Τετάρτη , 25 Μαρτίου 2009
Hocus Pocus
Είχα καιρό να γράψω, όντως είχα.
Από την άλλη, και τι έγινε; Πολλές φορές το σκέφτηκα, είπα να γράψω κάτι σοβαρό (για τις κουκούλες πχ, για την οικονομική κρίση?), από την άλλη να γράφω για τον εαυτό μου και διάφορα κατορθώματα μου; (γιατί όχι πάλι; Αυτό δεν είναι το blog? Το'χω χάσει όμως κάπου...)
Σήμερα τι θα γράψω; Έλα ντε. Μπορώ όμως να συνεχίσω με τέτοιους συλλογισμούς και συνειρμούς μέχρι να γεμίσω καμιά σελίδα, να πω ότι έγραψα πάλι (κείμενο, όχι η μεταφορική έκφραση) και να πάμε ο καθένας στις δουλειές του. Αλήθεια εσείς ακόμα δεν πήγατε στις δικές σας;
Ακροβατώ από το ανούσιο στο σοβαρό, από τους Def Leppard στη Loreena McKennitt, από το χυμό βύσινο στη weissbier. Αλλά το τι να γράψω δεν έχω καταλήξει. Προς το παρόν αρκούμαι στο να απολαμβάνω τη μουσική διαφορετικά απ' ό,τι συνήθως.
Τι θέλω να πω; Δοκιμάστε το και σπίτι (ναι δεν είναι πολύ επικίνδυνο). Συνδέστε στο ίδιο στερεοφωνικό τέσσερα ηχεία αντί για δύο. Μη με ρωτήσετε που θα βρείτε τα extra. Όλοι έχετε χαλασμένα στερεοφωνικά (εγώ έχω τουλάχιστον δύο, κι αυτό που χρησιμοποιώ πάλι με χαλασμένο cd player είναι!!).
Η παράλληλη σύνδεση των ηχείων εξασφαλίζει ότι όλα έχουν την ίδια ένταση περίπου (εξαρτάται κι από τον τύπο τους βέβαια). Για να πέφτει η ένταση μπορείς να τα συνδέσεις εν σειρά (δηλαδή αντί να βάλεις και τα τέσσερα στο στερεοφωνικό βάζεις τα δύο και τα δύο έξτρα τα συνδέσεις στα δύο πρώτα ηχεία. Η παρένθεση με τις οδηγίες βγήκε τεράστια, και πάλι όμως δεν ξέρω σε τι μπορεί να σου χρησιμεύσει η εν σειρά διάταξη. Ξέρω κάπου που χρησίμευσε, αλλά δε νομίζω να σε αφορά! Παραβγήκε μεγάλη η παρένθεση!). Όπως και να'χει το πράγμα, μπορείς με ένα απλό στερεοφωνικό (και αρχαίο) να έχεις ήχο που να έρχεται από πολλές κατευθύνσεις (σ.σ. δεν είναι το ίδιο με το dolby surround γιατί εξακολουθείς να έχεις δύο κανάλια και όχι παραπάνω) και να δημιουργείς εξαιρετική ατμόσφαιρα. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι απογυμνωμένα καλώδια για τη σύνδεση των ηχείων (αν δεν είναι και οι συνδέσεις γίνονται εσωτερικά την πάτησες φίλε) που τα δικά μου τουλάχιστον στερεοφωνικά συνηθίζουν να έχουν.
Αντιμετώπιζα επιφυλακτικά το εγχείρημα φοβούμενος (λόγω των παράλληλων αντιστάσεων), κακώς όμως. Το μόνο που δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά είναι η τέρμα ένταση, μήπως εμφανιστεί κάποιο περίεργο φαινόμενο (αν και οι γνώσεις μου λένε ότι δε θα εμφανιστεί). Τουλάχιστον τα ηχεία μου φαίνονται εντελώς ασφαλή.
Φίλε φασαριόζε μην περιμένεις να επιτύχεις μεγαλύτερη ένταση. Ο ενισχυτής του στερεοφωνικού παραμένει ο ίδιος (μαζί με τους περιορισμούς σε ένταση και ποιότητα) που εισάγει. Αυτό που αλλάζει είναι ότι για το ίδιο αποτέλεσμα τα ηχεία λειτουργούν (το καθένα) σε μικρότερη ένταση και έχουν καλύτερη απόδοση (συν το ότι τα βάζεις σε τέσσερα σημεία αντί για δύο, όπως έλεγα πριν). Τώρα αν με την καλύτερη απόδοση κερδίζεις κάτι σε ένταση στην οριακή περίπτωση που το βάζεις στο τέρμα, δεν ξέρω...Αλλά ποτέ δε με συγκινούσε η τέρμα ένταση.
Το όλο θέμα θα σου φάει πολύ ώρα. Κάποιο ηχείο δε θα παίζει γιατί φεύγει το καλωδιάκι του εκεί που τα βάζεις όλα μαζί, κάτι δε θα ξέρεις που να βάλεις τα ηχεία (εγώ ακόμα δεν έχω αποφασίσει και να λείπουν τα κακεντρεχή σχόλια), κάτι θα μαγεύεσαι ώρες ώρες (καλά υπερβάλλω, αλλά είναι γνωστό το πάθος μου για τη μουσική ούτως ή άλλως), προετοιμάσου.
Επειδή οι οδηγίες μου δεν είναι και πολύ αναλυτικές ή σαφείς, όποιος ψηθεί για το εγχείρημα ας με ρωτήσει. Δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο (αντίθετα με την τετριμμένη έκφραση, εγώ λέω δοκιμάστε το μόνοι σας σπίτι) απλα δεν έτυχε να το ακούσω από κάποιον άλλο - για την περίπτωση μου το σκέφτηκα μόνος μου. Αν καώ περισσότερο, μπορεί να βάλω και τρίτο ζευγάρι. Υπερβολή ε;
Τροφή για το σημερινό εγχείρημα (για τα ηχεία λέω, όχι για το blog, αν και το εγχείρημα των ηχείων βοήθησε τελικά ως παροχή υλικού για το εγχείρημα blog,αν και δεν το είχα υπολογίσει, όπως και να'χει το πράγμα ΦΤΑΝΕΙ με την παρένθεση) ήταν η άφιξη των γονέων (και κηδεμόνων? δεν έχω πια κηδεμόνες, μεγάλωσα :( ) που μου έφεραν το έξτρα ζευγάρι. Αυτό το εξαιρετικό δώρο πάει πακέτο με το γεγονός ότι μετά τις 11 το βράδυ μπαίνεις στη ζώνη του λυκόφωτος και νομίζεις πως κοντεύει το ξημέρωμα - απόλυτη ησυχία, άνθρωποι στο ίδιο σπίτι να κοιμούνται κοκ.
Βέβαια αλλιώς δε γίνονται τόσο σουρεαλιστικές συζητήσεις στο msn, όπως:
’ρης says:
*θα πας καθόλου στην κουζίνα; :P
aRiaDne(K) says:
*οχι
*γιατι?
’ρης says:
*να μου έφερνες μια μπύρα
*(ΡΕ ΔΙΟΝΥΣΣΣΣΗΗΗΗΗΗΗΗ!!!)
*α να σου πω
aRiaDne(K) says:
*αυτο λεγεται παρακμη
’ρης says:
*μην πεις ότι πήρες δύο franziskaner
*γιατί ήπια τη μία και πάω για τη δεύτερη
aRiaDne(K) says:
*μπεκρηη
’ρης says:
*και θα πει η μαμά...."αριστοτέλη πίνεις;"
aRiaDne(K) says:
*καλα
*θα πω οτι πηρα τρεις
*αχαχαχαχαχα
’ρης says:
*θα μου πεις
*θα δουν τα μπουκάλια
*...θα πω ότι είναι παλιά
*λέγε, θα πας κουζίνα;
aRiaDne(K) says:
*ναι
*να δουν εμενα
*να νομιζουν οτι εγω τα τσουζω
Καλά καταλάβατε...Ο διάλογος είναι με την αδερφή μου...Που βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο. Αναφορικά με την ατάκα "αριστοτέλη πίνεις" (σ.σ. σπανίως η σεβαστή μήτηρ με αποκαλεί με το πλήρες όνομα μου) ήταν όταν πριν κάνα χρόνο είχε αριβάρει -πολύ μάγκικη έκφραση ναουμ- ενώ το προηγούμενο βράδυ ήμασταν στο σπίτι τέσσερις (ζωή να'χουμε) κολλητοί και ως το πρωί είχαμε στοιβάξει στον πάγκο της κουζίνας 3-4 άδεια μπουκάλια ουίσκι (βοήθησαν και οι προηγούμενες μέρες βέβαια). Το ύφος και ο τόνος της φωνής αν μη τι άλλο μου'χουν μείνει -όπως και το προηγούμενο ξημέρωμα βέβαια, αυτό έλειπε, αν μη τι άλλο(2).
Ένα πράγμα δεν πρέπει να φοβάμαι (ως γνωστόν βέβαια μόνο ένα είναι αυτό που όντως φοβάμαι, οπότε εφόσον είναι διάφορο αυτού δε χρειάζεται να το φοβάμαι όπως και να'χει - το'χω παραπαρακάνει με τις μεγάλες παρενθέσεις σήμερα). Ότι θα προσπαθήσω να γράψω και δε θα γεμίσω σελίδες. Μήπως θα έπρεπε να γίνω πολιτικός; ’λλωστε κι αυτοί τι κάνουν; Παπαριές λένε.
Επειδή όμως ένα πράγμα θα έπρεπε να το φοβάμαι (δεν ισοδυναμεί με το να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου, άρα δεν το φοβάμαι, κακώς ίσως), το να αρχίσουν να έρχονται ντομάτες προς τα εδώ, μπαίνω σιγά σιγά στη διαδικασία να το κλείσω το σημερινό blog (ναι καλά καταλάβατε, θα μου πάρει καμιά σελίδα ακόμα, εδώ μου πήρε μισή μόνο για να το ανοίξω).
Μην τσιμπάτε. Νομίζω ως εδώ αρκεί. Αν μη τι άλλο (πολύ τη χρησιμοποιώ αυτή την έκφραση), μια χρήσιμη ιδέα - περί ηχείων - τη διαβάσατε. Το ότι αυτή βρίσκεται ανάμεσα σε άπειρα άχρηστα σχόλια πολυλογίας είναι μια άλλη ιστορία. Ο καθένας έχει το στιλ του...Δε γράφουμε manual εδώ πέρα! Blog γράφουμε!!
Αυτά...Προσωπικά ή κοινωνικά θέματα θα αποφύγω να θίξω (διακρίνω μια ανακούφιση στις τάξεις σας ή είναι ιδέα μου?)
Σχόλια ευχαρίστως - άλλωστε μου δίνουν θάρρος να συνεχίζω να γράφω - α γι' αυτό έχετε σταματήσει να μου γράφετε σχόλια;!
Ευχές και άλλες (χρήσιμες όπως πάντα) συμβουλές άλλη φορά.
Εις το επανιδείν!
ΥΓ. Δεν έχω βάλει τίτλο ακόμα....Ιδέες;
ΥΓ2. Βρήκα. .....Magic!
Κυριακή , 25 Ιανουαρίου 2009
Burn in hell
Αυτό είναι το πιο χρήσιμο πράγμα που έχω κάνει τις τελευταίες τρεις μέρες.
Μετά από δύο - τρεις (ίσως και παραπάνω) εβδομάδες υπερδιέγερσης, κάπου το σύστημα κλάταρε. Ο αγαπημένος σας φίλος (ούτε ένας δε θα διαβάζει το blog?) βρίσκεται σε έντονη εμπύρετη κατάσταση από την Πέμπτη και έως σήμερα δεν την πάλευε κάστανο - ούτε καρύδι. Σήμερα επιτέλους είμαι κάπως καλύτερα, γι' αυτό ανέβασα ένα επίπεδο το νόημα της ημέρας μου: γράφω blog.
Φυσικά δεν είμαι σε θέση να γράψω τίποτα χρήσιμο. Αν και βλέπω τη μισή μέρα τηλεόραση και είμαι στο νετ (τι άλλο να κάνει ένας δυστυχής ασθενής; να πάει για rafting?) δε νιώθω σε θέση να σχολιάσω το οτιδήποτε. Η τηλεόραση βέβαια ούτως ή άλλως δεν προσφέρει τίποτα αξιόλογο από πλευράς ενημέρωσης (ευτυχώς το σαβ/κο είχε αγωνιστική δράση και είχα κάτι να χαζεύω) αλλά λέμε τώρα...
Μια και είπαμε πάντως για αγωνιστική δράση, πρέπει κάποιος να πάρει την πρωτοβουλία να στείλει τον ’ρη (όχι εμένα, την ομάδα) όχι στη Β' Εθνική, αλλά στο Β' ερασιτεχνικό. Έχω βαρεθεί να βλέπω 0-0 (ποιος σου φταίει θα μου πεις; Έλα ντε...το 39.5...) και μια ομάδα που για να βάλει γκολ πρέπει να γκρεμίσουν όλοι οι φούρνοι της Μακεδονίας (αν γκρεμίσουν μόνο της Θεσσαλονίκης θα έχει δοκάρι). Βάλε και το γεγονός ότι οι κάφροι γουστάρουν πόλεμο και όχι γκολ, συμπληρώθηκε η εξίσωση. Κατά μία έννοια, όλοι ευχαριστημένοι είναι...(δεν είμαι ηλίθιος, φυσικά και είδα μικρό μέρος, έχουν γνώση οι φύλακες). Πάντως το διήμερο είχε ωραίο μπάσκετ (χωρίς ’ρη, γιατί κι εκεί καταστροφή του αθλήματος είναι μου φαίνεται). Κάτι ήταν κι αυτό...
Κατά τα άλλα (ποια ήταν τα "αυτά"?) δε βλέπω την ώρα να γίνω καλά να βγω λίγο έξω να με φυσήξει ο αέρας (βρε αδερφέ). Και είχε και πολύ ωραίο καιρό αυτές τις μέρες -όσο μπορούσα να δω από το μικρό μου παραθύρι (μπορεί να μην ισχύει αλλά ακούγεται ποιητικό). Δεν υπάρχει και πολύ φως στον ορίζοντα βέβαια, γιατί οι Αλκυονίδες φεύγουν και η εξεταστική έρχεται (μπορεί και ο Johny Walker, καλά το σκέφτεσαι), να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε...
Τα παλιά χρόνια (κάποια στιγμή που δε θυμάμαι) σε παρόμοια κατάσταση (με πονόλαιμο όμως) είχα αδειάσει μισό μπουκάλι ουϊσκι καθώς έγραφα -το τι έγραφα άλλη ιστορία. Αυτές τις μέρες μόνο χυμούς και κυρίως πορτοκαλάδες...Οποία παρακμή...
Αυτά τα ολίγα, μιας και δεν έχω κάτι χρήσιμο να πω το σταματάω εδώ. Απλά άφησα το σημάδι της ζωής να μη νομίζετε ότι αποδήμησα κιόλας. Η συμβουλή της ημέρας, να παίρνετε πολλές βιταμίνες, να κοιμάστε καλά και να μην πατάτε στα σφουγγαρισμένα -τα δύο πρώτα είναι θέμα σωματικής υγείας, το τρίτο ψυχολογικής (για την καθαρίστρια).
Ο τίτλος είναι λίγο υπερβολικός, ποιος δεν ήταν όμως.
Εις το επανιδείν!
Τετάρτη , 31 Δεκεμβρίου 2008
Έσβησε ο αστυνομικός που είχε δεχθεί επίθεση το 2007?
Κάπως αργά, σκέφτηκα πως μια τέτοια περίπτωση καλό είναι να ξεκαθαρίζεται. Προ εβδομάδων είχε κυκλοφορήσει η είδηση για το θάνατο αστυνομικού εξ' αιτίας του ξυλοδαρμού που είχε υποστεί (γεγονός) το 2007. Μάλιστα με χρήση του συγκινητικού και δακρύβρεχτου "έσβησε".
Ήταν ένα ακραίο κρούσμα παραπληροφόρησης. Ο πρώτος που έσπευσε να το διαψεύσει ήταν ο πατέρας του αστυνομικου, που ξαφνικά έβλεπε παντού. Σχετικό άρθρο μπορείτε να βρείτε εδώ , φαντάζομαι όποιος έχει διάθεση να ψάξει θα βρει κι άλλα.
Ανεξαρτήτως του ασύστολου ψεύδους στην προκειμένη περίπτωση, ποτέ δεν κατάλαβα πως εξισώνονται δύο θάνατοι, και ειδικά από τη στιγμή που ο ένας είναι ενός δεκαεξάχρονου παιδιού και ο άλλος ενός ατόμου που με την επιλογή του επαγγέλματος του έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι ο θάνατος έρχεται πιο κοντά. Όπως αντίστοιχα συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις (στρατιωτικοί, πυροσβέστες κ.α.), λαμβάνει τον κατάλληλο εξοπλισμό και εκπαίδευση, γνωρίζοντας βέβαια πως ποτέ δε θα είναι αρκετά. Για να εξηγούμαστε, αυτό δε δικαιολογεί τη βιαιοπραγία, απλά εκθέτει τις διαφορές...
Σύμφωνα με μια άλλη άποψη άλλωστε (σ.σ. "ο καιρός" , βλ. υστερόγραφο), η αστυνομία ψάχνει να έχει αυτές τις μέρες ένα νεκρό, ώστε να αναστρέψει το κλίμα. Εκεί φτάσαμε λοιπόν;
Κατά τα άλλα, μείζον θέμα των ημερών αν θα ανοίξουν τα μαγαζιά την Κυριακή. Τοποθετώντας το πρόβλημα σε μία μέρα (Κυριακή), ένα μέρος (κέντρο της αθήνας), για μία αιτία (επεισόδια). Η άλλη αιτία (οικονομική κρίση) που μας προβάλλουν δεν έχει να κάνει με το θέμα, αφού μιλάμε για το κέντρο της αθήνας (η κρίση μας λένε διαρκώς ότι είναι παγκόσμια).
Ας αφήσω προς το παρόν τις δικές μου αιρετικές απόψεις για τους πάσης φύσεως εμπόρους και μεσάζοντες. Αυτό που όλοι θα καταλάβουν αν το σκεφτούν, είναι ότι η βάση της οικονομίας (για οποιοδήποτε σύστημα και με οποιαδήποτε θεωρία) είναι η παραγωγή. Σε μια χώρα που παράγει αέρα και μεταπωλεί ρούχα (και αέρα), η λύση είναι μια επιπλεόν μέρα να μεταπωληθούν. Σε ποιον και τι λεφτά έχει αυτός (και που τα βρίσκει) δε μας απασχολεί. Απλά μας νοιάζει να "κινηθεί η αγορά". Για την παραγωγή ούτε λόγος. Παραγωγή; Τι είναι αυτό; Σχετικό άρθρο, γιατί τόσο άγχος;
Είναι φοβερό το πως χάνουμε το δάσος για να δούμε το δέντρο.
Όπως και στην κυριολεκτική περίπτωση. Κάηκε το Σεπτέμβρη του 2006 η μισή Ελλάδα, είχαμε νεκρούς. Το θέμα όμως είναι "να μην καεί το δέντρο", που συμβολίζει την απόλυτη υποκρισία. Εγώ δε νιώθω χαρούμενος κοιτάζοντας ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, όταν λίγα χιλιόμετρα νότια γίνεται πόλεμος, ούτως ή άλλως. Ούτε φυσικά έχω κανένα φετίχ να το κάψω. Ομολογώ βέβαια ότι εφόσον το δέντρο των ημερών είναι συμβολικό, θα συμβολίζει πολλά και σημαντικότερα αν καίγεται. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Τέλος, πολλά μικρά και διάφορα υπάρχουν στα μικρά μεγάλα εγκλήματα του μικρου Φωκίωνα .
Καλές γιορτές σε όλους, εύχομαι να ανταλλάξουμε πολλές ευχές και δώρα. Αλλά να μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος δεν αλλάζει με ευχές.
Πέμπτη , 18 Δεκεμβρίου 2008
Stand up and Shout!
Πριν από ενάμιση χρόνο, η ελλάδα και οι δημοσιογράφοι της είχαν "συγκλονιστεί" με την υπόθεση της ζαρντινιέρας και την απρόκλητη βάρβαρη επίθεση της. Προχτές, την Τρίτη, έγιναν γνωστές οι ποινές για τους αστυνομικούς της υπόθεσης ζαρντινιέρα.
Ποινές φυλάκισης 15 έως 39 μήνες, εξαγοράσιμες για πέντε ευρώ την ημέρα. Συμπέρασμα: Αν πληρώνεις 5 ευρώ για κάποιους μήνες, μπορείς να σαπίσεις κάποιον στο ξύλο επειδή πέρασε από μπροστά σου. Λογικό.
Μιάμιση βδομάδα πριν, η ελλάδα και οι δημοσιογράφοι της συγκλονίστηκαν για μια άλλη υπόθεση, πιο σοβαρή αυτή τη φορά. Μια δολοφονία μαθητή από αστυνομικό. Μεμονωμένα περιστατικά και συμπτώσεις.
Με το φτωχό μου μυαλό, συνδυάζοντας αυτή την περίπτωση με την προηγούμενη που ανέφερα και άλλες δέκα στο παρελθόν, ο δολοφόνος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχει πολύ καλές ελπίδες να τη βγάλει καθαρή.
Επίσης, οι άνθρωποι έχουν πολύ καλές πιθανότητες να μη βελτιώσουν την κατάσταση ούτε στο ελάχιστο.
Είχα πολλές ακόμα συζητήσεις όσον αφορά το "τι κάνουμε εμείς γι' αυτό". Οι απόψεις ποικίλουν.
Μια άποψη λέει ότι το να συμμετάσχουμε στις πορείες δε βγάζει πουθενά. Συν τοις άλλοις δίνει χώρο σε αυτούς που θέλουν να βανδαλίσουν καταστάσεις να βγάλουν το άχτι τους και να γκρεμίσουν ό,τι βρουν. Δε θα καθήσω για εκατοστή φορά να γράψω ότι τα επεισόδια είναι μια άλλη ιστορία και ό,τι κανείς δε βοηθάει στο να λυθεί το πρόβλημα, εκτός από το να "καταδικάζει". Όποιος θέλει κοιτάζει στο αρχείο...
Απλά τα πράγματα πλέον είναι σαφή: Υπάρχει ατιμωρησία από πλευράς κράτους και αδιαφορία από πλευράς πολιτών. Θανάσιμος συνδυασμός. Οι πορείες λοιπόν δεν είναι αποτελεσματικές, είναι κι αυτό μια άποψη που τη δέχομαι. Αυτός όμως που την επικροτεί, θα ήθελα να μου πει τι κατά τη γνώμη του είναι αποτελεσματικό. Κι αν το ακολουθεί. Αν όχι, τι περιθώρια έχει να κάνει υποδείξεις σε αυτούς που τουλάχιστον κάνουν κάτι;Αναποτελεσματικό έστω.
Μπορεί όμως να βάλει το μυαλό του να σκεφτεί. Να βρει τρόπους. Κάτι πιο αποτελεσματικό βέβαια από το να βάζει ένα γαρυφαλλάκι μπροστά από το nickname του στον messenger...
Αναφορικά με τις πορείες...Είναι αλήθεια ότι στην πλειοψηφία τους είναι αναποτελεσματικές. Ο λόγος όμως δεν είναι συνήθως ότι δεν έχουν σωστά αιτήματα, αλλά ότι δεν έχουν πολύ κόσμο. Σε μια πολυπληθή πορεία, για τα δεδομένα της Θεσσαλονίκης, μπορεί να μαζευτούν 10.000 κόσμος (συνήθως μαζεύεται αρκετά λιγότερος, κάποιες λίγες χιλιάδες). Όντως, πολλές τέτοιες πορείες, ειδικά αν θέλει να τις διαλύσει η αστυνομία με μερικά δακρυγόνα, γίνονται θέμα στις ειδήσεις για δύο λεπτά, "έκτροπα σημειώθηκαν - οι αστυνομικοί απάντησαν με δακρυγόνα - υπήρξαν ζημιές". Λέξη για τα αιτήματα, κανείς δε δίνει σημασία, τίποτα δε συμβαίνει.
Από την άλλη, αν μια Κυριακή ο ΠΑΟΚ παίξει με τον Ολυμπιακό και ο ’ρης με τον Παναθηναϊκό, θα μπορούσαν να μαζευτούν συνολοικά στα γήπεδα έως και 100.000 κόσμος (δε λαμβάνω υπόψιν τον περιορισμό που θέτει η χωρητικότητα των γηπέδων). Ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο από μικρός, και το αγαπάω. Αλλά ξέρω αυτό που κατά βάθος ξέρουν όλοι οι υγειώς σκεπτόμενοι φίλαθλοι, ότι είναι μια μορφή ψυχαγωγίας και εκτόνωσης, και ότι δεν επηρεάζει τη ζωή μας παρά μόνο για λίγες στιγμές (χαράς ή απογοήτευσης). Κι όμως, για ένα τέτοιο λόγο μπορούν να μαζευτούν δέκα φορές περισσότεροι άνθρωποι απ' ότι σε μια μεγάλη πορεία.
...μας ζάλισες με την πορεία. Αλλάξτε τη λέξη. Και βαλ'τε αντίδραση σε κάτι που μας ενοχλεί, με κάποιο τρόπο. Εφόσον η δολοφονία ενός ανθρώπου ή ένα σκάνδαλο μεγατόνων είναι σημαντικότερο από δύο ποδοσφαιρικούς αγώνες, γιατί κανείς δεν κάνει έστω και την απλή πράξη να παραστεί κάπου ώστε να δείξει την δυσαρέσκεια του; Οι πορείες είναι επικίνδυνες (σ.σ. δεν είναι), κουραστικές, πηγαίνουν άτομα ως επί το πλείστω με αριστερές πολιτικές πεποιθήσεις (σ.σ. αυτοί που κλαίγονται και διαμαρτύρονται για τα κακώς κείμενα του κράτους δεν έχουν μόνο αριστερές πολιτικές πεποιθήσεις) κλπ κλπ. Αφήστε τις. Καν'τε κάτι άλλο!
Σκέφτομαι με το φτωχό μου μυαλό, τι θα γινόταν αν από τους τόσους που εξίστανται με μια υπόθεση, το μεγάλο ποσοστό αποφάσιζε να προχωρήσει σε μια δράση. Εύκολη και ασφαλή, ξεκούραστη. Να γράψει μια επιστολή. Να γράψουν 300.000 άνθρωποι (ή ακόμα και 500.000 άνθρωποι σ'αυτή την πόλη) από μια μικρή επιστολή, διαμαρτυρόμενοι για κάτι που μας πλήττει συνολικά (όπως είναι ένα μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο, όπως είναι η αστυνομική αυθαιρεσία που ξυλοκοπεί και δολοφονεί, όπως είναι η δικαστική που αθωώνει). Δε χρειάζεται να υπάρχει σύγκλιση απόψεων ή βαθυστόχαστες αναλύσεις. Απλά να κατακλειστεί το δημαρχείο, η αστυνομική διεύθυνση, τα δικαστήρια με επιστολές διαμαρτυρίας. Πιστεύετε ότι δε θα είχε αποτέλεσμα; Πόσο δύσκολο είναι;
Με την ίδια λογική, 100.000 άνθρωποι αν έβγαιναν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν, είμαι σίγουρος πρώτον ότι η αστυνομία δε θα τολμούσε να τους πειράξει (ώστε να αισθάνεται κάποιος ανασφάλεια), δεύτερον ότι οι διάφοροι χούλιγκανς δε θα είχαν και πολλά περιθώρια για δράση και τρίτον τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δε θα μπορούσαν να διαστρεβλώσουν οτιδήποτε, να μαγειρέψουν τα συμπεράσματα ή να αποπροσανατολήσουν. Απλούστατα γιατί όσοι θα παραβρεθούν θα ξέρουν, και θα μπορούν να ενημερώσουν ως αυτόπτες όσους δεν παρεβρέθηκαν.
Σήμερα είναι μια καλή ευκαιρία: Εκδηλώσεις έχουν καλεστεί παντού, η δικαστική εξουσία έδωσε τα διαπιστευτήρια της για άλλη μια φορά πρόσφατα (σχεδόν αθώωση), η αστυνομική επίσης, η πολιτική επίσης (σκάνδαλο). Καλή ευκαιρία για αντίδραση, σκέψη, συζήτηση, διαμαρτυρία. Μια μεγάλη προσέλευση μπορεί να φέρει μεγάλα αποτελέσματα. Αφήνω επίτηδες απέξω τα αυστηρώς φοιτητικά, γιατί είναι διαφορετική ιστορία. Όπως επίσης και οι καταπιεσμένοι και άνεργοι νέοι. Αυτές τις μέρες δεν είναι μόνο αυτά, είναι όλα μαζί.
Ας αναλογιστούμε ο καθένας τις ευθύνες του, τις σκέψεις του, τις ελπίδες του και κυρίως τις δράσεις του. Όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι αποτελεσματικό. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη διάθεση.
Εις το επανιδείν
Παρασκευή , 12 Δεκεμβρίου 2008
Clubbed to Death
Πέντε μέρες μετά, τα επεισόδια δείχνουν να μειώνονται. Και η "αναρχία" να υποχωρεί.
Η κατάσταση δε δέχομαι ότι ξεφουσκώνει. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Βέβαια υποθέτω ότι όταν πάψουν τα επεισόδια, θα πάψει και η tv να δείχνει τις αντιδράσεις. Γιατί άραγε...
Αυτό τον καιρό έχω μπερδευτεί για διάφορα πράγματα, έχω ξεκαθαρίσει για άλλα.
Έχω μπερδευτεί, όσον αφορά το τι μέλλει γενέσθαι. Τι μπορεί να γίνει. "Να πέσει η κυβέρνηση". Να πέσει. Κι εγώ μαζί σας; Και τι να έρθει; ’μα είναι για την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, τι να το κάνω...
Έχω μπερδευτεί για το αν οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν όντως τη στοιχειώδη διάθεση να μάθουν τι πραγματικά συμβαίνει και να μην κάθονται απλά στον καναπέ. Και σε δεύτερη φάση, αν έχουν διάθεση να δράσουν. Έχω βαρεθεί να ακούω γκρίνια από κάθε κατεύθυνση. "Δεν υπάρχει κράτος". Αναρωτιέμαι, ποιος τελικά ψηφίζει τις κυβερνήσεις...
Έχω μπερδευτεί αν οι πολίτες αυτής της χώρας αναλογίζονται ότι η δημοκρατία είναι εξίσου ευθύνη και δικαίωμα. Αν ψηφίζεις μια κυβέρνηση που στέλνει στρατό σε μια ξένη χώρα (παράδειγμα), είσαι υπεύθυνος γι' αυτό. Αν αυτός ο στρατός δολοφονεί, είσαι ηθικός αυτουργός (στο μέτρο που σου αναλογεί), πως να το κάνουμε;
Αν δεν ήξερες ότι θα γίνει αυτό είσαι εξ' αμελείας, αν το ήξερες κιόλας, είσαι εκ προθέσεως. Σε κάθε περίπτωση, είσαι συνένοχος!
Το ίδιο συμβαίνει και σ' αυτή την περίπτωση, και σε όλες. Αν στηρίζεις ένα σύστημα που στηρίζει αυτή την αστυνομία, είσαι συνένοχος! Αν στηρίζεις ένα σύστημα που (με τη σειρά του) στηρίζει το σύστημα των τραπεζών και των supermarket, είσαι υπεύθυνος για την ακρίβεια που διαμαρτύρεσαι! Είτε εγωιστικά ("ας με βολέψει εμένα η κατάσταση κι δε βαριέσαι"), είτε μοιρολατρικά ("να μην ψηφίσω αυτούς; να ψηφίσω τους άλλους; μα είναι χειρότεροι").
Μία αντιπαθέστατη (κατά τα άλλα) τέως υπουργός, είχε θυμίσει το αυτονόητο: "Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα". Εμείς πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Πόσο μάλλον σε ένα ποτάμι.
Αυτό που έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου, είναι ότι αν δε συμμετέχεις σε κάτι, έχεις μαύρα μεσάνυχτα. Αν δε συμμετέχεις στα κοινά, το μόνο που καταφέρνεις είναι να έχεις μία ψήφο που ακόμη κι αυτή δεν είσαι σε θέση να χρησιμοποιήσεις αποτελεσματικά (πολύ απλά γιατί δεν ξέρεις τι συμβαίνει).
Επίσης έχω ξεκαθαρίσει ότι αν η γνώση της πραγματικότητας βασίζεται στα ΜΜΕ, τότε είσαι εκτός πραγματικότητας. Το τι ψέμα, παραπληροφόρηση, τεχνητό κατευθυνόμενο κλίμα δημιουργείται, πραγματικά σε βγάζει από τα ρούχα σου. Κάνε το παρακάτω πείραμα: Παρακολούθησε μια (σημαντική, να τραβήξει και τα φώτα) κατάσταση από κοντά, και κατόπιν κάθισε αναπαυτικά στον καναπέ σου το βράδυ, απόλαυσε τη μπύρα σου και το πως θα παρουσιαστεί από το δελτίο ειδήσεων.
Σήμερα πληροφορηθήκαμε όλοι για το περίφημο υπόμνημα του φονιά και του δικηγόρου του. Γεμάτο ασύστολα ψεύδη, χυδαιότητα, προσπάθεια να γίνει το άσπρο μαύρο. Που προσπαθεί να τα βάλει με όλους τους αυτόπτες μάρτυρες, την απλή λογική. Παντού βλέπω και διαβάζω "οργή προκάλεσε...". Σκεφτείτε τι θα συμβεί αν η δίκη γίνει μετά από πέντε χρόνια. Ένα διεφθαρμένο δικαστικό σύστημα θα δεχτεί την κατάθεση, ενώ η "οργή" θα έχει ήδη προ πολλού ξεφουσκώσει. Η αθώωση θα έρθει πανηγυρικά, γιατί "ήταν ένα ατύχημα", το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου θα έχει ξεχάσει τι συνέβη, και μερικοί γραφικοί θα ουρλιάζουν γεμάτοι απόγνωση.
Ξαναθυμίζω: Επίκειται αθώωση για τις ζαρντινιέρες.
Ξαναθυμίζω: Όταν είχε σκάσει το νέο, όλος ο κόσμος (και οι δημοσιογράφοι μαζί, καλή ώρα όπως τώρα) είχαν αγανακτίσει. Μόλις λίγους μήνες μετά όλα έχουν ξεχαστεί και δεν αντιδράει κανείς.
Ξαναθυμίζω: Είναι καταστάσεις που έχουμε ξαναζήσει. Αν θέλουμε να μην τις ξαναζήσουμε, πρέπει να δράσουμε. ΑΝ ΔΕ ΔΡΑΣΟΥΜΕ, ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ (ΚΑΙ) ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΝΕΚΡΟ. Έχουμε δημοκρατία. Που είναι κάτι παραπάνω από το να χαρίσουμε μια ψήφο σε ένα βουλευτή που θα μας χαρίσει ένα ρουσφέτι. Έχουμε δημοκρατία, κι ακόμα νιώθουμε και δρούμε σα ραγιάδες...Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Κολωκοτρώνη (to whom it may concern), κάποιοι πολέμησαν τους Τούρκους για να τους αντικαταστήσουμε εμείς με τους Κοτσαμπάσηδες.
Έχουν βγει άνθρωποι (πολλοί...) που λένε "καλά του έκανε, του άξιζε". Γι' αυτούς τι να πω; Μόνο ότι ίσως το παιδί τους, αν ευτυχήσει να βγει άνθρωπος ενώ δεν κατάγεται από άνθρωπο, μπορεί να μένει αλλού και να βγαίνει αλλού, να αποκτήσει "αποκλίνουσα συμπεριφορά". Και να αναρωτηθώ, αν τότε θα πιστεύουν ότι το ίδιο τους το παιδί αξίζει να δολοφονηθεί.
Με την ευκαιρία, θέλω να γράψω και κάτι ακόμα. Φυσικά δεν αξίζει να ασχοληθείς με τις δηλώσεις ενός ανθρώπου τόσο κομπλεξικού που παρά την τεράστια επαγγελματική και οικογενειακή (κατά τον ίδιο) επιτυχία του, δεν έχει αποδεχτεί ακόμα ούτε καν το ύψος του. Απλά αξίζει να ασχοληθούμε με κάτι που έχω τη φοβία (μακάρι να είμαι εκτός κλίματος) ότι πιστεύει κι άλλος κόσμος:
Τι είναι η αποκλίνουσα συμπεριφορά; Να ζεις σε ένα μέρος και να βγαίνεις αλλού; Θα μας υποδείξει ο ελεϊνός αυτός δικηγόρος και ο σιχαμένος φονιάς ποια είναι η "συγκλίνουσα"; Ποια συμπεριφορά πρέπει να έχει ο κόσμος; Ποια πρέπει να είναι η στάση που συνάδει με το προφίλ ενός έφηβου;
Γι' αυτό τον επιτυχημένο κατά τα άλλα δικηγόρο, ο δικηγορικός σύλλογος (σ.σ. ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς κλίμα επικρατεί εν γένει στις τάξεις του) προχώρησε σε άσκηση δίωξης για περιύβριση νεκρού. Και υπενθύμισε ότι εκκρεμεί στον άρειο πάγο (ταχύτατη ελληνική δικαιοσύνη) η αίτηση για την οριστική διαγραφή του από το δικηγορικό σύλλογο (το τι σημαίνει αυτή η διαγραφή επίσης θα ήθελα να ξέρω καλύτερα). Λοιπόν, το δελτίο ειδήσεων (κρατικού καναλιού) περιέγραψε την υπόθεση τόσο μπερδεμένα, με τόσο περίπλοκους όρους, με τόση έμφαση σε αυτούς τους όρους, με τόσο χαρακτηριστική απόκρυψη της ουσίας, που πραγματικά δεν κατάλαβα τίποτα. Πάνω από όλα, η ενημέρωση.
Τρίτη , 09 Δεκεμβρίου 2008
Anarchy in Greece?
Δεν έχω σκοπό να γράψω φιλοσοφίες ή βαθυστόχαστες αναλύσεις. Το διατύπωσα πιο θεωρητικά χτες .
Μόνο μερικές παρατηρήσεις θέλω να κάνω.
1) Η δολοφονία παρουσιάζεται ως μεμονωμένο περιστατικό. Ενώ δεν είναι έτσι. Η πρακτική της αστυνομίας να τρομοκρατεί οποιονδήποτε πάει να σηκώσει κεφάλι ή να διαμαρτυρηθεί είναι γνωστή και εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Σε διαδηλώσεις, μετανάστες, φοιτητές, άσχετους. Συλλήψεις, ξύλο, δακρυγόνα.
2) Οι αστυνομικοί ξέρουν ότι μπορούν να μείνουν ατιμώρητοι, ό,τι κι αν κάνουν. Επίκειται αθώωση των αστυνομικών για τη ζαρτινιέρα -η χειρότερη περίπτωση είναι έξι μήνες φυλάκιση με αναστολή. Ο αστυνομικός που δολοφόνησε τον Καλτεζά το 1985 αθωώθηκε -βοήθησε ότι η δίκη έγινε 5 χρόνια μετά. Η υπόθεση ήταν παρόμοια. Για μένα τίποτα δε μου λέει ότι και αυτοί τώρα δε θα αθωωθούν, με δικηγόρο τον Κούγια (τότε ήταν ο Λυκουρέζος) σε δίκη πέντε χρόνια μετά. (σ.σ. η δολοφονία του Καλτεζά έγινε επί ΠΑΣΟΚ και Ανδρέα Παπανδρέου)
Ενώ ισχύουν τα παραπάνω, κανείς δε διαμαρτύρεται. Όλοι κοιτάζουν την τηλεόραση και διαμαρτύρονται για "τις περιουσίες του απλού κοσμάκη που καίνε οι κουκουλοφόροι". Δε συμφωνώ με τις καταστροφές, το δηλώνω ευθέως.
Ο κόσμος όμως που "απορεί και εξίσταται", τι κάνει για να εξασφαλίσει ότι η αστυνομική βία δε θα συνεχιστεί; Διαμαρτύρεται για τις φωτιές (και καλά κάνει). Γιατί δε λαμβάνει δράση για να εξασφαλίσει τη δημοκρατία του και την αστυνομία που θέλει; Δεν ξέρω τι δράση. Ο καθένας δρα όπως κρίνει. ’λλοι (κακώς) τα σπάνε. Οι φιλήσυχοι πολίτες ας οργανώσουν επιτροπές διαμαρτυρίες, ας κάνουν διάβημα, δεν ξέρω. Οι ζαρτινιέρες αθωώνονται. Διαμαρτυρηθείτε!
Όσον αφορά τα σπασίματα.
1) Υπάρχουν τα ιδεολογικά (αναρχικοί κλπ) που σπάνε τράπεζες, μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων και σούπερ μάρκετ. Δεν ξέρω αν ο κόσμος που διαμαρτύρεται για την ακρίβεια νιώθει αλληλέγγυος προς αυτά τα μαγαζιά. Δε συμφωνώ ούτε με αυτές τις καταστροφές. Δεν βρίσκω να βοηθάει ούτε λίγο. Αλλά ούτε είναι το πρόβλημα
2) Υπάρχουν και οι χούλιγκανς. Που σπάνε τα πάντα. Ό,τι βρουν, εδώ και χρόνια, όπου βρουν. Η αστυνομία δεν τους έχει πιάσει τόσα χρόνια (από τα γήπεδα, από τα μπάχαλα στις πορείες), δε θα τους έπιανε ούτε τώρα.
Τέλος, μερικά σκόρπια σχόλια:
1) Αναφορικά με την ενημέρωση. Δε μπορώ να ακούω ότι "κακώς δρουν έτσι, γιατί τα μμε το παρουσιάζουν αλλιώς". Ας αγωνιστούμε (δεν ξέρω με ποιον τρόπο, κλείστε τις τηλεοράσεις!) για καλύτερη ενημέρωση. Συντονιστείτε στο ραδιοφωνικό σταθμό www.1431am.gr και κρίνετε αν υπάρχει ή όχι καλύτερος τρόπος πληροφόρησης. Τα παιδιά εκεί κάνουν καταπληκτική δουλειά. Πληροφορίες μέσα από τα γεγονότα, διασταύρωση όσο αυτό είναι δυνατό, αναμετάδοση αυτών που κρύβουν τα κανάλια, πηγές από παντού (και indymedia, μετά από το απαραίτητο φιλτράρισμα). Εναλλακτικά, βγείτε έξω να δείτε οι ίδιοι τι συμβαίνει. Ρωτήστε, ενημερωθείτε και ενημερώστε. Κάθε φορά που βγαίνω έξω βλέπω πράγματα διαφορετικά από αυτά που δείχνει η τηλεόραση. Και η αίσθηση, είναι τελείως διαφορετική.
2) Δεν υπάρχουν αυταπάτες, από καμία μεριά. Η δολοφονία ήταν το αποκορύφωμα. Οι αιτίες για την οργή υπήρχαν εδώ και καιρό, καπαπίεση οικονομική, αστυνομική, πλήγμα στην αξιοπρέπεια όλων μας.
3) Κατανοώ ότι πολλοί θλίβονται για τις καταστροφές. Δε βλέπω να τους αγγίζει όμως η έκρηξη βίας από τους αστυνομικούς αυτές τις μέρες. Σαπίζουν στο ξύλο όποιον βρουν, ακόμα και μικρούς μαθητές ή κοπέλες. Τους στριμώχνουν και τους δέρνουν, τους συλλαμβάνουν και τους δέρνουν. Που είναι η κοινωνική ευαισθησία;
4) Κάνοντας μια βόλτα στην Τσιμισκή, είδα πολλές τράπεζες κατεστραμμένες, μεγάλα μαγαζιά που ανήκουν σε αλυσίδες καμμένα, και ελάχιστες ζημιές (μια τζαμαρία) σε ελάχιστα (4-5) μαγαζιά. Αφενός αυτό είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που δείχνει η τηλεόραση. Αφετέρου, οι άνθρωποι μέσα δεν έδειχναν αυτό που θα έλεγε κανείς "κατεστραμμένοι, πως θα ζήσουμε, οικονομική κρίση, χούλιγκανς". Ήταν πολύ πιο άνετοι. Και τέλος...Αν το πολυκατάστημα δίπλα είναι καμένο και τα διπλανά μικρά μαγαζάκια άθικτα, από που θα πάει να ψωνίσει ο κόσμος τις επόμενες μέρες; Φυσικά ένα τέτοιο εναλλακτικό προβληματισμό δεν περιμένω να τον ακούσω από δελτίο ειδήσεων...
Δευτέρα , 08 Δεκεμβρίου 2008
Open your life!
Καλησπέρα σας φίλοι μου,
αυτές οι μέρες δεν είναι όμορφες. Αυτό που έγινε το βράδυ του Σαββάτου είναι αδιανόητο. Και ειδικά τώρα που έχει αρχίσει να ξεκαθαρίζει το πράγμα και όλα τα ηλίθια ψέματα ως δικαιολογίες έχουν αρχίσει και καταρρέουν. Με παράλληλη προσπάθεια να μεταφερθεί η συζήτηση αλλού και όχι σε αυτό που έγινε...
Δεν πρέπει να μας τουμπάρουν αυτή τη φορά. Δεν πρέπει να μας πείσουν ότι όλο το κακό είναι οι καταστροφές στα μαγαζιά εν μέσω οικονομικής κρίσης. Γιατί και η κρίση η ίδια πρέπει να μας βγάζει (λιγότερο, δε λέω) από τα ρούχα μας.
Τι κάνουμε για όλα αυτά;! Τι κάνουμε; Βλέπουμε τηλεόραση; Και σε τι ελπίζουμε;
...σε ένα θαύμα...Ο καθένας στον εαυτό του; Τι μπορεί να καταφέρει καθένας μόνος του; Όπως έλεγε και κάποιος σοφός (κατ' εμέ) καθηγητής, μόνος σου το μόνο που μπορεί να καταφέρεις είναι να προσαρμόζεσαι καλύτερα στις συνθήκες. Τον κόσμο αποκλείεται να αλλάξεις. Στους άλλους; ’σε τους άλλους να προσπαθήσουν κι εσύ βλέπε τους από την τηλεόραση;
Ειρήσθω εν παρόδω, παρελαύνουν στην οθόνη από ασύστολα ψεύδη ως προσπάθεια αποπροσανατολισμού -περιουσίες, κυκλοφοριακό (!) ή βλακείες που πετάει ο καθένας για να δείξει τον αποτροπιασμό του αλλά και το ότι δεν είναι τέτοια τα πράγματα ώστε να πρέπει να αντιδράσεις, πέραν του να αλλάξεις κανάλι.
Το ξαναλέω...Τι κάνουμε; Τι περιμένουμε; Σε τι ελπίζουμε;
Ζούμε σε μια εποχή που τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Κι όμως, θα έχουμε το σπάνιο προνόμιο η γενιά μας να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, ενώ η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας θα μας επέτρεπε να είμαστε όλοι χαρούμενοι. Αντ' αυτού; Αντί όλοι οι άνθρωποι να καρπώνονται τις επιτυχίες της τεχνολογίας, που κάνει τη δουλειά αντί για εμάς, δυστυχούμε γιατί μετά δε μπορούμε να βρούμε δουλειά. Αντί η τεχνολογία να μας υπηρετεί όλους, υπηρετεί λίγους και αφήνει τους υπόλοιπους να νιώθουν άχρηστοι - για μένα το "δε μπορώ να βρω δουλειά" ισοδυναμεί με το "η κοινωνία δε με χρειάζεται", ή "όποιος μου δώσει δουλειά του κάνω χάρη, δεν προσφέρω στην κοινωνία".
Ενώ συμβαίνει αυτό, ενώ η παραγωγή αυξάνεται, οι άνθρωποι νιώθουν ότι όλα πάνε άσχημα επειδή έχουμε...οικονομική κρίση! Δε θα καθήσω να ξαναγράψω γι' αυτήν, άλλωστε το'χω κάνει σε διάφορα προηγούμενα blogs. Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι ήρθε επιτέλους ο καιρός να αντιδράσουμε. Μαζεύτηκαν πάρα πολλά. Δε μπορούμε απλά να καθόμαστε στον καναπέ και να παριστάνουμε ότι δε συμβαίνει τίποτα.
Και έρχομαι στο γεγονός των ημερών. Αν ένας νεαρός, ένα μικρό παιδί, εκτελείται επειδή στέκεται στραβά ή λέει δύο κουβέντες παραπάνω, τι θα γίνει σε μια γενικευμένη προσπάθεια αντίδρασης; Για να το διευκρινίσω, όταν μιλάω για αντίδραση δε μιλάω για το σπάσιμο. Και ειδικότερα για το αδιάκριτο σπάσιμο (αν και εφόσον γίνεται, επειδή το είπε η τηλεόραση δε σημαίνει κάτι πια για μένα). Θα βγουν τα τανκς στους δρόμους; Ή ίσως δε γίνει και τίποτα, όταν αυτοί που βγουν επιτέλους στους δρόμους λογίζονται ως ψηφοφόροι;
Δυστυχώς δεν πιστεύω στα "μεμονωμένα περιστατικά". Η βασική ιδέα της τρομοκρατίας είναι σε εφαρμογή εδώ και πολύ καιρό, με διάφορες μεθόδους -ξυλοδαρμούς, προβοκάτσιες, περίεργες συλλήψεις, ταύτιση διαμαρτυρίας με επεισόδια και κίνδυνο.
Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει, ούτε πως πρέπει να γίνει. Αλλά νομίζω ότι ξέρω πως πρέπει να σκεφτόμαστε: Οι ζωές μας πρέπει να έρθουν στα χέρια μας. Να απαιτήσουμε πράγματα αυτονόητα και σημαντικά. Και όχι δύο χαζές παραιτήσεις.
Δεν έχω ιδέα τι μπορεί να γίνει τις επόμενες μέρες. Από γενικευμένες αντιδράσεις έως γενικευμένες παρακολουθήσεις δελτίων ειδήσεων με σκέψεις να εναλλάσονται μεταξύ του "τι απαράδεκτος αστυνομικός" και του "μα που είναι επιτέλους η αστυνομία;"
Αυτό που καλώ οποιονδήποτε διαβάζει αυτό το blog και αντιλαμβάνεται τη σημασία της ημέρας, είναι να κάνει την προσωπική του επανάσταση. Να σκεφτεί και να αποφασίσει τι θέλει να κάνει στη ζωή του, τι θέλει να θυμάται ότι κατάφερε, αν του αρέσει αυτός ο κόσμος και αν όχι τι κάνει γι' αυτό.
Το ξαναγράφω, και για τον εαυτό μου. Τι πραγματικά κάνουμε γι' αυτά που δε μας αρέσουν;
Hey now, hey now
Open your life
Rise now, rise now
Open your life
Σαββάτο , 15 Νοεμβρίου 2008
Το λαγοπόδαρο
Σήμερα αποφάσισα να γράψω ξανά στο παλιό στιλ. Δηλαδή θα προσπαθήσω να απέχω από σύνθετους προβληματισμούς, και θα συνεχίσω με ένα απλό ηλεκτροδημοσιευόμενο ημερολόγιο (όσο να το πεις είναι αδόκιμος ο όρος). ’λλωστε αν θέλω να γράφω βαρύγδουπους προβληματισμούς, μάλλον θα πρέπει να το κάνω σε άλλο site.
Φεύγω, κύριοι (και κυρίες, δεν είμεθα φαλλοκράτες εμείς). Μετά κόπων και βασάνων, έπεισα δύο κολλητούς να βρούμε έναν τρίτο σε έναν άλλο τόπο, σ' άλλη γη, σ' άλλα μέρη. Ναι, εγώ είμαι ο τέταρτος. Κάνοντας υπολογισμούς επί υπολογισμών, σκεπτόμενοι να παίξουμε με κιθάρες σε καμιά πλατεία, εισιτήρια στο όριο, διαβουλεύσεις, μπέρδεμα. Και επειδή όλα του γάμου δύσκολα, έπρεπε την κρίσιμη ώρα της μετάβασης για τα εισιτήρια να πέσουμε και πάνω στην πορεία της ημέρας* (δεν αντέχω, γι' αυτό κάποια στιγμή θα κάνω μία νύξη). Τέλος καλό, όλα καλά. Ως αύριο τουλάχιστον.
Της επιστροφής δεν κλείσαμε ακόμα. Η υπάλληλος ήταν αυτό που θα χαρακτήριζε κανείς "χαλαρή": -Επιστροφή όποτε θέλετε, είναι ανοιχτό.
-Μα σας είπα Δευτέρα!
-Ε καλά, πάτε πρώτα Βόλο και βλέπετε. Έχει συχνά!
- ? (εντυπωμένο στο βλέμμα, διότι τα χείλη είπαν απλά "ευχαριστώ")
Κι εδώ που τα λέμε (here that we say them), το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι μετά από όλα αυτά που τραβήξαμε για να φτάσουμε, έπρεπε να είχε κλείσει (σύμφωνα με αυτό που ήξερα/μου είχαν πει, έστω). Οπότε μόνο κακία δεν της κρατάμε!
Κατά τα άλλα, είναι η πρώτη 17/11 που θα περάσω μακριά από τη Θεσσαλονίκη (για την ακρίβεια τότε θα επιστρέφω) μετά το πρώτο έτος. Το ότι έχω φτάσει σε σημείο να θυμάμαι το πρώτο έτος ως κάτι μακρινό μου κάνει λίγο κάπως, αλλά έχω μέλλον ακόμα μπροστά μου. ’λλωστε το'χουμε δηλώσει, όχι νοσταλγία, όχι παρελθοντολαγνεία. Πράγματα που τώρα σου φαίνονται ότι τότε ήταν ωραία, σου δημιουργούσαν προβλήματα, πολλές άσχημες στιγμές ξεχνιούνται, δύσκολες καταστάσεις λησμονούνται και μένουν μόνο τα όμορφα και τα ανέμελα. Ίσως είναι πρακτική του εγκεφάλου για να μην τρελαίνεσαι, αλλά ας μην την καταπίνουμε και αμάσητη. Δε λέω πάντως, ωραία χρόνια τότε. Διαφορετικά! Και έγραφα και κάπως διαφορετικά τότε (2005)... (σ.σ. σε περίπτωση που πετύχει, είναι η πρώτη φορά που γράφω τον κώδικα του link αντί να τον κάνω copy paste. Να που έμαθα και κάτι μετά από τόσα χρόνια. Εφόσον δεν πετύχει, μάλλον δεν έμαθα τίποτα. Απλά μιλάω πιο πολύ. EDIT, τελικά κάτι είχα ξεχάσει)
Επειδή όμως δεν είμαι τόσο παππούς όσο δείχνει η προηγούμενη παράγραφος, τις επόμενες δύο μέρες περιμένω να αποδείξω (τουλάχιστον στον εαυτό μου) ότι τελικά δεν είμαι και τόσο ώριμος, ούτε μεγάλος. Μένει να φανεί αυτό. Ειδικά η υπαίθρια κιθάρα θα βοηθούσε, αλλά σ' αυτό έχει σοβαρό λόγο και ο καιρός. Καλά που το θυμήθηκα, πρέπει να τον κοιτάξω...
Ακολουθεί παύση. Και δύο γουλιές θολής μπύρας. Τις τελευταίες θα της πιει το γραφείο -αυτά παθαίνεις όταν έχεις μοναδικό φωτισμό το Μανώλη.
Ας τα, βρασ' τα, και φασκελοκουκούλωστα (λίγο μεγάλη φράση αλλά τη δουλειά της την κάνει). Σάββατο βροχή, Κυριακή βροχή, Δευτέρα καταιγίδα. ’μα σε θέλει...
Το soundtrack του blog είναι το Πυρ ’γνωστης Προέλευσης, από τη Λατρεία του Γαλάγιου Κοχυλιού (ή στρειδιού, καλά μην τρελαίνεστε, Fire of Unknown Origin, Blue Oyster Cult). Από αυτό το album ήταν και το πόνημα της Joan Crawford. Απίστευτο κομμάτι, συν τω δρόμω (by the way). Το ποτό το αναφέραμε, καπνά και λοιπά δεν έχουμε τον τελευταίο καιρό γιατί δυσκολεύομαι να βρω το αγαπημένο μου τριανταφυλλάκι. Κάτι που δείχνει ότι δεν είμαι εξαρτημένος γενικά (από καπνούς κλπ), αλλά ίσως αποδειχτεί ότι είμαι ειδικά - τι ρομαντικό που είναι το τριαντάφυλλο.
Νομίζω πως θα δουλέψει το γούρι του εκ των προτέρων γραμμένου blog, την προηγούμενη φορά είχε λειτουργήσει και με το παραπάνω. Ήταν ένα από τα πιο όμορφα σύντομα ταξίδια που έχω κάνει, γνώρισα πολύ κόσμο, έκανα όσα έκανα, σίγουρα δεν το ξεχνάω. Όσο κι αν την αποφεύγω για διάφορους λόγους την Αθήνα, όποτε πάω περνάω καλά. Εκτός ελαχιστοτάτων (και παλαιοτάτων) εξαιρέσεων.
Βέβαια είπαμε, τότε έγραφα μία παράγραφο, τώρα ένα μυθιστόρημα. Εξελίσσεται ο άνθρωπος. Προς τα που βέβαια είναι ένα θέμα...Το πως και το γιατί το αφήνω για άλλη φορά. Όπως και την εξήγηση της εμπνεύσεως του τίτλου. Αυτά λοιπόν!
Εις το επανιδείν!
ΥΓ.
*Χρωστάω ένα αστεράκι. Παρότι η σημερινή πορεία θα μπορούσε να μου κάνει τα σχέδια μαντάρα (που λένε και στο χωριό μου), ουδεμία στιγμή δεν είχα μια από τις γνωστές αντιδράσεις ανθρώπων που ταλαιπωρούνται από τέτοιες καταστάσεις (δε λέω ότι είμαι περήφανος, απλά ότι είμαι τουλάχιστον αξιοπρεπής). Η πορεία ήταν για λόγους συμπαράστασης και αλληλεγγύης σε κάποιους που δεν αντέχουν άλλο την καταπίεση και την αθλιότητα της ζωής τους, αντιδρώντας με κίνδυνο της ζωής τους -απεργία πείνας. Αναφέρομαι φυσικά στους φυλακισμένους, που κάνουν υπέρ πάντων αγώνα. Δεν ξέρω τις δικές σας αντιλήψεις, ούτε φυσικά θεωρώ ότι συμπίπτουν με τις δικές μου, αλλά μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για ανθρώπους. Στα όρια της απόγνωσης. Κι επειδή η δική μου άποψη δε μετράει (ούτε των αντιεξουσιαστών υποθέτω), σύμφωνη γνώμη εκφράζουν δικηγορικοί σύλλογοι και "άνθρωποι του πολιτισμού" (δεν τους ειρωνεύομαι, απλά δε μου αρέσει ο όρος). Επιτέλους λίγος σεβασμός αφενός, και επιείκεια -ή καλύτερα πραγματική δικαιοσύνη- αφετέρου. Σε μια κοινωνία δημοκρατίας, όλοι έχουμε ευθύνες. Το να τις αμελούμε είναι απλά εγωισμός και αδιαφορία, που κάπου στη γωνία περιμένουν να μας εκδικηθούν με τον τρόπο τους, όταν θα νιώσουμε κι εμείς ότι κάπου αδικούμαστε.
Δευτέρα , 27 Οκτωβρίου 2008
The Monkey Puzzle
Καλησπέρα σας και πάλι φίλοι μου!
Διανύουμε περίοδο σχετικής παραγωγικότητας (σ.σ. το "σχετικό" είναι μια λέξη που μπορεί να κολλήσει σε κάθε πρόταση και να αποθαρρύνει αντιρρήσεις ή ενστάσεις), ίσως και το κανάλι με την μικρή του κίνηση δείχνει να εμπνέει. Για να δούμε...
Ίσως πρέπει κάποια στιγμή να ανοίξουμε στο forum θέμα για την οικονομική κρίση. Το είχα σκεφτεί σε κάποια φάση, αλλά δεν ήξερα πως να το συντάξω. ’λλωστε καλύτερα θέτει κάποιος ένα θέμα πριν έχει καταλήξει στην άποψη του (εγώ ως προς αυτό έχω καταλήξει), παρά για να ξεκινήσει λέγοντας την άποψη του. Τουλάχιστον εγώ έτσι λειτουργώ.
Όπως και να'χει το πράγμα (να δώσω link με προηγούμενα blogs που αναφέρονται στην οικονομική κρίση; προηγούμενο και προπροηγούμενο . Σήμερα δεν έχω μεγάλη διάθεση να ξαναγράψω προβληματισμούς (άλλωστε δεν έχει αλλάξει κάτι), απλά αναρωτιέμαι πως η κλονισμένη ελληνική οικονομία (του "δεν παράγω τίποτα", άλλη συζήτηση αυτό) βρήκε ξαφνικά 28 δις ευρώ -αν το νούμερο φαίνεται εξωφρενικό πείτε μου να ξανατσεκάρω τις πηγές μου, εμένα η κατάσταση μου φαίνεται εξωφρενική ούτως ή άλλως, για να τα δώσει στις τράπεζες. Φαίνεται ότι αυτές τα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από άλλους που το παλεύουν αλλά τελικά παίρνουν 3. Και όχι δις.
Όπως και να'χει το πράγμα, ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι το θέλουμε το κράτος. Ούτως ή άλλως κάτι χρήσιμο δεν κάνει. Σιγά σιγά θα πουλήσει και τις εταιρίες (μέσα μεταφοράς κλπ) που έχει τη διαχείριση -και την κάνει με όσο το δυνατόν χειρότερο (και επικερδή σε λίγους) τρόπο, θα παίρνει μόνο τα λεφτά από το ΦΠΑ και θα τα δίνει στη μονή Βατοπεδίου να συντηρεί τη βυζαντινή κληρονομιά. Δεν έχει άλλη οικονομική συζήτηση σήμερα, εκτός από την -όπως το πάρει κανείς- ιστοριούλα που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες και κρατάω για το τέλος (κάπως πρέπει να διατηρήσουμε και την τηλεθέαση).
Τα 28 δις ευρώ της εθνικής υπερηφάνειας, μου φέρνουν στο μυαλό την 28η Οκτωβρίου που πλησιάζει, ημέρα επίσης εθνικής υπερηφάνειας για την αντίσταση στη φασιστική επίθεση της Ιταλίας. Οι δρόμοι έχουν γεμίσει σημαίες (για την ακρίβεια τα μπαλκόνια) από εθνικά υπερήφανους ανθρώπους. Βλέπετε όταν ο άλλος έρχεται να σε κατακτήσει με όπλα τον αντιμετωπίζεις με λύσσα, όταν σε κατακτάει σιγά σιγά με τις τράπεζες (πόσα στρέμματα στη Βιστωνίδα παίρνεις με 28 δις ευρώ?) απλά θυμάσαι να βάλεις τη σημαία στο μπαλκόνι. Η εθνική υπερηφάνεια, όπως ακριβώς και το ελληνικό φιλότιμο, είναι έννοιες που ακόμα δυσκολεύομαι να καταλάβω πως και κάτω από ποιες συνθήκες ενεργοποιούνται.
Όσον αφορά τα δικά μου νέα, αναλώνομαι στην κιθάρα και στις μπύρες -τα αυστηρώς προσωπικά ξέρετε πως δεν τα αναφέρω! Αθλητικά το διήμερο πήγε πολύ καλά, ο συνονόματος κατάφερε να κερδίσει τον Ολυμπιακό μετά από δέκα χρόνια, και η πολυαγαπημένη Λίβερπουλ (έναν) βασικό αντίπαλο για τον τίτλο, που επιτέλους κυνηγάει με αξιώσεις. ’ντε να δούμε. Βέβαια το κανάλι του πανελληνίου προτίμησε να δείξει ένα χαζοαμερικάνικο ριάλιτι (ή κάτι τέτοιο, δε θυμάμαι), από το μπάσκετ που "μπαίνει ξανά στα σπίτια μας", αλλά αυτό ας το αφήσουμε καλύτερα...Μην το παρακάνουμε και με τα αθλητικά.
Η ημερίδα πήγε μια χαρά,τα μαθήματα έχουν διακοπεί λόγω των ημερών (χρόνια πολλά στους Δημήτρηδες!), λίγη ξεκούραση επιτέλους γιατί το πρόγραμμα των τελευταίων ημερών παρά ήταν κουραστικό και εγώ δεν αντέχω και πολύ χωρίς (πολύ) ύπνο...Το θέμα και η απόδοση της ημερίδας ήταν αρκετά ώστε μερικά πανεπιστήμια να μας καλέσουν να την κάνουμε στα μέρη τους, τα χρήματα τους ωστόσο δεν είναι αρκετά ώστε να το υλοποιήσουν. Τελικά όλα εξαρτώνται από το μαρούλι...Και τι ζητάμε; Ένα κρεβάτι κι ένα τραπέζι!
Όσο για την ιστορία που σας υποσχέθηκα, ακολουθεί παρακάτω. Κυκλοφορεί γενικώς στο διαδίκτυο τον τελευταίο καιρό, εγώ την ψάρεψα από τ ο ν καιρό, της ελευθεροτυπίας.
Μια φορά και έναν καιρό σ' ένα χωριό, ένας άντρας, ο Χάρης, ανακοίνωσε στους χωρικούς ότι θα αγόραζε μαϊμούδες προς 10 δολάρια τη μία. Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν πολλές μαϊμούδες γύρω στο δάσος, πήγαν και τις έπιασαν. Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες προς 10 δολάρια τη μία όπως είπε. Το εμπόρευμα, όμως, λιγόστευε και οι χωρικοί σταμάτησαν να κυνηγάνε μαϊμούδες.
Ο Χάρης ξαναανακοινώνει ότι θα αγόραζε μαϊμούδες για 20 δολάρια τη μία. Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν και άλλες μαϊμούδες. Σύντομα όμως οι μαϊμούδες λιγόστεψαν κι άλλο, οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.
Ο Χάρης ανακοινώνει πάλι ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες θα αγόραζε τη μία προς 25 δολάρια. Οι χωρικοί πιάνουν και τις λίγες που έμειναν.
Ο Χάρης τούς λέει καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον παρά ελάχιστες μαϊμούδες, γι' αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 δολάρια τη μία. Αλλά επειδή πρέπει να φύγω για την πόλη για δουλειές, θα αναλάβει την αγοροπωλησία ο βοηθός μου.
Ο βοηθός φωνάζει τους χωρικούς και τους λέει. Κοιτάξτε τι έκανε ο Χάρης. Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο με μαϊμούδες, θα σας τις πουλήσω εγώ για 35 δολάρια τη μία και όταν γυρίσει ο Χάρης του τις πουλάτε εσείς για 50 δολάρια τη μία. Οι χωρικοί στριμώχτηκαν, μάζεψαν τις οικονομίες τους και αγόρασαν όλες τις μαϊμούδες.
Δεν ξαναείδαν ούτε τον βοηθό, ούτε τον Χάρη.
Νομίζω πως όλα αυτά είναι αρκετά για σήμερα, ειδικά από τη στιγμή που παρατηρώ πως τίποτα το έστω αμυδρά χιουμοριστικό δεν έγραψα. ’λλωστε τι πουλάει στις μέρες μας; Το sex (all time classic) και το χιουμορ (βλ. Λαζόπουλο, γιατί εγώ ως τώρα δεν τον έχω δει). Μέχρι και η βία έχει πέσει (βλ. Hollywood). Βέβαια εγώ ούτως ή άλλως δε βασιζόμουν στη βία (να γράψω με βία; να βιαστώ; να βιάσω; δε βγαίνει...) όπως και να'χει το πράγμα, οι πολλές αναλύσεις είναι γι' αυτούς που ενδιαφέρονται αρκετά ώστε να τις κάνουν και από μόνοι τους. ’ρα τι κάνω εγώ; Μια ανάλυση μόνος μου.
Αναφορικά με τον τίτλο, ξέχασα να το αναφέρω, ασφαλώς έχει να κάνει με την ιστοριούλα. Ωστόσο είναι και ο τίτλος (όλως τυχαίως...) και του τελευταίου αν μετράω καλά, ως τώρα, album των UFO. Οι (παλιές) αγάπες δεν κρύβονται, αντίθετα όπου μπορούν χώνονται. Hard being me.
Εις το επανιδείν!
Δευτέρα , 20 Οκτωβρίου 2008
While My Guitar Gently Weeps
Καλησπέρα σας....
Σβήσαμε φώτα, ανοίξαμε μπύρες (αν και σαμπάνιες θα έπρεπε), καθήσαμε όλοι μαζί στον υπολογιστή και αποφασίσαμε να συγγράψουμε για μια ακόμη φορά, έχουν γίνει κάμποσες τελευταία, και να δούμε τι θα βγει. Με τα "ανοίξαμε","καθήσαμε" κλπ μην πάει ο νους σας στην πολυκοσμία (άλλωστε πόσοι να χωρέσουν σε μια καρέκλα υπολογιστή;) απλά μιλάω για τον εαυτό μου στο πρώτο πληθυντικό. ’λλοι το κάνουν στο τρίτο ενικό που είναι πιο απρόσωπο και δήθεν. Ο καθένας όπως τη βρίσκει -δε θα συνεχιστεί αυτό πάντως, ήταν τερτίπι της εισαγωγής. Θα ανάβαμε και κάνα ναργιλέ, αλλά θα ντουμανιάσουμε εδώ μέσα και άντε μετά να επανέλθει το οξυγόνο για σωστό ύπνο. Δε βρήκα και το ρομαντικό μου τριαντάφυλλο και έχω πληγωθεί...
Ένας από τους λόγους της συγγραφής είναι και η προσπάθεια αναγέννησης του καναλιού. Κόσμος μπαίνει, κόσμος βγαίνει, κόσμος παραμένει ως επισκέπτης (και είναι μπόλικος, αν και ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί), ίσως και να καταφέρουμε να γίνουμε πάλι μια ενεργή κοινότητα. Αφού υπάρχει και διάθεση από την ηγεσία, λίγη διαφημισούλα και μερικά νέα θέματα νομίζω θα έχουν αποτελέσματα. Αυτό που πραγματικά δεν ξέρω είναι αν υπάρχει η διάθεση για συζητήσεις με κάποιο περιεχόμενο λίγο πιο σημαντικό από τα reality και το cosmopolitan (όχι πως έχω κάτι μαζί του). Τέλος πάντων δεν έχω σκοπό να το βαρύνω σήμερα, αν και οι καιροί προσφέρονται για πλείστες όσες αναλύσεις και συζητήσεις...
Παραδείγματος χάρη (δε θα το αναλύσω είπα, όχι δε θα το αναφέρω!), πως γίνεται τα κράτη να δίνουν απλόχερα δις (και δις...) σε τράπεζες, ενώ η "πραγματική οικονομία" δεν αντέχει να συντηρήσει ανθρώπους που με πολύ λιγότερα θα έλυναν μεγάλα προβλήματα. Οι πολίτες επιλέγουν (?) να συντηρήσουν με τα δικά τους λεφτά ένα σύστημα (χρηματοπιστωτικό), το οποίο δεν ξέρω αν όντως αξίζει τον κόπο να σωθεί (η προσωπική μου άποψη ότι δεν αξίζει είναι μάλλον γνωστή). Επίσης, με την εισαγωγή του όρου "πραγματική οικονομία" κάπου αρχίζει εκ των έσω να καταρρίπτεται ο μύθος (για μένα πάντα) των σύνθετων τεχνικών όρων και να γίνεται πιο ξεκάθαρο ότι αυτό που μετράει είναι τα πιο απλά δεδομένα (και αποτελέσματα) του προβλήματος. Εκφραζόμενο μαθηματικά:
οικονομία + j*οικονομία = οικονομία
(το j για όσους ξέχασαν τα μαθηματικά του λυκείου ή δεν τα έκαναν ποτέ είναι ο φανταστικός αριθμός).
Αν θέλω να το ισοπεδώσω και πλήρως (θέλω, απλά είναι politically incorrect), θα προσθέσω κάτω την ατάκα που σε ελεύθερη απόδοση λέει ότι "η επιστήμη των οικονομικών είναι εξαιρετικά χρήσιμος κλάδος ώστε να απασχολούνται οι οικονομολόγοι". Ναι, απ' ότι καταλάβατε δεν είναι τόσο το θέμα του politically incorect, είναι ότι δε βρίσκω πως ήταν η original ατάκα.
Το αν πρέπει να είμαστε politically correct ή incorrect το αφήνω να το αναλύσω (είπαμε, σήμερα όχι αναλύσεις, οκ, αν σε πείραξε τόσο ας ξεπηδούσες την προηγούμενη παράγραφο! Τέτοιο ζόρι πια?!) άλλη φορά, μαζί ίσως με την ανόητη επιδίωξη για την αντικειμενικότητα, όταν τα πάντα είναι υποκειμενικά. Γνώμη μου είναι πως αυτό που μας λείπει είναι το ενδιαφέρον (καμιά φορά και η δυνατότητα) να κατανοήσουμε τη διαφορετική γνώμη του άλλου (όχι απαραίτητα να τη δεχτούμε), και όχι αυτή καθ' αυτή η ανάγκη της αντικειμενικότητας. Έ όχι και ανάλυση αυτό! Δύο γραμμές ήταν...Μια απλή σκέψη! Μισή παράγραφος, ούτε καν ολόκληρη! Σκεφτείτε το! Οκ, τώρα ολοκληρώθηκε.
Ανεξάρτητα απ' όλα αυτά, φαινομενικά τουλάχιστον, ένα γεγονός με έχει εντυπωσιάσει τον τελευταίο καιρό ως προς τις μετακινήσεις μου με το λεωφορείο. Όχι, δεν άρχισα να το πετυχαίνω (είπαμε!) αντί να το χάνω τις περισσότερες φορές και να το βλέπω να φεύγει κινούμενος προς τη στάση. Που τέτοια τύχη, υπάρχουν και κάποιες σταθερές, δε μπορούμε να τα ισοπεδώνουμε όλα! ’λλωστε το'χω πάρει απόφαση και έχω φτιάξει γάμπες (κλπ) στο περπάτημα. ’λλο με εντυπωσίασε, ότι 3 φορές μέσα σε μία βδομάδα επιβάτης που είχε κατέβει μου έδωσε εισιτήριο. Και οι 3 γυναίκες, μέσης ηλικίας (για να μην πάει ο νους σας αλλού). Σύμπτωση; Τα τέσσερα χρόνια που είμαι εδώ απλά και μόνο το είχα δει μια φορά να συμβαίνει. Προσπάθεια κοινωνικής αλληλεγγύης; Τύχη; Ομόρφυνα; Θυμίζω κάνα ξεχασμένο γιο; Θα δείξει...
Αφήνω κατά μέρος το πόσο με βόλεψε που ήταν ολόκληρα, γιατί το πάσο μου έχει λήξει (όπως όλα τα περσινά άλλωστε) αλλά δε μπορώ να βγάλω καινούριο πριν τελειώσει η γραμματεία της σχολής με τις δηλώσεις μαθημάτων. Από την άλλη μου φαίνεται αδιανόητο να χτυπάω ολόκληρα εισιτήρια (θα με πιάσει και κρίση ηλικίας!) Όσο για τα της σχολής, μην ανησυχείτε, δεν τα πιάνω γιατί δε θα τελειώσουμε ποτέ.
Ως επιβράβευση όσων έφτασαν ως εδώ, έχω μερικά μαργαριτάρια αλιευμένα από σχολικά γραπτά. Κυκλοφορούν ελεύθερα και χωρίς πνευματικά δικαιώματα:
Όταν οι μαθητές μπερδεύονται λίγο...
●Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε συχνά (Λύκειο Καστοριάς, 1997)
●"Η Σκανδιναβία είναι μια πράξη που κάθε πολιτισμένος άνθρωπος πρέπει να αποφεύγει" (από γυμνάσιο της Λάρνακας Κύπρου).
● "Εσπεριδοειδή σαν τα πορτοκάλια είναι και τα μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με φλούδα που βγαίνει εύκολα" (από γυμνάσιο της Αθήνας, 1992).
● "Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικόν, μισός γυναίκα και μισός άλλο πράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή του" (από γυμνάσιο της Θεσπρωτίας, 1994).
● "Το φοβερότερο όπλο των αρχαίων Αράβων ήταν ο Ευνούχος" (από γυμνάσιο της Δράμας, 1991).
Από μαθητή που είχε χιούμορ και ήξερε να ερμηνεύει τις καταστάσεις διαφορετικά:
● "Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ" (από διαγώνισμα στην Ιστορία, γυμνάσιο της Κορινθίας, 1989).
Από κάποιον που δεν τα πήγαινε καλά με τα ονόματα (κι άλλοι κάνουμε λάθη στα ονόματα αλλά όχι και τέτοια!)
● "Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν γιατί οι Θερμοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθμό".
Από τη Ρωσία με αγάπη:
● "Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε Τσάρα. Η κόρη του τσατσάρα. Ο γιος του Νορέγιεφ".
● "Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η ρασπουτάνα, τεραστίων διαστάσεων Ρωσίδα της Σιβηρίας" (από γυμνάσιο της Καρδίτσας, 1991).
Για όσους θυμούνται τις παραδοσιακές αξίες:
● "Το νερό ανακατεύεται με όλα τα υγρά, εκτός από το αίμα... Υπάρχει και παροιμία".
Και το καλύτερο για το τέλος.
● "Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε" (από γυμνάσιο της Καλαμάτας, 1991).
Ένα πολύ δυνατό μαργαριτάρι δε βρέθηκε σε μαθητικά διαγωνίσματα, βρέθηκε σε ιταλικές εφημερίδες, ότι ο Kobe Bryant σκέφτεται να αφήσει το NBA για να έρθει στην Ελλάδα. Μια φράση λέει (όχι μαργαριτάρι αυτή) πως ότι δε μπορείς να καταφέρεις με τα λεφτά, μπορείς να το καταφέρεις με τα πολλά λεφτά. Αλλά η συγκεκριμένη είδηση είναι από αυτές που μου θυμίζουν την ατάκα "λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα/κάνουμε εντύπωση". Το βάζουμε τσόντα στη λίστα, για να μην ανοίξουμε θέμα για τα μπασκετικά και δε λέει...
Μετά από όλα αυτά, νομίζω πως ήρθε η ώρα για το τέλος. Η μπύρα ήταν μια προσφορά γνωστής ελληνικής (?) εταιρίας, που μας κάνει τη χάρη να παράγει και κόκκινη. Δε λέω το όνομα μη λέτε πως κάνω και διαφήμιση (αν και στη συγκεκριμένη έχω κάνει κάμποση εκ του σύνεγγυς), λατρεύω τις κόκκινες μπύρες κι αυτή είναι η μοναδική που δε θέλει μια περιουσία. Εγχώριο προϊόν. Είχα την υποψία πως ανακλύκλωνε και τα μπουκάλια (να κάνουμε και μια απόσβεση) και τα μάζευα. Αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να έχω μαζεμένα καμιά τριανταριά (θα ανεβάσω φωτογραφία κάποια στιγμή). Όπως συμπεράνατε, δεν τα ανακυκλώνει η εταιρία, οπότε σε κάδο (ανακύκλωσης γυαλιού) θα καταλήξουν, χωρίς χρηματικό όφελος. Το μόνο που ελπίζω είναι να μη γίνει τριψήφιος ο αριθμός ώσπου να βγάλω τη φωτογραφία.
Ο τίτλος και η μουσική (Jeff Healey) ήταν μια προσφορά του φίλου μου του Θανάση, και τον ευχαριστώ πολύ γι΄αυτό - τα χαιρετίσματα μου στον Ευρωπαϊκό Βορρά, εγγύτερο και άπω. Ελπίζω από την υπερβολική χρήση των ημερών να μη δακρυρροεί και η δική μου, εκτός από του Jeff. Και αυτό που ελπίζω πάνω απ' όλα είναι να βγει κάτι καλό επιτέλους από όλη αυτή την ιστορία.
Και μια είδηση της τελευταίας στιγμής, μια ημερίδα (μικρό λιθαράκι και από τον γράφοντα) θα λάβει μέρος στο Πολυτεχνείο αύριο (Τρίτη) στις 10.30. Συστήματα τηλεπικοινωνιών (καθημερινής χρήσης από όλους) με κατανοητό τρόπο και απομυθοποιημένα. Νομίζω θα είναι ενδιαφέρον για όλους. Το είχα αναφέρει και σε κάποιο blog παλαιότερα, αν βρω το link (ως τότε θα'χει γίνει η ημερίδα!) το προσθέτω. Όποιος θέλει πληροφορίες, με ρωτάει.
Εις το επανιδείν!
| Aris 
Ιανουάριος 2009
Burn in hell
Δεκέμβριος 2008
Έσβησε ο αστυνομικός που είχε δεχθεί επίθεση το 2007?
Stand up and Shout!
Clubbed to Death
Anarchy in Greece?
Open your life!
Νοέμβριος 2008
Το λαγοπόδαρο
Οκτώβριος 2008
The Monkey Puzzle
While My Guitar Gently Weeps
Σεπτέμβριος 2008
Joan Crawford has risen from the grave
Στους ουρανούς ο Richard Wright των Pink Floyd
She breaks my will, she's my bitter pill
Ιούλιος 2008
Νοσταλγός του Rock 'n Roll
Ιούνιος 2008
Σαράντα Γλυψίματα
Only Lonely
Μάιος 2008
They're building an Empire (ή αλλιώς ένα αφιέρωμα στα junk mails)
Τα φρούτα δεν είναι τόσο υγιεινά
Απρίλιος 2008
Script for a Jester's Tear
Φεβρουάριος 2008
Παντού υπάρχει ένας Μάκης
I Had A (Really) Good Time
Δεκέμβριος 2007
This hotel bar lost all it's people, the piano man has got the last bus home, the old bartender just collapsed in the corner, why am I still here I just don't know
Νοέμβριος 2007
Ξεσπάσματα
Φυσικά και δεν υπάρχει ζωή στον 'Αρη. Όλα τα μπαρ κλείνουν από τις 10...
Οκτώβριος 2007
Το μανιτάρι με τα ξανθά μαλλιά
The Empire Strikes Back
Αύγουστος 2007
Το τελευταίο δέντρο αφήστε το για να κρεμαστείτε.
’λλη μια νύχτα πάλι μόνο μου με βρίσκει, κι έχω γεμίσει όλες τις φλέβες μου ουϊσκι...
Συνάρτηση Q και ό,τι προκύψει...
Ιούλιος 2007
Μηχανικοί εδάφους...
Never Mind - see the rainbow in the sky
Ιούνιος 2007
The roof, the roof, the roof is on Fire!
ThunderStruck!
Who can it be now?
Summer Song!
Μάιος 2007
Come Back!
Δε μπόρεσα αυτή τη φορά να σκεφτώ τίτλο.
Απρίλιος 2007
Φραπές, μετρήσεις και στραβοδεμένη μπαντάνα
Smells Like Teen Spirit
Μάρτιος 2007
Message in a Bottle
Φεβρουάριος 2007
It's been a long time...
Ιανουάριος 2007
Πληροφορική εναντίον Αυτοκινητοβιομηχανίας
Hey Stoopid!
Δεκέμβριος 2006
Doctor Doctor please...!
Rise and Fall
Νοέμβριος 2006
Bullet With Butterfly Wings
Οκτώβριος 2006
Die Die Die my Darling!
The Loneliness of the Long Distance Runner
Παραλογισμός ΙΙ
Σεπτέμβριος 2006
Όλα καλά ΙΙΙ
For those about to rock, We salute you!
Βλέπω το στραμπούληγμα μου ΙΙ
Αύγουστος 2006
Μην το διαβάσετε Ι
Martini Baby?
Two minutes to Midday
Poets and Madmen
Ιούλιος 2006
Τρίχες
Syd Barrett, η αυτοκαταστροφική μουσική ιδιοφυϊα
Rage against the Machine
Run to the hills
Ich habe meinen Brot gegessen
Ιούνιος 2006
I'm a million miles away...
Πως να γίνετε αόρατοι...
Μάιος 2006
School's out
Ο Ρομπέν των Ντελικατέσεν
Να δεις τι σου'χω για μετά...
Κωνσταντινούπολη 2006
Απρίλιος 2006
G.Friday I'm in love
Gimme! Gimme! Gimme!
Κι όμως... *Τα νεύρα μου!
B for Batoneta: Η Θεωρία του Πάρτυ
Μάρτιος 2006
Υπενθύμιση
"Σερ" Τσάρλς Μπάρκλει (Part 1)
Σε δουλειά να βρισκόμαστε
Rumor has it...
Albert Einstein ο φιλόσοφος
Φεβρουάριος 2006
Για το καλό μου...
Να προσέχετε τις συσκευασίες των προϊόντων που καθημερινά καταναλώνετε. Έχουν πολύ γέλιο...
Μεγάλα Λόγια
Helloween 2006, Υδρόγειος, Θεσσαλονίκη
Life is too f**kin' short
Ιανουάριος 2006
Wake me up when February ends
Δεκέμβριος 2005
Boulevard of Broken Dreams
Βότκα αντί ορού, λίπασμα αντί για αλάτι...
Χριστούγεννα λοιπόν...
Νοέμβριος 2005
ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΝΟΜΟΙ:
(επεξεργασμένο)
Athens 200 and 5
Just another brick in the wall...
Σεπτέμβριος 2005
Επέστρεψα δημήτριος...
Σε περίπτωση που σας έλειψα...
Only The Good Die Young
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνεχίζει να εξελίσσεται
Το σχήμα του κορμιού σου στο κρεβάτι μου έχει μείνει...
Πάγος νερού κρύβεται μέσα στους αμμόλοφους του Αρη
Αύγουστος 2005
’λλαξα το blog, γιατί...
Πέθανε στην Ολλανδία η κάτοχος του ρεκόρ μακροβιότητας
Προφίλ...
Back in black
Τέρμα το νησί...
Επιβεβαιώνουμε το "εγώ" μας με το αυτοκίνητο που διαλέγουμε
Μια σκέψη...
Κλινικά νεκρή γέννηση
Ιούλιος 2005
Και να μην το διαβάσεις δε χάνεις τίποτα...
Ιούνιος 2005
Καλοκαιρινή επιστροφή στα πάτρια εδάφη
Ανακοίνωση
Ο παράδεισος στη γη: Χούνζα
Summer's Rain (Savatage,Gutter Ballet)
Mπορώ...;
Μπαμπά είναι μακριά η Αμερική;
Μάιος 2005
Μετεωρολογία...
Δημοσκόπηση
Χωρίς Τίτλο 3
Χωρίς Τίτλο2
Προφίλ
Xwris titlo
Προσπάθειες επίτευξης αξιοπρεπούς προφίλ...
Logo
Θεσσαλονίκη
Επικείμενη επιστροφή στη Θεσσαλονίκη...
Απρίλιος 2005
Χίος, at last...
Επιστροφή στα πάτρια εδάφη...
Εκπομπή (τι θα γίνει,θα γράψεις και για τίποτα άλλο;)
Εκπομπή
Κατηγορίες
’ρθρα
Χωρίς Τίτλο
Προφίλ
Ταξίδια
Διάφορα
Σουρεαλιστικά
|
