Πρώτη φορά, όσο θυμάμαι να βάζω βενζίνη με εουρά, βλέπω την αμόλυβδη στα 0.799!
Άσχετή η συγκεκριμένη παρατήρηση, με το παρακάτω θέμα που είναι αμιγώς κινηματογραφικό! Να σας ενημερώσω ότι είδα το ένα μετά το άλλο, δύο γερμανικά φιλμ αξιολογότατα, ως συνήθως. Μετά το Κύμα της προηγούμενης εβδομάδας, ακολουθεί το "Σύνδρομο Baader Meinhof". Η ιστορία της γερμανικής τρομοκρατικής οργάνωσης RAF, από το ξεκίνημά της μέχρι και την στιγμή που οι ιδρυτές της αποχώρησαν από το προσκήνιο αυτοκτονώντας. Μεγάλη σε διάρκεια, αλλά δυνατή ταινία, με κάποιες σκηνές δράσης, πολύ έντονες.
Θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει ως την γερμανική εκδοχή του "Μόναχο". Δυνατές ερμηνείες. από την αφρόκρεμα των γερμανών ηθοποιών. Θα συναντήσουμε εδώ τον γνώριμο από το Das Experiment, Moritz Bleibtreu, την Martina Gedeck - έλαμψε στο "Οι ζωές των άλλων"-, τον βετεράνο Bruno Ganz (έπαιξε στην Πτώση) αλλά και την πανέμορφη Alexandra Maria Lara (Closer, H Πτώση)! Η ατμόσφαιρα της εποχής (67-78 ή κάπου κει) αποτυπώνεται πολύ ελκυστικά και εύστοχα και η σκηνοθεσία μοιάζει αρκετά γνώριμη.. λιτή, χωρίς υπερβολές και χολιγουντιανισμούς!
Και μετά από 9 χρόνια βρέθηκε μπροστά μου η ιστορία των 5 αδερφών Λίσμπον. H Cecilia 13, η Λουξ 14, η Μαίρη 15, η Μπόνυ 16 και η Τherese 17. Οι αδερφές Λίσμπον θέλησαν να γίνουν αυτόχειρες. Η Σεσίλια όταν πήδηξε νόμιζε οτι θα πετούσε, αλλά η βαρύτητα την καθήλωσε στον αιχμηρό φράχτη. "Προφανώς γιατρέ ποτέ δεν ήσουν 13 χρονών κορίτσι".
Μετά το θάνατο της Σεσίλιας οι 4 παρθένες δεν ήταν πια ούτε ζωντανές, ούτε νεκρές. Ήταν Σκιές. Οι σχολικοί εραστές τους δεν θα μπορέσουν να τις βγάλουν ποτέ από τη μνήμη τους. Τα κομμάτια της αυτοχειρίας τους ποτέ δεν θα συμπληρώσουν το παζλ.
Τελικά δεν έχει σημασία πόσο χρονών ήταν, ή ότι ήταν κορίτσια.. αλλά μόνο ότι τις αγάπησαμε. Και ότι δεν μας άκουσαν όταν τις φωνάζαμε.. και ακόμη δεν μας ακούν από τα δωμάτιά τους, που πήγαν για να μείνουν μόνες για πάντα.
Ο κύριος και η κυρία Λίσμπον, μετά την αυτοχειρία των παρθένων, ποτέ δεν ξαναεπιχείρησαν να ζήσουν μια κανονική ζωή. Ο Τριπ δεν θα ξανάγγιζε την Λουξ όπως το βράδυ πριν την προδοσία του. Η Λουξ ήταν η τελευταία που έφυγε. Πέθανε από το CO2 της κάντιλακ της οικογένειας Λίσμπον. Η Μαίρη έβαλε το κεφάλι της στο φούρνο. H Τherese απαγχονίστηκε.
Οι Air έδωσαν ατμόσφαιρα στην φωτογραφία της Coppola με τις αλλόκοτες ηχητικές πινελιές τους. Αλλά η σκηνοθεσία της Sofia ήταν ανατριχιαστική από το πρώτο της πλάνο. Το πρώτο πλάνο με κυρίευσε με μια ανατριχίλα που δεν λέει ακόμη να φύγει. Με την ανατριχίλα της πιο γλυκιάς παράνοιας, και είμαι πολύ περήφανος που ακόμη μπορώ να νιώθω έτσι.
Ι'm a high school lover, and you're my favorite flavor Love is all, all my soul You're my Playground Love Yet my hands are shaking I feel my body remains, themes no matter, I'm on fire On the playground, love.
You're the piece of gold the flushes all my soul. Extra time, on the ground. You're my Playground Love.
Η τελευταία μέρα έφτασε! Αυτόοο ήταν! 9.30 ήμαστε στο πόδι για να πιούμε καφέ στο ξενοδοχείο μας δίπλα στον ποταμό Spree! O Ανδρέας φαγώθηκε να μάθει στο μπάρμαν (που έμοιαζε με τον τζόνι ντεπ) να μάθει να φτιάχνει καπουτσίνο φρέντο (το φρέντο εν υφίσταται στην Γερμανία, ή τουλάχιστον στο Βερολίνο). Μέχρι να μπορέσει να περιγράψει το "καλαμάκι" στα αγγλικά.. γεννήσαμε, αλλά μετά καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι (ο Ανδρέας) και ο άλλος ( ο ντεπ) δεν μπορώ να πω ότι είχε ξενερώσει!
Αποφασίσαμε να τιμήσουμε το Tiergarten που ήταν δίπλα μας και η επιλογή βαθμολογείται με ένα 8.5 καθότι το πάρκο ήταν τζεστ φάιν. Διαβάσαμε και για ένα καφέ στην όχθη της λίμνης που υπάρχει μέσα στο Tiergarten. Eκεί είδαμε γυμνιστές να λιάζονται, σκιουράκι να μας παρατηρεί από τα 2 μέτρα και ξαπλώστρες δίπλα στη λίμνη για ηλιοθεραπεία. Καθίσαμε σε μια εξέδρα πάνω από τη λίμνη και απολαύσαμε τον καπουτσίνο μας, ενώ συγκεντρώσαμε τα συγκλονιστικά αυτά logs που διαβάζεις εσύυ τυχερέ και ανυποψίαστε αναγνώστη!
Ακολούθησε κυνηγητό μες στην πολη για να βρούμε σούσι να φάει ο ανδρέας πριν πάμε στο αεροδρόμιο Schonefeldt.. βρε μπλέξιμο με τα σούσι.. και μια ώρα να το βρούμε και άλλη μια ώρα να το φτιάξουνε. Τέσπα για να μην τα πολυλογώ ο ανδρέας έφαγε κάτι ΑΤΙΑ από τα λίγα, ενώ εγώ αρκέστηκα σε πιο συμβατικές πίτες και σάντουιτς.
Στο Schonefeldt με την τρελή κίνηση συναντήσαμε 5 6 έλληνες με τους οποίους πιάσαμε την κουβέντα. Μάλιστα 2 πήγαν στη συναυλία των Radiohead. Back του γκρις και το μεγαλείο της!
Ένα από τα καλύτερα τριήμερα της ζωής μου έλαβε τέεελος!
Η κούραση προφανώς μας είχε καταβάλει την τρίτη μέρα ώστε να ξυπνήσουμε μόλις στις 12.45 το μεσημέρι! Σήμερα ήταν η μέρα της συναυλίας των Radiohead! Ετοιμαστήκαμε στα γρήγορα. Βγήκαμε στο δρόμο όπου φάγαμε τρελή νεροποντή γμτ γμ και έγινα παπί (1ο παπί της ημέρας)! Προορισμός για σήμερα ήταν το Check Point Charlie (συνοριακή διάβαση μεταξύ ανατολικού και δυτικού βερολίνου)! Βασικά αυτό ήταν μια πρόφαση καταλάααβατε, για να πάμε στο καλύτερο καφέ του Βερολίνου το Cafe Adler (Νομίζω πρωτολειτούργησε στα 1930). Για κακή μας τύχη το Adler ανακαινιζόταν :( Γκρουμφ! Συμβιβαστήκαμε με ένα, ωραιότατο, πρέπει να πω, καπουτσίνο λίγο παραδίπλα!
Στη συνέχεια ακολούθησε αγωνιώδης αναζήτησης τρόπου να αδειάσει η φωτογραφική του Ανδρέα για να μπορέσει να βγάλει και άλλα βίντεο! Σωστό quest, όχι αστεία. Τελικά εν κατάφεραμε σπουδαία πράγματα.
Ακολούθησε βόλτα στην αγαπημένη UranienBurger Strasse. H κατάσταση με την βροχή έγινε ενοχλητική. Ψάχνουμε το τούρκικο Hasir και με τον σούπερ οδηγό μας, το βρίσκουμε, αλλά αποφασίζουμε να κάνουμε μια ακόμη βόλτα πριν καθίσουμε (φαϊνή ιδέα του Ανδρέα) οπότε γίνομαι για δεύτερη φορά παπί και αρχίζω τρελή γκρίνια. Μη με βλέπετε έτσι.. σαν σύζυγο σε φάση κρεβατομουρμούρας ήμουν.. απαππα αγανάκτησε ο άλλος. Στο Hasir μεν απόλαυσα το φαγητό (πικάντικο κεμπαμπ από αρνί ή καάτι τέτοιο) αλλά ήταν τόσο πικάντικο που έσκασα και έγινα για 3η φορά παπί, από τον ιδρώτα!
Άλλη φαϊνη ιδέα του Ανδρέα την οποία δεν μπορούσα να αποφύγω, ήταν να πάμε στο Bauhaus, να πάρουμε κάτι εργαλεία που ήθελε. Τελικά δεν βρήκε τπτς και πήρε ένα κουτί για εργαλεία το οποίο θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη συναυλία των Radiohead! Περισσότερες λεπτομέρειες για τη συναυλία που τελικά μου έμεινε αξέχαστη θα διαβάσετε εδώ και εδώ. Εκεί υπολογίστε ότι έγινα παπί και στέγνωσα γύρω στις 3 4 φορές!
Ξαναβρεθήκαμε στην Alexander platz όπου τραβήχτηκε και το συγκλονιστικό τελευταίο βίντεο αυτού του μπλογκ! Ακολούθησε περιπλάνηση με στόχο να βρούμε περίφημο βερολινέζικο τζαζ μπαρ! Τα καταφέραμε! Βρήκαμε το B Flat, όπου είδαμε στημένα μουσικά όργανα και μπήκαμε αμέσως! Αλλά το λάιβ είχε τελειώσει! Ο αφεντικός, ο Θανάσης ήταν έλληνας (πόσο μικρός είναι ο κόσμος) οπότε πιάσαμε το μπλι μπλι μπλα μπλα για ώρα! Δοκίμασα και την πιο τέλεια μπύρα που έχω πιει εέβερ! Για την ακρίβεια την μόνη μπύρα που έχω πιει έβερ, γιατί είχε προσθέσει και γλυκό κόκκινο σιρόπι!
Ότι απολαμβάνω περισσότερο στους δρόμους αυτής της πόλης είναι η βραδινή περιπλάνηση στα τεράστια πεζοδρόμια και η αίσθηση της ησυχίας της νύχτας σε όλη της την ένταση, αφού σχεδόν τίποτα δεν βρίσκεται να την ταράξει! Μια στάση για κινέζικο επηρεασμένο από την βερολινέζικη κουζίνα (κάτι τέτοια παπατζιλίκια μου ανέλυε ο Ανδρέας όλη την ώρα - άκου κινέζικο επηρεασμένο από την βερολινέζική κουζίνα- τζίζας!) και απευθείας στο σπίιιιτι μας! Καλά το τι έφαγε αυτός ο αθεόφοβος εν περιγράφεται! Εγώ τσίμπησα! Δεν θέλω να φύγω από το Βερολίνο!
Ο ύπνος είναι ευεργετικός. Ξυπνάμε ξεκούραστοι! Αποφασίζουμε να πάμε στην Alexander Platz με προορισμό το πολύυ αγαπημενο Nikolai Viertel (η πιο ξεχασμένη στο παρελθόν συνοικία της πόλης). Στο Συντριβάνι του Ποσειδώνα, στην Alexander Platz ζητάμε από ένα ζευγάρι που αποδείχτηκαν Έλληνες νας μας βγάλουν φώτο! Φτάνουμε στο Nikolai Viertel.
Το Nikolai Viertel δεν έχει δρόμους. Έχει μεγάλους ναούς (καθολικούς;;), γραφικές καφετέριες και λιθόστρωτα δρομάκια! Ήχος αυτοκινήτου δεν ακούγεται.. το κομμάτι της συνοικίας δίπλα στον Spree είναι πολύ όμορφο για βόλτα! Σταματήσαμε σε καφέ-εστιατόρειο με κορυφαίο καπουτσίνο και εμμονή στις πατάτες.. ως και στην πίτσα είχαν πατάτες πάνω!
Το στρατηγικό σημείο της εκδρομής είναι ότι ο Ανδρέας δεν είχε ξαναέρθει Βερολίνο ενώ εγώ είχα ερωτευτεί μερικά μέρη του. Οπότε τώρα πρότεινα και ο Ανδρέας δεχόταν! Ακολούθησε η πλατεία που είχαμε μείνει την πρώτη φορά που είχαμε έρθει Βερολίνο, την Victoria Luise Platz. O Σταθμός μετρο κάτω της μπορεί να υπερηφανεύεται ότι μπορεί να ακούσει κανείς από εκεί τον ήχο του συντριβανιού της πλατείας! Μια από τις πιο όμορφες και ήσυχες πλατείες που έχω δει στη ζωή μου! Γύρω από την πλατεία συναντάς μόνο ανθρώπους και ποδήλατα! Και όλοι περπατούν ήρεμα και χαλαρά!
Βρίσκω τον υπεραγαπημένο φούρνο μου! Αυτόν που μας έθρεψε στην πρώτη μας εκδρομή στο Βερολίνο. Δυστυχώς είναι απόγευμα και δεν έχει μεγάλη ποικιλλία.. αλλά τα μάφιν βατόμουρου ήταν εξαιρετικά! Ε την παράδοση, να την τηρήσω.. πάμε Μοντεβίδεο (εκεί είχαμε φάει το πρώτο μας γεύμα στο Βερολίνο). Το φαγητό για δεύτερη φορά ήταν τζεστ φάιν! Εγώ .. τσίμπησα! Ακολουθεί μικρή βόλτα στην πολύ αγαπημένη πλατεία (την οποία σκοπεύω να επισκεφτώ ακόμη πολλές φορές στη ζωή μου). Πέρνουμε το μετρό για πίσω. Να γίνει αναφορά στα συναρπαστικά αγγλικά του Ανδρέα ("This ticket is and for the S and for the U train both?").
Κοιμόμαστε για να ανακτήσουμε δυνάμεις! Το βράδυ μας περιμένει το Potzdamer Platz και η αγαπημένη UranienBurger Strasse! Ξεκινάμε ενώ βρέχει καταρακτωδώς! Φτάνουμε στην Potzdammer Platz και στο επιβλητικό Sony Center (που κατά τον ανδρέα δεν πιάνει μια μπροστά στο Mall). Πίνω ένα ακόμη ωραιότατο καπουτσίνο, ενώ στο συντριβάνι κάτω από το θόλο του Sony Center μερικά παιδιά τσαλαβουτούν μέσα στο νερό!
Ξαναπάμε Alexander Platz για να φτάσουμε στην UranienBurger Strasse. H βόλτα στην UB strasse το βράδυ, είναι πολύ ευχαριστη.. είναι αρκετά δημοφιλής δρόμος, νομίζω, πολύς κόσμος πηγαινοέρχεται! Οι δρόμοι είναι γεμάτοι φαγητάδικα, καφετέριες. Ένας τύπος προτίθεται να μας προσφέρει μαριχουάνα αν καθίσουμε στην καφετέρια που προμοτάρει! Κλασσικά οι πόρνες (όλες τους πολύ εντυπωσιακές) βρίσκονται σε κάθε γωνιά και σου πιάνουν την κουβέντα με κάθε ευκαιρία! Εντοπίζουμε βρώμικο όπου ο Ανδρέας μυείται στην εμπειρία του currywurst (το σιχαμερό νοστιμότατο γερμανικό βρώμικο λουκάνικο.. σαν τις πιττες στην ελλάδα). Εντοπίζουμε το Zappata στην υπέροχη κατάληψη της UB.
Ένα 5όροφο κτίριο γεμάτο γκράφιτι, το οποίο και την προηγούμενη φορά που το επισκέφτηκα με γέμισε δέος! Στον 3ο και 5ο όροφο υπάρχουν δύο αυτοσχέδια μπαρ ενώ στον τέταρτο μια τρελή αίθουσα τέχνης με έργα τέχνης από τους θαμώνες της κατάληψης! Το δέος το νιώθω γιατί μου φαίνεται πολύ γοητευτικό ότι υπάρχουν άνθρωποι που τα παρατούν όλα και αποφασίζουν ότι θα ζήσουν με δεκάδες άλλους άγνωστους και θα ζουν από τις δημιουργίες τους και δεν θα επιτρέψουν σε πολλά πράγματα να τους σκοτίσουν το κεφάλι!
Στο ισόγειο του κτιρίου υπάρχει το κλαμπ ζαπάτα! Αρκετά εναλλακτικό, γεμίζει και αδειάζει συνέχεια.. ο ντιτζέι ξεκινάει με μπριτ ποπ και συνεχίζει με πιο μπιτ καταστάσεις. Στο πίσω μέρος του ζαπάτα υπάρχει ανοιχτός χώρος γεμάτος άμμο και διάσπαρτα μικρά μπαράκια, ένα γήπεδο πινγκ πονγκ! Μου αρέσει τρελά να βολτάρω ανάμεσα σε άγνωστους, να τους χαζεύω, να τους βλέπω να διασκεδάζουν και να γελάνε. Βρίσκω και ένα πισί και μπαίνω ίντερνετ να τσεκάρω τελευταία νέα για τη συναυλία των Radiohead. Τσακ μπαμ κάνω και μια επίσκεψη στο κορνεράκι! Πέρασα παραπάνω από τέλεια!
Φεύγοντας τιμήσαμε ένα κινέζικο εξίσου βρώμικο!! Πήραμε το φαγητό σπίτι! Φάγαμε λαίμαργα στο σπίτι μας! Σίγουρα θα αποκοιμήθηκα χαμογελαστός εκείνο το βράδυ!
Φτάσαμε Βερολίνο, ω ναι φτάσαμε. 11.50 το βράδυ! Με τα χίλια ζόρια καταλάβαμε πως θα βγάλουμε εισιτήριο και που είναι το τρένο για το κέντρο! Η διαδρομή από το Schonefeldt μέχρι το κέντρο του Βερολίνου περνάει από όλο το ανατολικό Βερολίνο και η εναλλαγή στο background είναι απίστευτη! Η λιτή, γοητευτικά λιτή Ανατολική Γερμανία δίνει σιγά σιγά τη θέση της στην πλούσια ανεπτυγμένη δυτική κουλτούρα! Τι να λέμε. Το να βλέπεις τους τεράστιους δρόμους και τα ακόμη πιο τεράστια πεζοδρόμια με τα ελάχιστα αμάξια να περνάνε, σε κάνει να νιώθεις μια ηρεμία! Επιτέλους μια μεγάλη πόλη όπου μπορείς να αναπνεύσεις!
Φτάνουμε στο σταθμό του Τiergarten όπου είναι περίπου 20 λεπτά με τα πόδια από το ξενοδοχείο. Βλέπω τον ποταμό Spree, περπατώ στους δρόμους με τα τεράστια πεζοδρόμια και τα δένδρα αριστερά δεξιά, σχεδόν μόνος, με τον φίλο Ανδρέα και μου έρχεται να ουρλιάξω από τη χαρά μου! Αρχικά πηγαίνουμε λάθος, αλλά ρωτάμε δυο γερμανάκια που μας διαφώτισαν. Δύο κοινές γυναίκες μας βλέπουν που πηγαίνουμε πάνω κάτω και μας ρωτούν "But what is going with you handsome guys" με άριστη προφορά! Φτάνουμε περπατώντας στο Adrema Hotel (στο οποίο γενικά θα βάλω ένα 8αράκι)! Δυσκολία στη συνενόηση στη ρεσεψιόν! Τα καταφέραμε όμως. Είμαστε στον 5ο όροφο, σε ένα δωμάτιο με απίστευτα αναπαυτικά κρεβάτια!
Λέμε, θα βγούμε, ούτως ή άλλως έχουμε κάτι λιγότερο από 72 ώρες στο βερολίνο! Βγαίνουμε και περπατάμε στους δρόμους στα τυφλά. Ρωτάμε ανθρώπους να μας πουν που υπάρχει κάποια παμπ! Θριαμβευτικά βρίσκουμε μια , αρκούντως παρακμιακή! Τι να πρωτοπεριγράψεις.. από την απίστευτα κατσαραμπουλέ διακόσμηση, την συγκλονιστική techno (οι 2 unlimited είχαν την τιμητική τους) μουσική, την κοπελίτσα που φιλιόταν με τρεις τους 40άρηδες τύπους που κατέβαζαν μπύρες και φορούσαν σανδάλια και κάλτσα ως το γόνατο.. τους δύο μαυρούκους που κατά διαστήματα γυρνούσαν και με έβλεπαν και μου έκαναν χορευτικές φιγούρες, τον 65άρη που έπαιζε φρουτάκια και δεν κατάφερνε τπτς;; αριστούργημα πραγματικά. Δοκίμασα μπύρα αλλά εν τα κατάφερα! 8αράκι άνετο!
Ο ανδρέας επιμένει να φάμε! Περπατάμε στη Βροχή. Φτάνουμε σε παρακμιακό βρώμικο, που το έχει ένας τουρκογερμανός! Μας ετοιμάζει επικό χάμπουργκερ το οποίο απολαύσαμε. Ο Ανδρέας άρχισε κάτι προσπάθειες να μιλήσει αγγλικά και να πει στον ιδιοκτήτη ότι είμαστε γείτονες έλληνες αλλά συνάντησε ξινίλα!
Ξημερώνει! 5 η ώρα είμαστε στα κρεβάτια μας! Υπέροχο το Βερολίνο!
Είδα 90 από τα 120 λεπτά της συναυλίας. Μια συναυλία των Radiohead εν έτει 2008 είναι κάτι αντίστοιχο με τα live των Floyd για το The Wall, ή τα σόου των Beatles, στα 60ς! Δεν συγκρίνω μπάντες, αυτό μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Οι Radiohead έπαιξαν όλο το In Rainbows και άλλα Highlights. Καταπληκτικά τα The National Anthem και Idioteque στην live εκδοχή τους.
Ο Yorke ξεκίνησε το πρώτο encore με το δικό του Cymbal Rush, όπου έκανε δύο φορές λάθος και η αντίδρασή του ήταν να χτυπήσει το κεφαλάκι του στο μικρόφωνο και να πάρει μια απίστευτα αστεία έκφραση! Οι Radiohead μου έκαναν τη χάρη να παίξουν το Paranoid Android, ενώ το σόου έκλεισε με το Street Spirit.
Ίχνος βεντετισμού στην σκηνική τους παρουσία δεν διέκρινα και ειδικά ο Colin Greenwood και ο Thom φαινόταν να το απολαμβάνουν σαν παιδιά! O Johnny βρισκόταν μόνιμα στον κόσμο του, κάτι που τον κάνει ακόμη πιο γοητευτικό! Ο Phil φαινόταν απόλυτα αφοσιωμένος στα ντραμ του! Ενώ ο Ed ήταν ο πόζερ της παρέας (δεν πρόκειται να καμπούριαζε την πλάτη του ούτε στιγμή και για κανένα λόγο, αλλά ακόμη τον αγαπάμε).
Η βροχή δεν με πτόησε καθόλου, αν και κρύωνα με το ψιλό αδιάβροχο του Ανδρέα (σε αντάλλαγμα του είχα δώσει το πιο ζεστό μπλουζάκι μου)! Για άλλη μια φορά άκουγα τους στίχους του Paranoid Android (αλλά αυτή τη φορά ζωντανά) ενώ η βροχή έπεφτε στο πρόσωπό μου και χαιρόμουν τόσο που ήμουν εκεί.
Rain down, rain down Come on rain down on me From a great height
YΓ: Σκέφτομαι ότι αν είχα συνειδητοποιήσει πρωτύτερα ότι ο γραμμές του τρένου ίσως είχαν ηλεκτρισμό μάλλον θα κόλωνα να τις προσπεράσω! Και θα έχανα τη συναυλία!
Στο Βερολίνο πήγα με αφορμή μια συναυλία των Radiohead. Η συναυλία θα δινόταν στο πάρκο Wuhlheide και θα ήταν η πρώτη μου live εμπειρία με τους Radiohead.. Πριν φύγω από Χίο, τσέκαρα πως θα πάω στο πάρκο Wuhlheide. Μόλις κατάλαβα πως, είπα ότι είναι πις οφ κέικ. Τελικά δεν ήταν
Fast Forward
8 Ιουλίου, 8.15 το βράδυ. Γυρνάμε από το Bauhaus με Ανδρέα (η παρέα μου στην εκδρομή στο Βερολίνο). Εκείνος βγαίνει στη στάση του Potzdammer Platz. Πριν βγει μου δίνει το αδιάβροχό του και ένα κουτί που πήρε από τα Bauhaus για να πατάω πάνω του και να βλέπω πιο ψηλά (περίπου 10 πόντους ύψος) - φαεινή ιδέα δική μου, εμπρός χειροκροτήστε με-!! Εγώ βγαίνω στην επόμενη όπου θα πάρω το s μετρό (υπέργειο) για Wuhlheide. Ρωτώντας να βρω το σταθμό του S παίρνω οδηγίες που με πάνε πίσω στην Potzdammer Platz (15 λεπτά καθυστέρηση).
Φτάνω στο Wuhlheide στις 21.10. Είναι η πρώτη φορά που οι Radiohead ξεκινούν στις 21.00 (όλα τα προηγούμενα σόου τους φέτος, δεν ξεκίνησαν πριν τις 21.30). Το Wuhlheide, προς έκπληξη μου, είναι ένα πάρκο, μέσα στο δάσος, έξω από την Πόλη. Όλοι ήταν στη συναυλία εκτός από 3 , 4 ανθρώπους που δεν ήξεραν πως να βρουν την είσοδο! Και ακολούθησαν εμένα. Που φυσικά και πήρα λάθος δρόμο. Οι δύο από τους 3 το κατάλαβαν και σταμάτησαν να με ακολουθούν, ενώ ο τρίτος, ένας χαμογελαστός αμερικάνος με ακολούθησε. Ο περίπατος προς αναζήτηση του πάρκου έγινε με το μουσικό φόντο των Radiohead να μας συνοδεύει. Αρχικά ήταν το Nude. Πηγαίναμε στα τυφλά, ακούγοντας τη μουσική και έχοντάς την για οδηγό. Άρχιζε να νυχτώνει! Ο τύπος, ήταν κουλ και προσφέρθηκε να κρατήσει το κουτί επειδή τρέχαμε, για να με ξεκουράσει. Μόλις του εξήγησα ότι ήρθα Γερμανία γι’αυτό το λόγο, άρχισε να φρικάρει με την κατάσταση μου!
Τρέχουμε μες στο δάσος και βρίσκουμε γραμμές τρένου, τις διασχίζουμε, ξανατρέχουμε, βρίσκουμε άλλες γραμμές τρένου, τις διασχίζουμε και ακούω κάτι σαν ηλεκτρικές εκκενώσεις, οπότε στο μυαλό μου έρχεται ότι πρόκειται για τρένο και τα περισσότερα τρένα δουλεύουν με ηλεκτρισμό. Λέω στον Αμερικάνο ότι δεν πρέπει να διασχίσουμε άλλη γραμμή γιατί κινδυνεύουμε να γίνουμε κάρβουνο! Οι Radiohead παίζουν το There There :(. Για κακή μας τύχη συναντάμε τρίτη γραμμή αλλά για καλή μας τύχη είναι μονή και αποφασίζουμε να την πηδήσουμε. Και από τις 3 γραμμές πέρασε τρένο στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα, Προχωράμεε.. γαμώτο χάνω το Weird Fishes.
Το σκοτάδι όλο και γίνεται πιο πυκνόο. Φτάνουμε σε σημείο που το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να φτάσουμε πιο κοντά στην μουσική είναι να κατεβούμε μια πλαγιά 3 4 μέτρα ψηλή.. Είτε θα έχανα την συναυλία είτε θα την περνούσα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά είχα να κουβαλάω και το κωλοκουτί! Το πέρνω απόφαση και στα τυφλά κατεβαίνω κακήν κακώς την πλαγιά. Να σημειώσω ότι έβρεχε κιόλας κατά διαστήματα. Τώρα χάνω το Videotape, που δεν με ξετρελένει, οπότε δεν πειράζει!
Βλέπω ίχνη μονοπατιού, τα ακολουθούμε τρέχοντας, όλο και πλησιάζουμε τη μουσική, ώσπου φτάνουμε στο μονοπάτι που οδηγεί στην είσοδο του Wuhlheide. Περιττό να πω ότι έτρεμα από τη συγκίνηση. Εκεί αποφασίζουν ότι το κουτί δεν μου χρειάζεται! Γκρρρ τα νεύρα μου. Το αφήνω εκεί. Τρέχω τρέεεχω! Φτάνω στο φοβερό αμφιθέατρο όπου έχει στηθεί μια από τις πιο απολαυστικές εμπειρίες της ζωής μου και εγώ ήμουν απών ως τώρα! Αλλά όχι πια, εγώ και οι Radiohead. Δεν χρειαζόμουν κουτί, τους έβλεπα πολύ άνετα. Πάνω από τη σκηνή στηθήκαν γιγαντοοθόνες οπότε μπορούσα να βλέπω τις εκφράσεις τους ξεκάθαρα.
ακολουθεί part II (σύντομα θα προσθέσω και βιντεάκι με την αντίδρασή μου μετά το τέλος της συναυλίας)..
Και έτσι μέσα σε 10 μέρες πήγα σε δύο συναυλίες. Αν οι Madrugada πέρνουν ένα 7.5 τούτοι εδώ πέρνουν άνετα 8.
Να ξεκινήσω από την αρχή;; Support ένα πολύ ελπιδοφόρο ελληνικό γκρουπ, οι Fall in parts. Φανταστείτε λίγο από Portishead μαζί με Yeah Yeah Yeah και κάμποσες Interpol κιθάρες..; κάτι τέτοιο. Υπέροχα φωνητικά το κοριτσάκι που τραγουδούσε και ήταν και τσαχπίνα. Να ειπωθεί ότι ο ήχος, για σαπόρτ ήταν τζέστ φάιν!
Για να πάμε στο κυρίως γεύμα. Nouvelle Vague. Η γαλλική παρέα που ο θρύλος λέει ότι διαλέγουν τραγουδίστριες που δεν έχουν ακούσει ποτέ τα πρωτότυπα τραγούδια που η μπάντα διασκευάζει. Εγώ τους γνώρισα από τη διασκευή στο In a manner of speaking των Tuxedomoon. Το live τους με μετέφερε στους πιο τζάζ, φανκ, τσίλ αουτ, καμπαρέ ήχους που είχα ακούσει ποτέ μου λάιβ. To μεγάλο σόου το έκαναν οι δύο τραγουδίστριες, από τις οποίες η μια ήταν οκ και η άλλη ήταν απίστευτη από κάθε άποψη που μπορεί κάποιος να κρίνει μια τραγουδίστρια. Απίστευτη φωνή, σόου γούμαν, πανέμορφη κλπ κλπ. Βίντεο θα προστεθούν στο εν λόγω μπλογκ λιαν συντόμως.
Οι NV έπαιξαν God save the queen, too drunk to fuck, Falling in love, bela lugosi is dead, Enola gay Omd. Kορυφαία στιγμή το cover στο Love will tear us apart (α ρε Ian τα κοκκαλάκια σου δεν θα τρίζουν). Μετά από ένα encore εμφανίζονται για άλλο ένα τραγούδι, μόνο ο κιθαρίστας ο μπασίστας και η αδύναμη τραγουδίστρια. Ήταν το περιβόητο In a Manner of speaking που δυστυχώς αδικείται από την ερμηνεία της κόρης.
Μια δυό ακόμη συναυλίες σαν την τελευταία και με βλέπω να ξαναγίνομαι συναυλιάκιας φανατικός!
Σιγά μην καθίσω να κάνω αναλυτικά review. Αυτά συνέβαιναν περίπου 2 χρόνια πριν.
Σήμερα πήγαμε στο Principal, μαζί με μίμιζ, πάτζο και άλλα παιδιά (σταμάτης χαρά πέρη). Λέει είναι η τελευταία περιοδεία τους πριν διαλυθούν! Τρελός λαός, κατάμεστο το Πρινσιπαλ! Για να μην ξανααντιμετωπίσω φαινόμενα 2005 (Roger Waters) και να μην βλέπω τίιιποτα, αποφάσισα να καθίσω στους πάνω εξώστες. Τελικά εβρέθηκα δίπλα σε σελέμπριτις του τοπικού ραδιοφώνου, που απολάμβαναν αγέρωχα καθισμένοι στην καρέκλα τους το λάιβ!
Το λάιβ ήταν καλό. Έπαιξαν πολλά από τον τελευταίο δίσκο τους που δε με είχε ενθουσιάσει. Όμως χοροπήδηξα πολύ στο Blue ή στο Blood shot adult commitment που ήταν μια στιγμή που μπαίνει στο συναυλιακό μου πάνθεον! Έπαιξαν ακόμη το majesty ή το kids are on the high street που πολύ τα απόλαυσα. Εντυπωσιακοί ήταν, όταν παρουσίαζαν διαθέσεις αυτοσχεδιασμού και δεν ήταν λίγες οι στιγμές εκείνες! Εντύπωση ιδιαίτερη μου έκανε ο drummer που με καθήλωσε. Όταν μάλιστα δημιουργούσαν νεοψυχεδελικές ατμόσφαιρες κατάφερναν να με παρασύρουν.
Ε εντάξει ήταν μια καλή συναυλία, αν σκεφτείς ότι δεν είχα μπροστά μου τους Pink Floyd, αλλά τους Madrugada! H δεύτερη κανονική συναυλία για φέτος μετά τους Wishbone ash. Μια σκέψη είναι να τιμήσω και τον Cave αλλά ούτε το τελευταίο δικό του άλμπουμ με αναστάτωσε!! Οψόμεθα
Το πιο σοκαριστικό θρίλερ που έχω δει από την εποχή του Blair Witch Project μας έρχεται από την Ισπανία! Βασισμένο στη λογική "κάμερα χειρός", ένα φιλμ που δίνει στη μυθολογία των ζόμπι μια άλλη διάσταση.. απόλυτα ατμοσφαιρικό, σοκαριστικό και σκληρό.. 8.2 όπωσδήποτε Το ότι είναι ισπανικό, δεν είναι τυχαίο. Μετά το Λαβύρινθο του Πάνα, το Ορφανοτροφείο, οι Ισπανοί δείχνουν ότι μπορούν να δημιουργήσουν αφόρητα έντονη ατμόσφαιρα.
"Μια αιωνιότητα στην γαμημένη Μπριζ θα ήταν σαν κόλαση!"
Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Martin Mc Donagh και το πρωταγωνιστικό καστ είναι κάτι παραπάνω από υπέροχο. Σήμερα ήταν η πρεμιέρα και πήγα να την δω. Η ιστορία μας διεξάγεται στην Μπριζ, του Βελγίου, μια πόλη μεσαιωνική, σαν βγαλμένη από παραμύθι (μπήκε στις υποψήφιες για επόμενο προορισμό).
Μαυρίλα, σκοτεινό βρετανικό χιούμορ και φλέγμα, στη σκια τεράστιων καθεδρικών, καναλιών, γέφυρων και "κόγχων". Η μουσική επένδυση είναι υπέροχη, ενώ η φωτογραφία είναι αριστούργημα, κατά την ταπεινή μ άποψη.
Πιο υπέροχες όμως ήταν οι ερμηνείες των παλικαριών. Ο Κόλιν Φάρελ πλέον μπαίνει άνετα στην δεκάδα αγαπημένων ανδρών ηθοποιών (μετά τα Cassandra Dream, Phone Booth και τούτο εδώ). Ο Ralph Fiennes είναι σοκαριστικός ως άτεγκτος κακοποιός με το δικό του, ασυνήθιστο, σύστημα ηθικής.. ο τρίτος της παρέας, ο λιγότερο γνωστός Brendan Gleeson (Troy, BraveHeart), όχι μόνο είναι επαρκής, αλλά σε στιγμές, κερδίζει την παράσταση.
Αυτό όμως που εμένα με κέρδισε είναι ότι πρόκειται για ταινία με χαρακτήρα, προσωπικότητα, δικό της στυλ. Και λατρεύω αυτή την βρετανική κωλοπροφορά! Πολύ αριστοκρατική!
YΓ: Εκείνες οι ταινίες που δεν χορταίνεις να βλέπεις τον πρωταγωνιστή σε αβανταδόρικους ρόλους, δημιουργούν μεγάλη συμπάθεια για τον ηθοποίο και ένας μεγάααλος έρωτας γεννιέται
Δεν μπορω να θυμηθώ ποια ήταν η τελευταία συναυλία που πήγα! Πρέπει να ήταν η μπάντα του Roger Waters, το καλοκαίρι του 2005. Ε λοιπόν, όταν έμαθα ότι έρχονται οι Wishbone ash, στην αρχή δεν ενθουσιάστηκα! Για να μη σας τα πολυλογώ όμως, πήγα!
Μετά από μεγάλες περιπέτειες φτάσαμε στο Πρίνσιπαλ, κάπως στην τύχη. Ο χώρος είχε περίπου στα 300 άτομα αν μπορώ να υπολογίσω και μας φάνηκαν πάλι πολλοί! Καθίσαμε στον πάνω όροφο σε ένα τραπεζάκι και τους απολαύσαμε! Γερόλυκοι της ροκ, που λένε! Από την αυθεντική σύνθεση των Wishbone Ash μόνο ο μπασίστας Μάικ Τέρνερ ήταν εκεί.
Οι άνθρωποι έδειξαν ότι σέβονται την ιστορία τους, σέβονται και τους ανθρώπους που ήρθαν να τους ακούσουν. Να πω επίσης ότι ο ήχος ήταν παραπάνω από καλός. Με λίγα λόγια, όλα λειτουργούσαν για να δούμε ένα καλό λάιβ! Το πρώτο μέρος του, με τραγούδια άγνωστα για μένανε (εκτός από το Lorelei!), ήταν αν και πολύ 80ς, αρκετά ευχάριστο. Πολύ καλοδουλεμένη μπάντα, δεν έκαναν λάθος με τπτ. Οι δύο κιθαρίστες ήταν απίστευτα δεμένοι!
Για να φτάσουμε στο δεύτερο μέρος ( η αλήθεια είναι ότι έκαναν ένα τεράστιο κενό μισής ώρας, για διάλλειμα). Όπου και έπαιξαν ολόκληρο το Argus. Το άργκους είναι το 3ο άλμπουμ τους και είναι ένα αριστούργημα από την αρχή ως το τέλος! Αυτό το μπλόγκιον γράφεται για να θυμάμαι την ημέρα, και όχι απαραίτητα επειδή θα ήταν ενδιαφέρον σε εσάς!
Ο ήχος τους όταν έπαιζαν το σόλο του Leaf and Stream ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές που έχω ζήσει σε συναυλία! Τώρα μπορώ να νιώθω ήσυχος ότι είδα ακόμη έναν από τους ήρωες των πρώτων μουσικών μου ακουσμάτων! Ωραίιια ήταν και το πιο σημαντικό είναι ότι ξαναθυμήθηκα πόσο όμορφα μπορεί κάποιος να περάσει κάποιος σε ωραίο λάιβ!
Ακολουθεί το σόλο που σας έλεγα, παιγμένο από μια άλλη μπάντα, γιατί δεν κατάφερα να το βρώ εκτελεσμένο από τους Wishbone Ash
Και ακόμη μερικά άλλα καλούδια τους.. όπως το Persephone από συναυλία τους, το 1976!
Ή τo υπέροχο Phoenix από το ομώνυμο Wishbone Ash (1970)
Τέλος ακούστε και το τρομερό The king will come το έπαιξαν επίσης χτες!
Mόλις είδα τo Juno και χαίρομαι πολύ γι' αυτό. Μια κωμωδία, που δεν γίνεται σαχλή, δεν είναι βαριά, δεν προσπαθεί να σε κάνει να γελάσεις με χυδαιότητες. Από τις πιο ευχάριστες ταινίες των τελευταίων μηνών.
O λόγος που γράφω αυτό το μπλογκ, δεν είναι όμως η ταινία, γι'αυτό δεν θα την σχολιάσω παραπάνω. Ο λόγος είναι η Ellen Page, πρωταγωνίστρια, που είναι ότι πιο χαριτωμένο έχω δει στην ηλικία των 16. Και η ερμηνεία της ήταν απολαυστική.
To έκαναν πάλι το θαύμα τους οι άτιμοι! Πόσο ακόμη θα τους συμπαθούσα; Πολύ! Μες στην καρδιά μου τους έβαλα. Το 7ο δισκάκι είναι εδώ και πολύ καιρό σε δικτυακά ράφια. Και μπορείς να απλώσεις το χέρι να το πάρεις χωρίς να αφήσεις ούτε ένα σεντ! Αν πάλι τους λατρέψεις και γι' αυτό τον δίσκο δώσε όσα χρήματα θέλεις. Ούτως ή άλλως έβγαλαν περίπου 10 εκατ. δολάρια, την πρώτη βδομάδα. Από εθελοντικές συνεισφορές.
Σκέφτομαι τη φάτσα του, του Thom, να τραγουδάει όλα αυτά τα αριστουργήματα και θέλω να τον αγκαλιάσω τον μπαγάσα. Ανέκαθεν, χωρίς να τους γνωρίζω καθόλου καλά, είχα την εντύπωση ότι είναι πολύ συμπαθητικοί τύποι. Όσο πιο πολύ τους γνωρίζω τόσο πιο πολύ με κάνουν να τους αγαπώ.
Το In Rainbows, μαζί με το ΤGTB and the Queen, είναι για μένα τα καλύτερα δισκάκια του 2007 (εντάξει δεν ήταν η πιο πλούσια δισκογραφική χρονιά, ούτε πρόλαβα να την παρακολουθήσω όπως θα ήθελα). Αλλά ο δίσκος αυτός θα μπορούσε να σταθεί άνετα οπουδήποτε.
Ακούστε το hit Reckoner (μόλις το πρωτοάκουσα στο Republic, άρχισα να χειροκροτώ από τη χαρά μου, τι απερίγραπτα ντραμς..). Το υπνωτικό 15 step είναι μια μεγάλη υπόθεση..
How come I end up where I started
How come I end up where I went wrong
To Nude είναι μια απαλή μπαλάντα, με ατμόσφαιρα σκοτεινή και μαζί γλυκερή. Στo Jigsaw falling into place, ένα όμορφο τραγούδι, από τη μέση και μετά, νιώθεις ότι, ok, είναι από αυτά τα σπάνια τραγούδια που..
Ανακαλύψτε τον μόνοι σας, αξίζει κάθε δευτερόλεπτο που θα ξοδέψετε γι' αυτόν.
Ακούω ότι μπορεί να είναι το τελευταίο Radiohead, αλλά νομίζω ότι δεν μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο και ούτε θέλω να φανταστώ ότι θα ισχύει κάτι τέτοιο, η σκέψη και μόνο με λυπεί. Και έτσι όπως φτάνει η μουσική τους στα αυτιά μου, νιώθω ότι και οι ίδιοι περνούν πολύ όμορφα, ότι είναι πολύ περήφανοι για τη μουσική τους, και ότι έχουν πολλες ακόμη ιστορίες να μας διηγηθούν!
Aisiws dianyw tin 4h mera stin Barkeloni! Ta greeklish xrisimopoiountai giati fisika den yparxei ellhniki grammatoseira. Mpika sto profile m kai mexri na apanthsw mporei na min prolavw na grapsw to blog m opos 8elw. Opote viazomai kai to keyboard exei parei fwtia!
Merikes prwtes entypwseis! An perimenete na fate kalo fagito stin barkeloni, mallon 8a apogohteuteite. Tetoia apath kouzina, en exw ksanadei (stin mikri m empeiria os perihghths :P). Ola einai apo adiafora eos epikindina (to parakana twra). Mas ferane mia salata me meli amygdala karides kai tiri zardinieres ntomata kai den kserw ti allo kai paraligo na xoume atyxhmata. Apapap! episis ta tapas polyy mapa 8a ta xarakthriza (gia osous den kseroun tapas einai diafora psipsipsonia ispanika, oxi kati sigkekrimeno). Alla kai oi fournoi einai metrioi, einai i xara tis bagketas, kai malista tis asximis bagketas. To fagito pernei peripou 4 kata meso oro ti stigmi pou sto berlin eixa valei ena 8araki sxedon aneto!
O kosmos einai ena sino8yleuma ispanwn asiatwn (kiriws pakistanwn kai kontinwn fylwn) kai pollwn voreioeurwpaiwn touristwn. Exw na pw oti oi ispanides eeee.. tespa, min akougomai kai apolytos kai diskolos klp klp alla mou ekanan poly ligoteri entypwsi apo tis ellhnides px. Vevaios oi elaxistes omorfes ispanides einai eksoxws ekswtikes! Gia tis ginaikes files mas,oi ispanoi mou 8ymizoun tous ellines sto pio skouro, nomiskw! Hdh dio files mou xoun zitisei gia dwro omorfous psilous ispanous! Meinete isixes aaaaaaax egw gia sas douleuw paliopaida!
H polh einai panemorfi, kai auto itan anamenomeno. Eidika i got8iki perioxi (bario gotiko), pou sou dinei tin entipwsi oti vriskesai ston mesaiwna kai vadizeis ola auta ta apisteuta sokakia me terastia grafikotata ktiria, aristera kai deksia, einai empeiria pou aksizei na tin ziseis. Skefteite ti rodo, px, se kati poly pio grafiko kai pio megalo! Yperoxoi naoi, agalmata, plateies kai sintribania, kamares kai spitia pou se gemizoun parel8on, kyriarxoun se auto to tmima tis polhs, pou einai oti pio omorfo exw dei ws twra edw pera. Pigame kai sto Kamp nou pou einai sta akra tis polhs opou nai men i polh exei simantika prwterimata se sxesi px me tin a8hna (megali anesi kai aploxwria) alla den mou ekane idiaiteri ais8isi.. apla mia peripoihmeni megaloupolh. I varkeloni, an den kanw la8os exei plh8ysmo konta sto 1 ekatomyrio kai ektasi oso peripou i a8hna. katalavainete loipon poso pio aneti einai. oi dromoi einai megaloi, traffic jam, auti tin periodo toulaxiston, den yfistatai kai oloi eimaste xaroumenoi.
Den miloun agglika ta paliopaida, akomi kai an katalavoun ti tous les. Vre kako auto! Einai vlakeia pantws, na zeis apo ton tourismo kai na min exeis dia8esh na dieukolyneis tin epikoinwnia me ton an8rwpo pou afinei ta xrhmata tou stin epixeirisi sou!
To enydreio sto limani tis varkelonis (port vail) einai kalitero apo auto tou verolinou. Se kapoia simeia yparxoun 8alamoi me nero pantou gyrw sou kai si vriskesai anamesa se karxaries salaxia klp 8alassia onta kai i ais8isi einai entypwsiaki. Evgala fwtos pou amfivallw an 8a einai epitiximenes. Timi eisitiriou 16 euro. Dipla kei yparxei kai to emporiko kentro Mare magnum! Ena 9ari to pire xalara.
Ena ktirio pou ypoti8etai oti einai ena apo ta aksio8eata tis polhs, ftiagmeno apo ton megalo, gemato faeines idees arxitektona, Gaudi, den mou ekane ais8hsh kalws i kakws. To Agalma tou Kolomvou einai ypsous 60 metrwn, vrisketai sto limani kai pernei arketa credits. Alla to pio entypwsiako kai epivlitiko pou eida stin Barca, einai o Foveros Ka8edrikos naos, me ta yperoxa xrwmata, pou einai o,ti prepei gia akinites fwtografies. Teleioi fwtismoi, sas lew!!!!! ouuuuuf!
To vradi, i volta sto Bario Gotiko einai mia poly omorfi empeiria. To noemvrio i vradini zwi stin Barkeloni einai ypotoniki! .- Tin perimena pio entoni! Pantws oi an8rwpoi trwne eksw, pasagyrnane, mexri tis 1, 2. Ta fagadika kleinoun meta th 1 sini8ws. I got8iki perioxi einai gemati irish bar kai pantou 8a vreite kai ena kouloxeri, les kai einai aparaitito gia olous mas na paiksoume ena kouloxeri alliws 8a pa8oume elleipsi.. mpaaa periergoi autoi oi Ispanoi! Mia mera pigame se ena club, to prwto pou vrikame, kai o dj epaize kati ksenerwta rnb.
I la Rambla pou einai to kentro tis zwis tis barca einai ena poly omorfo boulevardo me kateu8ynsh pros to limani. Kei 8a sinantiseis diaforous planodious diaskedastes alla kai mpolika fagadika (em shampoo em conditioner), fournous , bagetaries cervesaries, servicaries,spaggetaries, fregeries kai loipes ries. Olos o kosmos 8a perasei sigoura mia fora tin mera apo tin La Raambla.
Paides nomizw oti prepei na feugw siga sigaaa! 8a sas pw kai alla nea soon! Na saste isixoi kai na pernate omorfaa! A re na min viazomoun 8a grafa ouuuu!
Ο σκηνοθέτης Paul Greenbass (δεν τον γνωρίζω), με άγνωστο καστ (κανέναν δεν γνωρίζω), χωρίς εφέ, χωρίς πομπώδεις διαλόγους καταφέρνει να στήσει την πιο δυνατή ταινία που είδα φέτος στο σινεμά - και πρέπει να έχει περάσει καιρός από τότε που να είδα μια που να μου έκανε αντίστοιχη εντύπωση. Η απόλυτη φρίκη το απόλυτο σοκ.
On July 10, Pink Floyd will release their much-anticipated digitally mastered DVD entitled "Pulse". This two-DVD set is a digital audio and visual remastering of live shows, back stage footage, and includes the first ever video recording of "Dark Side Of The Moon" in its entirety.
Pre-orders are being offered now by Amazon ($16.24) and the Sony Music Store ($17.98 list, or $16.18 if you use discount code "PULSE").
Μια μοναχική γιατρός, η Δρ. Κέιτ Φόρεστερ (Σάντρα Μπούλοκ) μετακομίζει από τις ημιαστικές περιοχές του Ιλινόις, στο Σικάγο. Πριν φύγει, αφήνει στο γραμματοκιβώτιο του παλιού της σπιτιού ένα σημείωμα στον επόμενο ένοικο, ζητώντας του να της προωθεί την αλληλογραφία της, με την υποσημείωση ότι τα σημάδια από πατούσες σκύλου που θα δει στην μπροστινή πόρτα ήταν εκεί όταν πρωτομετακόμισε κι εκείνη.
Αλλά, όταν «δυο χρόνια πριν», ο νέος νοικάρης καταφθάνει, συναντά μια τελείως διαφορετική εικόνα. Ο Άλεξ (Κιάνου Ριβς), ένας ταλαντούχος αρχιτέκτονας που εργάζεται σε ένα κοντινό εργοτάξιο, βρίσκει το σπίτι στη λίμνη σχεδόν εγκαταλελειμμένο. Αρχίζει να το επισκευάζει ξεχνώντας το γράμμα της προηγούμενης ιδιοκτήτριας μέχρι τη μέρα που, βάφοντας την προβλήτα της λίμνης, βλέπει έναν αδέσποτο σκύλο να πατάει την μπογιά και να αφήνει αποτυπώματα στο σημείο που αναφέρονταν στο γράμμα.
Νομίζοντας ότι πρόκειται για αστείο, αποφασίζει να απαντήσει στη μυστηριώδη αποστολέα, ρωτώντας μεταξύ άλλων την ημερομηνία. Από εκείνη τη στιγμή, ξεκινάει ανάμεσα στους δυο ήρωες μια τακτική αλληλογραφία, η οποία όσο περνάει ο καιρός μετατρέπεται σε ένα μεγάλο έρωτα. Αποφασισμένοι να γεφυρώσουν τη χρονική απόσταση μεταξύ τους και ταυτόχρονα να ξετυλίξουν το μυστήριο πίσω από την ασυνήθιστη σύνδεση που έχουν δημιουργήσει, η Κέιτ και ο Άλεξ προκαλούν τη μοίρα κανονίζοντας να συναντηθούν.
Η ταινία αποτελεί διασκευή της κορεάτικης παραγωγής του 2000, Il Mare και το σενάριο υπογράφει ο βραβευμένος με Πούλιτζερ συγγραφέας Ντέιβιντ Όμπερν.
http://www.thelakehouse.gr
13 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΟΥ ΣΛΕΒΙΝ
LUCKY NUMBER SLEVIN
Ιστορίες που φαινομενικά μοιάζουν ασύνδετες μεταξύ τους, ήρωες που δε σχετίζονται ο ένας με τον άλλον, συνεχόμενη δράση, και ατμόσφαιρα μυστηρίου είναι τα συστατικά που φτιάχνουν το παζλ της ταινίας.
Ένας βετεράνος δολοφόνος (Μπρους Γουίλις), ένας νεαρός τυχοδιώκτης (Τζος Χάρτνετ), μία πανέξυπνη ιατροδικαστής (Λούσι Λιου), αλλά και δύο διαβόητα αφεντικά της μαφίας (Μόργκαν Φρίμαν και Μπεν Κίνγκσλεϊ) μπλέκουν σε ένα γαϊτανάκι συνομωσιών, προδοσίας και σκοτεινών υποθέσεων που ξετυλίγονται γύρω από μία υπόθεση «λανθασμένης ταυτότητας».
Ο Πολ ΜακΓκίγκαν (Wicker Park, The Reckoning) έχει σκηνοθετήσει ένα καταιγιστικό φιλμ νουάρ στο πρότυπο του Pulp Fiction, σε σενάριο του Τζέισον Σμίλοβιτς, το οποίο κρατά τους θεατές καρφωμένους στις καρέκλες τους μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο!
http://www.slevin-movie.com/
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2006
31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
ΜΥΡΜΗΓΚΟΪΣΤΟΡΙΕΣ
THE ANT BULLY
Ο Λούκας Νικλ είναι ένα ντροπαλό δεκάχρονο αγόρι χωρίς φίλους που γίνεται επανειλημμένα αποδέκτης των πειραγμάτων του νταή της γειτονιάς. Ο Λούκας εξωτερικεύει το θυμό και την ενόχλησή του βασανίζοντας τα ανυπεράσπιστα μυρμήγκια της αυλής του σπιτιού του. Γίνεται έτσι γνωστός… στην αποικία των μυρμηγκιών…ως ο Λούκας «Ο Καταστροφέας».
Τα προβλήματα των μυρμηγκιών δείχνουν να λύνονται όταν ο Ζοκ, ο Μυρμηγκο-Μάγος της αποικίας τελειοποιεί ένα μαγικό φίλτρο συρρίκνωσης, με επακόλουθο ο Λούκας να μικρύνει στο μέγεθος των μυρμηγκιών. Με μοναδική του σύμμαχο την καλόκαρδη μυρμηγκο-νοσοκόμα Χόβα, ο Λούκας πρέπει να μάθει να συμπεριφέρεται ως μυρμήγκι για να κερδίσει την αποδοχή τους, την ελευθερία του και την δυνατότητα να επιστρέψει στο φυσικό του μέγεθος.
Κατά τη διάρκεια των περιπετειών του στη μυρμηγκο-χώρα, ο Λούκας μαθαίνει τη σημασία της οικογένειας και της φιλίας και αρχίζει να εκτιμά τις ικανότητες των μυρμηγκιών. Συμβάλλει, επίσης, στην αποτροπή ενός εξολοθρευτή εντόμων σώζοντας τις ζωές των νέων του φίλων, μαθαίνοντας ταυτόχρονα να πιστεύει και να υπερασπίζεται τον εαυτό του.
Οι Μυρμηγκοϊστορίες είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων για όλη την οικογένεια, με μηνύματα για μικρούς και μεγάλους, όπως την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, τη σημασία της οικογένειας, την κατανόηση των συνεπειών που έχουν οι πράξεις μας για τους άλλους. Το σημαντικότερο όμως μήνυμα των Μυρμηγκοϊστοριών είναι η αποτελεσματικότητα της φαντασίας στη βελτίωση της καθημερινότητάς μας και στο χτίσιμο δυνατών προσωπικοτήτων.
Στην ταινία Μυρμηγκοϊστορίες δανείζουν τις φωνές τους οι: Τζούλια Ρόμπερτς, Νίκολας Κέιτζ, Μέριλ Στριπ, Άλαν Κάμινγκ, Λίλυ Τόμλιν, Πολ Τζιαμάτι. Στην παραγωγή συνεργάζονται οι Τομ Χανκς και Γκάρι Γκέτζμαν, οι οποίοι μας χάρισαν το μαγικό Polar Express, ενώ η σκηνοθεσία είναι του Τζον Ντέιβις.
http://www.theantbully.gr
ΣΕΠΤΕΜΒΙΟΣ 2006
7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
SUPERMAN, Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
SUPERMAN RETURNS
Ο πιο αγαπημένος σούπερ ήρωας μικρών και μεγάλων, στην καινούργια του περιπέτεια επιστρέφει στη Γη μετά από μια μυστηριώδη μακρόχρονη απουσία. Αυτή τη φορά ο Σούπερμαν έρχεται αντιμέτωπος με την οργή ενός παλιού του εχθρού, ο οποίος καταστρώνει ένα σχέδιο οριστικής εξόντωσής του ενώ, παράλληλα, προσπαθεί να κερδίσει πίσω τη γυναίκα της ζωής του, τη Λόις Λέιν, που προχώρησε με τη ζωή της όσο αυτός είχε εξαφανιστεί.
Η απουσία του, όμως, έχει επιφέρει ακόμη μια σημαντική αλλαγή. Ο κόσμος έχει μάθει να ζει χωρίς την προστασία του και ο Σούπερμαν προσπαθεί να ενταχθεί ξανά στην κοινωνία και να συνεχίσει να προστατεύει τον πλανήτη από κάθε είδους απειλή. Έτσι, αποφασίζει να ξεκινήσει ένα ταξίδι από τα βάθη των ωκεανών μέχρι το διάστημα προκειμένου να σώσει το ανθρώπινο γένος αλλά και να βρει τη δική του λύτρωση.
Σκηνοθέτης της ταινίας «Σούπερμαν, Η Επιστροφή» είναι ο Μπράιαν Σίνγκερ (X2, X-Men, The Usual Suspects), ενώ το σενάριο υπογράφουν οι Μάικλ Ντούγκερτι (X-Men 2, Season’s Greetings) και Νταν Χάρις (Imaginary Heroes, X-Men 2).
Στον ομώνυμο ρόλο, ο οποίος αποδόθηκε μοναδικά από τον αξέχαστο Κρίστοφερ Ριβ, θα απολαύσουμε τον νεαρό ηθοποιό Μπράντον Ρουθ. Στο πλάι του, στο ρόλο της Λόις Λέιν, βρίσκεται η πανέμορφη Κέιτ Μπόσγουρθ, ενώ τον Λεξ Λούθορ, τη νέμεση του Ανθρώπου από Ατσάλι, θα υποδυθεί ο Κέβιν Σπέισι (The Usual Suspects, American Beauty, The Shiping News).
Για τα εκατομμύρια των αμερικάνων gamers, όσο περισσότερο ρεαλιστικό και εθιστικό είναι ένα βίντεογκεϊμ, τόσο το καλύτερο. Υπάρχει, όμως, ένα παιχνίδι τόσο τρομακτικά αληθινό που οι συνέπειες του δεν είναι απλά αγωνιώδεις… είναι θανάσιμες. Το νέο παιχνίδι «Stay Alive», εμπνευσμένο από την ιστορία της «Ματωμένης Κοντέσας», μια δολοφόνο κατά συρροή του 17ου αιώνα, είναι ακόμα σε στάδιο δοκιμών.
Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: μια ομάδα παικτών, μετά το βίαιο θάνατο ενός φίλου τους, αποκτούν ένα «παράνομο» αντίγραφο του παιχνιδιού. Όταν ο ένας μετά τον άλλο αρχίζουν να πεθαίνουν, δεν αργούν να αντιληφθούν ότι τα δυο αυτά γεγονότα συνδέονται – ειδικά μόλις συνειδητοποιούν ότι ο καθένας τους πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο που σκοτώνεται ο χαρακτήρας του στο παιχνίδι.
Ετοιμασθείτε για μια συναρπαστική κινηματογραφική εμπειρία που θολώνει τα όρια ανάμεσα στα παιχνίδια, τους θρύλους και την πραγματικότητα… που απογειώνεται σε νέα επίπεδα τρόμου… που παίζει με το μυαλό και τις σκέψεις μας.
Ο Κέβιν είναι ένας συνηθισμένος έφηβος με ό,τι αυτό συνεπάγεται…Μοναδικές του έγνοιες είναι οι «επιτυχίες» του στο αντίθετο φύλο, τα πάρτι και τα μαθήματά του στο κολέγιο. Όμως, η ήρεμη ζωή του ταράζεται, όταν, άθελά του, γίνεται ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας ενός οργανωμένου εγκλήματος, γεγονός που τον υποχρεώνει να συμμετάσχει σε μία από τις πιο σοβαρές δικαστικές υποθέσεις του αιώνα. Δουλειά των πρακτόρων Χάρις (Σάμιουελ Τζάκσον), Φλιν και Σάντερς του FBI, είναι να φροντίσουν ώστε ο μάρτυράς τους να φτάσει σώος στο δικαστήριο. Δεν γνωρίζουν όμως είναι ότι ο Γιακάμα, ένας από τους «ικανότερους» πληρωμένους δολοφόνους έχει αναλάβει να κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Υπό την προστασία του FBI, ο Τζόουνς επιβιβάζεται στο δεύτερο όροφο ενός αεροπλάνου που θα τον μεταφέρει στο Λος Άντζελες για την πολύκροτη δίκη, ενώ οι υπόλοιποι επιβάτες δεν γνωρίζουν την παρουσία του. Ο Γιακάμα, μη μπορώντας να χρησιμοποιήσει τις παραδοσιακές μεθόδους του, αποφασίζει να γεμίσει την πτήση με εκατοντάδες δηλητηριώδη φίδια!
Σκηνές πανικού εκτυλίσσονται όταν τα φίδια κάνουν την εμφάνισή τους στην καμπίνα των επιβατών, με αποτέλεσμα ο Τζόουνς παύει να είναι πλέον η μοναδική έγνοια των αστυνομικών του FBI…Μέλη του πληρώματος και ορισμένοι ψύχραιμοι επιβάτες αναλαμβάνουν να λύσουν το πρόβλημα που έχει προκύψει, ενώ από το έδαφος ο πράκτορας Χάρις και ο ερπετολόγος Δρ. Πράις προσπαθούν να θέσουν την κατάσταση υπό έλεγχο…
Δύο αδέρφια, ο Τοντ και ο Γιαν, ταξιδεύουν στη Γερμανία για να παρευρεθούν στο Oktoberfest, το γνωστό φεστιβάλ μπύρας. Έχουν ορκιστεί να αφήσουν εκεί τις στάχτες του παππού τους. Φτάνοντας στο φεστιβάλ, θα «εντρυφήσουν» στα μυστικά του σωστού πότη και θα μάθουν για έναν κρυφό διαγωνισμό μπύρας που έχει τις ρίζες του στις παλιές Γερμανικές παραδόσεις και ονομάζεται Beerfest.
Ο Τοντ και ο Γιαν θα θελήσουν να συμμετέχουν στο Beerfest για να αποδείξουν ότι και οι Αμερικάνοι ξέρουν από αλκοόλ! Για να τα καταφέρουν θα δημιουργήσουν την dream team των ειδικών στις… μπύρες, θα εξασκηθούν σκληρά στην αυτοσυγκέντρωση και την πόση, θα αντιμετωπίσουν τις ανασφάλειές τους και θα πέσουν με τα μούτρα στο αλκοόλ!
Ο σκηνοθέτης Τζέι Τσαντράσεκαρ, μετά από την ταινία Dukes of Hazzard, επιστρέφει με μια θεότρελη κωμωδία της οποίας αναλαμβάνει χρέη σκηνοθέτη, σεναριογράφου και πρωταγωνιστή.
Έχοντας εξερευνήσει τον κόσμο της ραπ με την ταινία του 8 Μile, ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Κέρτις Χάνσον διεισδύει στα άδυτα του κόσμου των τυχερών παιχνιδιών.
Ο Χακ Τσίβερ (Έρικ Μπάνα) είναι ένας νεαρός, ταλαντούχος παίκτης του πόκερ, που βάζει στόχο να κερδίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα που οργανώνεται στο Λας Βέγκας. Όμως για να πάρει τον πολυπόθητο τίτλο εκτός από τους αντιπάλους του, θα πρέπει να νικήσει και τους προσωπικούς του δαίμονες… Ο δεσμός του με μία γοητευτική τραγουδίστρια (Ντρου Μπάριμορ) θα τον βοηθήσει να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον πατέρα του, «βετεράνο» παίκτη του πόκερ, αλλά θα του διδάξει και ένα μάθημα ζωής.
Το σενάριο υπογράφει ο επίσης βραβευμένος με Όσκαρ Έρικ Ροθ (Forrest Gump, Ali, The Insider, Munich).
Σε μια Καλιφόρνια του μέλλοντος, πληγμένη από το ανεξέλεγκτο εμπόριο ναρκωτικών, τίποτα και κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια και την ακεραιότητα των πολιτών. Οι 8 στους 10 πολίτες έχουν στρατολογηθεί από την κυβέρνηση για να κατασκοπεύουν τους υπόλοιπους, πάντα εις το όνομα της διεθνούς ασφάλειας και της πάταξης του εγκλήματος. Ανάμεσα σε αυτούς, ένας αστυνομικός (Κιάνου Ριβς) που καλείται να κατασκοπεύσει τους ίδιους του τους φίλους, ξεκινώντας έτσι ένα παράλογο ταξίδι όπου ταυτότητες και σχέσεις εμπιστοσύνης δοκιμάζονται και επαναπροσδιορίζονται.
Στο Scanner Darkly, το οποίο είναι βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Φίλιπ Ντικ, χρησιμοποιείται μια πρωτοποριακή τεχνολογία στην επεξεργασία της εικόνας, παρόμοια με εκείνη στην ταινία Waking Life, του ιδίου σκηνοθέτη, προκειμένου να δημιουργήσει μια σκοτεινή και «βασανιστική» όψη του μέλλοντος.
http://www.thescannerdarkly.gr
19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2006
THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE: THE BEGINNING
Στην τελευταία τους εκδρομή με αυτοκίνητο, λίγο πριν φύγουν για να υπηρετήσουν στον πόλεμο του Βιετνάμ, δυο φίλοι, ο Ντιν και ο Έρικ μαζί με τις κοπέλες τους, Κρίσι και Μπέιλι, θα πάθουν ένα μικρό ατύχημα. Όταν ο σερίφης της περιοχής έρχεται να τους βοηθήσει, θα μπλεχτούν, χωρίς καν να το υποψιάζονται, σε μια τρομακτική όσο και θανάσιμη περιπέτεια. Τον κίνδυνο που διατρέχουν θα αρχίσουν σταδιακά να τον αντιλαμβάνονται όταν θα βρεθούν σε ένα απομονωμένο, «στοιχειωμένο» σπίτι. Εκεί θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ένα νεαρό, κατά συρροή δολοφόνο, στα πρώτα του βήματα.
Η ταινία The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning διαδραματίζεται ορισμένα χρόνια πριν την πρώτη ταινία της σειράς The Texas Chainsaw Massacre. Οι φαν του franchise θα χαρούν ιδιαίτερα, καθώς στην ταινία θα αποκαλυφθεί το ξεκίνημα του θρυλικού ήρωα Leatherface. Στο πρίκουελ θα γνωρίσουμε επίσης τη δυσλειτουργική οικογένεια του θρυλικού ψυχωτικού δολοφόνου και θα μάθουμε τους λόγους για τους οποίους χρησιμοποιεί το ηλεκτρικό πριόνι, αλλά και πώς ξεκίνησε να φοράει μάσκα.
Ο Κλίβελαντ Χιπ προσπαθεί να κρυφτεί στις σκοτεινές αποθήκες του συγκροτήματος διαμερισμάτων Κόουβ. Αλλά τη νύχτα που θα αλλάξει για πάντα η ζωή του, ο Κλίβελαντ ανακαλύπτει ότι και κάποιος άλλος ζει στο σκοτεινό κτίριο, μία μυστηριώδη νεαρή γυναίκα, ονόματι Στόρι, που μένει στον υπόγειο χώρο κάτω από την πισίνα του συγκροτήματος.
Ο Κλίβελαντ ανακαλύπτει ότι η Στόρι είναι στην πραγματικότητα μία νεράιδα – η νύμφη ενός γνωστού παραμυθιού, σύμφωνα με το οποίο, κάποια κακά πλάσματα την εμποδίζουν από το να γυρίσει στο δικό της κόσμο και την κρατούν φυλακισμένη στον κόσμο των ανθρώπων. Οι διαισθητικές δυνάμεις της Στόρι αποκαλύπτουν στον Κλίβελαντ τη μοίρα των ενοίκων του συγκροτήματος που μένει. Όμως το πεπρωμένο τους συνδέεται μυστηριωδώς με το δικό της, οπότε θα πρέπει μαζί με τον Κλίβελαντ να «ξεκλειδώσουν» τους μυστικούς κώδικες που θα της ανοίξουν το δρόμο για την ελευθερία της.
Από το σκηνοθέτη Μ. Νάιτ Σιάμαλαν (The Village, Signs, Unbreakable, The Sixth Sense) έρχεται η ταινία Lady in the Water, μία ιστορία που ο Σιάμαλαν είχε γράψει αρχικά για τα παιδιά του.
Όσοι παραβρέθηκαν και είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί τους εκ των υστέρων λένε ότι ήταν μια μεγάλη στιγμή. Είναι από αυτές τις λίγες στιγμές που θα έχουμε να λέμε ότι «ήμαστε και εμείς εκεί». Ακούγεται κοινότυπο και δεν θα ήθελα σε αυτές τις γραμμές να ειπωθούν κοινοτυπίες. Δεν μπορώ να φέρω λογικά επιχειρήματα στο ερώτημα γιατί ήταν τόσο σημαντική η χτεσινή εμπειρία. 25000 κόσμου (23000 τα επίσημα εισιτήρια) έζησαν μια συλλογική εμπειρία που θα έχανε την αξία της, αν κάθε ψυχή που βρέθηκε μέσα στο Terra δεν έδινε όλη της τη δύναμη για να νιώσει αυτό που προσέφερε ο Roger Waters και η μπάντα του. Οι πρώτες ανατριχίλες ξεκίνησαν από το επαναστατικό The Wall. Τις νιώσαμε στη σάρκα μας (In the Flesh).
Γυρίσαμε σε αβάσταχτα γοητευτικές εποχές με το ανατολίτικο, μυστηριακό Set the Controls for the Heart of the Sun. Το παρανοϊκό διαμαντάκι, ο Syd Barret στοίχειωσε τον αέρα μέσα από το Shine on you crazy diamond. Ακολούθησε μια αντιπολεμική ελεγεία, μια καυστική κριτική σε μεγάλες δυνάμεις που θα έπρεπε να.. αλλά δεν..
Μαζί του, ένα πολυσυλλεκτικό πλήθος από οργισμένους δεκαπεντάρηδες μέχρι πρώην.. οργισμένους πενηντάρηδες, που ένωσαν όλοι τις φωνές τους για να τραγουδήσουν την ελευθερία, την ειρήνη, να ξορκίσουν το θάνατο και τη δυστυχία. Χιλιάδες χέρια υψωνόταν στον ουρανό με κάθε δυνατό στίχο. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι βιώσαμε όλοι μια υπέροχη ατμόσφαιρα, μια τόσο έντονη εμπειρία που αν μη τι άλλο δημιουργούσε την ψευδαίσθηση, ότι οι στιγμές της συναυλίας ήταν σημαντικές, ότι μπορούσαν να επηρεάσουν καταστάσεις, να γυρίσουν την σφαίρα προς το καλύτερο. Είναι άσχημο να νιώθεις ότι βγαίνοντας από το συναυλιακό χώρο γίναμε πάλι οι άνθρωποι που ενδεχομένως δεν θα ανταλλάσαμε ούτε καλημέρα με τον άνθρωπο με τον οποίον ήμαστε αγκαλιά κατά τη διάρκεια της συναυλίας.
Αν το πρώτο μέρος της συναυλίας ήταν ένα πολιτικό σχόλιο, τότε το δεύτερο σίγουρα ήταν μια ενδοσκόπηση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, ακόμη πιο συγκλονιστική από όσα είχαμε ζήσει τα προηγούμενα 70 λεπτά. Ολόκληρο το αριστουργηματικό Dark Side of the Moon ξεδιπλώθηκε μπροστά από το παραδομένο πλήθος και τραγουδήθηκε από όλους, από την αρχή ως το τέλος του. Απίστευτη και μυστηριώδη ενέργεια έβγαλε από μέσα μου το On the Run και ελπίζω και άλλοι να ένιωσαν έτσι. Έζησα τη μαγεία του Time, με το στίχο The sun is the same in a relative way but your older, shorter of breath, one day closer to death για άλλη μια φορά να μου ρίχνει μια δυνατή γροθιά στο στομάχι. Κορυφαία στιγμή το Us and Them που με την απίστευτα μελωδική έντασή του αναστάτωσε και τον πιο αδιάφορο θεατή.
Μια και τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση, να πω ότι και λάθη έγιναν στη συναυλία (τουλάχιστον 3) και το οπτικό show ήταν μάλλον λίγο κατώτερο από ότι περιμέναμε –αλλά αρκετά ανώτερο από τα περισσότερα που έχουμε δει στην Ελλάδα-. Δεν ήταν μια τέλεια συναυλία, ήταν όμως σίγουρα μια συγκλονιστική συναυλία.
Οι τελευταίες στιγμές της συναυλίας πλαισιώνονται από τις νότες του «ιδανικού φινάλε» μιας συναυλίας των Pink Floyd. To Comfortably Numb γίνεται το όχημα για ένα τελευταίο μαζικό συναισθηματικό όργιο.. κλείνουμε τα μάτια και ευχόμαστε να μην τελειώσει ποτέ το τελευταίο τραγούδι..
When I was a child I caught a fleeting glimpse,
Out of the corner of my eye.
I turned to look but it was gone.
I cannot put my finger on it now.
The child is grown, the dream is gone.
I have become comfortably numb
Εν όψει της μεγάλης συναυλίας του Roger Water ας κάνουμε ένα εκτενές flash back στο τι κρύβεται πίσω από αυτές τις δύο μαγικές λέξεις: Pink Floyd: Το όνομά τους οι Pink Floyd το πήραν από δυο αμερικάνους bluesmen τους Pink Anderson και Floyd Council. Η αρχική σύνθεση των Pink Floyd απαρτίζονταν από τους Rick Wright (οργανίστας, φωνητικά), Syd Barret (κιθάρα, φωνή), Roger Waters (μπάσο, φωνητικά, ειδικά εφφέ) και Nick Mason (drums).
Αρχικά ξεκίνησαν ως μια από τις πιο cult underground μπάντες τις Αγγλίας. Όσο προόδευαν ως μουσικοί γίνονταν και πιο γνωστοί. Ξεκίνησαν με δυο singles: το "Arnold Layne" και το "See Emily Play". To πρώτο τους LP ήταν το ψυχεδελικότατο "The Piper At The Gates Of Dawn" (1967). Πρόκειται για ένα πρώιμο δείγμα της ποιότητας του συγκροτήματος. Κινιόταν μεταξύ της παρανοϊκής ψυχεδέλειας και του hippie πνεύματος και έπαιρνε δύναμη από την απίστευτη μεγαλοφυΐα του Barret. Ωστόσο ο Syd Barret δεν κατάφερε να αντέξει και παρασύρθηκε στα αδιέξοδα των ναρκωτικών και του LSD. Ίσως τελικά αυτά να ήταν η πηγή της παρανοϊκής του έμπνευσης. Αρχικά επειδή δεν μπορούσε να προσφέρει στις ζωντανές εμφανίσεις του group, στην μπάντα προστέθηκε ένα ακόμη μέλος o κιθαρίστας και θαυμάσιος τραγουδιστής David Gilmour.
Το επόμενο album ήταν το θρυλικό "Saucerful Of Secrets" (1967). Ο Barret πλέον αδυνατούσε να επικοινωνήσει με τα υπόλοιπα μέλη και τελικά τέθηκε εκτός της μπάντας. Την σκυτάλη πήραν αρχικά οι Waters και Wright ενώ όσο περνούσε ο καιρός και ο Gilmour προσέφερε ολοένα και περισσότερο στον συνθετικό τομέα, ενώ παράλληλα είχε δημιουργήσει ένα απίστευτα τεχνικό και προσωπικό ήχο στην κιθάρα. Οι 4 αυτοί υπέροχοι μουσικοί συνέχισαν και μέσα σε μια δεκαπενταετία προσέφεραν στην μουσική ορισμένα αριστουργήματα.
Ακολούθησαν πολλά album (όπως το "Magnum Opus Ummagumma" και το "Meddle") και μερικά από τα καλύτερα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής ("Echoes", "Αtom Heart Mother"). Μετά από δυο άλμπουμ τεράστιες επιτυχίες (τόσο εμπορικά όσο και καλλιτεχνικά), το "Dark Side Of The Moon" (1973, πάνω από 30 εκατομμύρια αντίγραφα πουλήθηκαν) και το "Wish You Were Here" (1975), οι Floyd ήταν πλέον στο απόγειο της δόξας τους. Το επόμενο άλμπουμ ήταν το “Animals” (1977) το οποίο δεν γνώρισε ποτέ την εμπορική επιτυχία των προηγούμενων, ωστόσο παραμένει ένα άλμπουμ στα πολύ υψηλά επίπεδα των Pink Floyd. Το επόμενο βήμα θα ήταν ιδιαίτερα κρίσιμο και δύσκολο.
Στα τέλη του 1978, οι Pink Floyd συναντήθηκαν για να συζητήσουν για το νέο τους project, έπειτα από την ολοκλήρωση των προσωπικών δουλειών του David Gilmour και Rick Wright. Ο Roger Waters παρουσίασε 2 demos. Το πρώτο απορρίφθηκε και έμελλε να γίνει solο δουλειά για τον Roger, αλλά το δεύτερο demo έγινε δεκτό και επρόκειτο να γίνει το επόμενο album των Pink Floyd. Ο Roger είχε αρκετά τραγούδια για 3 δίσκους, οπότε έπρεπε να «κόψει» κάποια από αυτά. To concept του δίσκου άνηκε για μια ακόμη φορά στον Waters. Μέσω ενός συνδυασμού βιογραφίας του Waters και μυθιστοριογραφίας, ο Roger αφηγείται με γλαφυρότητα την ιστορία του Pink, ενός επιτυχημένου, αυτοκαταστροφικού rocker που χτίζει έναν ψυχολογικό τοίχο μεταξύ του εαυτού του και του εξωτερικού κόσμου. Η όλη σύλληψη ξεκίνησε κάπου στο 1977 σε μια συναυλία για τη περιοδεία του Animals, "In The Flesh Tour", όταν o Waters έφτυσε ένα «οπαδό» της μπάντας, ο οποίος φώναζε και τον είχε εκνευρίσει. O Waters σε όλη τη διάρκεια της περιοδείας ήταν αγενής απέναντι στο κοινό του και απαιτούσε από αυτό να συγκεντρώνεται απόλυτα όταν αυτός έπαιζε. Έπειτα από το συγκεκριμένο γεγονός συνειδητοποίησε την ανάγκη να αποξενωθεί από το κοινό του με ένα τοίχο που θα του προσέφερε την ασφάλεια που ζητούσε και τις συνθήκες εκείνες που θα του επέτρεπαν να αποδώσει όπως θα έπρεπε την μουσική του.
Ωστόσο οι σχέσεις μεταξύ των μελών δεν ήταν και οι καλύτερες. Η ένταση μεταξύ Gilmour και Waters αυξανόταν συνεχώς. Ο παραγωγός Bob Ezrin συχνά έπαιζε το ρόλο του επιβλέποντα και μεσολαβητή μεταξύ των δυο για να λύσει τις διαφωνίες που προέκυπταν. Παράλληλα οι σχέσεις μεταξύ Waters και Wright γίνονταν όλο και χειρότερες. Ο Roger θεωρώντας ότι ο Rick δεν προσφέρει αρκετά τον ανάγκασε να παραιτηθεί από κανονικό μέλος της μπάντας. Μάλιστα αποφάσισε ότι ο Rick και ο Nick Mason δεν έπρεπε να συμπεριληφθούν στους παραγωγούς (κάτι που δεν είχε γίνει στα προηγούμενα άλμπουμ) διότι πίστευε ότι αυτοί δεν προσέφεραν καθόλου στην παραγωγή του δίσκου. Ο Wright συνέχισε ως session μουσικός.
Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο. Έπειτα από σκληρή δουλειά στις 30 Νοεμβρίου του 1979 εκδίδεται το album "Τhe Wall" στην Αγγλία, ενώ στις 5 Δεκεμβρίου του 1979 εκδίδεται και στις ΗΠΑ! Τα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες ήταν το "Run Like Hel"l, "Comfortably Numb" (με ένα από τα πιο αγαπημένα solo του David Gilmour) και "Another Brick In The Wall Part 2".
Ακολούθησε περιοδεία για την οποία προσέλαβαν τους: Andy Bown στη 2η κιθάρα, τον Snowy White στην ρυθμική κιθάρα το 1980, τον Andy Roberts στην ρυθμική κιθάρα το 1981, τον Peter Woods στα πλήκτρα και τους Jon Joyce, Stan Farber, Jim Haas και Joe Chemay στα φωνητικά. Και βέβαια συμμετείχε και ο Rick Wright. Η περιοδεία αυτή ήταν άψογη και θεωρείται μια από τις πιo επιμελημένες σκηνικές παραγωγές που έγιναν ποτέ. Αποτελεί ένα από τα πρώτα και καλύτερα δείγματα θεατρικού ροκ. Ο Roger υποδυόταν τον Pink επί σκηνής. Έγιναν μόνο 29 συναυλίες σε τέσσερις πόλεις: Λος Άντζελες, Νέα Υόρκη, Λονδίνο και Ντόρτμουντ.
Σειρά είχε η δημιουργία ενός φίλμ βασισμένου στο concept. Πρόκειται για ένα πραγματικό αριστούργημα που περιγράφει τα βιώματα του βασανισμένου Pink πάντα με την μουσική υπόκρουση του "The Wall". Το 1982 o Rick Wright άφησε την μπάντα ολοκληρωτικά.
Στα 1983 εκδόθηκε το επόμενο album που έμελλε να ήταν το τελευταίο του Roger Waters με τους Pink Floyd. To συγκεκριμένο άλμπουμ είναι εξ ολοκλήρου δουλειά του Waters και το concept του σχετιζόταν με τον πατέρα του, Eric Fletcher Waters, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη του Anzio στην Ιταλία, στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο τίτλος του, "The Final Cut", μοιάζει πολύ επίκαιρος καθώς αυτό το album σήμανε ουσιαστικά την τελική διάλυση των κλασσικών Floyd. Ο ίδιος ο Waters αντιλαμβανόμενος το κακό κλίμα που επικρατούσε στο συγκρότημα επέλεξε τον τίτλο αυτό για να δείξει ότι οι Floyd δεν μπορούσαν να συνεχίσουν. Στις σημειώσεις του άλμπουμ αναφέρεται το εξής ενδεικτικό: «Γραμμένο από τον Roger Waters, εκτελεσμένο από τους Pink Floyd». O Waters είχε πλέον αχρηστέψει και τον τελευταίο δίαυλο επικοινωνίας με τους υπόλοιπους Floyd.
Για την ιστορία να πούμε ότι οι Pink Floyd δεν διαλύθηκαν επίσημα εκείνη την εποχή. Ωστόσο στα τέλη του 1985 (κατά άλλους του 1984), o Waters άφησε την μπάντα και διεκδίκησε τα αποκλειστικά δικαιώματα για όλες τις δουλειές των Pink Floyd, συμπεριλαμβανομένου του ονόματος. Η διαμάχη στα δικαστήρια κράτησε περίπου ένα χρόνο. Τελικά, το 1987, η απόφαση πάρθηκε. Ο δικαστής έκρινε ότι ο Waters άφησε την μπάντα οικειοθελώς και δεδομένου ότι η μπάντα ποτέ δεν διαλύθηκε, τα δικαιώματα στις δουλειές των Floyd άνηκαν στους υπόλοιπους. Εντούτοις, η απόφαση δεν ήταν ολοκληρωτικά εναντίον του Waters καθώς του δόθηκαν ορισμένα δικαιώματα σε όσες δουλειές είχε συμμετάσχει. Καμία πλευρά δεν ικανοποίησε εξ ολοκλήρου, εξάλλου κάτι τέτοιο ήταν τελείως ανέφικτο.
Ουσιαστικά μόνο ο Gilmour συνέχιζε να τροφοδοτεί με την έμπνευση και την αφοσίωσή του τον μύθο των Floyd. Στα 1986 μάζεψε τους Mason και Wright και κάποιους άλλους μουσικούς και ουσιαστικά έφτιαξε μόνος του το επόμενο album των Floyd ενονόματι "Α Momentary Lapse Of Reason" κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες. Το άλμπουμ δεν είναι κακό αλλά υστερεί σίγουρα σε σχέση με προηγούμενα αριστουργήματα της μπάντας. Πάλι ξεχωρίζει η μοναδική κιθάρα του Gilmour. Ακολούθησε περιοδεία και το live album "Α Delicate Sound Of Thunder". Οι Wright και Mason εντάχθηκαν κανονικά εκ νέου στην μπάντα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να φτιάξουν το 1994 το άλμπουμ "Division Bell", ένα κατά γενική ομολογία υπέροχο δίσκο τον οποίο ακολούθησε περιοδεία (που ηχογραφήθηκε και έγινε το νέο live που ονομάστηκε "Pulse". Κάπου εκεί κλείνει ουσιαστικά η ιστορία ενός μοναδικού συγκροτήματος αφού έκτοτε οι Pink Floyd δεν ξαναπαρουσίασαν νέο υλικό. Το τρελό διαμάντι δεν θα ξαναανέτειλε πότε ......
the child is grown
the dream is gone
and i have become
comfortably numb…
Y.Γ. To αφιέρωμα αυτό το είχα κάνει πριν 3.5 χρόνια για τον Ηλία και το Rocking.gr
Πολύ ευχάριστα τα νεότερα για τη συναυλία του Roger Waters. Ακούσατεεε, ακούσατεεε! Η πρώτη συναυλία του στη Λισαβώνα στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Το καλύτερο όμως σας το αφήνω για το τέλος. Ορίστε τι έγραψα, σχετικά, στο enJoy
Η τουρνέ του Roger Waters ξεκίνησε και οι εντυπώσεις ....μας αφήνουν άφωνους! Οι δημοσιογράφοι του Brain Damage.co.uk μας μεταφέρουν τις πρώτες εντυπώσεις από την πρώτη συναυλία της τουρνέ του Roger Waters!
70.000 θεατές του φεστιβάλ Rock in Rio, περίμεναν αγωνιωδώς μέχρι τις 00.30 για να δουν την ιδιοφυΐα επί σκηνής!
Και οι 70.000 έμειναν άφωνοι από το μεγαλείο του show!
Η μαγεία της φωνής και της σκηνικής παρουσίας του θρύλου σε συνδυασμό με τα ειδικά εφέ είχαν ως αποτέλεσμα μια από της συγκινητικότερες συναυλίες όλων των εποχών!
Ένα ειδικό surround sound σύστημα στήθηκε και μετά ο Roger Waters με τη μπάντα του βγήκε στη σκηνή και το πλήθος τρελάθηκε!!...
Μια συναυλία που ξεσήκωσε τα πλήθη για περίπου 3 ώρες, με κομμάτια από Pink Floyd και μόνο Roger Waters και στο δεύτερο μέρος όλο το The Dark side of the moon! Μια συναυλία με πολλά διαφορετικά συναισθήματα και απόλυτα διαπροσωπική!
«Roger Waters thank you!!»
Kαι μερικές πληροφορίες για την μπάντα του Waters:
Andy Fairweather Low – Guitar
Snowy White – Guitar
Dave Kilminster – Guitar and Vocals
Graham Broad - Drums
Jon Carin – Keyboards
Harry Waters – Hammond
Ian Ritchie - Saxophone
Katie Kissoon, PP Arnold and Carol Kenyon – Background Vocals
Για ρίξτε μια προσεκτική ματιά στα ονόματα! O κύριος Snowy White, παρών στις ιστορικές συναυλίες για το The Wall (1980) θα είναι ο lead guitarist.. Από τους πιο εκφραστικούς και μελωδικούς blues (και όχι μόνο) κιθαρίστες... Αφού δεν μπορούν να συνυπάρξουν ο Gilmour με τον Waters, ο Snowy μοιάζει να είναι ο ιδανικός αντικαταστάτης. Aνατριχίλες μας περιμένουν!!
Παίδες, έχω ενθουσιαστεί!! Μαζί και ο Jon Carin που έπαιζε keyboards και στις συναυλίες για το Pulse!
.. Geike και Eleni :P Τι όμορφες παρουσίες ήταν αυτές χτες στη συναυλία των Film και Hooverphonic!! Πανέμορφες και οι δύο, με διαφορετικό τρόπο η καθεμία.
Οι Film με εντυπωσίασαν! Οι Hooverphonic είναι μεγάλο γκρουπ. Ορίστε μερικές φωτούλες:
Περισσότερο απόλαυσα τη μουσική των Film, παρά των Hooverphonic. Πρόλαβα μόλις 4 τραγούδια από τους Film και δικαιώθηκαν όλοι όσοι λένε για το πόσο μεγάλη είναι αυτή η μπάντα (ο treloblim θα τρίβει τα χέρια του ευχαριστημένος). Με μεγάλη χαρά σας λέω ότι τα καλύτερα μας παιδιά στο χώρο του εναλλακτικού ροκ (ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το) έδωσαν μια ακόμη παράσταση που κατά τη γνώμη μου επισκίασε τους headliners της βραδιάς.
Χρειαζόμουν μια αφορμή!! Η αφορμή δημιουργήθηκε με την επερχόμενη συναυλία του Roger Waters. Ήρθε λοιπόν η ώρα να γράψω για κάτι που το σκεφτόμουν πολύ καιρό και δεν το τολμούσα. Οι Pink Floyd, όπως κάποιοι από σας ίσως έχετε καταλάβει, είναι αυτό που λέμε “το αγαπημένο μου συγκρότημα”. Παιδική η έκφραση, αλλά είναι αυτή που περιγράφει την αγάπη που έχω για το απίστευτο κουαρτέτο. To “Dark Side of the Moon” είναι σίγουρα ο πιο επιτυχημένος δίσκος τόσο εμπορικά όσο και (πιθανώς) καλλιτεχνικά. Θα αποπειραθώ να τον περιγράψω, να σκιαγραφήσω τις σκέψεις και τις επιθυμίες των τεσσάρων Pink Floyd, όπως καταγράφηκαν στα αυλάκια του περίφημου αυτού βινυλίου. Γιατί άραγε πέτυχε τόσο αυτός ο δίσκος; Η απάντηση, προφανής στο μυαλό μου! Δεν ήταν άλλος ο λόγος από το γεγονός ότι οι Pink Floyd κατάφεραν να περάσουν στη μουσική τους τις αγωνίες μια ολόκληρης γενιάς. Μίλησαν για την κοινωνία, τον άνθρωπο, τους φόβους του, με τρόπο που κατάφερε να αγγίξει αυτό το θαυμάσιο ον.
Οι Pink Floyd, εν έτει 1972, είχαν δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις για την απίστευτη πορεία που θα ακολουθούσε. Ώριμοι περισσότερο από ποτέ, με ικανοποιητικότατες μουσικές ικανότητες, με τον μεγάλο Roger Waters σε απίστευτη κατάσταση να γράφει μερικούς από τους καλύτερους στίχους του, οι Pink Floyd ήταν μοιραίο να δημιουργήσουν ένα αριστούργημα. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα στούντιο του Abbey Roads σε διάστημα 6 μηνών περίπου (από τον Ιούνιο του 1972 μέχρι και τον Γενάρη του 1973. Μηχανικός ήχου ήταν ο γνώριμος στους Floyd Αllan Parson, ενώ η παραγωγή έγινε από τους ίδιους τους Floyd. Mε αυτόν τον δίσκο οι Pink Floyd δημιούργησαν μερικά απίστευτα ρεκόρ. Όπως πχ να μείνουν για 14 ολόκληρα χρόνια στα αμερικάνικα Top-200 charts (τουτέστιν 724 εβδομάδες).
O δίσκος πλέον έχει αγγίξει τα όρια του μύθου. Πολλές κρυφές, άγνωστες στους πολλούς, ιστορίες ακολουθούν το Dark Side of the Moon. H αλήθεια και ο μύθος συγχέονται και δημιουργούν τον θρύλο. Το Dark Side of the Moon είναι ένα θρυλικό άλμπουμ από ένα θρυλικό γκρουπ. Ουφ τα είπα και ησύχασα! Συγχωρείστε τον υπέρμετρο ενθουσιασμό. Απλά δεν γίνεται να το αντιμετωπίσω αλλιώς. Εδώ πέρα θα επιδιώξω να παρουσιάσω μόνο την μουσική πορεία του δίσκου και θα αφήσω λίγο τον θρύλο στο πλάι. Όσοι θέλουν μπορούν να τον αναζητήσουν μόνοι τους..
Αλλόκοτοι ήχοι μέσα στους οποίους μπορείς να ξεχωρίσεις πνιχτά γέλια, τον ήχο μιας ταμιακής μηχάνης και κάποια ουρλιαχτά, σε εισάγουν στον θαυμαστό παρανοϊκό κόσμο της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού. Το Speak to me/Breathe είναι γεγόνος. Το υπέροχο slide του David Gilmour ακολουθούν τα γλυκερά φωνητικά των Gilmour/Wright και ο γράφων βυθίζεται σε ενδόμυχες μελαγχολικές σκέψεις.. “..Breathe breath in the air, don’t be afraid to care..”. Μετά το αλλόκοτο “On the run” (που αν μη τι άλλο συντείνει στην ατμόσφαιρα που ήδη πρόλαβε να δημιουργήσει το πρώτο track), ακολουθεί ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Το “Time” αναμοχλεύει υπαρξιακές αναζητήσεις. Πάντα με άγχωνε, με φόβιζε και μαζοχιστικά με γοήτευε η ιδέα του χρόνου που περνάει. Μουσικά, τα σχόλια περιτεύουν. Οι μελωδίες μελαγχολικές αλλά συνάμα δυναμικές, οι στίχοι σε κάνουν να ζεις τη σκοτεινή μαγεία του χρόνου που περνάει. Το σόλο του Gilmour είναι άψογο, υπέροχο, μετρημένο, εύστοχο... “the sun is the same in a relative way but you’re older, shorter of breath, one day closer to death..”. Mόνο στο άκουσμα του στίχου, κάθε φορά ανατριχιάζω.
Στη συνέχεια το λίτο “A great gig in the sky”, είναι ακριβώς ότι δηλώνει ο τίτλος. Ταξιδεύω ακούγοντάς το και ανέκαθεν το είχα ανάγκη να μην μένω προσκολλημένος στην ανησυχητικά ανεπτυγμένη λογική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Η Claire Torry λέγεται ότι περνούσε έξω από το στούντιο, την δοκίμασαν, έδωσε στη “μεγάλη ουράνια συναυλία” το δικό της στίγμα, πήρε ένα απλό μεροκάμματο και από τότε κανείς δεν την ξαναάκουσε. Έτσι έχτισε και αυτή ένα κομμάτι του θρύλου. Η ερμηνεία της όμως δεν μπορεί παρα να μείνει αξέχαστη. Πριν η Claire εμφανιστεί στο στούντιο και τραγουδήσει τόσο μοναδικά αυτό το ατελείωτο σόλο φωνητικών, το ενδιάμεσο τμήμα μεταξύ του “Time” και του “Money” στις ζωντανές εμφανίσεις των Pink Floyd ονομαζόταν “Mortality sequence” ή “Variation” και φυσικά διέφερε πολύ από το τελικό “A great gig in the sky”.
Ακολουθεί το υπέροχο “Money” με τους στίχους που σε κάνουν να σκέφτεσαι κατά πόσο αξίζει να γίνεις ένα ακόμη γραναζάκι που μοναδικό λόγο ύπαρξης θα έχει την απόκτηση χρημάτων. Θα γινόταν κουραστικό να έλεγα πόσο άρτιο θεωρώ το μουσικό αποτέλεσμα, πόσο υπέροχα μου φαίνονται τα σόλο. To ίδιο ισχύει για το απαλό “Us and them” που στα σημεία του ρεφρέν αποκτάει απίστευτη ένταση, με τη μέγιστη αρωγή του σαξοφωνίστα Dick Parry. Aν μη τι άλλο όλοι μας είμαστε άνθρωποι και, αλήθεια, δεν έχουμε τίποτα μα τίποτα να χωρίσουμε. Ο Roger μας δηλώνει τα αυτονόητα, αλλά με τόσο αφοπλιστικό τρόπο που μας κάνει να δούμε αυτό που βρισκόταν τόση ώρα μπροστά από τα μάτια μας. Διάλλειμα για το ορχηστρικό (διαμαντάκι και αυτό) «Αny colour you like”. Και το υπέροχο φινάλε με τα “Brain damage” και “Eclipse”. Να πω ότι ήταν τα πρώτα τραγούδια του δίσκου που μου τράβηξαν την προσοχή, όταν, μπόμπιρας ακόμη (γύρω στα 17 μου) τον πρωτοάκουσα. Όταν η παράνοια με καταβάλει, όταν η τρέλα γίνεται τραγούδι, όταν η μουσική με κάνει τόσο παρανοϊκά ευτυχισμένο, στα αυτιά μου ακούω τον ήχο του “Brain Damage” και του “Eclipse”. Eίναι όμορφα στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού…
..And if the clouds bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the Dark Side of the Moon..
Xτες βράδυ πήγαμε στο Zinga Fix για να παρακολουθήσουμε ένα Kill Bill Party με τις μουσικές των The Tarantinos. Mια επταμελής μπάντα, που παίζει μουσικές από τις ταινίες του Tarantino!! To event ήταν να αρχίσει στις 21.00 στο Zinga Fix. Τελικά άρχισε στις 23.00 στο China Fix. Αν εξαιρέσουμε το παραπάνω, συν το γεγονός ότι δίπλα στο China Fix είναι η ελληνική σκηνή του Fix, οπότε πέρασαν από μπροστά μας οι απανταχού ντιριντάχτα, που είχαν πραγματικά πολύ γέλιο, η βραδιά ήταν υπέροχη.
H μουσική που έπαιζε πριν εμφανιστούν οι φοβεροί The Tarantinos, αρχικά αδιάφορη, στη συνέχεια μας έβαλε στο κλίμα. Στο μικρό χώρο του China που πρέπει να είχε γύρω στα 100 άτομα, ήρθε ξαφνικά μια ξέμπαρκη πολυήμερη, οπότε γέμισε ασφυκτικά. Πάντως τα παιδιά δεν έμοιαζαν για 3η Λυκείου, μάλλον έμοιαζαν περισσότερο για 3η Γυμνασίου. Δεν χωρούσαν όμως και έφυγαν (τώρα που το σκέφτομαι αυτό το blog είναι από τα πιο βαρετά μου ever).
Tέσπα, δεν είναι ο σκοπός του post να σας ψυχαγωγήσω. Ο σκοπός του είναι να σας πω, όσοι είστε Αθήνα, να πάτε στον Κεραμεικό σήμερα για να τους δείτε!! ΠΡΕΠΕΙ! Καταλάβατε;!
Τόσο χορό είχα να ρίξω από το meeting μας στο Play!! Kαι ακόμη παραπάνω! Funk Jazz, Rock n Roll, Reggae ένα Fusion απλά υπέροχο. Άσε που ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα να αγοράσω cd συγκροτήματος μετά από συναυλία. Τα βλέμματα τράβηξε παραπάνω από όλους η κόρη που υποδυόταν την Therman. Δεν παίζει να μην την ερωτευτείτε, χμ; Έπαιξαν μόνο μία ώρα και 20 λεπτά.. αλλά ούτε αυτό χάλασε τις εντυπώσεις!
Οι The Tarantinos τραγούδησαν: Bang Bang (μια πολύ όμορφη διασκευή), Misirlou, το άλλο της Shivaree, εκείνο που χορεύουν ο Travolta και η Uma και πολλά άλλα. Τέτοιες funk καταστάσεις, τις ζούμε αρκετά σπάνια εδώ στη συμπρωτεύουσα..
Καλή διασκέδαση! Όποιος πάει και τους δει να πει εντυπώσεις πλιεαζ!!
Λοιπόν η Odeon/Rosebud (μεγαλύτερη εταιρεία διανομής ταινιών στην Ελλάδα) μου έστειλε mail για το πρόγραμμά τους τους μήνες Φλεβάρη μέχρι και Απρίλη. Το Brokeback mountain (έχει 8 υποψηφιότητες για όσκαρ) έρχεται στις 16 στην Ελλάδα..
Ακολουθεί ένας αναλυτικό κατάλογος με τις ημερομηνίες που έρχονται στην Ελλάδα διάφορες ταινίες:
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2006
2/2 ΔΥΟ ΝΤΟΥΖΙΝΕΣ ΜΠΕΛΑΔΕΣ (Cheaper by the dozen 2) Odeon
Η ΔΙΠΛΑΝΗ ΠΟΡΤΑ (Next Door) Rosebud 9/2 H KOΛΑΣΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ (L'Enfer) Odeon
Walk the Line Odeon 16/2 TΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ BROKEBACK MOUNTAIN (Brokeback Mountain) Odeon
TO ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΧΥΛΟΠΙΤΑΣ (Just Friends) Odeon 23/2 Ο ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΙΟΝΙ (The Tiger and the Snow) Odeon
ΜΑΡΤΙΟΣ 2006
2/3 ΡΟΖ ΠΑΝΘΗΡΑΣ (Pink Panther) Odeon
Hawai, Oslo Rosebud
TSOTSI Rosebud 9/3 ΜΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ 2 (Big Momma's House 2) Odeon
Η ΚΟΝΤΕΣΣΑ ΤΗΣ ΣΑΓΚΑΗΣ (The White Countess) Odeon 16/3 16 Blocks Odeon
ΣΥΛΛΑΒΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ (Bee Season) Odeon 23/3 Stay Odeon
She's the Man Odeon 30/3 ΛΙΟΥΜΠΗ Rosebud
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2006
6/4 Ice Age 2 Odeon
AΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ (Drabet) Rosebud
Imagine Me & You Odeon
Journey to the End of the Night Odeon 13/4 AΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΟΙ ΒΙΚΙΝΓΚΣ (Asterix and the Vikings) Rosebud
O ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕΙ (Les Temps qui Reste) Rosebud
27/4 The Hills Have Eyes Odeon
Silent Hill Odeon
Σήμερα ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα φετεινά όσκαρ
Cu around παίδες..
Και μη ξεχνάτε, την Πέμπτη έχει εκπομπή στο RockaRolla Radio στις 22.00 ο Jimi_Hendrix και την Παρασκευή στις 23.00 ο Seekerwh και εγώ.
Παίδες τις καλημέρες μου από το φιλόξενο εργαστήριο του 8ου ορόφου του βιολογικού. Άδειο το εργαστήριο, πολλές οι ώρες αναμονής, οπότε κάποια στιγμή θα το τελειώσω αυτό το blog.
Αφού σας πω τα συγκλονιστικά νέα μου, θα σας βομβαρδίσω με ειδήσεις κατά την προσφιλή μου ιδέα. Είμαι καλά, πήγα για ποδόσφαιρο έπειτα από χρόνια, μου βγήκε η γλώσσα αλλά τα κατάφερα (ναι τα κατάφερα), αλλά μας νίκησαν 7-2 κάποιοι συμπαθείς ροκαρολίτες.. τώρα θα νομίζετε ότι ήταν πολύυυ καλύτεροι μας.. αμ δε. Το σκορ είναι πλασματικό .-
Ορίστεεε μας. Γμτ την πυροσταφυλική τρανσαμινάση την ξέρετε; Εγώ την ξέρω. Είναι ένα ένζυμο του ήπατος, το οποίο είναι στον οργανισμό μου σε ψηλή τιμή. Αυτό ένας γιατρός το εκλαμβάνει ως "είναι λογικό λόγω της εγχείρησης, καμία ανησυχία". Ένας δεύτερος λέει "Θα δούμε σε ένα μήνα". Ένας τρίτος λέει "Έίναι αυτό που φοβόμουν, δεν θα ξεμπλέξεις εύκολα, αλλά είσαι σε καλά χέρια". Τώρα εγώ να χαρώ δηλαδή;; Να βάλω τα κλάμματα; Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να μην τρώμε πολλά λίπη.. αααχ καταραμένές κρέμες, καταραμένα παϊδάκια, καταραμένεε γιατρέεε.. Τέσπαα, άντε να δούμε.
Στο εργαστήριο ετοιμάζομαι να εμβολιάσω 3 άμοιρα ποντικάκια - νομίζω δλδ :P. Και έχω και 8 φλασκούλες με πανέμορφα κυτταράκια να προσέχω. Οψόμεθα.
Θέλω να πάρω mp3 player ουυυαααααααααααα! Τα mp3 player όμως έχουν μια τάση να μην θέλουν εμένα και όταν έρχονται στην κατοχή μου με την πρώτη ευκαιρία να αρνούνται να λειτουργήσουν. Το ξανάριξα στο walkman, με μισοχαλασμένα ακουστικά. Μαύρη μαυρίλαα λέμε.
Όμως ο καιρός είναι πολύυ καλός. Ότι πρέπει για βολτίτσα. Μέχρι να τελειώσω σήμερα θα έχει σκοτεινιάσει όμως.. μπουχουοχυ.
Τι να σας λέω. Μεγάλο σούσουρο με την Ταριούλα και τους νυχτοευχούληδες (copyright Vithoulis). Μετά το τέλος της φοβερής και τρομερής περιοδείας του, της στέλνουν ένα γράμμα οι υπόλοιποι Nightwish. Αυτό το γράμμα οπωσδήποτε δεν θα το χαρακτήριζα τρυφερό, ούτε καν ευγενικό, πόσο μάλλον κολακευτικό, για την νεαρή οπερομεταλοτραγουδίστρια. Πάει, φεύγει η Ταριούλα από τους Nightwish. Όμως να μην απαντήσει και εκείνη, να τους δώσει να καταλάβουν ότι είναι σκληρός αντίπαλος; (η απάντησ της Tarja).
Τέσπα δεν είναι του στυλ μου οι τύποι, οπότε και πολύ ασχολήθηκα. Όμως σας έχω και άλλα νέα, πιο ωφέλιμα.
-Η Ηλιάνα μας, πήγε στο Irish Passion και πρώτη φορά την ακούω τόσο ενθουσιασμένη
-Θέλετε μια βάση που να περιέχει πολλές διευθύνσεις, τηλέφωνα, sites για bar, restaurants, θέατρα, κινηματογράφους κλπ; Για κάντε add στα favourites και τις διευθύνσεις που έχουμε συγκεντρώσει στο enJoy και πλέον είναι αρκετές.
-Η Αρετούκα και η κορούλα της, η Άρτεμη πήγαν στο παιδικό θέατρο Θησέας και Μινώταυρος και μας χαρίζουν πολύ όμορφες στιχομυθίες μεταξύ τους.
-Πάρτυ, πάρτυ, πάρτυ!! To πρόγραμμα του Αλχημιστή για το τριήμερο. Και ακόμη μεγάλο πάρτυ για τα 15 χρόνια του Atlantis
-O altindative άκουσε το πρώτο άλμπουμ των Rosebuds και του άρεσε πολύ
-Η Peroxidou είδε το Life Aquatic (Υδάτινες Ιστορίες), με τον κορυφαίο Bill Murray.Εγώ πάλι πήγα cinema και είδα το The Skeleton Key. Ένα από τα πιο ανατρεπτικά φινάλε που έχω δει ποτέ.. Όλη η ταινία μέτρια, αλλά το φινάλε της Α Π Ι Σ Τ Ε Υ Τ Ο! Μη φοβάστε, εννοείται ότι δεν σας αποκαλύπτω τίποτα.
Nα μη σας πρίζω όμως παραπάνω, αυτά είναι αρκετά για σήμερα.. Να περνάτε καλά ωρέ και να χαμογελάτεεε!
Ε λοιπόν καιρό είχα να σας βομβαρδίσω με θεματάκια για την διασκέδασή σας.
-Άν θέλετε να δείτε πολλές από τις συναυλίες του τρέχοντος μήνα πατήστε στον κατάλογο συναυλιών
- Άκουσα τον τελευταίο δίσκο των The Coral. Ότι πρέπει για τους λάτρεις της ποπ ψυχεδέλειας και της νεοhippy αισθητικής τους. Εδώ μπορείτε να βρείτε παρουσίαση του δίσκου που τιτλοφορείται: Τhe InvIsIble INvaSIon . Απλά δισκάρα (ιδίως για λάτρεις των Doors, των Zombies, ακόμη και των πρώιμων Floyd).
- Πολλοί εδώ μέσα αγαπάτε υπερβολικά την Tarja Tarja Turunen των Nightwish. E λοιπόν η τύπισσα θα δώσει το παρόν της στον τελευταίο δίσκο του Schiller με τίτλο "Tag und Nacht".
- Επειδή στην Marilena αρέσουν οι Lamb ας ρίξει μια ματιά εδώ και μαζί με αυτή όλοι όσοι αγαπάτε τα chill, downtempo, trip hop, drum n bass (ή όπως τέσπα κατηγοριοποιείται η μουσική τους).
- Επειδή ο Montechristos έχει τρελή αδυναμία στον Morissey ας ρίξει μια ματιά εδώ πέρα. Ο τίτλος του νέου άλμπουμ είναι γεγονός.
- Ο Teamerakos πήγε στους Anorimous και ενθουσιάστηκε. Τα ίδια αποτελέσματα είχε και για μένα η συναυλία των Mikro στη Θεσσαλονίκη. Τρελόοος χορός λέμεε και με πληγές.
- Πάρτυυ προς τιμή των Love MetallersHim (τσίου τσίου τα πουλάκια κελαηδούν, Σ ΑΓΑΠΩ Σ ΑΓΑΠΩ Σ ΑΓΑΠΩΩΩΩΩΩΩ η αγάπη αυτή με σκοτώνει.. ή αλλιώς S.A.G.A.P.O.)
- Από αύριο όλοι στην Κατσαρίδα με την οικονομικότατη προσφορά του enJoy (στους δύο ο ένας δώρο). Λέει γίνεται συνεχώς sold out με την παράσταση.
Έπειτα από 20 μέρες διακοπών το enJoy ξαναβάζει μπρος τις μηχανές, Γιορτάζουμε σήμερα τον ένα χρόνο λειτουργίας του (23 Αυγούστου).
Ορίστε ορισμένα καλούδια:
- Οι Μίκρο ήταν απόλυτα συνεπείς και ευγενικοί. Όποιος θέλει μπορεί να ρίξει μια ματιά στη συνέντευξή που μας παραχώρησαν.
- Εκτός από μας γιορτάζει και το Δίφωνο. Μεγάλη συναυλία με 40 από τους μεγαλύτερους Έλληνες καλλιτέχνες. Είσοδος 10 ευρώ
-Το κατσαρολικό μας ήταν στη συναυλία των Μαχαιρίτσα Τσακνή Πλιάτσικα στο Αμφιθέατρο Σίβηρης. Εδώ ακριβώς μπορείτε να διαβάσετε τις εντυπώσεις που της άφησε η συναυλία.
- H Σοφία (Peroxidess) μας έγραψε παρουσίαση για την ταινία 11.14. Διαβάστε, διαβάστε τα λέει πολύ παραστατικά!
Φανταστείτε στα αυτιά σας τους ήχους του Shine on You Crazy Diamond.
Ok;
Τώρα μπορείτε να συνεχίσετε την ανάγνωση..
Ξημέρωμα Δευτέρας! 1.30 μετά τα μεσάνυχτα. Πριν 24 ώρες οι Floyd ενώθηκαν για μια συναυλία. Για 4 τραγούδια, για την ακρίβεια. Το παλαβό αστέρι έδυσε πριν 10 χρόνια περίπου.. Το τρελό αστέρι ξαναανέτειλε.
Οι Floyd γέρασαν από τα τελευταία ραντεβού στο Earls Court στο Λονδίνο. Πέρασαν 10 χρόνια από τότε. Και 24 χρόνια από την τελευταία εμφάνιση και των 4 και πάλι στο Earls Court. Πιο πολύ από όλους γέρασε ο Gilmour. Ένας γέρος άνθρωπος με δύο παρανοϊκά γαλανά μάτια. Άραγε είναι ευλογία να πέσει η ματιά του πάνω σου, ή κατάρα;
Οι Floyd έπαιξαν το Breathe και όλα ήταν ακόμη χαλαρά. Έπαιξαν το Money και στην ώρα του σόλο στην κιθάρα, είδα το πρόσωπο του Gilmour να συσπάται. Στο Wish you Were Here η σπασμένη (απίστευτα πολύ) φωνή του Waters μου έκανε τόση εντύπωση.. ο Gilmour ήταν άψογος. Αυτός ο άνθρωπος δεν επιτρέπει στον εαυτό του να εκτεθεί ούτε ελάχιστα στη απόδοσή του.
Ακολουθεί το τραγούδι του nick μου. Εδώ τα πράγματα πλέον αρχίζουν να γίνονται ανεξέλεγκτα. Η φωνή του Waters σαν να αποκτάει κάτι από εκείνη την ανεξήγητη γοητεία της.. "Hello, is there anybody in there".. το στομαχάκι με προειδοποιεί, δένεται κόμπο. Στο ρεφρέν ο Gilmour με πάει 25 χρόνια πίσω στα θρυλικά live του Wall οπου εμφανίζεται στην κορυφή του τείχους και τραγουδάει "There is no pain you re reciding". Πρώτο σολάκι και η ένταση γίνεται ακόμη πιο έντονη. Είδατε το χαμόγελο που έσκασε ο David στον Mason; O Mason και ο Gilmour με συγκίνησαν τόσο πολύ. Κάποια στιγμή τον βλέπω με κλειστά τα μάτια να χτυπάει τις μπαγκέτες, σαν να ζει σε όνειρο. Δεύτερο κουπλέ, δεύτερο ρεφρέν και τελικό σόλο.. Το τελευταίο live δίλεπτο στην ιστορία των Pink Floyd;;; Μακάρι να μην είναι.. τι δεν θα έδινα να μην είναι!!
Αυτό που βλέπω εκείνη τη στιγμή δεν περιγράφεται όμως. Αμφιβάλω αν κάποιος που τους έβλεπε στους δέκτες του δεν ανατρίχιασε, δεν ένιωσε τη χημεία τους. Την έκφραση του Mason να βλέπατε μόνο, μόνο αυτό. Ο Wright σηκώνεται από την θέση του, ο Waters χτυπιέται, ο Gilmour με τα γεμάτα chorus kai distortion χτυπήματα του πιάνει όλη τη μαγεία του σόλο και οι 60άρηδες γυρνούν πίσω, γίνονται 20χρονα παιδιά, χτυπούν με όλη τους τη δύναμη τα όργανά τους.
Δεν είμαστε πια στα 2005, ήμαστε στα late 60s, τότε που οι Floyd ξεκινούσαν τους ψυχεδελικούς πειραματισμούς τους και αναπόφευκτα κέρδιζαν τον κόσμο. Ο χρόνος δεν είναι τόσο αμίληκτος τελικά. Ή μήπως είναι; Λέτε απλά να διαισθάνθηκαν ότι ήταν η τελευταία τους στιγμή και θέλησαν να την απολαύσουν όσο γινόταν πιο έντονα;
Δεν θα μου το επιτρέψω να εστιάσω σε κουτσομπολιά και άσχημα σημεία της επανένωσης. Ήταν η επανένωση των Pink Floyd και αξίζει τεράστιος σεβασμός στο γεγονός.
"The sun is the same in a relative way but you re older
shorter of breath one day closer to death"
Και αν προλάβουμε, δεν πειράζει.. αυτό που με τρομάζει είναι μήπως δεν προλάβουμε να κάνουμε όσα ονειρευτήκαμε..
Ευλογημένη μέρα η 3η Ιουλίου..
Καληνύχτα!
Y.Γ.1: Ο Bob Gedolf, ο εμπνευστής του Live 8, είναι εκτός των άλλων και ο πρωταγωνιστής της ταινίας The Wall
Υ.Γ.2: Ο Johnny Depp σκέφτεται να φτιάξει μια ταινία η οποία θα βασίζεται στη ζωή του Syd Barrett
Λίγο πριν την πιο ευχάριστη συνάντηση στην Αθήνα, περίμενα στο σταθμό Συντάγματος, όντας απελπισμένος, με ένα στομάχι χίλιους κόμπους. Ε, λοιπόν τι να δω! Μια έκθεση ζωγραφικής μαθητών από τα Γυμνάσια και τα Λύκεια όλης της χώρας, ήταν στημένη εκεί.. Ε δεν λέω τίποτα άλλο.. απλά ότι αυτό που είδα με άγγιξε πιο πολύ από ότιδήποτε αντίστοιχο. Δείτε δείτε:
"...Intro από το ατμοσφαιρικότατο Sleeping Village και οριστικό κλείσιμο με το Children of the Grave.. Τι άλλο να ζητούσαμε. Η αδυναμία του μεγάλου Ozzy να το τραγουδήσει, με συγκίνησε.. ο τύπος γερνάει.. αλλά εξακολουθεί να έχει την μαγεία, κάτι ανεξήγητο που τον κάνει απίστευτα ελκυστικό. Η φωνή του, άλλωστε, ήταν υπεράνω πάσης προσδοκίας μέχρι και το Children of the Grave. Αυτό που θα τον περιέγραφε πολύ καλά νομίζω ότι είναι ότι πρόκειται για μια έφηβη ψυχή σε ένα σώμα που καθημερινά γερνάει. Δεν φάνηκε να προσποιείται, δεν φάνηκε να χάνει τον ενθουσιασμό του, ζούσε κάθε στιγμή της συναυλίας, σαν να ήταν η τελευταία του. Σίγουρα ο σημαντικότερος καλλιτέχνης που είχα την ευκαιρία να θαυμάσω από κοντά..."
O Ozzy είναι ένας άνθρωπος τον οποίον δεν εκτιμούσα τρελά πριν τον δω πριν από 3 μέρες.. Μετά την εμφάνιση του κατάλαβα τι σημαίνει ο όρος ροκ σταρ.. Πολυ τρομακτικό αυτό που σημαίνει "Ροκ Σταρ".
Στην Αθήνα είδα πολλά θαυμαστά το διήμερο που έμεινα.. Είδα μια έκθεση ζωγραφικής που με έκανε να δακρύσω. Είδα τον Εθνικό Κήπο, που είναι ναός ηρεμίας του μυαλού, έφαγα το καλύτερο σουβλάκι που έχω δοκιμάσει. Έπαιξα ξύλο για να μπορέσω να γυρίσω στην Αθήνα από το Terra Vibe, είδα αναρχικούς να πλακώνουν χρυσαυγίτες.
Θα σας τα περιγράψω στο blog μου τις επόμενες μέρες.. Για την ώρα ρίξτε μια ματιά στο άρθρο για τη μεγάλη συναυλία των Sabbath. Μου πήρε αρκετή ώρα για να το φτιάξω. Ελπίζω να το βρίσκετε κατατοπιστικό!
Μετά την επεισοδιακή περσινή εμπειρία, φέτος να δούμε τι θα δούμε. Οι φήμες λένε ότι για Moby έχουν πωληθεί μόλις 2000 εισιτήρια.. Σημειώστε ότι το Terra Vibe θα χωράει φέτος 20000-25000 άτομα.. Λέτε να επιβεβαιωθούν όσοι λένε ότι δεν αντέχει η Ελλάδα τόσες συναυλίες;;
Ματαιώθηκαν Franz, ματαιώθηκαν Unkle, ματαιώθηκαν Aphex.. άσχημα τα πράγματα.. σιγά μην ξανακάνουν τόσο μεγάλο άνοιγμα οι εταιρείες, με τόσο μικρή ανταπόκριση..
Anyway.. το Σάββατο και την Κυριακή θα με βρείτε στους χώρους του φεστιβάλ, όπου θα καλύπτουμε το γεγονός για το www.enjoy.gr .
Νεότερο: Επισκεφτείτε την αρχική σελίδα του site μας, ακριβώς εδώ όπου μπορείτε να βρείτε ένα από τα τραγουδάκια μου, που το δημοσιεύω για πρώτη φορά στο Rockarolla .
Y.Γ.: Τραγουδάρα ανακάλυψα, πολύ καθυστερημένα όπως πάντα: Pulp - Feeling Called Love.. ουφ τι γκρουπ και αυτό!! Nα είναι καλά η Δαναϊτσα
Άσχετή η συγκεκριμένη παρατήρηση, με το παρακάτω θέμα που είναι αμιγώς κινηματογραφικό! Να σας ενημερώσω ότι είδα το ένα μετά το άλλο, δύο γερμανικά φιλμ αξιολογότατα, ως συνήθως. Μετά το Κύμα της προηγούμενης εβδομάδας, ακολουθεί το "Σύνδρομο Baader Meinhof". Η ιστορία της γερμανικής τρομοκρατικής οργάνωσης RAF, από το ξεκίνημά της μέχρι και την στιγμή που οι ιδρυτές της αποχώρησαν από το προσκήνιο αυτοκτονώντας. Μεγάλη σε διάρκεια, αλλά δυνατή ταινία, με κάποιες σκηνές δράσης, πολύ έντονες. 
δικτυακά ράφια. Και μπορείς να απλώσεις το χέρι να το πάρεις χωρίς να αφήσεις ούτε ένα σεντ! Αν πάλι τους λατρέψεις και γι' αυτό τον δίσκο δώσε όσα χρήματα θέλεις. Ούτως ή άλλως έβγαλαν περίπου 10 εκατ. δολάρια, την πρώτη βδομάδα. Από εθελοντικές συνεισφορές.
Αρχικά ξεκίνησαν ως μια από τις πιο cult underground μπάντες τις Αγγλίας. Όσο προόδευαν ως μουσικοί γίνονταν και πιο γνωστοί. Ξεκίνησαν με δυο singles: το "Arnold Layne" και το "See Emily Play". To πρώτο τους LP ήταν το ψυχεδελικότατο "The Piper At The Gates Of Dawn" (1967). Πρόκειται για ένα πρώιμο δείγμα της ποιότητας του συγκροτήματος. Κινιόταν μεταξύ της παρανοϊκής ψυχεδέλειας και του hippie πνεύματος και έπαιρνε δύναμη από την απίστευτη μεγαλοφυΐα του Barret. Ωστόσο ο Syd Barret δεν κατάφερε να αντέξει και παρασύρθηκε στα αδιέξοδα των ναρκωτικών και του LSD. Ίσως τελικά αυτά να ήταν η πηγή της παρανοϊκής του έμπνευσης. Αρχικά επειδή δεν μπορούσε να προσφέρει στις ζωντανές εμφανίσεις του group, στην μπάντα προστέθηκε ένα ακόμη μέλος o κιθαρίστας και θαυμάσιος τραγουδιστής David Gilmour.
Μέσω ενός συνδυασμού βιογραφίας του Waters και μυθιστοριογραφίας, ο Roger αφηγείται με γλαφυρότητα την ιστορία του Pink, ενός επιτυχημένου, αυτοκαταστροφικού rocker που χτίζει έναν ψυχολογικό τοίχο μεταξύ του εαυτού του και του εξωτερικού κόσμου. Η όλη σύλληψη ξεκίνησε κάπου στο 1977 σε μια συναυλία για τη περιοδεία του Animals, "In The Flesh Tour", όταν o Waters έφτυσε ένα «οπαδό» της μπάντας, ο οποίος φώναζε και τον είχε εκνευρίσει. O Waters σε όλη τη διάρκεια της περιοδείας ήταν αγενής απέναντι στο κοινό του και απαιτούσε από αυτό να συγκεντρώνεται απόλυτα όταν αυτός έπαιζε. Έπειτα από το συγκεκριμένο γεγονός συνειδητοποίησε την ανάγκη να αποξενωθεί από το κοινό του με ένα τοίχο που θα του προσέφερε την ασφάλεια που ζητούσε και τις συνθήκες εκείνες που θα του επέτρεπαν να αποδώσει όπως θα έπρεπε την μουσική του.
Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο. Έπειτα από σκληρή δουλειά στις 30 Νοεμβρίου του 1979 εκδίδεται το album "Τhe Wall" στην Αγγλία, ενώ στις 5 Δεκεμβρίου του 1979 εκδίδεται και στις ΗΠΑ! Τα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες ήταν το "Run Like Hel"l, "Comfortably Numb" (με ένα από τα πιο αγαπημένα solo του David Gilmour) και "Another Brick In The Wall Part 2".
Στα 1983 εκδόθηκε το επόμενο album που έμελλε να ήταν το τελευταίο του Roger Waters με τους Pink Floyd. To συγκεκριμένο άλμπουμ είναι εξ ολοκλήρου δουλειά του Waters και το concept του σχετιζόταν με τον πατέρα του, Eric Fletcher Waters, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη του Anzio στην Ιταλία, στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο τίτλος του, "The Final Cut", μοιάζει πολύ επίκαιρος καθώς αυτό το album σήμανε ουσιαστικά την τελική διάλυση των κλασσικών Floyd. Ο ίδιος ο Waters αντιλαμβανόμενος το κακό κλίμα που επικρατούσε στο συγκρότημα επέλεξε τον τίτλο αυτό για να δείξει ότι οι Floyd δεν μπορούσαν να συνεχίσουν. Στις σημειώσεις του άλμπουμ αναφέρεται το εξής ενδεικτικό: «Γραμμένο από τον Roger Waters, εκτελεσμένο από τους Pink Floyd». O Waters είχε πλέον αχρηστέψει και τον τελευταίο δίαυλο επικοινωνίας με τους υπόλοιπους Floyd.
Ο δικαστής έκρινε ότι ο Waters άφησε την μπάντα οικειοθελώς και δεδομένου ότι η μπάντα ποτέ δεν διαλύθηκε, τα δικαιώματα στις δουλειές των Floyd άνηκαν στους υπόλοιπους. Εντούτοις, η απόφαση δεν ήταν ολοκληρωτικά εναντίον του Waters καθώς του δόθηκαν ορισμένα δικαιώματα σε όσες δουλειές είχε συμμετάσχει. Καμία πλευρά δεν ικανοποίησε εξ ολοκλήρου, εξάλλου κάτι τέτοιο ήταν τελείως ανέφικτο.
70.000 θεατές του φεστιβάλ Rock in Rio, περίμεναν αγωνιωδώς μέχρι τις 00.30 για να δουν την ιδιοφυΐα επί σκηνής! 
Οι Pink Floyd, εν έτει 1972, είχαν δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις για την απίστευτη πορεία που θα ακολουθούσε. Ώριμοι περισσότερο από ποτέ, με ικανοποιητικότατες μουσικές ικανότητες, με τον μεγάλο Roger Waters σε απίστευτη κατάσταση να γράφει μερικούς από τους καλύτερους στίχους του, οι Pink Floyd ήταν μοιραίο να δημιουργήσουν ένα αριστούργημα. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα στούντιο του Abbey Roads σε διάστημα 6 μηνών περίπου (από τον Ιούνιο του 1972 μέχρι και τον Γενάρη του 1973. Μηχανικός ήχου ήταν ο γνώριμος στους Floyd Αllan Parson, ενώ η παραγωγή έγινε από τους ίδιους τους Floyd. Mε αυτόν τον δίσκο οι Pink Floyd δημιούργησαν μερικά απίστευτα ρεκόρ. Όπως πχ να μείνουν για 14 ολόκληρα χρόνια στα αμερικάνικα Top-200 charts (τουτέστιν 724 εβδομάδες).
O δίσκος πλέον έχει αγγίξει τα όρια του μύθου. Πολλές κρυφές, άγνωστες στους πολλούς, ιστορίες ακολουθούν το Dark Side of the Moon. H αλήθεια και ο μύθος συγχέονται και δημιουργούν τον θρύλο. Το Dark Side of the Moon είναι ένα θρυλικό άλμπουμ από ένα θρυλικό γκρουπ. Ουφ τα είπα και ησύχασα! Συγχωρείστε τον υπέρμετρο ενθουσιασμό. Απλά δεν γίνεται να το αντιμετωπίσω αλλιώς. Εδώ πέρα θα επιδιώξω να παρουσιάσω μόνο την μουσική πορεία του δίσκου και θα αφήσω λίγο τον θρύλο στο πλάι. Όσοι θέλουν μπορούν να τον αναζητήσουν μόνοι τους..
τα σχόλια περιτεύουν. Οι μελωδίες μελαγχολικές αλλά συνάμα δυναμικές, οι στίχοι σε κάνουν να ζεις τη σκοτεινή μαγεία του χρόνου που περνάει. Το σόλο του Gilmour είναι άψογο, υπέροχο, μετρημένο, εύστοχο... “the sun is the same in a relative way but you’re older, shorter of breath, one day closer to death..”. Mόνο στο άκουσμα του στίχου, κάθε φορά ανατριχιάζω. 
Ακολουθεί το υπέροχο “Money” με τους στίχους που σε κάνουν να σκέφτεσαι κατά πόσο αξίζει να γίνεις ένα ακόμη γραναζάκι που μοναδικό λόγο ύπαρξης θα έχει την απόκτηση χρημάτων. Θα γινόταν κουραστικό να έλεγα πόσο άρτιο θεωρώ το μουσικό αποτέλεσμα, πόσο υπέροχα μου φαίνονται τα σόλο. To ίδιο ισχύει για το απαλό “Us and them” που στα σημεία του ρεφρέν αποκτάει απίστευτη ένταση, με τη μέγιστη αρωγή του σαξοφωνίστα Dick Parry. Aν μη τι άλλο όλοι μας είμαστε άνθρωποι και, αλήθεια, δεν έχουμε τίποτα μα τίποτα να χωρίσουμε. Ο Roger μας δηλώνει τα αυτονόητα, αλλά με τόσο αφοπλιστικό τρόπο που μας κάνει να δούμε αυτό που βρισκόταν τόση ώρα μπροστά από τα μάτια μας. Διάλλειμα για το ορχηστρικό (διαμαντάκι και αυτό) «Αny colour you like”. Και το υπέροχο φινάλε με τα “Brain damage” και “Eclipse”. Να πω ότι ήταν τα πρώτα τραγούδια του δίσκου που μου τράβηξαν την προσοχή, όταν, μπόμπιρας ακόμη (γύρω στα 17 μου) τον πρωτοάκουσα. Όταν η παράνοια με καταβάλει, όταν η τρέλα γίνεται τραγούδι, όταν η μουσική με κάνει τόσο παρανοϊκά ευτυχισμένο, στα αυτιά μου ακούω τον ήχο του “Brain Damage” και του “Eclipse”. Eίναι όμορφα στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού…
