέμμα "ωχ την κάτσαμε τη βάρκα". Αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν την τεχνική "ζερβόδεξα ζερβόδεξα".
Comfis: Την κάτσαμε τη βάρκαα..
Gody: Σκάσε και κουνήσου
H φούσκα κατεβαίνει αργά και βασανιστικά.. Εμπρός αγόρια μου βάλτε τα δυνατά σας.. ξεπεράστε τους εαυτούς σας, δείξτε στη φούσκα τι αξίζετε!! Το βλέμμα του Comfis μιλάει γλαφυρά για την κατάστασή τους.
Comfis: Θα κάνω το "πάνω κάτω", συνέχισε να φυσάς
Gody: Τι αγωνία είναι αυτή χριστέ μου!
Παρατηρούμε τον παίκτη Comfis με απαράμιλλη τεχνική να σπρώχνει τη φούσκα προς τα πάνω.
Comfis: Ω ρε γαμώτι μου εγώ πάλι θα το βγάλω το φίδι από την τρύπα.. Ηλίθιε, ηλίθιεεε!!
H πορεία της φούσκας προς το έδαφος μοιάζει αναπόφευκτη.. σε μια απέλπιδα προσπάθεια οι παίκτες μας ρίχνονται κάτω για να μπορέσουν να την ανυψώσουν και να κερδίσουν μερικά πολύτιμα δευτερόλεπτα, που θα τους χαρίσει το νέο παγκόσμιο ρεκόρ..
Gody (κολλημένος με το αυτί στο πάτωμα): Ω ρεεεε που%#@#%@% τι άλλο θα κάνω για να το σπάσουμε το ρεκόρ.
Comfis: Είσαι θεός είσαι θεός.
Το νέο ρεκόρ είναι γεγονός. Οι παγκόσμιοι πρωταθλητές Comfis Godys, μας παρουσίασαν μια άκρως επεισοδιακή και συναρπαστική επίδειξη του αθληματος που γνωρίζουν όσο λίγοι.. τους ευχαριστούμε και τους περιμένουμε για νέα ρεκόρ.
Yours sincerely
Η θεία Ορτανσία
Υ.Γ. Να σημειωθεί ότι ο Comfis κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα. Όποιος επιθυμεί να παίξει το παιχνίδι πρέπει να καταβάλει το ποσό των 340 ευρώ. Η διαδικασία της κατοχύρωσης πνευματικών δικαιωμάτων, είναι η συνήθης: Στείλαμε ένα γράμμα από τον εαυτό μας στον εαυτό μας , με το παιχνίδι μέσα και πλέον το κατοχυρώσαμε!
Για περισσότερα παιχνίδια από την Comfis ltd register adminitrators Phoenix and cο πατήστε εδώ
Λοιπόν, για να ξέρετε και εσείς που ενδιαφέρεστε, τι μου γίνεται, θέλω να σας ενημερώσω ότι επιτέλους το πήρα το ρημάδι το μεταπτυχιακό.
Η παρουσίαση της πτυχιακής στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία, ενώ η επιλογή μου για τα κεράσματα μετά, στέφθηκε με ακόμη μεγαλύτερη. Το δε σοφιστικέ γυαλικό που φορούσα για να βλέπω, έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στο κοινό (τη λαοθάλασσα ) απέναντι από το οποίο παρουσίασα. Το περισπούδαστο ύφος έπεισε καθηγητές, συμφοιτητές, τη Μάρα και το κακό συναπάντημα (η Σάρα ξέφυγε για άγνωστους λόγους).
Για να επιτύχετε και εσείς στην παρουσίαση της πτυχιακής σας, επιλέξτε τώωρα: ΠΙΤΣΑΚΙΑ, ΛΟΥΚΑΝΟΠΙΤΑΚΙΑ, ΖΑΜΠΟΝΟΤΥΡΟΠΙΤΑΚΙΑ και ΜΠΙΣΚΟΤΑΚΙΑ.. η συνταγή της επιτυχίας.
Γιαααα Σιιιιίγουρη επιτυχία
..
Ο φωτισμένος παντογνώστης (o μπιρμπιτσόλης ντε), κατά πολλούς και "the Choosen" διδάσκει: ο συνδυασμός των πρώτων στιγμών της παρουσίασης με αγχωμένους αναστεναγμούς, βαθιές ανάσες, έλλειψη αναπνοής, συνιστά colpo grosso, που μπορεί να συγκινήσει το ευαίσθητο κοινό, για το δράμα που περνάει εκείνη τη στιγμή ο παρουσιάζων.
Στη συνέχεια , η συνταγή αναφέρει κατα λεξεί: Σιγά σιγά αρχίζετε να σταθεροποιείτε τη φωνή σας, διακόπτετε το εντέχνως εκφρασμένο άγχος, γίνεστε ο bastard scientιφικάς που όλοι εκεί μέσα επιθυμούν να γίνουν και με το τέλος της παρουσίασης αναφωνείτε ενθουσιασμένος, σχεδόν ερεθισμένος: "Ωωω Θεέ μου, είναι δυνατόν να σε έχω πλησιάσει τόοοσο;" Πέφτετε στα γόνατα, ανασηκώνετε τα χέρια προς το ταβάνι, συμβολίζοντας την ένωση με το θείο (βάνια) και πέρνετε το βλέμμα του Γανυμείδη όταν εχμ... του τον σφυρ#$@#ούσε ο Αχιλλέας με τον Πάτροκλο.
Τότε πετάγεται ο Μπέζος και αναφωνεί "είμαι γνήηησιος απόγονος του Γανυμείδη".. γεγονός άσχετο με την εξέλιξη της ιστορίας που σας περιγράφω και την περιεχόμενη, σε αυτή, συνταγή.
Εν ολίγοις σας φανέρωσα όλα τα κόλπα για να γίνεται και εσείς ένας επιτυχημένος παρουσιαστής πτυχιακών εργασιών. Στη συνέχεια μπορείτε να αξιοποιήσετε τις συμβουλές μου ώστε να φτιάξετε και εσείς τη δική σας επιχείρηση, που θα πουλάει υπηρεσίες παρουσίασης πτυχιακών εργασιών. Το προϊόν σας θα γίνει ανάρπαστο, σας βεβαιώνω. Μετά μπορείτε να επεκτείνετε την επιχείρησή σας, στην συμμετοχή σε εξετάσεις, για χάρη (χάρην.. τρόπος του λέγειν) άλλων (πχ, να δίνει ο άλλος e-marketing, να βαριέται να διαβάζει και να πηγαίνετε να δίνετε εσείς γι αυτόν, έναντι αδρής αμοιβής).
Όπως βλέπετε δεν κρατώ τίποτα για τον εαυτό μου.. σας τα προσφέρω όλα, έτσιιι, αφιλοκερδώς. Άλλωστε πλέον είμαι ένας μαστερούχος, όχι ότι και ότι. Ακολουθεί νέο κύμα ερεθισμού ενθουσιασμού κλπ κλπ.
Για το φερειπείν της υπόθεσης, άντε με το καλό και στα δικά σας μάστερ.
Σίγουρα μια από τις πιο σημαντικές κυκλοφορίες του 2006 και μια από τις πιο πολυσυζητημένες, θα είναι ο νέος δίσκος των Placebo. Τιτλοφορείται Meds και ίσως όντως δικαιολογεί την φήμη του «καλύτερου δίσκου που έχουν φτιάξει μέχρι τον επόμενο», οι θαυματουργοί Placebo. H παρέα του χαρισματικού Brian Molko επιστρέφει μετά το πολύ καλό Sleeping with ghosts, για ένα άλμπουμ που βάζει τον πήχη ακόμη ψηλότερα.
Αν ψάχνετε νεωτερισμούς, ίσως δεν τους βρείτε σε μεγάλη έκταση στο συγκεκριμένο δίσκο. Πρόκειται για ένα 100% Placebo album, με τον γνωστό ήχο που τους χαρακτηρίζει. Σκοτεινές μελωδίες, επιβλητικά drums, σοφή χρήση samples, πιάνο αλλά και πολλές μοντέρνα παραμορφωμένες κιθάρες, συνθέτουν αυτό τον γνώριμο σκοτείνο ήχο, που τόσο χαρακτηριστικός είναι και δεν μπορεί να περιορισθεί από καμιά ταμπέλα. Και βέβαια πάνω από όλα η χαρακτηριστική φωνή του χαρισματικού Brian Molko, σε μερικές από τις πιο μεστές ερμηνείες της καριέρας του, μας συγκινεί και μας αγγίζει.
Κακά τα ψέματα, ο δίσκος δεν έχει άσχημα τραγούδια. Κάποιος μπορεί να τον ακούσει απο την αρχή ως το τέλος και να μην κουραστεί. Στα 48 λεπτά του και τα 13 τραγούδια του, μπορείς να βρει κανείς πολλά διαμαντάκια. Το ομώνυμο Meds είναι ένα πανέμορφο τραγούδι, με κολλητικό ρεφρέν. Η σύμπραξη με την VV των The Kills κρίνεται πολύ εύστοχη. Το αργόσυρτο και σκοτεινό Space Monkey, με κλασσικό Placebo ήχο, δεν περνάει απαρατήρητο, με τον Brian να ξεσπάει στο ρεφρέν.
Σίγουρα το τραγούδι του δίσκου που θα συζητηθεί περισσότερο είναι η συνεργασία με τον μεγάλο Michael Stipe των REM. Το Broken Promise, είναι πανέμορφο, οργισμένο, μελαγχολικό και είναι αδύνατο να αφήσει ασυγκίνητο όποιον το ακούσει. Οι γνώριμες μπαλάντες των Placebo δεν λείπουν από τον δίσκο και είναι όλες πολύ αξιόλογες. Τα Blind, Pierrot the clown τα λάτρεψα με την πρώτη ακρόαση. Το πρώτο είναι μια κλασσική Placebo μπαλάντα στα μέτρα του Brian. Το δεύτερο είναι πιο ιδιαίτερο τραγούδι, όντας σκοτεινό, με τριπ χοπ ντράμς που δένουν άμεσα με την ερμηνεία του Molko, μια ερμηνεία που φέρνει έντονα στο μυαλό, αντίστοιχες του παρελθόντος. Ο ήχος το τραγουδιού σηματοδοτείται από τα πανέμορφα, γλυκά πλήκτρα.
Πάντως κατά την ταπεινή μου γνώμη, κορυφαία στιγμή του δίσκου και ότι πιο «πειραματικό» έχω ακούσει σε αυτά τα 48 υπέροχα λεπτά, είναι το In the cold light of the morning. Λοιπον, θα μπορούσατε να φανταστείτε στον ήχο των Placebo του 2006, να έχουν ενσωματωθεί ψυχεδελικές πινελιές απο παραμορφωμένα πλήκτρα που φέρνουν στο μυαλό ακόμη και τους Pink Floyd της εποχής του Julia Dream; Αν το ψυχρό φώς του πρωινού ήταν μελωδία, τότε οι Placebo θα την είχαν γράψει με αυτό το τραγούδι. Η ψυχεδέλια εν έτει 2006, εξακολουθεί να με γοητεύει, να με συγκινεί και να με συναρπάζει, όταν πλάθεται μάλιστα με τόσο υπέροχο τρόπο.
Πριν καταλήξω στα τελικά συμπεράσματά μου για το album, θέλω να επισημάνω ότι δεν είμαι φανατικός οπαδός των Placebo. Αλλά δίσκοι σαν και αυτόν, δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητοι. Είναι ένας πλήρης δίσκος, με χαρακτήρα, τον χαρακτήρα 3 μεγάλων μουσικών. Γιατί πλέον oι Placebo μπορούν να λογίζονται ως ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στο χώρο της μουσικής. Πέρα από τη μουσική βιομηχανία και όλο το εμπορικό παιχνίδι που παίζεται γύρω από ονόματα σαν το δικό τους, οι Placebo απλά δημιουργούν υπέροχη μουσική. Υποκλίνομαι και τους συγχαίρω!
Όταν ήμουν μικρός επινοούσαμε συνέχεια διάφορα παιχνίδια, ιδίως τα καλοκαίρια στον Καρφά.
Ο μπαμπάς μου ήταν πολύ εφευρετικός και δημιουργικός και ασχολούνταν πολύ μαζί μας. Θυμάμαι μια χρονιά μας είχε φτιάξει κάτι απίστευτες πανοπλίες, του Τάκη, του Παντελή του μεγάλου, του Παντελή του μικρού (του αδερφού μου) και μένα. Οι πανοπλίες ήταν από χαρτόνι και είναι κρίμα να μην έχω καμία φωτογραφία από αυτές. Περιλάμβαναν θώρακα, περικνημίδες αλλά έχει θολώσει η μνήμη μου σχετικά με το αν μας είχε φτιάξει και περικεφαλαία. Φορούσαμε τις πανοπλίες και κρατούσαμε τα κοντάρια κάποιας σκούπας και γινόμασταν μεγάλοι πολεμιστές.
Άλλη μια τέλεια ιδέα για παιδικά παιχνίδια για αγόρια, πάλι από τον ευφάνταστο μπαμπάκα ήταν και τα λαστιχοόπλα. Έπαιρνε ένα κομμάτι ξύλο, σε σχήμα όπλου και κάρφωνε στη μια άκρη ένα καρφί. Προς την άλλη πλευρά εφάρμοζε ένα μανταλάκι (ξύλινο, καρφωμένο), και έφτιαχνε ένα μηχανισμό από πολύ σκληρό και χοντρό "σύρμα" που προσομοίαζε τη σκανδάλη. Τραβώντας την σκανδάλη, πιεζόταν το μανταλάκι και άνοιγε, και ένα λαστιχάκι που από τη μια κρατιόταν από το καρφί και από την άλλη, από το μανταλάκι, εκτινασσόταν, προς ανύποπτα θύματα.. συνήθως μύγες. Ο καθένας είχε το οπλοστάσιο του. Κάθε φορά που πήγαιναν οι γονείς μας σούπερ μάρκετ ξαφρίζαμε όλα τα λαστιχάκια.
Δεύτερος στην κατηγορία "εφευρετικός" ήταν ο Τάκης. Ο Τάκης (κατά πολλούς ο "απάλευτος") σκάρωνε παιχνίδια από το τίποτα. Μας κόλλησε την μανία να μαζεύουμε καπάκια και να τα ποντάρουμε σε αγώνες καπακιών. Οι αγώνες καπακιών δεν διαφέρουν από τους αγώνες με μπίλιες, μόνο που τη θέση της μπίλιας την πέρνουν τα καπάκια και αναρωτιέμαι γιατί οι μπίλιες κατέχουν στην ιστορία των παγκόσμιων παιχνιδιών υψηλότερη θέση από τα καπάκια. Μια χαραγματιά (ευθεία) στο τσιμέντο, ήταν αρκετή. Ρίχναμε τα καπάκια και προσπαθούσαμε να φτάσουμε όσο πιο κοντά γινόταν στη γραμμή. αυτός που έφτανε πιο κοντά κέρδιζε τα πονταρισμένα καπάκια. Είχα κάτι καπάκια Lowenbreau (ή όπως γράφεται) με το σήμα με το λιοντάρι, πολύυ ζούπερ.
Μια χρονιά είχαμε κάνει ολυμπιάδα που περιελάμβανε απίστευτα αθλήματα. Αντοχή (που να βλέπατε τον μπούλη κόμφι να βαριανασαίνει προσπαθώντας να προλάβει στο τρέξιμο τα μεγαθήρια), αγώνες ποδηλάτου, τένις, μπάσκετ, χάντμπολ (ένας εναντίον ενός πάντα), ως και γκολφ στο χώμα. Νικητής βγήκε ο Τάκης. Ο Τάκης ήταν ο μακρυκάνης της παρέας και ο πιο μεγάλος και ο πιο ψηλός. Ε τι να σου κάνω εγώ, 1.50 με τα χέρια στην ανάταση.
Κάποτε οι γονείς μου πήγαν Ιταλία. Γυρνώντας μας έφεραν από ένα πιστόλι με ένα γεμιστήρα που αποθήκευε μπαλάκια. Ο Τάκης σκέφτηκε να φτιάξουμε ένα στεφάνι που θα κρεμαστεί από τον άμπελο και θα κρέμεται κάθετα προς τη γη. Βάλαμε ένα σημάδι και το νέο παιχνίδι ήταν έτοιμο. Πηγαίναμε πίσω από το σημάδι και στοχεύαμε το στεφάνι. Νικητής ήταν αυτός που περνούσε περισσότερες μπάλες μέσα από το στεφάνι. Νικητής έβγαινε ο Τάκης.
Πρέπει να σας πω ότι ήμουν τσατίλας. Ίσως πάλι η λέξη τσατίλας να μην επαρκεί για να περιγράψει την κατάσταση μου. Αν βγάζατε το "τσατίλας" και βάζατε το "υστερικός" χμμ.. θα ήσασταν πιο εύστοχος στον χαρακτηρισμό σας. Μια φορά ο Τάκης με εκνεύρισε πολύ και άρχιζα να στριγγλάω άσχημα και να τον κυνηγάω. Στο χέρι μου, δεν ξέρω πως, βρέθηκε μια ρακέτα. Καθώς λοιπόν τον κυνηγούσα σκέφτηκα ότι πολύ καλή λύση θα ήταν να τον στόχευα με την ρακέτα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να τον πετύχω. Ο Τάκης χανόταν πίσω από τη γωνία του σπιτιού και εγώ πέτυχα την γωνία την στιγμή ακριβώς που είχε χαθεί εκείνος. H συγκεκριμένη παράγραφος είναι κάπως ξέμπαρκη, γιατί δεν έχει καμία σχέση με παιδικά παιχνίδια, αλλά φαντάστηκα ότι θα θέλατε να γνωρίζετε μερικές από τις πιο τρυφερές πτυχές του χαρακτήρα μου.
Είχαμε και οι 3 (Τάκης, Παντελής μεγάλος και εγώ) ποδήλατα, αλλά και ο bro αργότερα. Κάναμε συνέχεια βόλτα μπρος πίσω στο σπίτι του Καρφά (όπου διεξαγόταν και όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια που σας ανέφερα). Ο Τάκης έμαθε πρώτος χωρίς βοηθητικές ρόδες. Μια φορά κάθισα στο δικό του ποδήλατο (ένα μαυρούλι, όχι τόσο εντυπωσιακό) από πίσω και άρχισε ένα ξέφρενο τρεχαλητό. Τα γέλια που έκανα εκείνη την φορά αποκλείεται να τα ξεχάσω (πρέπει να έχουν πέράσει 20 χρόνια από τότε). Ο Παντελής ο μεγάλος , είχε ένα πολύ πάουερ ποδήλατο σε σχήμα που θύμιζε τσόπερ (εξού και η μετέπειτα μανία του με τέτοιες μηχανές), με ρόδες που δεν έσκαγαν και δεν είχαν αέρα, . Εγώ δεν τα κατάφερνα με το δικό μου πορτοκαλί ποδηλατάκι , χωρίς βοηθητικές ρόδες. Ο Παντελής προσφέρθηκε να με βοηθήσει. Μου έδινε το δικό του. Καθόμουν πάνω του και έπαιρνα το κατηφορικό δρομάκι, το ποδήλατο κυλούσε λίγα μέτρα χωρίς την βοήθεια των βοηθητικών ροδών και μετά ζντουπ κάτω. Ήταν οι πρώτες πεταλίες χωρίς βοηθητικές.
Είχα τη φήμη του "τέτερου" (aka δεύτερου). Επειδή σε ότι διαγωνισμό κάναμε πάντα ήμουν δεύτερος. Για την ακριβεία δεν ξέρω σε ποιο διαγωνισμό ήμουν στ αλήθεια δεύτερος, γιατί πάντα τις δύο πρώτες θέσεις τις καπάρωνε ο Τάκης και ο Παντελής ο μεγάλος (το μεγάλο ντέρμπυ) και εγώ τελικά ήμουν τρίτος, ενώ ο καρμοίρης ο παντελής ο μικρός (o dazed ντε) ήταν τέταρτος.
Ψάξτε στην παιδική σας ηλικία και προσπαθήστε να συνειδητοποιήσετε πόσο ευτυχισμένους σας έκανε ένα παιχνίδι με καπάκια μπουκαλιών μπύρας.. και πόσο δύσκολο είναι να σας κάνει οτιδήποτε να νιώσετε το ίδιο ευτυχισμένοι τώρα.
Ένας σοφός φίλος μου, ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε, έρχεται σπίτι..
-Πως πήγες στο μάθημα;
-E μάλλον δεν το περνάω.
-Δεν διάβασες καλά;
-Δεν ήταν ότι δεν διάβασα καλά, απλά δεν μπόρεσα να βγάλω το σκονάκι, ο διπλανός μου δεν μου έλεγε, και αυτό που έπεσε δεν το θυμόμουν.
-Πωπω, πολύ δύσκολο αυτό το μάθημα..
-Πόση ώρα διάβασες δηλαδή;
-Από τις 4 ως τις 6.
-Του μηνός;
-Όχι, από τις 4 ως τις 6 το απόγευμα
-Μακάρι να το περάσω.. είναι το πιο δύσκολο μάθημα στη σχολή.
-Διάβασες;
-Mπα θα πάω με κάτι σημειώσεις
...................................
-Το πέρασα, το πέρασααα!!!
-Πως τα κατάφερες ρεε;;
-E δεν έχουν όλοι τις σημειώσεις μου!
-Παρακολουθούσες;
-Όχι τις πήρα από άλλον..
Αρχικά είναι η ανακούφιση που αλλάζεις blog, έπειτα από τόση καζούρα (βλέπε εδώ για να καταλάβεις ταλαίπωρε αναγνώστη).
Κατά δεύτερον.. Χειμώνας.. Χιόονι.. καιρό είχα να δω τόσο χιόνι.. κατά τρίτο, βρίσκομαι στο ζεστό μου σπίτι παρέα με τους Massive attack (έχουν κάνει ένα ορχηστρικό κινηματογραφικό αριστούργηματικό soundtrack, που είναι η μελαγχολία με νότες, Danny the Dog ο τίτλος του) και Philip Glass (με μελαγχολικές μελωδίες που μου φέρνουν στο μυαλό το πέρασμα μου από την πόρτα του ωδείου για να μελετήσω στο πιάνο - δεν είχα βλέπετε ποτέ πιάνο σπίτι- του ωδείου, και ακουγόταν ο ήχος του πιάνου, με μια τόσοο αλλόκοτα λυπητερή χροιά, την οποία δεν μπόρουσα να αποδώσω κάπου, ίσως μόνο στη μόνιμη σκοτεινιά του επαρχιακού ωδείου μας, με τις ξύλινες πόρτες και το ξύλινο πάτωμα που έτριζε..) να μου παίζει στο πιανάκι του τις μελωδίες των Ωρών.
Πάντα είναι όμορφα στο πανεπιστήμιο όταν έχει χιόνι. Όλο το πράσινο καλύπτεται από άσπρες σταγόνες βροχής, το μάτι σου ξεκουράζεται. Βλέπεις τα παιχνίδια του πράσινου με το λευκό, σαν το ανέβασμα της κλίμακας στο πιάνο, στα Πρωινά Περάσματα (Morning Passages), και το αγωνιώδες κυνηγητό του μελαγχολικού κοντραμπάσσο, που ρίχνεται ξωπίσω του, μήπως και το προλάβει.
Το βαγόνι είναι πάντα σημείο ευχάριστων αναμνήσεων. Από το πρώτο έτος, το βαγόνι σήμαινε εισιτήρια τρένου για να κατεβώ στην Αθήνα. Και αυτό σήμαινει είτε επιστροφή στη Χίο, είτε συνάντηση με αγαπημένους φίλους στην Αθήνα. Οι εξορμήσεις αυτές συνεχίζονται μέχρι σήμερα, 7 χρόνια μετά και πάντα η Αθήνα με κάνει να περνάω όμορφα.
Τώρα το βαγόνι είναι η μοναδική εστία χρώματος μέσα σε ένα κάτασπρο φόντο. Είναι πιο όμορφο τώρα.
Περνάω από το Μετεωροσκοπείο. Στις μεγάλες πέτρες γύρω εκεί, καθόμασταν όταν περιμέναμε να τελειώσει το κενό για να πάμε στο επόμενο μάθημα. Κάποτε παρακολουθούσα πολύ εντατικά.. σαν φοιτητής. Παρέα με συμφοιτητές, από το πρωί έξω, σχολή, διαλλείματα, καφέδες, ξανά σχολή, εργαστήριο..
Είχαμε παίξει μια φορα χιονοπόλεμο στη πλατεία του Χημικού και μετά μαζευτήκαμε, η πρώτη και μοναδική φοιτητοπαρέα μου, στο σπίτι μιας φίλης και φάγαμε όλοι μαζί. Το βράδυ ήρθε η Βίκυ και ένας άλλος (δεν θα τον έλεγα ακριβώς φίλο) του οποίου το όνομα έχω ξεχάσει και κοιμήθηκαν σπίτι μου. Μεγάλος έρωτας με την Βίκυ, αλλά δεν συμπέσαμε. Πρώτα εκείνη ήθελε, μετά εγώ.. πάει πέρασε αυτό. Εκείνο το βράδυ, σπίτι μου, κοιμόμασταν και οι 3 δίπλα δίπλα και ένιωθα τη καρδιά μου να θέλει να σπάσει. Ωραία ήταν η Βίκυ.. είχε μεγάλα μάτια. Τώρα θα είναι κάπου και θα δουλεύει ως ζωολόγος, τελικά έγινε καλή. Δεν ξέρω που είναι.
Δεν ξέρω τι είναι πιο όμορφο τελικά. Όταν ζεις κάτι, ή οι πολύτιμες αναμνήσεις που σου αφήνει αυτό που έζησες, τυλιγμένες στη γοητευτική θωμπάδα του χρόνου;
Ε καιρό είχα να κάνω και ένα τέτοιο blog: Οπότε υποστείτε το:
Ποολλά τα νέα!!
Tα σημαντικά νέα, που οι περισσότεροι από εσάς θα τα γνωρίζετε είναι:
- Oι Rolling Stones έρχονται στην Ελλάδα για να μας δείξουν πως παίζεται το πρωτόγονο ροκ ν ρολ στις 29//6/06!!
- Οι Depeche Mode θα έρθουν λίιιγο πιο αργά. Πρόκειται για την δεύτερη πιο σημαντική συναυλία της χρονιάς..
Μας τελείωσαν τα μεγάλα.. Πάμε σε πιο μικρά.
- Πήγαμε καθυστερημένα στο Harry Potter and the Goblet of Fire και μάλλον δικαιωθήκαμε για την επιλογή μας, γιατί πρόκειται για το καλύτερο κινηματογραφικό Harry Potter
- To Cooped από τους SpyMonkey, τους νέου Monty Pythons (είναι δυνατόν;). Στο enJoy κάνουμε διαγωνισμό. Ίσα που προλαβαίνετε να δηλώσετε συμμετοχή..
Το 2005 μας αφήνει με τις καλύτερες αναμνήσεις, από μια χρονιά που πραγματικά τα είχε όλα.. Ο χρόνος που φεύγει μπορεί να θεωρηθεί ως μία από τις καλύτερες μουσικές χρονιές, ίσως η καλύτερη των τελευταίων ετών, κυρίως για το ελληνικό κοινό, μιας και εκτός από εκπληκτικές κυκλοφορίες διεθνών αλλά και Ελλήνων καλλιτεχνών, τα συναυλιακά δρώμενα κράτησαν καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς το ενδιαφέρον μας ζωντανό! Το επίπεδο των συναυλιών ανέβηκε αρκετά, τόσο ώστε να μπορούμε και εμείς να φαινόμαστε(έστω και λίγο) στο συναυλιακό χάρτη! Ηχηρά ονόματα, ωραία σκηνικά, χωρίς βέβαια να λείπουν και τα παρατράγουδα, αλλά πάνω από όλα ελπίδες…ελπίδες ότι τα πράγματα έχουν αρχίσει να μπαίνουν στο σωστό δρόμο! Αυτό το χρόνο όμως, διαπιστώσαμε με μεγάλη ευχαρίστηση ότι και τα υπόλοιπα δρώμενα στο χώρο της διασκέδασης έχουν ανοδική πορεία. Οι θεατρικές παραστάσεις που παρακολούθησαν οι συντάκτες και το κοινό μας, τους άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις (με ελάχιστες εξαιρέσεις) και όλοι έχουν να το λένε για το υψηλό επίπεδο του θεάτρου στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα ήρθαν για πρώτη φορά μεγάλα μιούζικαλ (Cats, Rocky Horror Show). Διάφορα άλλα εντυπωσιακά θεάματα φιλοξενήθηκαν σε πολύ προσεγμένους χώρους (θυμηθείτε το Art and Illusion στο Γυάλινο Dinner Theater). Το 2005 ήταν αναμφίβολα η χρονιά των φεστιβάλ. Φεστιβάλ πάσης φύσεως (δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μεγάλη προσέλευση είχε, για παράδειγμα, το φετεινό φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης) έδωσαν την ευκαιρία στους απανταχού κινηματογραφόφιλους, θεατρόφιλους, μουσικόφιλους και λοιπούς ..-φιλους την ευκαιρία για ξέφρενη διασκέδαση. Κερασάκι στην τούρτα τα άπειρα events/parties που έλαβαν χώρα στα μπαρ και τα κλάμπ. Το 2005 ήταν μια υπέροχη χρονιά.. Ας θυμηθούμε, λοιπόν τι έγινε τους τελευταίους 12 μήνες εδώ
Eπίσης δείτε το δισκογραφικό Top 10 των συντακτών του enJoy!
Το blog αυτό μπαίνει στα θέματα επικαιρότητας, για ευνόητους λόγους. Μόλις ανακαλύφθηκε το πρώτο DNA εμβόλιο κατά του έρπητα και το ανακάλυψε ο γράφων :P
Ειδου τα αποτελέσματα:
To πάνω ποντίκι δεν έλαβε το εμβόλιο, ενώ το κάτω το έλαβε. Διαπιστώνουμε την σημαντικά μεγαλύτερη ανάπτυξη της μόλυνσης στην πρώτη περίπτωση (οι φωτογραφίες τραβήχθηκαν την ίδια χρονική στιγμή, ενώ μολύναμε τα ποντίκια με τον ιο την ίδια στιγμή).
Νιώθετε ποτέ σαν να είναι η τελευταία μέρα της ζωής σας που θα μπορέσετε να κάνετε κάτι, καθώς στο μέλλον θα χαθεί δια παντώς εκείνη η ευκαιρία; Φαντάζομαι πως ναι.
Πχ ο συγκάτοικος Νίκος όταν τελείωνε η φοιτητική ζωή αφιονίστηκε και το έκαιγε όσο μπορούσε περισσότερο, για να προλάβει να καλύψει το κενό που θα άφηνε η απώλεια φοιτητικής ζωής.
Κάτι τέτοιο συμβαίνει σε μένα με το φτάρνισμα.. Όταν αυτό συμβαίνει όμως πολλές μέρες του μήνα, τότε πρέπει να είναι θηριώδης αυτή μου η ανάγκη, γιατί όπου βρεθώ και όπου σταθώ φταρνίζομαι. Φταρνίζομαι, στο εργαστήριο, την ώρα που θέλω τα δύο μου χέρια σταθερά για να κάνω λεπτό πειραματάκι. Φταρνίζομαι όταν τρώω με αποτέλεσμα να υπάρχει άμεσος κίνδυνος να εκτοξεύσω τεμαχίδια τροφής παντού. Φταρνίζομαι όταν πίνω γάλα με παρόμοιες συνέπειες. Φταρνίζομαι μες στο λεωφορείο και οι συμπαθείς συνεπιβάτες με κοιτούν με μια κάποια κακία, αν και δεν μπορώ να καταλάβω το ΓΙΑΤΙ!
Και αν κάθε μέρα είναι η τελευταία μέρα του φταρνίσματος , πόσο μάλλον η τελευταία μέρα του ρουφήγματος της μύτης. Είσαι στο λεωφορείο και βλέπεις μια όμορφη νεαρά, οπότε -χωρίς συγκεκριμένο λόγο- θες να είσαι όμορφος, οπότε αυτά τα ερεθιστικά/αισθησιακά ρουφήγματα της μύτης και το μαστουρωμένο βλεμματάκι, δεν είναι τα καλύτερα εφόδια για να ξεδιπλώσεις την σπάνια γοητεία σου :P
Τέσπα κατά κάποιο τρόπο είναι και αυτό μια εφαρμογή του .. ceize the day .. :duh:
Και κει που καθόμασταν ήσυχα και όμορφα πίσω από τα σίδερα της φυλακής, ξαφνικά, εκείνα τα 5 τεράστια δάχτυλα άνοιξαν τα σίδερα, με την τεράστια δύναμή τους.
-Ζμπύροοοο, δεν θα αντέξω θα τα κάνω πάνω μου!!! Θα με πιάσει το παλιοχέρι!! Ζμπύυ...
Έντρομος βλέπω το χέριι να τραβάει τον κοντόο ο οποίο ράντιζε παντού με τα ούρα του.. σηκώνω την κεφάλα ψηλά και τον βλέπω να κρέμεται από το χέρι και ένα άλλο χέρι με κάτι μακρύ και αιχμηρόο του μπήχτηκε στοο πόδιι.. πάααει ο κοντόοος.. οι άλλοι δύο με πλησίασαν και άρχισαν να κουνούν την ουρά τους αγχωμένοιιι... ο κοντός φώναζεεε "καλέε μηη, καλέ μη με τρυπάτεε" (ήταν φλώρος από πάντα αυτός). τσουπ τον πέταξε μέσα..
-Δεν νιώθωωω καλά μου έριξαν ένα υγρό μέσα στα πόδια μου.. πολύ τρομακτικόοο.. μόνο όταν τον κατουρούσα, έδειχνε να αγχώνεται.. Ζμπύυυροο πρόοοσεεεχ.. άχουυ ζμπύυυρο ζμπύυυυροο τι σου μελε να πάθεις..
Με αρπάει με φοβερή δύναμη ο χέρης, του πατάω μια δαγκωνιά, βρίσκω νύχι, ο Χαράλαμπος ξυπνάει θαρρείς από λήθαργο, πετάγεται δαγκώνει το χέρι στη βάση του, ο κοντός κλασσικά τα έκανε πάνω του. Ο φάνης να μας εμψυχώνειι.. ο χέρης πόνεσε. Φωνάζω του κοντού να σημαδέψει με τα απορρίματά του τον χέρη, μήπως και τον κάνει να σιχαθεί. Ο χέρης πανικοβάλλεται.. ένας τρίτος χέρης πάει να με πιάσειι καλά, αλλά εγώ γλιστράω πέφτω από μεγάλο ύψος, όσο 10 φορές το σώμα μ. Αντέχω αντέχω σκέφτομαι.. τρέχω τρέχω, εμφανίζονται και κάτι γιγάντιες κολώνες που κινούνται, 4 τω αριθμώ. ο κοντός να φωνάζει "ζμπύυυροο τι πας να κάνεις, ζμπύυροο που μας αφήνειις".. βλέπω μια χαραμάδααα , τρέχω να ξεφύγω από εκείι, η μια κολώνα ζγκάει δίπλα μου, κάνω σάλτο αντιμορτάλε στα αριστερά, ζαλίζομαιι αλλά συνεχίζωω..
Βγαίνω έξω, μια γάτα εμφανίζεται μπροστά μου και με κάνει μια χαψιά.. αυτή τη στιγμή σας μιλάει το πνεύμα μου που αναπαύεται στον παράδεισο αγκαλιά με ένα κεφαλάκι τυρί.. ω είναι ωραίιια στον παράδεισοοο ;)
-O bastard admin Dazed and Confused έχει ένα συμαζεμένο προφίλι, όμορφο, σεμνό, (όμως να κάνει και καμία ανανέωση :P) και από υλικό μπόλικο, κυρίως σχετιζόμενο με web marketing, blogs κλπ κλπ
-Ο maniac της ενημέρωσης αυτού του site Twocows που πάντα φροντίζει να έχει ένα όμορφο -και εμφανισιακά- προφίλι.
- O interneto-game-expert και γιος μου Πανούλης ή Greek_Pirate
-O Teameraκος με μπλούσιο υλικό αλλά το προφίλ έχειι λίιιγο τα χάλια του :P
-H πάλε ποτέ ενοχλητική Μαριώ που έχει πάντα ένα καλό bloggi και διάφορα άλλα
καλούδια
- Ίσως το πιο όμορφο εμφανισιακά προφίλι αυτή τη στιγμή έχει η γραφίστρια μας Vampire Angel.
- Η κόρη Δανάη έχει ένα από τα καλύτερα blogs αλλά από σχεδίαση , μάπα το καρπούζι :P
Υπάρχουν και οι κατηγορίες προφίλ - background, δηλαδή μερικά παιδιά έχουν βάλει ένα όμορφο bg στο προφίλι τους και μετά το αφήνουν στο έλεός του.. Μερικά τέτοια όμορφα blogs είναι τα:
-του κυρίου gody με την μεγάλη αγάπη για τα tattoo
-της bug girl συνήθως είναι όμορφο αν και τώρα έχει διαλέξει ένα αθλιούτσικο bg. Μεγάλη κυκλοφορία φωτογραφιών
A και μια και αναφερθήκαμε σε όμορφα προφίλ, να επισημάνουμε και το χειρότερο του κόσμου. Παλιότερα, ένα υπέεεροχο bg έσωζε την κατάσταση (είχε πάρει ειδική άδεια για να το χρησιμοποιήσει..). Τώρα χωρίς αυτό το bg, το προφίλ που κερδίζει με την αξία του τον τίτλο του χειρότερου είναι αυτο του (ακόμηηη να το καταλάβετε;) ... τουυ.. Ari
Stadar έχω ξεχάσει πάρα πολλούς, αλλά αυτοί είναι που μου έρχονται τώρα στο μυαλό (κάτι seekerwh-δες που το παρατήσανε ενώ ήταν πλύ καλό, παραλείπονται).
Λοιπόν τα πράγματα με τα πουλερικά, αν καταλαβαίνω κάπως καλά και με τις περιορισμένες γνώσεις μου σε θέματα ιολογίας. Ο ιός της γρίππης των πουλερικών, υφίσταται εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αν έχω καταλάβει καλά, υπάρχει ένα στέλεχος που είναι θανατηφόρο και τα σκοτώνει. Αυτό το στέλεχος μπορεί να περάσει από το πουλερικό στον άνθρωπο υπό κάποιες συνθήκες (όχι με βρώση, αν το κρέας είναι ψημένο) και συνήθως κινδυνεύουν οι εκτροφείς των πουλερικών κλπ κλπ.
Αυτό λοιπόν συμβαίνει επί αρκετά χρόνια. Στους ανθρώπους, που μολύνθηκαν λέει το ποσοστό θνησιμότητας ήταν 60%. Γι αυτό και έχουν πεθάνει 150-200 άτομα εδώ και κάποια χρόνια.
Το point είναι άλλο. Οι υστερίες περί πανδημίας δεν ευσταθούν διότι πρέπει να δημιοργηθεί μετάλλαγμα του ιου που να μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, πράγμα που είναι πολύ δύσκολο. Ενδεχομένως να χρειάζεται χιλιάδες χρόνια για να δημιουργηθεί ένα τέτοιο στέλεχος το οποίο δεν θα ήταν και προσαρμοστικά πετυχημένο.
Κάποιες ανησυχίες υπάρχουν μήπως βρεθούν στέλεχος ανθρώπινης γρίππης με το θανατηφόρο ιο γρίππης των πουλερικών στον ίδιο άνθρωπο και εκεί γίνει κάποια μετάθεση (αντάλλαγμα γενετικού υλικού) που θα δώσει ένα νέο ιό με την αυξημένη θνησιμότητα που προκαλεί ο ιός των πουλερικών και την δυνατότητα να μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, όπως ο απλός ιός.
Κάτι τέτοιο ααααν γίνοταν θα μπορούσε πολύυυ δύσκολα να αντιμετωπιστεί, γιατί δεν υπάρχουν εμβόλια (αν και ίσως μέχρι τότε να δημιουργηθούν εμβόλια, για αντιγόνα του θανατηφόρου ιού).
Αλλά για να συμβεί αυτό και να δημιουργηθεί ιός με αυτά τα χαρακτηριστικά χρειάζεται μεγάλη τύχη (ατυχία δλδ). Απειροελάχιστη η πιθανότητα, να βρεθούν οι δυο ιοί, να ανταλλάξουν γενετικό υλικό με τέτοιο τρόπο ώστε να δώσουν νέο ιό βιώσιμο, ο οποιός να έχει και αυτά τα χαρακτηριστικά που προανέφερα, και αυτός που νοσήσει να αφεθεί ελεύθερος να μολύνει και άλλους.
Το παραπάνω σούσουρο, αν κατάλαβα γίνεται, γιατί απλά έφτασε κοντύτερα στον Δυτικό "Πολιτισμένο Κόσμο" και όχι επειδή έχει αυξηθεί η πιθανότητα πανδημίας (πάντα υπάρχει αυτή η πιθανότητα αλλά είναι πολύ πολύ μικρή).
Πολυλόγησα το ξέρω, αλλά τι να κάνω και εγώ.
Άλλα νέα:
- To enJoy τα κατάφερε πολύ καλά με την Κατσαρίδα και τα παιδιά που πήγαν με οικονομικό εισιτήριο το ευχαριστήθηκαν πολύ από ότι μου είπαν. Αναμείνατε για νέα προσφορά στις επόμενες μέρες.
- Το enJoy οργανώνει διαγωνισμό για τις συναυλίες των Διάφανων Κρίνων στον Αέρα. Για τσεκάρετε τον Μεγάλο διαγωνισμό για τα Διάφανα Κρίνα. Για πιο άμεση ενημέρωση να επισκέφτεστε συχνότερα το enJoy (ήδη έχουν ξοδευτεί οι προσκλήσεις για την πρώτη μέρα).
- Πάρα πολλά δελτία τύπου για Θέατρα για τον Χειμώνα 2005-2006, δημοσιευμένα στο enJoy.gr
- Δύο preview για τους φίλους του κινηματογράφου: The Axe(Le Couperet δλδις) του δικού μας Κωνσταντίνου Γαβρά (θριλεράκι) και κάτι πιο εμπορικό, το Transporter.
Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Η αφαίρεση σκωληκοειδίτιδας, φρενημίτων, χοληδόχου κύστης, κύστης κόκκυγος και πολλών ακόμη είναι μερικά από αυτά που πρέπει να κάνετε στη ζωή σας, αν θέλετε να θεωρείστε δυνατοί, βρε αδερφέ.
Αφαιρείς λοιπόν μια χοληδόχο κύστη. Τι μένει; Nαι, ναι, ένα σώμα χωρίς χοληδόχο κύστη. ΕΜΕΙΣ δείχνουμε ΤΩΡΑ το δρόμο στη φυσική επιλογή. Στα επόμενα 1000,2000 χρόνια αν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, αποκλείεται να υπάρχουν φρενημίτες. Ίσως και να γίνει και πιο σύντομα. Μπορεί και σε 100 χρόνια.
Τι κερδίζεις από την προσπάθεια ενδυνάμωσης, μέσω εκτομής μιας χοληδόχου κύστης;
- 5 τρυπούλες με ράμματα που σε ξύνουν σε τραβούν και δυσκολεύουν την αναπνοή σου
- 2 σημαδάκια στον λιμπισίμιο, κατά τα άλλα, πωπουδάκο σου, που θα πονάνε για κάποιο καιρό ακόμη.
- Μια ολόκληρη μυθολογία γεννιέται γύρω από το πόσο "Die Hard" είσαι.
- Οι γυναίκες πιστεύουν ότι είσαι ο πραγματικός άνδρας που μπορεί επιτέλους να τις κάνει να νιώσουν γυναίκες
- Οι άνδρες (που δεν έχουν κάνει εγχείρηση) πιστεύουν ότι είσαι ο ζούπερ ουάου, σκληροτράχηλος άνδρας, που αντέχει αυτά που εκείνοι, μόνο στη σκέψη τους, κατουριούνται πάνω τους.
- Οι υπόλοιποι αναρωτιούνται, καλά πως αυτός ο τύπος είναι τόσο νηφάλιος και εγώ τα έπαιξα σε τέτοιο βαθμό;
- Σου κάνουν όλοι το αστείο, ότι πλέον δεν θα είσαι πικρόΧΟΛΟΣ.
Τι χάνεις;
- Μια χοληδόχο κύστη, σιγά τα ωά!
Μου έχει πειράξει τον εγκέφαλο όλη αυτή η εμπειρία, σας λέω. Μπορώ να γράφω βλακείες για ώρες. Να δω πότε θα ξεκολλήσω το μυαλουδάκι μου από αυτή την κατάσταση.
Γκρίνια mode off
- Όποιος έχει όρεξη ας κάνει αυτή τη δημοσκόπηση , γιατί με αυτό τον τρόπο βοηθάει πολύ το site μας.
- Συνεργασία Oasis και Kasabian για τον sophomore δίσκο των δεύτερων, φαίνεται ότι κανονίστηκε εν μέσω μπυροποσιών, στις 4 τα ξημερώματα.
- Άκουσα το A Bigger Bang, τον νέο δίσκο των Rolling Stones. Απίστευτοι οι γέροι!
- Tα σημαντικότατα βραβεία Mercury κέρδισαν οι περίφημοι Antony and the Johnsons, ξεπερνώντας γκρουπάρες όπως Bloc Party, Kaiser Chiefs, Coldplay
Δεν θα σας ζαλίσω άλλο με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της υγείας μου (το χρωματάκι των ούρων μ), που, βρε αδερφέ, δεν είναι και hot θέμα της επικαιρότητας. Ούτε πόσα λίτρα νερό πίνω την ημέρα, (πάνω από 3 ημερησίως πλέον). Θα σας πω όμως όοοτι:
Τι θα γίνει με την περίπτωσή μου, δεν ξέρω. Είναι η τρίτη φορά μέσα σε 20 μέρες που πέφτω στο κρεβάτι άρρωστος και η δεύτερη που τρέχω στο νοσοκομείο. Λοιμωδών ρουλζ. Με μάθανε πλέον, όποτε με πιάνει το στομάχι μου, πάω μια βόλτα από κει, μου κάνουν ένα καρδιογραφηματάκι, βιοχημικές εξετάσεις, διαπιστώνουμε ότι όλα ει΄ναι πολύ καλά και εγώ σφαδάααζω στον πόνο.
Αντέχω αντέχω, ΗΡΕΜΟΣ ΕΙΜΑΙ. Καλέε χριστάκι μου. Χτες ξεκίνησε 12 το πρωί, και μόλις κατάλαβα τι συμβαίνει, λέω, δεν θα του δώσω σημασία. Αλλά αυτό δεν σταματάει αν δεν του δώσεις όλη σου τη σημασία, έτσιι επειδή είναι και αλλαζονικό το στομαχάκι μου. Αν δεν αρχίσεις να τρέχεις πέρα δώθε στο σπίτι, λέγοντας συνέχεια "Πονάω, πονάω, πονάω" δεν ικανοποιείται. Όταν ρίξεις τα μούτρα σου και φτάσεις σ αυτό το επίπεδο, τότε αρχίζει και σε πονάει ακόμη περισσότερο. Την πρώτη φορά μέσα σε 4 ώρες, σφάδαξα αρκετά, έκανα δύο εμετούς και επιτέλους μου πέρασε.. Τούτη όμως ήθελε να μου δείξει ότι είναι περισσότερο μάγκας από ότι νόμιζα. Έτσι με είχε εκεί πέρα για κανένα 12ώρο στην τσίτα, να χτυπιέμαι. Το σκέφτομαι ακόμη και αναπολώ τις όμορφες χαριτωμένες χτεσινές στιγμές.
Υγείαα πάνω από όλα, αναμφισβήτητα, και κάθε φορά που νιώθω ένα πιο έντονο πόνο από ότι είχα νιώσει ως τώρα, αναρωτιέμαι αν υπάρχει παραπάνω. Προφανώς και υπάρχει. Μια ακόμη αμφιβολία ματαιότητας μπήκε θριαμβευτικά στη ζωή μου. Τέσπα! Τώρα είμαι υγιής, σχεδόν. Ένα γαστρεντερολόγο περικαλώωω!! Το τακτ θα με φάει, αλλά ας μην το αναλύσω περισσότερο θα γίνω αηδιαστικός.
Υ.Γ. Τρελά απαίσιο πράγμα αυτός ο ορός, και να θες να χτυπηθείς λόγω πόνου και να μη μπορείς μην σπάσει η βελόνα την φλέβα.. εε αει στο καλό. Τίποτα άλλο;
Ναι, ναι, ναι. Αφού σας ενημερώσω ότι οι περισσότεροι δεν ψηλιαστήκατε το γιατί γράφτηκε το προηγούμενο blog μου, έχω να σας πω πολλά νέα.
- Οι κύριοι Black Sabbath μπήκαν στο studio και όπως μπήκαν, ξαναβγήκαν, διότι δεεεεν τους.. έΒγΑΙνΕ
- Είδα μια συγκλονιστική εποποιία και ερεθίστηκα. Για τους λάτρεις της ασυναρτησίας H αυτοκρατορία των Λύκων είναι εδώ για να καλύψει την ανάγκη για ένα ό,τι να 'ναι 128λεπτο.
- Άκουσα το cd των Bloc Party, μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της χρονιάς που τελειώνει. Post Punk, Indie, New Wave, ή αλλιώς εκεί που οι Cure συναντούν τους Joy Division.. ακούγεται ενδιαφέρον!!
- Είδα το χαριτωμένο (τσιου τσίου τα πουλάκια κελαηδούν) 50 First Dates. Εντάξει ότι πρέπει για μια βραδιά χαλάρωσης χωρίς πολλές έγνοιες.
- Ο Tanasiousch D πήγε στους Korn, τους φωτογράφισε back stage και μας περιγράφει τις εντυπώσεις του.
- Έρχονται οι Α Ha και ο Phil Collins
Αυτά..
Ακόμη δεν τελείωσα αυτό το καταραμένο "Ενας Σκούφος από Πορφύρα".. Άντε και θέλω να αρχίσω το τρίτο της τριλογίας του Πούλμαν!
Αύριο έχει ηλεκτροφόρηση της πέψης. Αν δεν βγει το αποτέλεσμα που θέλω, θα σε δαγκώσω, εσένα που διαβάζεις αυτό το blog. Αύριο θα μας μαγειρέεεψουν! Ωωω, ρε γλέεεντια. Το φθινοπωρινό προφίλ μου, κοντεύει να ετοιμαστεί!! Take a look, όπου να 'ναι.
Πάει τελείωσε.. θα μου μείνουν μόνοο τα όμορφα, τα άσχημα θα τα διαγράψω όλα.. 8 μήνες από τότε που τα πρωτοφτιάξαμε... Στην αρχή ήταν όλα όμορφα, όλα αρμονικά. Βλέπεις η κοινή στέγη στεγάζει καρδιές αγαπημένες. Αλλά τι νόημα έχει, όταν κάποια στιγμή όλο αυτό χαλάει; Τον άλλο τον γνώρισα σε ένα πάρτυ.. Λευτέρη τον έλεγαν.. ήταν φανερό, με ήθελε σαν τρελός. Προσπάθησα να κρατηθώ γιατί έτσι ΠΡΕΠΕΙ. Τι σπαστικό να κάνεις αυτό που πρέπει και όχι αυτό που ΘΕΣ. Όταν μάλιστα, εσύυ έριχνες τις ευθύνες όλες σε μένα. Ενώ εσύ ήσουν τέλειος;; Που κάθε μέρα λέρωνες 5 ποτήρια για να πιεις ένα ποτήρι γάλα και ένα καφεδάκι; Που σου ζητούσα γαλοπούλα καπνιστή και μου έφερνες βραστή; Που στο μπάνιο κάνεις τόσα νερά που μετά μοιάζει σαν λίμνη; Ok, ok, μόνο εγώ φταίω, εσύ σε τίποτα, για το τέλμα στο οποίο πέσαμε ε; Το παραδέχομαι, έγινα έρμαιο των παθών μου, αλλά και το τρίτο πρόσωπο δεν μου άφησε περιθώρια και ας ήταν τόσο μικροτ@#$@#$#@$ (λογοκρίσια).. Τώρα όμως ξέρω, την επόμενη φορά θα είμαι καλά προετοιμασμένος.. ο Λευτέρης δεν θα είναι μαζί μου παρα μόνο αν μου εγγυηθεί ότι μπορεί να φέρνει κασσεροπιτάκια όταν του τα ζητάω, και ότι θα φτιάχνει γαλλικό ΚΑΘΕ πρωί. Τώρα ΞΕΡΩ, δεν θα ξανακάνω τα ίδια λάθη πια.
Αλλά και σένα, όσο και αν με έχεις πικράνει, σου εύχομαι να είσαι καλά και να διορθώνεις τα λάθη σου πριν ζητήσεις από τους άλλους να διορθώσουν τα δικά τους, Ari
Y.Γ. Για να καταάλαβετε το όλο concept, τσεκάρετε τα νέα blogs :P
Πολλοί είναι οι τρόποι που μπορείς να περιγράψεις τη συναυλία των Cure στο Βερολίνο την Κυριακή που πέρασε. Δυόμιση ώρες γεμάτες μουσική, χορό, συγκίνηση. Δυόμιση ώρες ξέφρενο πάρτυ, δυόμιση ώρες με τραγούδια που ελπίζεις αλλά δεν περιμένεις ν’ακούσεις ζωντανά. Δυόμιση ώρες pure rock, με τον Robert Smith και την υπόλοιπη μπάντα να βρίσκονται σε μεγάλα κέφια.
Η συναυλία άρχισε στις έξι το απόγευμα με πρώτο support τους Zeraphine (τους οποίους κι έχασα λόγω της ύπαρξης δελεαστικών stand με γερμανικά λουκάνικα έξω από τον συναυλιακό χώρο) και δεύτερο support τους Cranes, μία ώρα αργότερα. Οι Cranes ήταν ό,τι έπρεπε για ζέσταμα: Αρκετά καλή σκηνική παρουσία, όμορφες κιθαριστικές μελωδίες, δυνατά τύμπανα, catchy ατμοσφαιρικά τραγούδια και αρκετό κέφι ώστε να προετοιμαστούμε για τη συνέχεια. Αξιοπρεπέστατο support, τους αδίκησε λίγο η ώρα (ήταν ακόμη μέρα) και (προσωπική άποψη, μη βαράτε) το ΄νιαούρισμα της τραγουδίστριας σε αρκετά κομμάτια.
Για περισσότερα καθώς και για φωτογραφίες, ρίξτε μια ματιά εδώ
Αύριο ίσως ανεβάσουμε και video από το A forest και το Lullaby.. Οψόμεθα.
Να ευχαριστήσω την Γεωργία (Alptraum) για την πολύ καλή δουλειά που έκανε.
Ο τίτλος ανήκει στον Dazed, η ιδέα σε όλους, η κατοχύρωση σε μένα (μεχεχεε).
Απαραίτητα συστατικά:
-2 Μπαλάκια για ταχυδακτυλουργικά
-Να βρίσκεστε στο Λιλικά της Χίου
-5 κατεστραμμένοι άνθρωποι
Η απλή εκδοχή έχει ως εξής:
Αρχικά οι παίκτες τραγουδούν τον ύμνο του Lillyball που πάει ως εξής:
(με το δεξί χέρι να σχηματίζει γροθιά και να ακουμπάει στη καρδιά, και απαλή φωνή): ... Li li li baaall , li li li baaaall... (τα χέρια σηκώνονται προς τον ουρανό και με βροντερή φωνή): .... li li li ball li li li baaaaaaaall...
Στη συνέχεια, ο ένας κάθεται στη μέση οι άλλοι 3 γύρω του και προσπαθούν να περάσουν το μπαλάκι πάνω του ενώ εκείνος μπορεί να χρησιμοποιήσει τα πόδια του για να ανακόψει την πορεία της μπάλας.
Tip: Προσοχή, ο κεντρικός παίχτης κινδυνεύει να αποκτήσει πρόβλημα πλάτης.
Οι 3 Lillyball-ιστές διατεταγμένοι σε θέσή τριγώνου, διασκεδάζουν φανερά με την αδυναμία του παίκτη-μάνα να πιάσει το μπαλάκι.. Προσέξτε την καταπόνηση που υφίσταται η πλάτη της μάνας
Το "ανδρικό" lillyball έχει ως εξής:
5 τύποι κάθονται σε σχήμα κανονικού 5νταγώνου
Ο καθένας πετάει την μπάλα στον 3ο από τα αριστερά του. Δεν μπορούμε να κρατήσουμε την μπάλα, παρά μόνο να την πετάμε, όσαν να παίζουμε βόλεϋ. Ξεκινούν δύο διπλανοί με δυο μπαλάκια, και το παιχνίδι αρχίζει.
Κατώτερο όριο διάρκειας του παιχνίδιου: 3 ώρες
Στόχος: Όσο το δυνατόν περισσότερες επαναλήψεις.
Τιμητικοί τίτλοι: O καλύτερος, Ο εξυπνότερος, ο χειρότερος (για την ιστορία καλύτερος βγήκε ο Μίμιζ, χειρότερος ο Μίμιζ και εξυπνότερος βγήκε ο Μίμιζ)
Tip: Απαγορεύεται σε ανθρώπους με ζαλάδες.
Στον Λιλικά, όπου και πρωτοεφευρέθηκε το Lillyball και πρωτοπαίχτηκε, παίζαμε ως τις τέσσερις το πρωί και φτάσαμε μέχρι τις πέντε επαναλήψεις.. Μετά κλείναμε τα μάτια μας και βλέπαμε μπαλάκια..
Η μάνα, καταφέρνει να πιάσει το μπαλάκι και το κοιτάζει, τη στιγμή που μια αίσθηση ευφορίας τον κατακλύει
Από δω και πέρα όποιος θέλει να παίξει Lillyball, θα πρέπει να πέρνει την γραπτή άδεια μου, που θα χορηγείται με αντίτιμο 15 ευρώ.. Βλέπετε το κατοχύρωσα, έκανα ένα γράμμα με αυτό και το έστειλα στον εαυτό μου. Νομίζατε ότι θα σας ξεφύγει έτσι ο Φουσέκης; Ε;
Έπειτα από τη μεγάλη επιτυχία του παιχνιδιού Τσαντομαχίες ορίστε ένα νέο παιχνίδι που θα κάνει πάταγο! Φυλλομαζώματα ο τίτλος του.
Aκολουθεί demonstration από τους κύριους
Θόδωρα και Θοδωράκη
Παρακαλώ παρατηρήστε το ογκόδες του κεφαλιού του Θοδωράκη, καθώς και το μπλαζέ ύφος που προβάλει μέσα από τα μαύρα γυαλιά του.
1, 2, 3 ΠΑΑΑΜΕ!!
Το παιχνίδι ξεκινάει! Ο Θόδωρας εμφανώς πιο έτοιμος και συναντώντας λιγότερη αντίσταση από τον αέρα, λόγω μικρότερης διαμέτρου κεφαλιού, φτάνει πιο γρήγορα στην περιοχή με τα φύλλα. Τα γυαλιά και το μπλαζέ ύφος εγκαταλείπουν τον θοδωράκη που είναι εμφανώς αγχωμένος.
Ο Θόδωρας έχει ξεμακρύνει και ο Θοδωράκης πάνω στην αγωνία του πέρνει μια κουντρουβάλα συναρπαστική
Δεν το βάζει κάτω όμως και συνεχίζει την προσπάθεια!
Ο Θόδωρας μαζεύει πιο γρήγορα το σωρό από τα φύλλα και είναι... ο ΝΙΚΗΤΗΣ!
Να ευχαριστήσουμε τα παιδιά για την κατατοπιστικότατη επίδειξη!
22.25 στον 8ο όροφο του βιολογικού, με μουσική υπόκρουση "Tie up my hands - Starsailor"
Σε 8 ημέρες είναι Πανσέληνος. Και νομίζω ότι θα είμαι στο νησί μου να την απολαύσω. Αν είναι έτσι , ελπίζω να είμαι στην αγαπημένη μου παραλία με κιθαρούλες ως τα ξημερώματα.
Τι σχέση έχω με αυτή τη παραλία ουφ!!! Το πόσο μου έχει λείψει δεν περιγράφεται. Εκεί πέρασα τα πιο ξέγνιαστα καλοκαίρια μου. Και όταν μεγάλωσα τις πιο όμορφες μου καλοκαιρινές στιγμές τις θυμάμαι εκεί.
Tέτοια ανάλαφρη αίσθηση είχα να νιώσω πολλές μέρες.
Αίνιγμα
Κερδίστε 300 πόντους απαντώντας στο παρακάτω αίνιγμα:
Oι απαντήσεις θα μπορούν να δωθούν σε μορφή σχολιών κάτω από το blog. O πρώτος που θα απαντήσει σωστά, εξηγώντας την απάντηση του, θα κερδίσει τους 300 πόντους. Εξαιρούνται οι Psycho Ki||er, Iasio, Kourou, Ror και J Fox που ξέρουν την λύση. Παρακαλούνται να μην απαντήσουν όσοι γνωρίζουν από πριν την λύση.
Ένας ληστής κατάφερε να ξεφύγει από μια φυλάκη, αλλά τον πήραν στο κυνηγί οι αστυνομικοί της περιοχής. Ενώ ο κλοιός στένευε, ο ληστής βρήκε καταφύγιο κοντά σε ένα κάστρο. Το κάστρο όμως είχε φρουρό. Ο ληστής στην προσπάθεια του να μπει στο κάστρο για να κρυφτεί, διαπίστωσε ότι όποιος έμπαινε μέσα, πριν μπει δεχόταν μια ερώτηση από το φρουρό. Έτσι ο φρουρός ρώτησε τον πρώτο που μπήκε μέσα
-12;
-6 , απάντησε ο πρώτος και τον άφησε να μπει.
τον δεύτερο:
-8;
-4 , απάντησε ο δεύτερος και τον άφησε να μπει.
τον τρίτο:
-6;
-3 , απάντησε ο τρίτος και τον άφησε να μπει.
Σκέφτηκε ο ληστής ότι η απάντηση θα ήταν προφανής και εύκολη. Πάει και αυτός λοιπόν και ο φρουρός τον ρωτάει:
-4;
-2 απαντάει και ο φρουρός του κόβει το κεφάλι.
Τι θα έπρεπε να απαντήσει για να τον αφήσει να μπει μέσα;
Είναι λίγοι αυτοί που είχαν την ευκαιρία να κάνουν εξερεύνηση στη ζωή τους. Και ακόμη λιγότεροι αυτοί που είχαν την τύχη να κάνουν εξερεύνηση με Nissan Candy στον Κάμπο της Χίου. Δεν ξέρω ποιοί τον γνωρίζετε, αλλά είναι μαγικός και τα βράδια σχεδόν στοιχειωμένος.
Μια καλή εξερεύνηση χρειάζεται:
Nissan Candy
Kaskarino
Βράδυ
Ερημιές
Τούτη τη φορά πήγαμε 8 άτομα με αποστολή να εξερευνήσουμε. Έλειπε ο Kaskarino . Είχε σκοτωθεί από ένα βαμπίρ σε προηγούμενη εξερεύνηση. Θα έπρεπε να συνεχίζαμε μόνοι μας.
Το Candy ήταν έτοιμο εκεί και περιμένε. Ξεκινήσαμε με συγκρατημένη αισιοδοξία αλλά και με αρκετό φόβο.Φορτωθήκαμε όλοι πάνω του. Οδηγούσα εγώ ή ο Νίκος, ή ο Gody και τα καταφέραμε περίφημα. Όσοι ήταν στην καρότσα ήταν σαρδελοποιημένοι πλήρως. Για να πάρετε μια εικόνα κοιτάξτε στη φώτο 9. Όλη η καλή παρέα. Strange mind of, Gody, nyo, comfis, dazed, aris, seekerwh και φυσικά ο Nίκος συγκάτοικος.
Eίδαμε πύλες αρχοντικών να μας περιμένουν ανοικτές (φώτο 4). Είδαμε σκατζόχοιρους τρομαγμένους φώτο 1. Μας πήραν στο κυνήγι σκυλιά, λυκάνθρωποι και βαμπίρ με αποτέλεσμα να τρέχουμε κάπως έτσι (φώτο 2) .
Σπασμένα παράθυρα και εύκολα προσιτές οροφές ήταν εύκολη λεία για τον Spiderman μας (φώτο 3) . Εγκαταλελειμένα σπίτια όπως αυτό (φώτο 7) δεν τα επισκεφτήκαμε γιατί θα έπρεπε να έχει μέσα τουλάχιστον 43 λυκανθρώπους. Δύο σπίτια στα οποία ετοιμαζόμασταν να εισέλθουμε και τελικά δεν το κάναμε, είχαν ιδιοκτήτες ύποπτους, που έφτασαν μόλις φύγαμε εμείς.
Η οδός παπαλά κόντεψε να μας στοιχειώση αφού όποιο δρόμο και να πέρναμε είχε την αινιγματική επιγραφή.. "Οδός Ιωάννη Παπαλά".. Το μυαλό μου δεν μπορούσε να πάει πουθενά παρά... εδώ. O τρόμος μας κυρίεψε (φώτο 5) . Μερικοί τα έκαναν πάνω τους.
Aνακαλύψαμε επίσης ένα στοιχειωμένο παλίο αυτοκίνητο και μια στοιχειωμένη, αναμφίβολα, εκκλησία, τα οποία ως γνήσιοι ατρόμητοι εξερευνητές φωτογραφήσαμε, πέρνοντας άνετες πόζες (φώτο 6 και 10) . Ένας έγινε λυκάνθρωπος όταν εμφανίστηκε η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού (φώτο 8) . Αυτος δολοφόνησε άγρια ένα από εμάς. Μετά χάθηκε στο δάσος.
Τελικά μείναμε μόλις 6 (απώλειες: ένας πρώην εξερευνητής και νυν λυκάνθρωπος και ένας εξερευνητής) και καταφέραμε να βγούμε από το στοιχειωμένο Κάμπο, αν και κάποια στιγμή όλοι πιστέψαμε ότι δεν θα ξεφεύγαμε ποτέ από την καταραμένη οδό Παπαλά. Εμφανώς ικανοποιημένοι από την εξερεύνησή μας, αλλά και λίγο απογοητευμένοι από την απώλεια των δύο πιστών εξερευνητών, βγάλαμε μια αναμνηστική φωτογραφία (φώτο 11) όπου είναι εμφανή τα σημάδια της απίστευτης περιπέτειάς μας (εκδορές, γουρλωμένα μάτια, κούραση κλπ κλπ).
Για νέες εξερευνήσεις, το καλοκαιρί πλησιάζει. Η πάλη με κακό και το στοιχειωμένο δεν θα σταματήσει ποτέ. Τα χρόνια θα περνούν αλλά νέοι εξερευνητές θα γεννιούνται. Εσείς; Η επιλογή είναι δική σας. ΕnJoy!!
οπότε κράξτε με όσο θέλετε 
.
Καίρο είχα να γράψω μη προσωπικό κειμενάκι στο πολυαγαπημένο μπλόγκιον! Σήμερα θα κάνουμε αναδρομή στις τελευταίες ταινίες που είδαμεν και μας άρεσαν (ο πληθυντικός της εξουσίας, ο πληθυντικός που επιλέγει ο αντμίν γιατί η γνώμη του ισοδυναμεί με την γνώμη 23 νοματέων).
Πρόκειται για μια γαλλόφωνη ταινία (καναδική παραγωγή) που κάνει μια αναδρομή από το 1960 μέχρι το 1981 μέσα από τη ζωή μιας οικογένειας εστιάζοντας στο πρωτελευταίο από τα 5 παιδιά της οικογένειας. Η ταινία έχει άπειρη μουσική και μάλιστα οικεία μουσική Ώρες ώρες θυμίζει βίντεο κλιπ υπέροχης αισθητικής. Η στιγμή που ο ήρωάς μας ξυπνάει καί είναι 14 χρονών με τη μουσική του Shine on You Crazy Diamond είναι μια στιγμή που της αξίζει θέση σε κάποιο κινηματογραφικό πάνθεον της δεκαετίας (τέσπα στο δικό μου πάνθεον). Ή ο σαστισμένος πατέρας που αναρωτιέται "Τι έχετε πάθει όλοι σας και αποκαλείτε ο ένας τον άλλο Αδερφή". Το φιλμ άλλο τρυφερό, άλλωτε καυστικό και ειρωνικό παρατηρεί την ζωή του αμφιφυλόφιλου Ζακ ο οποίος προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ των ενστίκτων του, των επιθυμιών του πατέρα και των επιταγών μιας κοινωνίας που τον αφήνει παγερά αδιάφορο. Αν μου έβγαζε λίγο παραπάνω συγκίνηση θα την λάτρευα. Τα υπόλοιπα, στην οθόνη σας!
μπερδέματα. Ο άλλος, ο στρατιωτικός να θέλει να του μιλάω εντός του στρατοπέδου στον πληθυντικό και εκτός το ανάποδο, και γω να μπερδεύομαι και να κάνω τα ανάποδα. Μεγάλος χαμός σου μιλάαω!!
αντάρτης Καλίλ. Όταν ο Αδάμ ρωτήθηκε, ποιός θα ήταν ο στόχος του όσο θα έμενε εκεί απάντησε ότι ήταν το να φτιάξει μια μηλόπιτα, με μίλα από την ΜΗλιά του κήπου της Εκκλησίας. Όμως ο Σατανάς ή ο ΘεΟΣ δεν άφηνε τον Αδάμ να ψήσει την πίτα. 
Μπορούμε να τον φωνάζουμε Γουρούυυνι, διότι κάτι τέτοιο μου θυμίζει ο τύπος αυτός. Η ειρωνία: Πάει ο θεόχοντρος κακός σε ένα άρρωστο χοντρούλη φαντάρο και του λέει: "καλά ρε, γουρούνι χώνεψες και αρρώστησες;"
Καλύβας στο ξέφωτο του δάσους. Ο Κακός λύκος δεν πτοείται από την ομορφιά της μικρής Αμελί και την καταβροχθίζει με μία χαψιά. Η Αμελί δεν θα βρει το ταίρι της και όλα θα αλλάξουν. Στην Μποτσουάνα θα βρέχει κατακλυσμούς ενώ στους Πόλους τα χιόνια θα λιώσουν. 
Πήγαμε για ψάρεμα! Πήγαμε να πιάσουμε καλαμάρια! Με πυροφάνι. Πήραμε τη βάρκα του Ανδρέα, η οποία χωράει 4 άτομα. Ήμαστε μόνο δύο, ο Ανδρέας και εγώ. Ήταν η επόμενη της πανσέληνου! 
κιθάρες και πληκτράκια για το Hard Rock Hallelujah (ή όπως στο καλό γράφεται). Όλα τα φιλανδικά μουσικά ιδιώματα (εχμ) ενώθηκαν για να δημιουργηθεί το απόλυτο τραγούδι!
Ήχος και ειδικά εφέ θα τονίσουν με τον πιο λαμπερό τρόπο τη δύναμη της μουσικής! Το οπτικό υπερθέαμα υπογράφει η Groupe F. Μια εταιρεία που με το όνομα της έχουν συνδεθεί οι τελετές έναρξης και λήξης της Ολυμπιάδας . Η παράσταση σχεδιάστηκε με την πλήρη εποπτεία του Roger Waters, ο οποίος, όπως όλοι γνωρίζουμε, ήταν ο mastermind και αρχιτέκτονας του ήχου και της εικόνας των Floyd.
Δεν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι πρόκειται για μια καινοτομία, για μια αλλαγή στην κατεύθυνση, για μια τομή στα μουσικά δρώμενα. Αλλά έχει απαραίτητα σημασία αυτό; Όταν μάλιστα πρόκειται για τον καλύτερο Red Hot Chili Pepper δίσκο από εποχής Blood Sex Sugar Magic; 
Κατά δεύτερον.. Χειμώνας.. Χιόονι.. καιρό είχα να δω τόσο χιόνι.. κατά τρίτο, βρίσκομαι στο ζεστό μου σπίτι παρέα με τους Massive attack (έχουν κάνει ένα ορχηστρικό κινηματογραφικό αριστούργηματικό soundtrack, που είναι η μελαγχολία με νότες, Danny the Dog ο τίτλος του) και Philip Glass (με μελαγχολικές μελωδίες που μου φέρνουν στο μυαλό το πέρασμα μου από την πόρτα του ωδείου για να μελετήσω στο πιάνο - δεν είχα βλέπετε ποτέ πιάνο σπίτι- του ωδείου, και ακουγόταν ο ήχος του πιάνου, με μια τόσοο αλλόκοτα λυπητερή χροιά, την οποία δεν μπόρουσα να αποδώσω κάπου, ίσως μόνο στη μόνιμη σκοτεινιά του επαρχιακού ωδείου μας, με τις ξύλινες πόρτες και το ξύλινο πάτωμα που έτριζε..) να μου παίζει στο πιανάκι του τις μελωδίες των Ωρών. 
αγαπημένους φίλους στην Αθήνα. Οι εξορμήσεις αυτές συνεχίζονται μέχρι σήμερα, 7 χρόνια μετά και πάντα η Αθήνα με κάνει να περνάω όμορφα. 
Και κει που καθόμασταν ήσυχα και όμορφα πίσω από τα σίδερα της φυλακής, ξαφνικά, εκείνα τα 5 τεράστια δάχτυλα άνοιξαν τα σίδερα, με την τεράστια δύναμή τους.
